Παρασκευή 22 Ιανουαρίου 2010

῎Εχουν μεγάλη δύναμη οἱ προσευχές τοῦ πνευματικοῦ-῞Αγ. Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης




λες ο συμφορές μς ρχονται, γιατί δέν ρωτμε τούς πνευματικούς πατέρες πού εναι ταγμένοι νά μς καθοδηγον, κι ο εράρχες καί πνευματικοί δέν ρωτον τόν Κύριο πώς πρέπει νά νεργήσουν. ν δάμ ρωτοσε τόν Κύριο, ταν Εα το δωσε νά γευτε τόν καρπό, τότε Κύριος θά τόν φώτιζε κι δάμ δέν θ’ μάρτανε. Θά τό π καί γιά τόν αυτό μου: λα τά μαρτήματά μου καί τά λάθη μου γιναν, γιατί τήν ρα το.....
πειρασμο
καί τς νάγκης δέν πικαλέστηκα τόν Κύριο. Τώρα μως μαθα νά κετεύω τήν γαθότητα το Θεο, κι Κύριος μέ τίς εχές το πνευματικο μέ φυλάγει.

Τό
διο καί ο ρχιερες, ν καί χουν τό δρο το γίου Πνεύματος, μως δέν ννοον σωστά τά πάντα, καί γι’ ατό φείλουν τήν ρα τς νάγκης νά ζητον φώτιση πό τόν Θεό. Ατοί μως κολουθον τήν δική τους γνώμη κι τσι προσβάλλουν τήν εσπλαχνία το Θεο καί σκορπίζουν σύγχυση. σιος Σεραφείμ το Σάρωφ λεγε πώς ταν δινε συμβουλές κατά τή γνώμη του, γίνονταν λάθη. τσι λοι μας πρέπει νά μάθουμε τό δρόμο πού δηγε στήν πίγνωση το θελήματος το Θεο. ν μως δέν κοπιάσουμε γιά νά τό μάθουμε ατό, δέν θά γνωρίσουμε ποτέ ατό τόν δρόμο.

Πρέπει νά θυμόμαστε πάντοτε πώς
πνευματικός τελε τό λειτούργημά του μέ τό γιο Πνεμα καί γι’ ατό φείλουμε νά τόν σεβόμαστε. Πιστεύετε, δελφοί, πώς ν τύχει καί πεθάνει κανείς νώπιόν του πνευματικο καί το πε: «γιε πάτερ, ελόγησε μέ, νά δ τόν Κύριο στήν Βασιλεία τν Ορανν», καί το παντήσει πνευματικός: «Πήγαινε, παιδί μου, καί δές τόν Κύριο», θά γίνει ,τι το δώσει μέ τήν ελογία το πνευματικός, γιατί τό γιο Πνεμα εναι τό διο καί στόν ορανό καί στή γ.

χουν μεγάλη δύναμη ο προσευχές το πνευματικο. ξ ατίας τς περηφάνειάς μου παθα πολλά πό τούς δαίμονες, λλά Κύριος μέ ταπείνωσε καί μ’ λέησε μέ τίς προσευχές το πνευματικο, καί τώρα Κύριός μου φανέρωσε πώς σέ ατούς ναπαύεται τό γιο Πνεμα καί γι’ ατό τούς χω βαθύ σεβασμό. Μέ τίς προσευχές τούς παίρνουμε τή χάρη το γίου Πνεύματος καί τήν γαλλίαση γιά τόν Κύριο πού μς γαπ καί μς νοιξε τό δρόμο πρός τή σωτηρία τς ψυχς.

ν νθρωπος δέν τά λέει λα στόν πνευματικό, τότε εναι δρόμος το στραβός καί δέν δηγε στή σωτηρία. ν μως το λέει κανείς τά πάντα, ατός πορεύεται κατ’ εθείαν στή Βασιλεία τν Ορανν. νας μοναχός μέ ρώτησε: «Πές μου, τί πρέπει νά κάνω γιά νά διορθώσω τή ζωή μου;» Το ρεσε νά τρώει πολύ καί καίρως.

Το
επα: «Γράφε κάθε μέρα πόσο φαγες καί τί σκεφτόσουν, καί τό βράδυ διάβαζε τά στόν πνευματικό». Ατός πάντησε: «Δέν μπορ νά τό κάμω ατό». Κι τσι δέν μπόρεσε νά νικήσει τή μικρή ντροπή τς ξομολογήσεως τν δυναμιν του κι μεινε διόρθωτος, καί πέθανε πό ποπληξία.

ποιος θέλει νά προσεύχεται διάλειπτα, φείλει νά εναι νδρεος καί σοφός καί πρέπει νά ρωτ τόν πνευματικό του γιά τό κάθε τί. Κι ν πνευματικός δέν χει διος πείρα πό τήν προσευχή, πωσδήποτε ζήτησε τή συμβουλή καί τήν εχή του, καί Κύριος θά σ’ λεήσει καί θά σέ φυλάξει πό τήν δό τς πλάνης γιά τήν ταπείνωσή σου. ν πάλι σκεφτες πώς πνευματικός εναι πειρος στή νοερά προσευχή, πώς πασχολεται μέ μάταια πράγματα καί πώς πρέπει νά βρ γώ μόνος μου τό δρόμο μέ τή μελέτη τν βιβλίων, τότε βρίσκεσαι κιόλας σ’ πικίνδυνο δρόμο καί κοντά στήν πλάνη. Ξέρω πολλούς πού τούς πάτησαν μ’ ατό τόν τρόπο ο λογισμοί τους κι πό τήν περιφρόνησή τους γιά τόν πνευματικό δέν μπόρεσαν νά προοδεύσουν. Τό γιο Πνεμα δίνει σοφία στήν ψυχή, ταν πακομε στίς συμβουλές τν ποιμένων μας.

ΠΗΓΗ:ΑΠΟΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ

Νικηφόρος Βρεττάκος Ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα








Ὅταν κάποτε φύγω ἀπὸ τοῦτο τὸ φῶς
θὰ ἑλιχθῶ πρὸς τὰ πάνω ὅπως ἕνα
ρυακάκι ποὺ μουρμουρίζει.
Κι ἂν τυχὸν κάπου ἀνάμεσα
στοὺς γαλάζιους διαδρόμους
συναντήσω ἀγγέλους, θὰ τοὺς
μιλήσω ἑλληνικά, ἐπειδὴ
δὲν ξέρουνε γλῶσσες. Μιλᾶνε
μεταξὺ τους μὲ μουσική.

«σήμερα ἐλάχιστοι νεοέλληνες εἶναι ἑλληνομαθεῖς» -Η ἑλληνική γλῶσσα καί μερικές ἀκόμη σκέψεις περί ἐθνομηδενισμοῦ-καθηγητής κ. Π. Ἥφαιστος




᾿Οδυσσεύς τοῦ Klision:(φωτογραφίες) ῾Η κυρά τῆς Ρῶ μιά ὁλάκερη ζωή κράταγε Θερμοπύλες, τά σημερινά ἑλληνόπουλα (;) καῖνε "Θερμοπύλες", ὅμως ἡ σημαία τοῦ Σταυροῦ κυματίζει στό πέλαγος τοῦ αἰγαίου καί μᾶς δίνει ἐλπίδα...




῾῾Η ἑλληνική γλῶσσα καί μερικές ἀκόμη σκέψεις περί ἐθνομηδενισμοῦ-καθηγητής κ. Π. φαιστος

«σήμερα λάχιστοι νεοέλληνες εναι λληνομαθες»

«Ὅποιος μέ ψυχραιμία καί σύνεση παρατηρήσει τι χρειάζεται περισσότερη σκέψη γιά τήν πολιτική πού πρέπει νά υοθετηθε κατατάσσεται συνοπτικά σέ κείνη τήν βδελυρή μεταφυσική ννοια τν «κροδεξιν».

Σέ φόρουμ λλήνων καδημαϊκν τέθηκε τό ζήτημα τς λληνικς γλώσσας στό διαδίκτυο. Συγκεκριμένα, σον φορ τά μηνύματα πολλν λλήνων καδημαϊκν της διασπορς πού γράφονται στά γγλικά. Μέ φορμή ατό τό ζήτημα καθηγητής κ. Π. φαιστος (www.ifestosedu.gr) κανε τήν πιό κάτω παρέμβαση:

λληνική γλώσσα καί μερικές κόμη σκέψεις περί θνομηδενισμο
πιτρέψτε μου μία μικρή παρέμβαση σον φορ τήν χρήση τς λληνικς γλώσσας πό τούς λληνες τς διασπορς στό παρόν φόρουμ. Πρόκειται μλλον γιά παρανόηση. ξ σων γνωρίζω τό παρόν φόρουμ πευθύνεται σέ λληνες καδημαϊκούς λου του.....
πλανήτη. "Πολλοί
λληνες τς διασπορς, παρά τό γεγονός τι κατέχουν τήν λληνική γλώσσα, ξαιτίας τς πί δεκαετίες παραμονή τους στό ξωτερικό, εναι φυσικό νά μήν κφράζονται νετα στω μέ τήν δια εχέρεια κείνων πού χρησιμοποιον τήν λληνική γλώσσα καθημερινά. πιπλέον, γνωρίζω κ πείρας τι γιά πολλές κοινότητες στό ξωτερικό σχύει τό γεγονός πώς λληνική πολιτεία δέν κάνει τό μέγιστο δυνατό γιά τήν γλωσσική καί θνική πιβίωση τν λλήνων πού τυχε νά ξενιτευτον. Σίγουρα, λληνική γλώσσα, πως καί γιά κάθε θνος, ποτελε θεμελιώδη παράγοντα τς στορικοπολιτικς το συγκρότησης. ξ ντικειμένου, πλοτος μίας γλώσσας εναι πνευματικός πλοτος τν μελν νός θνους καί τό ντίστροφο. Παραμένει τό γεγονός, μως, τι ο νεοέλληνες πάσχουμε. Πρτον, σ’ ντίθεση μέ τό παρελθόν –κόμη καί στίς χειρότερες στιγμές το θνους– σήμερα λάχιστοι νεοέλληνες εναι λληνομαθες. Δεύτερον, ο παλινωδίες σον φορ τήν διδασκαλία τς ρχαίας λληνικς, τς πλουσιότερης σως γλώσσας (φάμιλλη εναι κινεζική καί σως γερμανική) ροκάνισαν τά θεμέλια τῆς γλωσσομάθειας τν νεοελλήνων που καί ν βρίσκονται. Τρίτον, κτιμ, παρά τό γεγονός τι θά μποροσαν νά πάρξουν πολλές ντιρρήσεις γιά ατή τήν κτίμηση, τι ο λληνες τς διασπορς εναι συχνά πολύ πιό εαίσθητοι γιά τό θνος, τήν πιβίωσή του καί τά συμφέροντα το νεοελληνικο θνους καί τν πανταχο λλήνων. πόδειξη γι᾿ ατό, πάντως, θά μποροσε νά εναι τό γεγονός τι θνομηδενισμός ατή τήν στιγμή κκολάπτεται μέσα στά σπάργανα το νεοελληνικο καί κυπριακο κράτους καί χι στήν διασπορά. μήπως κάνω λάθος; Τέλος, δράττομαι τς εκαιρίας γιά νά διατυπώσω μερικές θέσεις πού νομίζω τι πραγματολογικά παληθεύονται πλήρως. Κυρίως τι, κυριότερη «ποστολή» το νεοελληνικο κράτους καταμαρτυρούμενα ταν καί συνεχίζει νά εναι κμηδενισμός τν λλήνων:

Πρ
τον, μετά τήν δημιουργία το νεοελληνικο κράτους βλέπουμε μία διαρκ συρρίκνωση το μακραίωνου λληνικο θνους πό στορικούς χώρους στούς ποίους παρουσία του δέν συνυφαινόταν, κατ’ νάγκη, μέ τίς κυριαρχικές ριοθετήσεις. Κυριαρχικές ριοθετήσεις ο ποες, μετά τήν Βυζαντινή Οκουμένη, ποτέλεσαν νεπίστροφα, δυστυχς, διοικητική προσέγγιση νός, κυριολεκτικά, «μαντρώματος» καί ρατσιστικς μοιογενοποίησης τν νθρώπων. Πρτοι διδάξαντες ταν τά γεμονικά κράτη τς Ερώπης καί τό μερικανικό κράτος δη πό τά πρτα χρόνια μετά τήν μερικανική πανάσταση.

Δεύτερον, κανείς δέν
χει παρά νά διαβάσει καλύτερα τά διαμειφθέντα τήν δεκαετία το 1910 καί 1920 γιά νά κατανοήσει πλήρως τι τό μεγαλύτερο πρόβλημα τότε πως καί σήμερα γκειται στό γεγονός πώς ο κυβερνντες στό μονίμως παραπαίων νεοελληνικό κράτος βλεπαν τόν κόσμο χι μέ ρους θνους λλά μέ ρους ξουσίας-πηκόων, ντίστοιχα καί νάλογα μέ τά μοντερνιστικά κράτη τς δυτικς Ερώπης μέ τά ποία μονίμως διατηρε σύμμετρες σχέσεις. εδοποιός διαφορά μως εναι γιγαντιαία: Στά δυτικοευρωπαϊκά κράτη πό τόν 16ο-19ο αώνα γωνία δέν ταν τό πς θά συγκροτήσουν πολιτικά προϋπάρχοντα θνη λλά τό πς θά διοικήσουν γεμονικά τίς κοινότητες ξαθλιωμένων δουλοπαροίκων ο ποοι στήν μετά-Μεσσαιωνική ποχή δημιουργοσαν διαφοροποιημένα κοινωνικά περιβάλλοντα. τσι, ναγκαία καί μή ξαιρετέα νθρωπολογική συνοχή νοήθηκε ρατσιστικά, πιβλήθηκε γενοκτονικά καί συγκρατήθηκε στό πλαίσιο μίας σχέσης ξουσίας-πηκόων. πως καί μέ πολλά λλα θνη πού πέστησαν τήν λαίλαπα το γεμονισμο καί τς ποικιοκρατίας, μως, τό νθρωπολογικό περιβάλλον τν λλήνων ταν διαφορετικό. Διέθεταν μακραίωνη πνευματική καί πολιτική διαμόρφωση καί μεγάλα κτίσματα πολιτικο πολιτισμο, δηλαδή, διέθεταν συγκροτημένο θνος. ναμφίβολα, νθρωπολογικά μιλώντας ταν διάσπαρτο καί τό στοίχημα σωστά νοούμενο ταν νά συνεχίσουν τόν βίο τους στούς στορικούς τους χώρους καί χι νά μαντρωθον κυριαρχικά στά πρότυπά του δυτικοευρωπαϊκο γεμονικο κράτους. Κάτι τέτοιο, μως, περέβαινε τίς δυνατότητες το νεοσυστανθέντος ξαρτημένου νεοελληνικο κράτους. Ατό μπορομε νά τό πομε καί διαφορετικά: Ο λληνες καί τά λλα θνη τά ποα μέ τόση κρίβεια περιέγραφαν διάνοιες μεγάλης μβέλειας πως Ρήγας Φεραος καί Καβάφης, μποροσαν σχεδόν ατόματα νά δημιουργήσουν δημοκρατίες καί ερηνικές σχέσεις ν, πως τό θεσε Ρήγας, ξέλειπε τύραννος. Εχαμε μως διαφορετικές ξελίξεις: Τελικά μετά πό μεγάλες νθρωπολογικές καταστροφές μιμούμενοι τά δυτικοευρωπαϊκά πρότυπα δημιουργήθηκαν δύο μοντερνιστικά κράτη. Δέν ντιλέγω τι πό τίς στορικές συνθκες της τότε ποχς νδεχομένως μία τέτοια καταστροφή νά ταν σέ πολύ μεγάλο βαθμό ναπόφευκτη.

Τρίτον, γιά λόγους σχετικούς μέ τά
καδημαϊκά μου καθήκοντα, διαβάζοντας βιβλίο νεοεισερχόμενου συναδέλφου πού μόλις κυκλοφόρησε, ποος, πό τό πρίσμα τς Θουκυδίδειας πιστημονικς παράδοσης διεθνν σχέσεων συνέγραψε πρωτοπόρα μελέτη γιά τό 1922 (Διονύσιος Τσιριγώτης, λληνική στρατηγική στή Μικρά σία, 1919-1922. Σύγχρονη λληνική στορία καί ξωτερική πολιτική, βιβλίο στόν πρόλογο το ποίου Καθηγητής Γιργος Κοντογιώργης γραψε ξίσου σημαντικές παρατηρήσεις), κανείς βλέπει ξεκάθαρα τήν ντιπάθεια πολλν ξουσιαστικν τρωκτικν το νεοελληνικο κράτους γιά τούς τότε κτός συνόρων λληνες. Διαβάζοντας ατή τήν ξοχη καί πιστημονικά θεμελιωμένη νάλυση, κανείς βλέπει ξεκάθαρα πώς ο τότε νοοτροπίες δέν διαφέρουν πό τήν ξόφθαλμη σημερινή λοκληρωτική γκατάλειψη νός πό τά πιό νθηρά κομμάτια το λληνικούς θνους στήν Κύπρο λλά καί τήν διαφορία μέ τήν ποία ντιμετωπίζουν πολλοί σήμερα τόν κφυλισμό τν ξωτερικν συνόρων της σημερινς λληνικς κυριαρχίας, καθώς πίσης καί τήν παντελ διαφορία γιά τίς ραγδαες λλαγές στίς περιφερειακές κατανομές σχύος καί συμφερόντων ο ποες κτίζουν μοντερνιστικούς θνικισμούς πίστευτα ναχρονιστικούς. Κανείς βλέπει κόμη τι σήμερα δέν μιλμε πλέον γιά κάποια συμμετρική σχέση μεταξύ τν ερύτερα θνικά καί οκουμενικά σκεπτόμενων καί τν μοντερνιστν νεοελλήνων λλά γιά μία πλήρη πλέον πνευματική, πολιτική καί γλωσσική καθίζηση. Στίς μέρες μας ναρίθμητοι πλέον νεοέλληνες διανοούμενοι πιχειρον νά νοχοποιήσουν τά πνευματικά καί πολιτικά μας ρείσματα κάνοντας τεράστια ξομοιωτικά λματα πού ξισώνουν ατά τά ρείσματα μέ θνικιστικές μοντερνιστικές ντιλήψεις σχετες μέ τόν μακραίωνα πολιτισμό μας. Τά λληνικά πανεπιστήμια καί ο κρατικοί θεσμοί κυριολεκτικά γέμισαν μέ εραποστόλους ο ποοι μέσα σέ διεθνικές συσπειρώσεις προωθον δεολογικά προσανατολισμένες θνομηδενιστικές ποδομήσεις τν λλαδιτν καί κυπρίων. λως περιέργως, ο διοι περίπου ο διοι εναι ξαιρετικά πιεικες μέ τόν σκοπιανό καί λβανικό ναθεωρητικό θνικισμό. λως περιέργως πίσης ο διες πηρεσίες καί λλόκοτοι δρντες πως κερδοσκόπος Σόρος τήν δια στιγμή πού προωθον τόν θνομηδενισμό στήν μέτερη πλευρά προωθον τόν κρατικό ναθεωρητικό θνικισμό στά Σκόπια καί λλα κράτη τς περιοχς μας. Στήν Κύπρο, ξάλλου, ο διοι περίπου ο διοι δ καί μία περίπου δεκαετία νέλαβαν ργολαβικά τήν ντίκρουση τς ερηνικς πίλυσης το κυπριακο πό τό πρίσμα τς διεθνος καί ερωπαϊκς νομιμότητας ενοώντας να κριβς ρατσιστικό «κρατικό θνος κυπρίων» πού σφαλς θά εναι δημοκρατικά σοπεδωμένο καί μπεριαλιστικά κατεχόμενο. Συναφής εναι πίσης λαροτραγικός καί ντροπιαστικός «δημόσιος διάλογος» τν τελευταίων βδομάδων γιά τήν πόδοση θαγένειας. ποκλίνοντας πό πιό σώφρονες καί ψύχραιμες προσεγγίσεις λλων ερωπαϊκν κρατν πιχειρεται μία πιπόλαιη, σπευσμένη καί δεολογικοπολιτικά μπνευσμένη –καί μάλιστα θνομηδενιστικά προσανατολισμένη– νομιμοποίηση χι μόνο τς λαθρομετανάστευσης λλά καί μέ τόν τρόπο ατό νθάρρυνση τς λαθρομετανάστευσης. βρις καί πωδός ταν καί ναμενόμενη: ποιος μέ ψυχραιμία καί σύνεση παρατηρήσει τι χρειάζεται περισσότερη σκέψη γιά τήν πολιτική πού πρέπει νά υοθετηθε κατατάσσεται συνοπτικά σέ κείνη τήν βδελυρή μεταφυσική ννοια τν «κροδεξιν». Μία δηλαδή πρόστυχη καί κατάπτυστη βριστική κατασκευή πού τοιμοπόλεμα πηρετε να πλέον μεγάλο πλθος πνευματικν καί πολιτικν θαμώνων το διεθνικά, ξωπολιτικά καί ξωελληνικά (γιά νά θυμηθομε τήν γνωστή φράση το νδρέα Παπανδρέου) στημένου θνομηδενιστικο περίγυρου. κροδεξιός ποιος χει ντιρρήσεις γιά τήν καταστρατήγηση τς διεθνος καί ερωπαϊκς νομιμότητας στήν Κύπρο, κροδεξιός ποιος ντισταθε στόν τουρκικό πεκτατισμό, κροδεξιός ποιος ντισταθε στόν λυτρωτισμό «κρατικν θνν» τν Βαλκανίων, κροδεξιός ποιος ντικρούσει τήν λαθρομετανάστευση, κροδεξιός ποιος ντικρούσει τόν ποδομητικό θνομηδενισμό, κροδεξιός Σαμαράς, κροδεξιός Μίκης Θεοδωράκης καί Βάσος Λυσσαρίδης, κροδεξιοί σοι δέν εναι θνομηδενιστές, κροδεξιοί σοι γαπον τόν πολιτισμό τους καί τήν πατρίδα τους, κροδεξιοί σοι προσκολλνται στίς παραδόσεις τους, κροδεξιοί σοι θέλουν μία Ερώπη τν Πατρίδων, κροδεξιοί σοι δέν θέλουν νά διαμελιστε τό Αγαο νά δηγηθε Θράκη πρός πόσχιση, κροδεξιοί σοι μφισβητον λβανικές θέσεις τι τά σύνορά τους πρέπει νά εναι μέχρι τήν Πρέβεζα, κροδεξιοί καί περβολικοί σοι δέν συμφωνον πώς πάρχει «Αγαιακό μακεδονικό θνος», κροδεξιοί σοι θέλουν μεση δημοκρατία, κροδεξιοί σοι εχαν ντίρρηση στίς νομες καί καταχρηστικές μεταψυχροπολεμικές πεμβάσεις τς «διεθνος κοινότητας», καί τά λοιπά (βδελυρά καί ντροπιαστικά πού θίγουν τόν κοινό νο καί κάθε ννοια πολιτικο πολιτισμο).

Σταματ
λοιπόν δ τονίζοντας τι κατανο πλήρως τίς νησυχίες τν συναδέλφων γιά τήν λληνική γλώσσα λλά δυστυχς τό πρόβλημα τν νεοελλήνων εναι πολύ βαθύτερο: Εναι ταυτόχρονα πνευματικό καί πολιτικό. Σύντομα θά εναι καί νθρωπολογικό, ποτε πολλαπλή διχοτόμησή του θά εναι ναπόδραστη. δεολογικά, ποσυνείδητα νδόμυχα πολλοί σως ατό θέλουν, διαφορετικά δέν εναι κατανοητό γιατί τό ποστηρίζουν μέ τόσο φανατισμό σον φορ τήν Κύπρο γιατί πιδεικνύουν τόσο μεγάλο λλειμμα εαισθησίας γιά τίς ναθεωρητικές ξιώσεις κατά τς λλάδας.
ΠΗΓΗ:ΙΝΦΟΓΝΩΜΝ ΠΟΛΙΤΙΚΑ

[http://orthodoxia-ellhnismos.blogspot.com]