Kυριακή τῆς ᾿Aπόκρεω: ῾H δευτερα παρουσία (Αὐγουστῖνος Καντιώτης)

ΣΗΜΕΡΑ, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἡ Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω. Ἂν πιστεύαμε, σήμερα θὰ είχαμε πόνο στὴν καρδιὰ καὶ δάκρυα στὰ μάτια. Ἂν πιστεύαμε, θὰ κρατούσαμε στὸ χέρι κομποσχοίνι σὰν ἐκεῖνο ποὺ κρατοῦσε ὁ ἅγιος Ἀντώνιος στὴν ἔρημο καὶ θὰ ἤμεθα πεσμένοι στὰ γόνατα καὶ θὰ παρακαλούσαμε τὴν ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ ὅλους τοὺς ἁγίους νὰ μᾶς σώσουν. Γιατί; Γιατὶ ἡ σημερινὴ Κυριακὴ διαφέρει ἀπ᾿ ὅλες τὶς ἄλλες. 52 Κυριακὲς ἔχει ὁ χρόνος καὶ κάθε Κυριακὴ ἔχει τὸ εὐαγγέλιό της. Ἀλλὰ τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο εἶνε τὸ φοβερώτερο ἀπ᾿ ὅλα. Ὅταν τ᾿ ἀκοῦς νομίζεις πὼς ἀστράφτει καὶ βροντάει ὁ οὐρανός, νομίζεις ὅτι πέφτουν ἀστροπελέκια στὰ κεφάλια τῶν ἀμετανοήτων, νομίζεις ὅτι σείεται ἡ γῆ καὶ τὸ σύμπαν. Ἐὰν αὐτὰ ποὺ γράφει τὸ εὐαγγέλιο τὰ πιστεύαμε, θὰ ἦτο πολὺ διαφορετικὰ τὰ πράγματα. Τί μᾶς λέει τὸ εὐαγγέλιο;

* * *

Ὅτι ὁ Χριστὸς θὰ ἔρθῃ πάλι. Ἐκεῖνος ποὺ ἦρθε καὶ τὸν περιφρονήσαμε· ποὺ ἔζησε σὰν φτωχός, ὁ φτωχότερος ἀπ᾿ ὅλους· ποὺ δὲν εἶχε σπίτι, δὲν εἶχε ποῦ νὰ γείρῃ τὸ κεφάλι του· ἐκεῖνος ποὺ πείνασε καὶ δίψασε ψάχνοντας νὰ βρῇ τὸ χαμένο πρόβατο· ἐκεῖνος ποὺ τέλος σταυρώθηκε στὸ Γολγοθᾶ· ἐκεῖνος ὁ ἄγνωστος καὶ περιφρονημένος, αὐτὸς θὰ ἔρθῃ πάλι. Θὰ ἔλθῃ ἐν δόξῃ, μετὰ τῶν ἁγίων ἀγγέλων καὶ ἀρχαγγέλων.
Πότε θὰ ἔρθῃ; Ἄγνωστο. Ὡς «κλέπτης» ἐν νυκτί, λέει ὁ διος (βλ. Ματθ. 24,43· Λουκ. 12,39), ξαφνικὰ σὰν τὴν «ἀστραπή» (βλ. Ματθ. 24,27· Λουκ. 17,24). Ὑπάρχουν ὅμως μερικὰ σημάδια, ἀπ᾿ τὰ ὁποῖα μποροῦμε νὰ καταλάβουμε πότε θὰ γίνῃ ἡ δευτέρα παρουσία τοῦ Κυρίου.
Ποιά εἶνε τὰ σημάδια; Είδατε, ἀγαπητοί μου, τὴν ἀμυγδαλιά; Εἶνε γυμνή. Ὅταν ἡ ἀμυγδαλιὰ βγάλῃ λουλούδια καὶ ἀσπρίσῃ καὶ φαίνεται σὰ᾿ νύφη στολισμένη, λές· Ἔρχεται ἡ ἄνοιξι. Ἔτσι κι ὅταν δοῦμε μερικὰ σημάδια στὸν κόσμο, θὰ καταλάβουμε ὅτι ἔρχεται ὁ βασιλεὺς τοῦ κόσμου. Τὰ σημάδια αὐτὰ μᾶς τὰ εἶπε τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὰ ἐξήγησαν οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Εἶνε σημεῖα στὸν ἥλιο, στὴ σελήνη καὶ στὰ ἄστρα. Ὁ ἥλιος θὰ σκοτισθῇ, ἡ σελήνη θὰ χάσῃ τὸ φέγγος της, τὰ ἄστρα θὰ πέσουν (βλ. Ματθ. 24,29· Λουκ. 21,25). Ἀλλὰ καὶ σημεῖα στὴ γῆ. Ἡ γῆ ποὺ πατοῦμε τί εἶνε; Διάφορα στοιχεῖα. Ὅπως ἡ γυναίκα παίρνει τὸ ἀλεύρι, τὸ ζυμώνει μὲ τὸ νερὸ καὶ τὸ κάνει ψωμί, ἔτσι κι ὁ Θεὸς πῆρε τρία πράγματα, χῶμα – φωτιὰ – νερό, τὰ ζύμωσε καὶ ἔκανε τὴ γῆ. Ἀλλὰ ἐκεῖνος ποὺ ἕνωσε τὰ στοιχεῖα αὐτὰ τῆς γῆς, αὐτὸς θὰ πῇ νὰ διαλυθοῦν πάλι. Παράδειγμα ἡ θάλασσα. Τὰ κύματά της προχωροῦν ἀφρισμένα, ἀλλὰ σταματοῦν στὴν ἀκρογιαλιά. «Ὅριον ἔθου, ὃ οὐ παρελεύσονται, οὐδὲ ἐπιστρέψουσι καλύψαι τὴν γῆν» (Ψαλμ. 103,9). Τὴν ἀπέραντη θάλασσα ὥρισε ὁ Θεὸς νὰ τὴν σταματᾷ ἕνα λεπτὸ πραγματάκι, ἡ ἄμμος. Τῆς λέει Ἄλτ, δὲ᾿ θὰ προχωρήσῃς. Τὴν ἡμέρα ὅμως ἐκείνη τὴν φοβερὰ τὰ κύματα ἀφρισμένα θὰ ὑψωθοῦν, θὰ περάσουν τὴν ἀμμουδιά, θὰ προχωρήσουν, θὰ καλύψουν ἐκτάσεις, καὶ μετὰ πάλι θὰ τραβηχτοῦν μὲ θόρυβο, σὰν θεριὸ ποὺ μουγκρίζει. «Σάλος» θαλάσσης θὰ ἀκούγεται, λέει τὸ Εὐαγγέλιο (Λουκ. 21,25). Τὸ νερὸ τῶν ποταμῶν ἐπίσης θὰ λιγοστέψῃ καὶ θὰ ἀλλοιωθῇ. Τὰ δέντρα, λέει ὁ ἅγιος Ἱερώνυμος, θὰ στάζουν αἷμα. Ἀκόμα θὰ γίνῃ κάποιος «σεισμός» (Ἀπ. 16,18)· ὄχι ὅπως οἱ ἄλλοι σεισμοί, ποὺ εἶνε τοπικοί. Αὐτὸς θὰ εἶνε παγκόσμιος, θὰ σεισθῇ ὁλόκληρος ὁ πλανήτης, καὶ μαζὶ μὲ τὰ παλάτια θὰ γκρεμιστοῦν καὶ τὰ καλύβια· δὲ᾿ θὰ μείνῃ «λίθος ἐπὶ λίθον», ὅπως λέει τὸ Εὐαγγέλιο (Ματθ. 24,2). Καὶ μετὰ θὰ σαλπίσῃ «σάλπιγγα μεγάλη» (ἔ.ἀ. 24,31), σάλπιγγα ἀρχαγγέλου ποὺ θὰ λέῃ· Νεκροί, ἀναστηθῆτε! Καὶ ἀπὸ τοὺς τάφους καὶ κάθε μέρος μὲ τὸ θεῖο πρόσταγμα «οἱ νεκροὶ ἀναστήσονται» (Ἠσ. 26,19· Ἰωάν. 5,21). Αὐτὰ εἶνε μερικὰ ἀπὸ τὰ σημάδια ποὺ θὰ προηγηθοῦν.
Καὶ γιατί θὰ ἔρθῃ πάλι ὁ Χριστός; θὰ ρωτήσετε· ποιός ὁ λόγος; Διπλὸς εἶνε ὁ λόγος. Θὰ ἔρθῃ πρῶτον γιὰ νὰ φανερωθῇ ὅλη ἡ θεότης του. Θυμᾶστε τὴ Μεγάλη Παρασκευή; Ἐπάνω στὸ σταυρὸ φαινόταν ὡς ὁ πιὸ ἀδύνατος ἄνθρωπος. Ἀπὸ κάτω οἱ Ἑβραῖοι σὰν σκυλιὰ λυσσασμένα τὸν ὕβριζαν και τὸν ἔφτυναν. Καὶ μποροῦσε, ἐὰν κουνοῦσε τὸ δαχτυλάκι του μόνο, νὰ κάνῃ κάρβουνο αὐτὴ τὴ γῆ. Δὲν τὸ ἔκανε. Τὴν ἡμέρα ἐκείνη ὅμως θὰ παρουσιαστῇ μὲ ὅλη τὴ μεγαλοπρέπεια τῆς θεότητός του· καὶ τότε αὐτοὶ ποὺ τὸν βλαστήμησαν καὶ τὸν πότισαν ὄξος καὶ χολή, «ὄψονται εἰς ὃν ἐξεκέντησαν» (Ἰωάν. 19,37). Δεύτερον θὰ ἔρθῃ ὁ Κύριος γιὰ ν᾿ ἀποδώσῃ δικαιοσύνη. Ἐδῶ στὴ γῆ τώρα δὲν ὑπάρχει δικαιοσύνη. Οἱ ἄνθρωποι στενάζουν ἀπὸ τὴν ἀδικία. Λίμνη εἶνε τὰ δάκρυα τῶν ἀδυνάτων καὶ καταφρονεμένων γιὰ τὴν καταπίεσι καὶ ἐκμετάλλευσι ποὺ δέχονται. Βλέπεις π.χ. ἕναν ὑπάλληλο ποὺ τηρεῖ τὸν ὅρκο του νὰ ζῇ φτωχά, γιατὶ εἶνε τίμιος· καὶ βλέπεις τὸν ἄλλο, ποὺ ἐκμεταλλεύεται τὴ θέσι του, νὰ πλουτίζῃ καὶ νὰ θησαυρίζῃ. Ποῦ εἶνε ἡ δικαιοσύνη; Βλέπεις τὸν πάμπτωχο ἐργάτη νὰ μένῃ σὲ μιὰ παράγκα, καὶ τὸν ἄδικο καὶ ἄσπλαγχνο νὰ ζῇ μέσα στὴν πολυτέλεια καὶ εὐμάρεια. Βλέπεις τὴν τίμια γυναῖκα νὰ ζῇ ἐγκαταλελειμμένη ἀπὸ τὸν ἄντρα της καὶ νὰ τρέχῃ γιὰ νὰ ζήσῃ τὰ παιδιά της, καὶ τὴν ἄτιμη ἀντροχωρίστρα νὰ ζῇ σὰν βασίλισσα.
Ὅλα λοιπὸν αὐτὰ τὰ ἄδικα θὰ τὰ τακτοποιήσῃ ἡ δευτέρα παρουσία. Θὰ ἔρθῃ ὁ Κύριος γιὰ ν᾿ ἀποδώσῃ δικαιοσύνη στὸν καθένα, νὰ ἀμείψῃ τοὺς δικαίους καὶ νὰ τιμωρήσῃ τοὺς ἀσεβεῖς. Ναί, θὰ κρίνῃ τὸν κόσμο. Πῶς θὰ τὸν κρίνῃ; Θὰ στήσῃ ζυγαριά, ποὺ θὰ τὰ ζυγίσῃ ὅλα. Πρῶτα – πρῶτα θὰ ζυγίσῃ τὰ ἔργα μας, ὅλα ὅσα κάναμε. Καὶ τὰ φανερὰ καὶ τὰ κρυφὰ ποὺ δὲν τὰ εἶδε μάτι ἀνθρώπου. Θὰ ζυγίσῃ ἀκόμη τὰ λόγια μας. Ποιά λόγια; Τὶς φλυαρίες, κουτσομπολιά, κατακρίσεις, συκοφαντίες, αἰσχρολογίες, βλασφημίες, ψέματα, ψευδορκίες… Αὐτὰ ποὺ βγαίνουν ἀπὸ τὸ στόμα σὰν φαρμάκι ὀχιᾶς. Αὐτὰ ποὺ λέμε ἀπ᾿ τὸ πρωῒ ὣς τὸ βράδυ χωρὶς ἔλεγχο, ὅλα θὰ παρουσιαστοῦν γραμμένα ὅπως στὸ μαγνητόφωνο. Τὸ εἶπε καθαρὰ ὁ Χριστός, ὅτι θὰ δώσουμε λόγο γιὰ κάθε «ἀργὸ» λόγο (Ματθ. 12,36). Δὲν σοῦ ᾿δωσε ὁ Θεὸς τὴ γλῶσσα γιὰ νὰ γίνῃ πριόνι τοῦ διαβόλου· σοῦ τὴν ἔδωσε γιὰ νὰ λὲς τὸ «Κύριε, ἐλέησον» καὶ νὰ σκορπᾷς μύρο μὲ τὰ ὡραῖα σου λόγια. Αὐτὴ τὴ γλῶσσα θὰ τὴ ζυγίσῃ καὶ θὰ τὴν κρεμάσῃ ὁ Χριστός. Κ᾿ ἔπειτα μοῦ ᾿ρχονται στὴν ἐξομολόγησι· «Παπούλη, δὲν ἔκανα τίποτε, δὲ᾿ σκότωσα…». Σκότωσες μὲ τὴ γλῶσσα σου, διέλυσες σπίτια, χώρισες ἀντρόγυνα, ἄναψες φωτιές, κατέστρεψες κόσμο. Ἀλλοίμονο, δὲν αἰσθανόμεθα τὴν ἁμαρτωλότητά μας. Θὰ ζυγίσῃ ὅμως τότε ἀκόμη καὶ τὶς σκέψεις μας. Ναί. «Ὤ ποία ὥρα τότε!…», ὅπως ἔψαλαν σήμερα οἱ ψάλτες (αἶνοι Κυρ. Ἀπόκρεω), ποὺ ἔπρεπε νὰ τ᾿ ἀκοῦμε καὶ νὰ κλαῖμε. Θὰ ζυγιστοῦν καὶ οἱ σκέψεις μας, ὅλα τὰ πονηρὰ ποὺ διαλογιζόμεθα μέρα καὶ νύχτα.
Αὐτὸ εἶνε τὸ κριτήριο ποὺ θὰ κάνῃ ὁ Χριστός. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἔχει μιὰ ὁμιλία στὴ δευτέρα παρουσία. Εἶμαι, λέει, ἁμαρτωλός, καὶ θὰ ἤθελα κ᾿ ἐγὼ νὰ μὴν ὑπάρχῃ κόλασις, γιατὶ τὴ φοβᾶμαι· ἀλλ᾿ ὅμως ὑπάρχει ἡ κόλασις! Γιὰ ὅλα μπορεῖ νὰ ἀμφιβάλλῃς· γιὰ ἕνα δὲν πρέπει νὰ ἀμφιβάλλῃς, ὅτι ὑπάρχει κρίσις καὶ ἀνταπόδοσις, ὑπάρχει μέλλουσα ζωή, κόλασις καὶ παράδεισος. Ὑπάρχει ἕνα μάτι ποὺ τὰ βλέπει ὅλα, ὑπάρχει ἕνα αὐτὶ ποὺ τ᾿ ἀκούει ὅλα, ὑπάρχει ἕνα χέρι ποὺ τὰ γράφει ὅλα.

* * *

Ἀδελφοί μου· νὰ ἔχουμε προσοχὴ στὸν βίο μας. Μιά φορὰ περνᾶμε ἀπὸ τὴ φλούδα αὐτὴ τῆς γῆς. Ἂς ἀποφεύγουμε τὸ κακὸ καὶ ἂς κάνουμε τὸ καλό· αὐτὸ θὰ μείνῃ. «Μακάριοι οἱ νεκροὶ οἱ ἐν Κυρίῳ ἀποθνῄσκοντες ἀπ᾿ ἄρτι», ὅτι «τὰ ἔργα αὐτῶν ἀκολουθεῖ μετ᾿ αὐτῶν» (Ἀπ. 14,13). Ἂς προσέξουμε, διότι δὲν ξέρουμε πότε ἔρχεται ὁ Κύριος. Εμαστε τώρα πιὸ κοντά. Διότι ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ἄλλα σημάδια, ποὺ επαμε, ὑπάρχει καὶ ἕνα ποὺ ἔγινε στὶς μέρες μας καὶ δὲν τὸ προσέξαμε. Κάπου μιὰ προφητεία λέει, ὅτι ὅταν πλησιάζει ἡ δευτέρα παρουσία οἱ Ἑβραῖοι θὰ φτειάξουν κράτος. Ἔ, τὸ ἔφτειαξαν στὶς ἡμέρες μας, τὸ 1948. Μήπως, λοιπόν, ἀπὸ ὥρα σὲ ὥρα γίνῃ ἡ δευτέρα παρουσία;
Μακάρι ὅταν ἔρθῃ νὰ μᾶς βρῇ μέσ᾿ στὴν ἐκκλησία, τὴν ὥρα ποὺ γίνεται ἡ θεία λειτουργία, τὴν ὥρα ποὺ κοινωνοῦμε τὰ ἄχραντα μυστήρια, τὴν ὥρα ποὺ ἀκοῦμε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Μακάρι νὰ μᾶς βρῇ στὸ σπίτι μέσα ἀγαπημένους ὅλους, συζύγους καὶ παιδιά. Μακάρι νὰ σὲ βρῇ τὴν ὥρα ποὺ κάνεις ἐλεημοσύνη. Μὴ μᾶς βρῇ ποτέ στὴν ἀτιμία καὶ τὴ διαφθορά.
Εθε ὁ Θεὸς νὰ δώσῃ μετάνοια σὲ ὅλους μας, μικροὺς καὶ μεγάλους, κι ὅταν φθάσῃ ἡ τελευταία μας ὥρα νὰ σφραγίσουμε τὴ ζωή μας μὲ τὸ «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» (Λουκ. 23,42)· ἀμήν.

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγίου Γεωργίου Περάματος – Πειραιῶς τὴν 12-2-1961.

Πηγή:http://fdathanasiou.wordpress.com

Ἡ ζωὴ εἶνε ἀγώνας. Κυριακὴ πρὸ τῶν Φώτων ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης

«Τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισμαι» (Β΄ Τιμ. 4,7)

Τὸ κήρυγμα τοῦ εὐαγγελίου, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἀπαραίτητο πάντοτε. Ἐκκλησία χωρὶς κήρυγμα εἶνε μαντρὶ χωρὶς τσοπανόσκυλα ποὺ διώχνουν τοὺς λύκους, στρατὸς χωρὶς σάλπιγγα ποὺ καλεῖ σὲ συναγερμό.
Σάλπιγξ οὐράνιος ἦταν καὶ ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, ποὺ σάλπισε στὶς ὄχθες τοῦ Ἰορδάνου τὸ αἰώνιο κήρυγμα, τὸ «Μετανοεῖτε» (Μᾶρκ. 1,15).

* * * 

Σήμερα, ποὺ ἀκόμα βρισκόμαστε στὶς πρῶτες ἡμέρες τοῦ νέου ἔτους, θὰ μοῦ ἐπιτρέψε τε νὰ ἐξετάσουμε μαζὶ πρακτικὰ τὸ ἑξῆς σοβαρὸ πρόβλημα ποὺ ἀντιμε τωπίζει ὁ ἄνθρωπος.
Ἡ ζωὴ αὐτὴ ποὺ ζοῦμε ἔχει νόημα καὶ σκοπό, ἢ μήπως ἔτσι ἄσκοπα βρισκόμαστε ἐδῶ;
Τί εἶνε αὐτὴ ἡ ζωή; τί νόημα ἔχει; ποιό τὸ χρέος μας;
Πάνω σ᾽ αὐτὸ πολλοί ἔστυψαν τὰ μυαλά τους. Ἀπαντοῦν ποιηταί, φιλόσοφοι, ἱστορικοί, ἀρχαιολόγοι, ἐπι στήμονες ὅλων τῶν κλάδων.
Ἀπαντοῦν καὶ μὲ τὴ ζωή τους πλούσιοι, μεγιστᾶνες, βασιλεῖς, δορυκτήτορες, οἱ πάντες.
Ἀλλ᾽ ἐγώ, ποὺ πιστεύω στὸν Ἐσταυρωμένο, δὲ θὰ ρωτή σω ἐπ᾽ αὐτοῦ κανένα ἄλλον οὔτε θ᾿ ἀκούσω τί λέει ὁ ἄλφα ἢ ὁ βῆτα.
Ἂν ἀκούσετε τὶς ἀ παντήσεις τους, θὰ δῆτε ὅτι ἡ μία ἀναιρεῖ τὴν ἄλλη· οἱ γνῶμες τους δημιουργοῦν μία Βαβέλ, ἕνα λαβύρινθο, ἀπ᾽ τὸν ὁποῖον εἶνε ἀδύνατον ὁ ἄνθρωπος νὰ βγῇ.
Κλείνουμε λοιπὸν τ᾽ αὐτιά μας στὶς φωνὲς τῶν ἄλλων καὶ πᾶμε νοερῶς νὰ ἐπισκεφθοῦμε ἕνα φυλακισμένο, μὲ ἀφορμὴ τὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα.

Ὥστε ἕνας φυλακισμένος θὰ μπορέσῃ νὰ μᾶς δώσῃ ἀπάντησι στὸ τεράστιο αὐτὸ πρόβλημα;
Ναί, ἀγαπητοί μου. Βρίσκεται μέσα στὰ μπουντρούμια τῆς Ῥώμης κι ἀπὸ ὥρα σὲ ὥρα περιμένει νὰ τρίξουν οἱ σιδερένιες πόρτες καὶ νὰ τὸν πάρουν γιὰ νὰ ἐκτελεσθῇ – ἔτσι ὁρίζει τὸ διάτα γμα τοῦ Νέρωνος.

Ἐν ὄψει τοῦ θανάτου ἀναπολεῖ τὸ παρελθόν του, βυθίζεται σὲ στοχασμούς, προσκυνεῖ τὰ ἄχραντα πόδια τοῦ Ἐσταυρωμένου, παίρνει τὴν πέννα καὶ γράφει τὰ τελευταῖα του λόγια· λόγια ποὺ ζυγίζουν περισσότερο ἀπὸ ὅλες τὶς φιλοσοφίες, γιατὶ βγαίνουν μέσα ἀπ᾽ τὸ καμίνι τοῦ πόνου· λόγια ἀλησμόνητα, ποὺ δὲν ὑπάρχει ζυγαριὰ νὰ τὰ ζυγίσῃ.
Ποιός λοιπὸν εἶνε ὁ φυλακισμένος;
Ἀποκαλυφθῆτε ἐμπρός του· εἶνε ὁ Παῦλος, ὁ κορυφαῖος τῶν ἀποστόλων!
Αὐτὸς εἶνε ὁ φυλακισμένος καὶ τὰ δικά του τελευταῖα λόγια ἀκούσαμε σήμερα.
Γράφει στὸν πιστὸ μαθητή του τὸν Τιμόθεο, πρῶτο ἐπίσκοπο τῆς Ἐφέσου, καὶ τοῦ λέει· «Τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισμαι, τὸν δρόμον τετέλεκα, τὴν πίστιν τετήρηκα»· ἔχω ἀ γωνισθῆ τὸν καλὸν ἀγῶνα, ἔχω τελειώσει τὸ δρόμο, ἔχω τηρήσει τὴν πίστι (Β΄ Τιμ. 4,7).
Λόγια ἀνεκτίμητα, ποὺ μποροῦν νὰ γίνουν πρόγραμμα ζωῆς τώρα στὴν ἀρχὴ τοῦ ἔτους.

* * * 

 «Τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισμαι…».
Στὸ ἐ ρώτημα δηλαδὴ «τί εἶνε ἡ ζωή;» ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀπαντᾷ καὶ λέει· Ἡ ζωὴ αὐτὴ ―ἂς λέῃ καθένας ὅ,τι θέλει― εἶνε ἀγώνας.
 Προσθέτει μάλιστα μιὰ λεξούλα μὲ βαθύτατο νόημα, ποὺ προσδιορίζει τὸ εἶδος τοῦ ἀγῶνος· δὲ λέει ἁ πλῶς «τὸν ἀγῶνα», ἀλλὰ λέει «τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισμαι».
Ὥστε, ἀδελφοί μου, μπορεῖ χίλιοι ἄνθρωποι νὰ ἀγωνίζωνται γιὰ ποικίλους σκοπούς, ἀλλὰ μέσα σ᾽ αὐτοὺς ἕνας νὰ εἶνε ἐκεῖνος ποὺ ἀγωνίζεται τὸν «καλὸν ἀ γῶνα».
Ὑπάρχει λοιπὸν διάκρισις «ἀγῶνος» καὶ ἀγώνων. Ὑπάρχουν ἀγῶνες, ποὺ τὰ ἐλατήριά τους εἶνε εὐτελῆ, ἰδιοτελῆ, σκοτεινά, ἀπαίσια, καὶ ἀγῶνες φωτεινοὶ σὰν τὸν ἥλιο· ἀγῶ - νες τοῦ σκότους καὶ ἀγῶνες τοῦ φωτός, ἀγῶ - νες τοῦ σατανᾶ καὶ ἀγῶνες τῶν ἀγγέλων.
Ὁ ἀπόστολος κάνει διάκρισι· ἐμεῖς ποὺ εἴμαστε ἆραγε, σὲ ποιό εἶδος ἀγῶνος βρισκόμαστε;

Σᾶς παρουσιάζω μερικὰ στιγμιότυπα ἀπὸ ἀγῶνες ποὺ δὲν εὐλογεῖ ὁ οὐρανός, γιὰ νὰ δοῦμε κατόπιν τὸν ἀγῶνα γιὰ τὸν ὁποῖον ἄγ γελοι καὶ ἀρχάγγελοι πλέκουν ἀμάραντα στεφάνια.
Τὸν βλέπετε ἐκεῖνον ἐκεῖ; Εἶνε δραστήριος ὅσο λίγοι. Ξυπνάει τὴ νύχτα, ἐνῷ ὅλοι κοιμοῦνται, κι ἀνοίγει τὰ κατάστιχα καὶ τὰ χρηματοκιβώτια καὶ μετράει τὰ ἔσοδα καὶ ἔξοδα τῶν ἐπιχειρήσεών του.
Τὸ μυαλὸ καὶ ἡ καρδιὰ καὶ τὸ τελευταῖο κύτταρό του φωνάζουν λεφτά!
Ἀγωνίζεται τὰ χίλια νὰ τὰ κάνῃ δύο χιλιάδες, τὶς δύο νὰ τὶς κάνῃ τέσσερις, τὶς τέσσερις ἕξι, νὰ γίνῃ ἑκατομμυριοῦχος, νὰ πηχτώσῃ τὴ θάλασσα μὲ καράβια.
Ποιός δὲ βλέπει ὅτι ὁ ἀγώνας αὐτὸς εἶνε ἀγώνας Ἰούδα Ἰσκαριώτη γιὰ τὰ τριάκοντα ἀργύρια, ἀγώνας σατανικός.
Τὸν βλέπετε τὸν ἄλλο; Αὐτὸς δὲ ζητάει χρήματα, ἀλλὰ ἡ καρδιά του εἶνε ἕνα καζάνι ποὺ βράζει ἀπὸ μῖσος. Ἡ γλῶσσα του στάζει φαρμάκι, τὸ στόμα του ἀφρίζει, τὰ χέρια του γίνονται γροθιὲς καὶ φωνάζει. Τί ζητάει αὐτός;
Ἕνα πρᾶγμα τὸν ἠλεκτρίζει, ἡ ἐκδίκησι. Θάνατος σὲ ὅσους δὲ συμφωνοῦν μαζί του, στοὺς ἀντιπάλους - ἐχθρούς.
Ἀγωνίζεται, ἂν εἶνε δυνατόν, νὰ ἐξοντώσῃ κάθε ἄνθρωπο ἢ λαὸ ποὺ δὲ συμφωνεῖ μὲ τὴ δική του ἰδεολογία.
Τέτοιος ἦταν λ.χ. ὁ Χίτλερ, δαιμονικὸς δικτάτωρ στὴν Εὐρώπη.
Ἔ βγαλε μάλιστα καὶ βιβλίο μὲ τίτλο «Ὁ ἀγώνας μου», ποὺ ἔγινε αἰτία αἱματοκυλίσματος τοῦ κόσμου, καὶ εἶχε τὴν ἀξίωσι οἱ κληρικοὶ νὰ βγάλουν ἀπὸ τὶς ἐκκλησίες τὸ Εὐαγγέλιο καὶ στὴ θέσι του νὰ βάλουν αὐτό, τὸ δικό του ἀντιευαγγέλιο, ποὺ στοίχισε εἴκοσι ἑκατομμύρια νεκρούς, τριπλάσιους τραυματίες, ἐρείπια καὶ καταστροφές.
Νά ἕνας ἀγώνας σατανικός, στὸν ὁποῖο παρέσυρε ἕνα ἔθνος ἰσχυρὸ ἡ μανία ἑνὸς ἀνθρώπου γιὰ ἐκδίκησι.
Δαιμονικοὶ οἱ ἀγῶνες τοῦ πλεονέκτου καὶ φιλαργύρου, τοῦ αἱμοβόρου καὶ ἐκδικητικοῦ· ἀγῶνες καταστροφικοὶ γιὰ τὸν ἴδιο καὶ τοὺς ἄλλους.

Ἀλλ᾽, ἀδελφοί μου, ἐπιτρέψτε μου τώρα νὰ σᾶς παρουσιάσω καὶ τὸν εὐγενῆ ἀγῶνα τοῦ φωτός, στὸν ὁποῖο καλούμεθα ὅλοι νὰ δώσουμε τὸ παρών.
Εἶνε ὁ ἀγώνας τοῦ ἀποστόλου Παύλου, ποὺ διεξάγεται σὲ πολλὲς ἐπάλξεις.
* Βλέπετε ἐκεῖνο τὸ δάσκαλο, ποὺ μὲ τριμμέ νο παντελόνι μοχθεῖ μέσα στὴν τάξι ἀπ᾽ τὸ πρωὶ ὣς τὸ βράδυ ἐναντίον τῆς ἀμαθείας καὶ τῆς ἀγραμματοσύνης καὶ προσπαθεῖ τὰ κούτσουρα ποὺ κάθονται στὰ θρανία νὰ τὰ κάνῃ ἔπιπλα;
*Βλέπετε ἐκεῖνο τὸν ἀστυνομικό, ποὺ περιπολεῖ τὴ νύχτα γιὰ τὴν ἀσφάλεια ὅλων;
*Βλέπετε ἐκεῖνο τὸ δικαστικό, ποὺ ἀπὸ τὴν ἕδρα προσπαθεῖ ν᾽ ἀποδώσῃ τὸ δίκαιο καὶ νὰ πατάξῃ τὴν ἀταξία καὶ τὸ ἔγκλημα;
*Βλέπετε τὸν ἐπιστήμονα ποὺ ἐρευνᾷ στὸ ἐργαστήριο νὰ βρῇ τὸ μικρόβιο τῆς ἀσθενείας καὶ νὰ φτειάξῃ τὸ κατάλληλο φάρμακο;
*Βλέπετε τὴν ἀδελφὴ νοσοκόμο ποὺ ξενυχτᾷ κοντὰ στὸν ἄρρωστο τὴν ὥρα τοῦ πόνου;
*Βλέπετε κ᾽ ἐκεῖ πάνω στὰ σύνορα τὸ στρατιώτη ποὺ φρουρεῖ, ὄχι γιὰ κατακτήσεις ἀλλὰ νὰ ἀσφαλίζῃ τὰ ὅσια καὶ τὰ ἱερά;
*Βλέπετε τὸ φτωχὸ ἐκεῖνο οἰκογενειάρχη μὲ τὰ πέντε, ἕξι, ἑφτά, ὀχτώ, ἐννιὰ παιδιά;
*Βλέπετε τὸν ἐλεήμονα ποὺ προσφέρει τὰ χρήματά του σὲ ἔργα ἀγάπης καὶ φιλανθρωπίας;

Ὅλοι αὐτοὶ εἶνε ἀγῶνες ἱεροὶ καὶ εὐλογημένοι. Καὶ τώρα ἀνεβῆτε ἀκόμη πιὸ ψηλά· πετάξτε, γίνετε ἀετοί, περάστε στὰ ἄστρα, φθάστε στὸ ὕψος τοῦ μεγάλου ἀγῶνος τοῦ ἀποστόλου Παύλου.
Ἐδῶ εἶνε ὁ ἀγώνας τῆς πίστεως καὶ τῆς ἀρετῆς.
Εἶνε ἀγώνας ὄχι πιὰ νὰ μεταβάλουμε τὸν κόσμο, ἀλλὰ νὰ μεταβάλουμε τὸν ἑαυτό μας.
Ὦ Θεέ μου! τόσα χρόνια κηρύττω· προσπαθῶ κ᾽ ἐγὼ νὰ μεταβάλω τὸν κόσμο.
Ἀλλὰ περισσότερο δύσκολο ἀπ᾿ ὅλα εἶνε τοῦτο. Τὸ νὰ μεταβάλῃς τὸν κόσμο εἶνε εὐκολώτερο· τὸ δυσκολώτερο εἶνε ―τὸ λέω ἐξομολογούμενος ἐνώπιόν σας― νὰ μεταβάλω τὸν ἑαυτό μου!
Γιά πιάστε χαρτὶ καὶ καλαμάρι τώρα πού ᾿νε ἀρχὴ τῆς χρονιᾶς· πάρτε μιὰ κόλλα, γράψτε ἐπάνω τὸ ὄνομά σας, κι ἀπὸ κάτω τὰ ἐλαττώματά σας· ἕνα, δύο, τρία, τέσσερα…
Και συλλογισθῆτε· τί κάνατε γι᾽ αὐτά; κάνατε ποτὲ ἀγῶνα γιὰ νὰ ἐκριζώσετε μέσα ἀπ᾽ τὴν καρ διά σας τὰ πάθη, τὰ ἑωσφορικὰ πάθη;

* * * 

Μιὰ φορά, ἀδέρφια μου, θὰ περάσουμε πάνω ἀπ᾿ τὸ φλοῦδι αὐτῆς τῆς γῆς.
Ἡ ζωὴ ―ἂς λένε― δὲν εἶνε ἀπόλαυσις, ἐκμετάλλευσις, πλουτισμός, τίποτε ἀπ᾽ αὐτά· ἡ ζωὴ – γράψτε το μὲ κόκκινα γράμματα ὅπως τὸ ἔγραψε ὁ Ναζωραῖος― εἶνε ἀγώνας ἐναντίον τοῦ ἑαυτοῦ μας· ἐναντίον τῶν παθῶν καὶ τῶν ἁμαρτημάτων μας· ἀγώνας μέχρι θανάτου.
Μακάριος ὁ ἀγωνιστής, αὐτὸς ποὺ ἀγωνίζεται στὸν κόσμο αὐτὸν καὶ προτιμᾶ νὰ πέσῃ στὸ πεδίο τῆς τιμῆς φτωχός, ρακένδυτος.
Προτιμῶ νὰ εἶμαι στὴ φυλακὴ μαζὶ μ᾿ ἕνα Παῦλο, παρὰ νὰ εἶμαι στὰ παλάτια μ᾿ ἕνα Νέρωνα.
Ἂς ἀγωνισθοῦμε λοιπὸν ὅλοι, ὥστε ὅταν φτάσῃ καὶ γιὰ μᾶς ἡ τελευταία στιγμὴ τῆς ζωῆς νὰ μπορέσουμε μαζὶ μὲ τὸν Παῦλο νὰ ποῦμε κ᾽ ἐμεῖς · «τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισμαι, τὸν δρόμον τετέλεκα, τὴν πίστιν τετήρηκα»· τὴν Ὀρ θόδοξο πίστι, στὴν ὁποία νὰ ζοῦμε κι ἀ ναπνέουμε μέχρι συντελείας τῶν αἰώνων· ἀμήν.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν Ι. Ναὸ Ἁγ. Κωνσταντίνου πλ. Ὁμονοίας Ἀθηνῶν τὴν 5-1-1964 μὲ ἄλλο τίτλο.
Καταγραφὴ καὶ σύντμησις 2-1-2011.

paterikoslogos.com/
 http://anavaseis.blogspot.com

Αὐγουστῖνος Καντιώτης: ὁ πτωχότερος Μητροπολίτης τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας / τῆς ᾿Ανδρονίκης Καπλάνογλου

ΕΥΛΟΓΙΑ ή ΙΕΡΟΣΥΛΙΑ;

Γραμμένο από την Ανδρονίκη Καπλάνογλου

Θα διηγηθώ ένα προσωπικό περιστατικό που έχει σχέση με τον Γέροντα  π. Αυγουστίνο, για να παρουσιάσω την απλότητα του και στην συνέχεια θα θέσω ένα ερώτημα στους πιστούς.

Ὁ π. Αὐγουστῖνος πέρασε τὰ 33 χρόνια της ποιμαντορίας του μὲ δύο παλιές ἀρχιερατικὲς στολές, που πάντα ήταν καθαρές και σιδερωμένες, χάρη του πνευματικού παιδιού του Αλέξανδρου Φωκά που τον διακονούσε με πολύ αγάπη. Τὸν πρῶτο καιρὸ τῆς ἐπισκοπικῆς του ζωῆς, ἀπὸ τὸ νερὸ τῆς βροχῆς ποὺ ἔμπαινε ἀπὸ τὰ σπασμένα κεραμίδια τῆς Μητροπόλεως, τὸ ἐπιγονάτιο της μιας στολής εἶχε κατσιάσει.
Βλέποντάς το, σκέφθηκα νὰ ράψω μία νέα ἀρχιερατικὴ στολή.  Αγόρασα τὸ ὕφασμα καὶ έμενε να πάρω τὴν εὐλογία.

Πίστευα ότι θα δεχόταν, αφού μόνη μου θα την έραβα και δεν θα έκανα πολλά ἔξοδα. Πήγα στο γραφεῖο του γιά νά πάρω την ευλογία του. Μοῦ τὸ ἀρνήθηκε κατηγορηματικά.
Δὲν ἀπογοητεύτηκα. Στὶς 6-9-1985 τοῦ ἔστειλα ένα μικρὸ σημείωμα, που έγραφε·

• «Σεβαστέ μου πνευματικέ πατέρα, συγχωρέστε με γι᾿ αὐτό μου τὸ σημείωμα. Ὅμως, θα ἤθελα νὰ σᾶς πῶ, ὅτι πολὺ λυπήθηκα ποὺ δὲν θέλετε νὰ ράψω τὰ ἄμφια. Να μη στεναχωρεθῆτε ποὺ σᾶς τὸ ξαναλέω, δὲν τὸ κάνω ἀπὸ ἀνυπακοή. Νὰ μὲ βάλτε καὶ ὅρο· σὲ κάθε βελονιά, σὲ κάθε κέντημα, νὰ λέω καὶ ἕνα “Κύριε ἐλέησον”, νὰ κάνω και μιὰ προσευχὴ…

• Μὲ πολὺ σεβασμὸ

• Ανδρονίκη».

Στὶς 8-9-1985 τηλεφώνησα στὸν Γέροντα, ἐλπίζοντας ὅτι θὰ μοῦ ἔδινε ἄδεια. Όμως ο π. Αυγουστίνος δεν παραβίαζε τις αρχές του, όσο μεγάλα και ἐάν ήταν τα δολώματα. Καί μοῦ είπε αὐστηρά; «Ἂν θέλῃς νὰ λέγεσαι δικό μου πνευματικὸ τέκνο, θὰ κάνῃς ὑπακοή και δεν θα ράψης τίποτε» καὶ ἔκλεισε τὸ τηλέφωνο.

Πήρα το μάθημα. Δεν μου άφησε κανένα περιθώριο για να τον ξαναενοχλήσω.

Τα 33 χρόνια της αρχιεροσύνης του και τα 10 μετά την παραίτηση του τα έβγαλε μόνο με τις δύο αυτές απλές φτωχές ἀρχιερατικές στολές.

Η μία  που διατηρούνταν σε κάπως καλύτερη κατάσταση, την φόρεσαν κατά την κοίμησή του.

«ΔΙΕΜΕΡΙΣΑΝΤΟ ΤΑ ΙΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΕΑΥΤΟΙΣ…»

Τη συνέβη όμως κατά την ταφή, του πτωχοτέρου Μητροπολίτου της Ορθοδόξου Εκκλησίας  π. Αυγουστίνου, όταν χιλιάδες πιστοί βρισκόταν έξω από το Μοναστήρι του Αγίου Αυγουστίνου, με εντολή της Μητροπόλεως, για να μην γίνει συνωστισμός;

Τα έγραψα εκείνες τις μέρες στον Μητροπολίτη κ. Θεόκλητο, που πιθανόν να μην αντελήφθη το γεγονός και περίμενα απάντηση. Πέρασαν 40, 50, 60 μέρες, αλλά απάντηση δεν πήρα, γι’ αυτό το ανακοινώνω τώρα στους πιστούς και ας δώσουν εκείνοι την απάντηση.

Θέλω να δηλώσω ότι ο Μητροπολίτης Θεόκλητος ήταν πάντοτε ευγενέστατος μαζί μου.  Μπορεί να πικραίνεται μαζί μου και να με κατηγορεί στα ιερατικά συνέδρια, δεν τον κακίζω αλλά τον δικαιολογώ. Η παρουσία του στην Μητρόπολη Φλωρίνης είναι χρήσιμη, γιατί αν φύγει αυτός ποιος ξέρει ποιός αίλουρος θα αναριχηθεί;

Οι καλοί άγαμοι κληρικοί που έχουν τα προσόντα, για να γίνουν μητροπολίτες δεν επιδιώκουν δεσποτικές έδρες, τρέμουν την ευθύνη και ιδιαίτερα στις μέρες μας. Έχουν σοβαρότητα και εργάζονται όχι για την δόξα την δική τους, αλλά για την δόξα του Θεού. Δεν τρέχουν σε γιορτές και πανηγύρια Μητροπολιτών για να αποκτήσουν την εύνοια τους και να αρπάξουν κάποια δεσποτική έδρα.  Σπάνια πράγμα στις μέρες μας να εκλεγεί επίσκοπος ευλαβής και θεοπρόβλητος.

Γράφω αυτά τα λόγια μόνο για την αλήθεια και όχι για να λυπήσω τον μητροπολίτη Θεόκλητο. Ο Γέροντας έφυγε για την αιωνιότητα σηκώνοντας τον σταυρό της αχαριστίας από πολλά πρόσωπα και εμείς οφείλουμε να καταγράψουμε την ιστορία του όπως έχει, για να φανεί το ύψος της αγιότητάς του και ο σταυρός του μαρτυρίου του.

Στην επιστολή που έστειλα στον Μητροπολίτη, έγραφα·

• «Σεβασμιώτατε π. Θεόκλητε… Αυτό που έγινε κάτω από τον σταυρό του Χριστού, το έκαναν [2-3] ιερείς σας και στον π. Αυγουστίνο… Άρπαξαν ότι μπορούσαν από την [πτωχή] αρχιερατική ενδυμασία του π. Αυγουστίνου. Μέχρι και ο Μ… (ιερεύς εκτός Μητροπόλεως) συμμετείχε στην μοιρασιά. Αυτός επειδή δεν βρήκε κάτι που έβγαινε, άρπαξε μια φούντα!!
  Οι κληρικοί που έκαναν την βδελυρά  αυτή πράξη, στο φέρετρο του Γέροντος μάλλον δεν αντελήφθησαν πόσο φοβερή ήταν. Δεν ξέρω αν το έκαναν από επιπολαιότητα ή παρασύρθηκαν, όμως θέλω να τους καλέσετε και να τους πάρετε αυτά που άρπαξαν από τον μεγάλο κεκοιμημένο πνευματικό μας πατέρα και να τα δώσετε στο Μοναστήρι για να μπουν μετά την ανακομιδή κοντά στα λείψανά του π. Αυγουστίνου.
  Θα σας αναφέρω τα ονόματα των ιερέων σας που συμμετείχαν στην μοιρασιά και εσύλησαν το φέρετρο του πατρός Αυγουστίνου πριν από την ταφή….
  Τέτοια λεηλασία δεν το περίμενα. Φανταστείτε να τους έβλεπαν οι χιλιάδες πιστοί που βρίσκονταν έξω από την πόρτα του Μοναστηριού και να ήθελαν να τους μιμηθούν. Να πάρουν και αυτοί κάτι για ενθύμιο, από τον π. Αυγουστίνο, αφού και αυτοί τον αγαπούσαν! Και μάλιστα κάποιοι έκαναν χιλιάδες χιλιόμετρα για να βρίσκονται εκείνη την ώρα στην ταφή.

• Τί θα γινόταν;
  Θα του ξέσχιζαν τα ράσα, θα του διέλυαν ακόμη και το σώμα! Και δεν θα έμεινε τίποτε στον τάφο!!!…
  Σας παρακαλώ, καλέστε το συντομότερο τους ιερείς σας και πάρτε από τα χέρια τους τα κλοπιμαία.
  Σκέπτομαι· Τί άλλο έμεινε να αρπάξουν από τον Γέροντα;
  Σας παρακαλώ να μην αργήσετε να διορθώσετε την ανήθικη αυτή πράξη…

ΤΑ ΥΠΕΡ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ

Στην συνέχεια ανακοίνωνα στην επιστολή, για κάποιο βιβλίο που με την άδεια του Γέροντος οφείλω να γράψω.

• «Σας ενημερώνω ότι· Ο π. Αυγουστίνος με ανέθεσε να βγάλω μετά την κοίμησή του, ένα βιβλίο με τίτλο·  “ΤΑ ΥΠΕΡ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ”.
  Εχω πολύ υλικό και από φίλους και από εχθρούς του Γέροντος.
  Για τους εχθρούς, εσωτερικούς και εξωτερικούς, υποσχέθηκα στον π. Αυγουστίνο ότι θα γράψω τα πάντα και δεν θα χαριστώ σε κανέναν. Αφού με ρώτησε αν θα μπορέσω, στην συνέχεια χαμογέλασε και μου έδωσε την ευλογία του….
  Θα είμαι προσεκτική. Θα μιλώ με στοιχεία. Δεν θα σκανδαλίζω. Θα οικοδομώ και θα προστατεύω τους πιστούς, από κάποια επικίνδυνα στοιχεία που ο π. Αυγουστίνος έδιωξε.
  Σας ζητώ συγνώμη που σας κούρασα. Σκεφτόμουν να ρθώ στην Μητρόπολη και να σας τα πω από κοντά, αλλά δεν ήξερα αν θα σας βρω.

• Σας ευχαριστώ την ευχή σας

• Ανδρονίκη Καπλάνογλου»

ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΤΟΝ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ

ΠΡΟ ΤΗΣ ΤΑΦΗΣ ΣΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Λίγα λεπτά προ της ταφής αφαιρέθηκαν από τον πτωχότερο Ορθόδοξο Μητροπολίτη όλα τα αρχιερατικά είδη που έφερε επάνω του.

ΣΥΓΚΡΙΝΑΤΕ

ΤΙΣ ΔΥΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Αφαιρέθηκαν 1) οι 3 σταυροί του ωμοφορίου, 2) το επιγονάτιο,  3) η ράβδος και το 4) εγκόλπιο.

Τα δύο τελευταία μου είπαν ότι τα παίρνει ο Μητροπολίτης. Ας το δεχθούμε αυτό, αν και δεν είδα αυτό να γίνεται στον Μητροπολίτη Κοζάνης Διονύσιο.

• Γιατί πήραν το επιγονάτιο και τους 3ης σταυρούς από το ωμοφόριο; Ρώτησα κάποιον κληρικό εκτός της Μητροπολεως που ήρθε στην ταφή και προσπαθούσε να πάρει ακόμη και τρίχες από την γενειάδα του Γέροντος και του είπα· «Τί είναι αυτά που κάνατε πάτερ στον Γέροντα, την ώρα της ταφής; Τον ξεπουπουλίσατε».

• «Έγω», μου απήντησε, «πήρα μόνο μία φούντα από τα άμφιά του». Και από την γενειάδα τί τραβούσατε; Την χαϊδεψα, μου είπε. Ας τον πιστέψουμε. Πάντως ο Γέροντας όχι μόνο δεν θα ευλογούσε αυτό που έγινε αλλά θ’ αγανακτούσε και θα τους έδιωχνε απο κοντά του.
  

ΠΟΙΟΙ ΤΑ ΠΗΡΑΝ;

Ας ρωτήσουμε τον πρωτοσύγκελλο Ιουστίνο Μπαρδάκα, που προϊστατο της ταφής και έχει στην αριστερή του τσέπη ένα σταυρό του ωμοφορίου.

Ασφαλώς, θα μας πει ότι τι πήρε για ευλογία.

Τα άμφια του Γέροντος επισκόπου π. Αυγουστίνου ήταν φτωχά, απλά και παλιά και δεν είχαν καμία υλική αξία.
Μέχρι εδώ συμφωνούμε.
ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ ΣΩΣΤΗ ΑΥΤΗ Η ΠΡΑΞΗ; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΕΡΟΣΥΛΙΑ;

ΑΝ  ΟΙ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΠΙΣΤΟΙ ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΜΙΜΗΘΟΥΝ  ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙ Ο ΠΡΩΤΟΣΥΓΚΕΛΛΟΣ ΤΙ ΘΑ ΕΜΕΝΕ ΣΤΟ ΜΝΗΜΑ;

ΕΞΑΦΑΝΙΣΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ

ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΓΡΑΦΕΙΟ

ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ!!!

Θα του κάνω και μία ερώτηση·

Αφού τόσο πολύ αγαπούσε τον π. Αυγουστίνο και ήθελε να έχει κάτι για ενθύμιο απ’ αυτόν γιατί στην Μητρόπολη κατέστρεψε το Γραφείο του;  Δεν έπρεπε να διατηρήσουν τον χώρο εκείνο, τουλάχιστο σαν μουσείο από σεβασμό στον Γέροντα; Ρώτησαν τον Φλωρινιώτικο λαό αν ήθελε να τον καταστρέψουν; Τόσο μεγάλη ανάγκη  ήταν να αποκτήσει η Μητρόπολη Φλωρίνης τόσο μεγάλο χώρο υποδοχής και σαλόνι;

Η φωτογραφίες είναι μάρτυρες.

Έκτισαν την πόρτα του γραφείου του.

Γκρέμισαν το εσωτερικό τείχος του γραφείου του Γέροντος Μητροπολίτου π. Αυγουστίνου. Τα τρία γραφεία  ενώθηκαν (του Μητροπολίτου, του γραμματέα και του πρωτοσυγκέλλου) και έγινα ένα δωμάτιο, όπως βλέπετε στην παραπάνω φωτογραφία!
Δεν νομίζω να ήταν ιδέα του Μητροπολίτου Θεοκλήτου η καταστροφή του γραφείου του Γέροντος και η  δημιουργία  σαλονιού,  αφού κοντά στον π. Αυγουστίνο ο π. Θεόκλητος έμαθε στην λιτότητα.

Η αλλαγή αυτή κόστισε πολλά χρήματα στην Μητρόπολη γιατί μπήκαν δυνατά σιδερένια υποστυλώματα για να μη καταρρεύσει το κτίριο.

Δηλαδή εκτός από τα χρήματα που ξοδεύτηκαν δεν έμεινε τίποτε στην Μητρόπολη που να θυμίζει το γραφείο του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου! Γι’ αυτό ας μη μας δικαιολογηθούν ότι εσύλησαν το φέρετρο του Γέροντος από αγάπη!

 

 

Πηγή:http://www.augoustinos-kantiotis.gr

῾Η προφητική παρρησία τοῦ Αὐγουστίνου Καντιώτη (περιστατικά)

Στέργιος Σάκκος, Προφητική Παρρησία

Ἀπό τήν μακροχρόνια καί πολυσχιδῆ δράση τοῦ π. Αὐγουστίνου σταχυολογῶ μερικά περιστατικά ἐνδεικτικά τῆς παρρησίας τοῦ ἀνδρός. Δείχνουν πῶς ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ἔμενε ἀτρόμητος στίς δυσκολίες καί ἀδελέαστος ἀπό κάθε τί πού θά ἐπηρέαζε τόν καθένα, ἕνας γνήσιος προφήτης τῶν ἡμερῶν μας:

Φοιτητής στήν Θεολογική Σχολή τῶν Ἀθηνῶν ἀγωνίσθηκε μέ σθένος ἐναντίον τοῦ καθηγητῆ Μπαλάνου, ὁ ὁποῖος δίδασκε ὅτι «δέν ὑπάρχει διάβολος». Οὔτε ὁ φόβος τοῦ καθηγητῆ οὔτε ὁ κίνδυνος νά χάσει τό ἄριστα καί νά καθυστερήσει στήν λήψη τοῦ πτυχίου τόν ἐμπόδισαν νά ὑπερασπισθεῖ τήν ἀλήθεια.

Στήν ἐποχή τῆς δικτατορίας τοῦ Μεταξᾶ, διάκονος ἀκόμη στό Μεσολόγγι καί πρωτοσύγκελλος τοῦ ἐπισκόπου Ἱεροθέου, δέν ἐπέτρεψε νά χτυπήσουν χαρμόσυνα οἱ καμπάνες οὔτε νά καταλυθεῖ ἡ νηστεία τοῦ Δεκαπενταυγούστου, ὅπως εἶχε ὁρίσει ἡ κυβέρνηση γιά τόν ἑορτασμό τῆς 4ης Αὐγούστου.

Στά Ἰωάννινα (1941), ὅπου οἱ Ἕλληνες γιόρταζαν τά πρῶτα Χριστούγεννα ὑπό ἰταλική κατοχή, μίλησε μέ θέρμη καλώντας τόν λαό: «Ἀδελφοί μου, σταθεῖτε ὄρθιοι! Μήν κάμπτετε τόν αὐχένα σας. Μή λυγίζετε. Μήν ἀπελπίζεστε. Δύο ἄστρα στό πνευματικό στερέωμα δέν θά σβήσουν ποτέ· τό ἄστρο τῆς Βηθλεέμ καί τό ἄστρο τῆς Ἑλλάδος. Ἡ Ἑλλάδα ποτέ δέν πεθαίνει! Ζήτω ἡ αἰωνία Ἑλλάδα». Ἀμέσως μετά θά τόν συνελάμβαναν καί θά τόν ἐκτελοῦσαν οἱ Ἰταλοί, ἄν δέν προλάβαινε νά τόν φυγαδεύσει ὁ τοπικός ἐπίσκοπος Σπυρίδων Βλάχος μετέπειτα ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν.

Στό πρῶτο κήρυγμά του στήν Ἔδεσσα (1942), σφηκοφωλιά τῆς μασονίας, στιγματίζει καυστικά τήν μασονία. Ἐνοχλημένη ἡ ἡγεσία φρόντισε γιά τήν ἄμεση ἀπόσπασή του στά Γιαννιτσά.

Ὡς ἱεροκήρυκας στήν περιοχή τῆς Φλώρινας (1942-43) δίδει μάχες γιά νά στηρίξει πνευματικά τόν λαό ἀλλά καί γιά νά ἀνακόψει τήν προπαγάνδα τῶν κομιτατζήδων. Διατρέχει τόν κίνδυνο νά κατακρεουργηθεῖ ἀπό αὐτούς.

Στά πέτρινα χρόνια τῆς Κατοχῆς καί τοῦ συμμοριτοπολέμου, ὅπου κυριαρχεῖ τό μῖσος καί ἡ ἀγριότητα, ἡ ἀγάπη του γιά τήν κάθε ψυχή μένει ἀνεπηρέαστη ἀπό τίς πολιτικές ἰδεολογίες. Μέ κίνδυνο τῆς ζωῆς του συντρέχει ἀλλά καί ἐλέγχει δεξιούς καί ἀριστερούς. «Δέν πολιτικολογῶ», τόνιζε συχνά. «Δέν ἀσχολοῦμαι μέ τά κόμματα. Μιλῶ ἐθνικά καί ἐλέγχω τό κακό, ὅπου καί ἄν ἐκδηλώνεται».

Ὁ ἔλεγχός του στρέφεται καί ἐναντίον τοῦ βασιλιᾶ τῶν Ἑλλήνων, ὅταν ἐκεῖνος μετά ἀπό εἰσήγηση τοῦ τότε ὑπουργοῦ Κ. Καραμανλῆ ὑπέγραψε διάταγμα ὑπέρ τῆς μασονίας. Ὡς στρατιωτικός ἱεροκήρυκας ὁ π. Αὐγουστῖνος λειτούργησε στόν ἱ. ναό Ἁγίου Ἀθανασίου στήν Κοζάνη (1949) καί δέν μνημόνευσε, ὅπως συνηθιζόταν, «τῶν εὐσεβεστάτων βασιλέων» οὔτε ἐπέτρεψε στούς ψάλτες νά ποῦν τό «Πολυχρόνιον». Ἔγραψε δέ εἰδικό ἄρθρο στό περιοδικό «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΠΙΘΑ» ὅπου θέτει ἄμεσα τό ἐρώτημα: «Βασιλεῦ, εἶσαι μασόνος;». Σείσθηκε τό πανελλήνιο καί τελικά τό διάταγμα ἀνεκλήθη.

lἈλλά καί τή βασίλισσα Φρειδερίκη καί τήν πριγκίπισσα Εἰρήνη ἤλεγξε (1963), διότι προσκύνησαν σέ ναό τῶν Σίχ.

Ἀγωνίσθηκε σθεναρά καί μαζί του πλῆθος λαοῦ, γιά νά παύσει ἡ βλασφημία, νά μήν γίνουν τά καλλιστεῖα στήν Ἀθήνα, νά καταργηθεῖ ὁ καρνάβαλος στήν Πάτρα κ.ἄ. Γιά τούς ἀγῶνες ἐκείνους κάθισε καί στό ἑδώλιο τοῦ κατηγορουμένου.

Ὡς ἐπίσκοπος ἔπαυσε τό μνημόσυνο τοῦ πατριάρχη Ἀθηναγόρα, ὅταν ἐκεῖνος ἔκανε τά ἐπαίσχυντα ἀνοίγματα καί τήν ἀθέμιτη συνάντηση μέ τόν πάπα στήν Βηθλεέμ. Τό θάρρος του ἐνέπνευσε τούς ἀειμνήστους ἐπισκόπους Ἐλευθερουπόλεως Ἀμβρόσιο, Παραμυθίας Παῦλο, Μηθύμνης Ἰάκωβο, καθώς καί τό Ἅγιο Ὄρος· ὅλοι αὐτοί συμπαρατάχθηκαν μαζί του.

Εἶχε τόν φωτισμό καί τό σθένος «ἑπόμενος τοῖς ἁγίοις πατρᾶσι» νά πεῖ ὅτι ὁ παπισμός δέν εἶναι ἐκκλησία ἀλλά αἵρεση, καί νά χαρακτηρίσει τόν Οἰκουμενισμό παναίρεση.

Ὅταν πανίσχυρο στέλεχος τῆς χούντας ζήτησε τήν ἄποψή του γιά τό κίνημα, τοῦ εἶπε χαριτολογώντας. « Ἔχω δύο τσέπες· στήν μία κρατῶ τήν ἀλήθεια, στήν ἄλλη τό ψέμα. Ποιά τσέπη θέλεις νά ἀνοίξω;». «Μά, φυσικά, τήν ἀλήθεια θέλω, σεβασμιώτατε», ἀπάντησε ἐκεῖνος. Τότε μέ παρρησία ὁ πατήρ Αὐγουστῖνος τόν ἤλεγξε· «ἤπιατε πολύ κρασί ἀπό τό βαρέλι τῆς ἐξουσίας καί ἔχετε μεθύσει».

Ἀντιτάχθηκε στόν τότε νομάρχη Φλωρίνης κ. Μπράβο καί στόν ὑπουργό Βορείου Ἑλλάδος κ. Πατίλη, πού ζητοῦσαν νά ἐκφωνήσουν λόγους μέσα στόν ναό κατά τίς ἐπίσημες δοξολογίες. «Ἔχω εὐθύνη ἐνώπιον τοῦ Κυρίου», ἔλεγε, «νά μή σκανδαλισθεῖ κάποιος ἀπό τούς ἀντιφρονοῦντες». Καί ὅταν ἐκεῖνοι ἐπέμεναν ὅτι «εἴμαστε ἐπανάσταση καί κάνουμε ὅ,τι θέλουμε», τούς ἀπάντησε: «Τότε νά φορέσετε ἄμφια καί νά κάνετε μόνοι σας τήν δοξολογία, ἀφοῦ μπορεῖτε νά κάνετε ὅ,τι θέλετε». Ἡ παρρησία του τούς ἀποστόμωσε.

Ὡς ἐπίσκοπος δεχόταν στό γραφεῖο του ὅλους τούς ἀξιωματούχους (στρατηγούς, ὑπουργούς, νομάρχες κτλ.) καί δημοσίους ὑπαλλήλους πού ἔφθαναν στήν Φλώρινα. Μέ ἀγωνία γιά τήν δημογραφική γήρανση τῆς χώρας μας ἔκανε σέ ὅλους τό ἐρώτημα: «Πόσα παιδιά ἔχετε;». Κι ὅταν, ἔπαιρνε τήν ἀπάντηση «ἕνα» ἤ «δύο», τούς μιλοῦσε αὐστηρά, μέ πόνο: « Ἡ πατρίδα σᾶς τιμᾶ μέ ὑψηλά ἀξιώματα καί θέσεις κι ἐσεῖς τήν καταντήσατε γηροκομεῖο, πού γρήγορα θά γίνει νεκροταφεῖο. Κι ἔπειτα τραγουδᾶτε “ Ἡ Ἑλλάδα ποτέ δέν πεθαίνει”. Nτροπή!». Μέ συγκίνηση θυμόταν ἕναν στρατηγό, τόν ὁποῖο ἤλεγξε διότι εἶχε μόνο δύο παιδιά. Μέ συναίσθηση ἐκεῖνος ἀπάντησε: « Ἔχετε δίκαιο, σεβασμιώτατε! Ὁ πατέρας μου εἶχε16 παιδιά». Μέ ἐνδιαφέρον ὁ πατήρ Αὐγουστῖνος τόν ρώτησε: «Καί πῶς τά μεγάλωσε;». Ἡ ἀπάντηση ἦταν: «Μέ τήν πίστη στόν Μεγαλοδύναμο». Δάκρυσε ὁ ἐπίσκοπος!

Μέ παρρησία ἔκρουσε τόν κώδωνα τοῦ κινδύνου, ὅταν ἡ πολιτική ἡγεσία τοῦ τόπου ἀποφάσισε νά δεχθεῖ στήν Ἑλλάδα τίς βάσεις τοῦ ΝΑΤΟ καί τήν εἴσοδο τῆς χώρας στήν Ε.Ο.Κ. Πόσο δίκαιο εἶχε, τό διαπιστώνουμε σήμερα ὅλοι.

Δέν θά συνεχίσω τήν ἀπαρίθμηση περιστατικῶν καί γεγονότων, ὅπου πρωτοστατεῖ ἡ μαχητική καί προφητική προσωπικότητα τοῦ πατρός Αὐγουστίνου. Θά χρειαζόταν ἄλλωστε πάρα πολλές σελίδες. Κλείνοντας θά ἀρκεσθῶ μόνο σέ μία διαπίστωση: Ἀσφαλῶς δέν εὐοδώθηκαν ὅλοι οἱ ἀγῶνες τοῦ πύρινου μαχητῆ τοῦ Χριστοῦ. Αὐτό ὅμως ποτέ δέν τόν ἀπογοήτευσε. Τό σύνθημά του ἦταν· «Πίστις-ἀγών-νίκη» καί «Ὁ ἀγωνιστής εἴτε νικᾶ εἴτε νικιέται εἶναι νικητής», διότι «ὁ ἀγώνας εἶναι τῶν ἀνθρώπων, τό ἀποτέλεσμα τοῦ Θεοῦ».

Καθώς βρίσκεται ἤδη κοντά στόν Θεό ὁ ἀγωνιστής ἱεράρχης μέ τήν προφητική παρρησία, πιστεύουμε ὅτι θά τοῦ ζητήσει νά μήν λείψουν οἱ συνεχιστές τῶν μεγάλων ἀγώνων του. Καί βέβαια, εἶναι ἀνεπανάληπτη ἡ ἀγωνιστική μορφή τοῦ π. Αὐγουστίνου, εἶναι ὅμως ζωντανή ἡ πίστη του καί ἡ Ἐκκλησία, τήν ὁποία ἀγάπησε καί ὑπηρέτησε μέ ὅλη τήν δύναμη τῆς ἁγνῆς καρδιᾶς του. Σ᾿ αὐτή τήν ὀρθόδοξη πίστη νά μείνουμε σταθεροί καί ἀφοσιωμένοι, μέ τήν εὐχή τοῦ ἁγίου γέροντα.

-Στέργιος Ν. Σάκκος, ομότιμος καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

-Περιοδικό «Απολύτρωσις»Οκτωβρίου – Νοεμβρίου 2010

14 Οκτ 2010

Πηγή:http://aktines.blogspot.com

Αὐγουστῖνος Καντώτης: ὁ ἀνεπανάληπτος Δεσπότης (῾Ο διά Χριστόν σαλός -video)

† Aὐγουστῖνος Kαντιώτης, Ο πύρινος προφήτης - ἐπίσκοπος

πηγή: «Ο ΣΩΤΗΡ» Τεῦχος 2007 1-9-2010
 

«Καὶ ἐξάρας τοὺς πόδας αὐτοῦ ἐτελεύτησεν» ὁ ὑπεραιωνόβιος Μητροπολίτης πρ. Φλωρίνης, Πρεσπῶν καὶ Ἑορδαίας κυρὸς Αὐγουστῖνος (Καντιώτης). Ἔπειτα ἀπὸ 104 ἔτη ζωῆς σίγησε ὁριστικῶς πλέον ἡ προφητικὴ φωνή του στὴ γῆ, τὸ βροντῶδες ἀφυπνιστικὸ κήρυγμά του. Ἀλλὰ τὸ πλουσιότατο κοινωνικὸ καὶ συγγραφικό του ἔργο – ἔγραψε περισσότερα ἀπὸ 80 βιβλία – καὶ τὸ φωτεινὸ παράδειγμά του θὰ συνεχίζουν νὰ ἐμπνέουν τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Διότι ὁ ἀοίδιμος Μητροπολίτης Αὐγουστῖνος ὑπῆρξε προσωπικότητα κατ’ ἐξοχὴν δυναμική, πολύπλευρη, πολυμαθὴς καὶ ὀξυδερκὴς μὲ ὁσιακὴ βιοτή. Γι’ αὐτὸ σελάγισε ὡς ἀστέρας φωτεινότατος στὸ στερέωμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καθόλο σχεδὸν τὸν περασμένο αἰώνα......
Λαμπρὸς καὶ ἀκατηγόρητος, εὐθὺς καὶ ὁλόφωτος, ἄκαμπτος, πύρινος καὶ πνευματοφόρος, ἀτρόμητος καὶ ἀνυποχώρητος, οἰκοδομοῦσε τὸν λαό. Συγκινοῦσε, συνήγειρε, ἠλέκτριζε τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ μακαριστὸς ἱεράρχης μόνον τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία του εἶχε πρὸ ὀφθαλμῶν. Εἴτε ἔγραφε εἴτε κήρυττε εἴτε νουθετοῦσε κατ’ ἰδίαν, μὲ εὐθύτητα καὶ καταπληκτικὴ εἰλικρίνεια «τὴν ὁδὸν τοῦ Θεοῦ ἐδίδασκεν ἐν ἀληθείᾳ», χωρὶς περιστροφές, ἀδιαφορώντας ἂν θὰ ἀποκτή σει ἐχθροὺς ἢ δι ῶκτες. Ὁ λόγος του δὲν «ἔκνηθε τὴν ἀκοήν». Πολεμοῦσε τὴν αἵρεση, ἤλεγχε τὴν ἁμαρτία, ἐπαινοῦσε τὴν ἀρετή, ἐνθουσίαζε τὸν ἁγνὸ ἀγωνιστὴ τῆς πίστεως.
Τὸν φλογερὸ κήρυκα τῆς ἀληθείας δὲν «ἔμελε περὶ οὐδενός», διότι δὲν «ἔβλεπεν εἰς πρόσωπον ἀνθρώπων». Δὲν ἐπηρεαζόταν ἀπὸ ἰδέες καὶ φιλοσοφίες ἀνθρώπων τοῦ κόσμου, οὔτε χαριζόταν σὲ πρόσωπα. Μιμούμενος τὸν ἱερὸ Χρυσόστομο δὲν φοβήθηκε νὰ ἐλέγξει κατὰ πρόσωπο τὸν τότε βασιλέα Παῦλο καὶ τὸν τότε πρωθυπουργὸ Κων. Καραμανλῆ, γιὰ τὴ φανερὴ καὶ σκανδαλώδη ὑποστήριξή τους πρὸς τὴ μασονία. Οὔτε τὴ βασίλισσα Φρειδερίκη δίστασε νὰ ἐλέγξει γιὰ τὴ στάση της καὶ τὴν πρόσκλισή της πρὸς τὸν βουδισμό. Καὶ αὐτὰ σὲ περίοδο κατὰ τὴν ὁποία τὰ ἀνωτέρω πρόσωπα ἀπελάμβαναν τὴν ἐκτίμηση τοῦ λαοῦ.
Ἐπίσης δὲν ἐδειλίασε νὰ ἐλέγξει καὶ τὴν ἡγεσία τῆς στρατιωτικῆς δικτατορίας. Κατὰ τὰ δύσκολα χρόνια τῆς τριπλῆς Κατοχῆς τῆς Ἑλλάδος – Γερμανικῆς, Ἰταλικῆς, Βουλγαρικῆς – ἐστράφη ἀπ’ ἄμ βωνος ἐπανειλημμένως κατὰ τῶν κατακτητῶν μὲ παρρησία καὶ σθένος, διακινδυνεύοντας τὴ ζωή του. Παράλληλα στήριζε τὸν δεινοπαθοῦντα ἑλληνικὸ λαὸ μὲ τὰ ἐθνικά του κηρύγματα καὶ τοῦ συμπαρίστατο ἔμπρακτα μὲ συσσίτια. Μόνο στὴν Κοζάνη λειτουργοῦσαν συσσίτια ὑπὸ τὴν ἐποπτεία του μὲ 8.000 σιτιζομένους καθημερινῶς.
Ὁμολογητὴς καὶ ὑπερασπιστὴς τῶν Ὀρθοδόξων δογμάτων, τόλμησε νὰ διακόψει, μὲ ἄλλους δύο Ἱεράρχες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τὸ μνημόσυνο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου, γιὰ τὰ ἀνοίγματα καὶ τὶς ὑποχωρήσεις του πρὸς τοὺς Παπικοὺς καὶ τὸν Οἰκουμενισμό. Οἱ τρεῖς λέξεις τοῦ πτηνοῦ τῆς ἐρήμου, τοῦ προφήτου καὶ βαπτιστοῦ Ἰωάννου πρὸς τὸν σκληρὸ βασιλέα Ἡρώδη «οὐκ ἔξεστί σοι» (δὲν σοῦ ἐπιτρέπεται), ἦταν οἱ πιὸ συνηθισμένες στὸ λεξιλόγιο τοῦ πύρινου αὐτοῦ ἱεράρχου, ὁ ὁποῖος ἔλαμψε μὲ τὸν χριστομίμητο βίο του. Ἄλλωστε γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ κήρυγμά του γινόταν ἄμεσα ἀποδεκτὸ καὶ μὲ ἐνθουσιασμὸ ἀπὸ τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ.
Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ καὶ σύμπασα ἡ Ὀρθοδοξία, ἔχει κάθε λόγο νὰ καυχᾶται γιὰ τὸν σεπτὸ ἱεράρχη καὶ πρόμαχο τῆς πίστεως, τὸν πύρινο κήρυκα τοῦ λόγου, τὸν ἀκούραστο κοινωνικὸ ἐργάτη, τοῦ ὁποίου τὰ πνευματικὰ τέκνα διακονοῦν τὴν Ἐκκλησία ὡς λαϊκοὶ ἱεροκήρυκες, ὡς μοναχοί, ὡς ἱερεῖς, ὡς ἡγούμενοι Ἱερῶν Μονῶν καὶ Ἀδελφοτήτων καὶ ὡς ἐπίσκοποι. Ἀλλὰ καὶ ἡ Ἑλλὰδα ἔχει κάθε λόγο νὰ εὐγνωμονεῖ καὶ νὰ καυχᾶται γιὰ τὸν ἀοίδιμο ἐπίσκοπο Αὐγουστῖνο Καντιώτη. Διό τι σὲ χρόνια δίσεκτα εἶχε σταθεῖ δίπλα ὄχι μόνο στὸν δοκιμαζόμενο λαό, ἀλλὰ καὶ στοὺς μαχόμενους στρατιῶτες καὶ ὑπερασπιστὲς τῆς πατρίδος μὲ αὐτοθυσία, ἀπέραντη στοργή καὶ ἔμπρακτη συμπαράσταση.
Δοξάζουμε τὸν Θεό, διότι ἐχάρισε στὴν Ἑλλάδα καὶ στὴν Ὀρθοδοξία τέτοιον πύρινο προφήτη - ἐπίσκοπο, ὁ ὁποῖος δόξασε τὸ ὄνομα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καὶ τώρα ἀντιδοξάζεται ἀπὸ τὸν Κύριο τῆς δόξης. Συγχρόνως δεόμεθα ὁλόψυχα στὸν
θεῖο Δομήτορα τῆς Ἐκκλησίας νὰ ἀναδείξει καὶ ἄλλους ἀνταξίους ἐπισκόπους, ὁμολογητὲς καὶ κήρυκες τῆς ἀληθείας, προασπιστὲς τῶν ὀρθοδόξων δογμάτων καὶ τῶν ἑλληνικῶν ἰδανικῶν, μάλιστα στοὺς σημερινοὺς δυσχειμέρους καιρούς μας.

 

 http://thriskeftika.blogspot.com/(αναδημοσίευση)

Αὐγουστῖνος Καντιώτης – Σημεῖον ἁγιότητος;

Σύμφωνα με πληροφορίες μας το σκήνωμα του πατρός Αυγουστίνου εμφάνισε παράδοξον σημείον.

Ήταν εύκαμπτο και ευλύγιστο όπως είναι το ανθρώπινο σώμα όταν είναι ζωντανό.

Την μαρτυρία την έχουμε από πολλές πλευρές.

Αγιορείτης μοναχός μας βεβαίωσε ότι ένα παιδάκι που σήκωσε το χέρι του αειμνήστου Γέροντος το σήκωσε πολύ εύκολα και δεν παρουσίασε καμμία ακαμψία όπως παρουσιάζουν τα δικά μας σώματα και μάλιστα μέσα σε λίγες ώρες.

Το σώμα του Γέροντα κρατήθηκε για τρείς μέρες και διατηρούσε την ίδια ευκαμψία και τις τρείς μέρες.

Επίσης μπροστά στα μάτια μας λίγο πριν μπει το σκήνωμα του πατρός Αυγουστίνου στον τάφο και ύστερα από προτροπή του π. Νεκταρίου Μουλατσιώτη, ο Πρωτοσύγκελος της μητροπόλεως Φλωρίνης π. Ιουστίνος σήκωσε το χέρι του Γέροντα και του έκανε το σημείο του σταυρού με πολύ ευλυγισία. Όσοι βρισκόμασταν δίπλα μείναμε με ανοιχτό το στόμα. Οι δε αρχιερείς κοίταζαν με γουρλωμένα μάτια. Ο δε κόσμος εκείνη τη στιγμή άρχιζε να φωνάζει Άγιος, Άγιος, Άγιος, Άγιος…

Αν αυτό το φαινόμενο δεν είναι σημείο ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ, τότε ποιό είναι;

Το μέλλον θα δείξει.

Ο Θεός θα δείξει.

Εμείς οφείλουμε να περιμένουμε και να επικαλούμεθα τις ευχές Αυγουστίνου αρχιερέως για να μας στηρίζουν στους άγιους αντιπαπικούς και αντιοικουμενιστικούς αγώνες μας μπροστά στον ΟΙΣΤΡΟ και στον ΑΦΗΝΙΑΣΜΟ των Οικουμενιστών και των Λατινοφρόνων της εποχής μας, τους οποίους και ο ίδιος ο Γέροντας διεξήγαγε μέχρι το τέλος.

Και μάλιστα όταν έβλεπαν οι Λατινόφρονες και οι Οικουμενιστές ότι στις κινήσεις τους αντιδρούσε ο Αυγουστίνος δεν προχωρούσαν με τα ίδια βήματα ΑΡΚΤΟΥ που σήμερα προχωρούν, αφού βλέπουν ότι δεν υπάρχει από πλευράς επισκόπων, σχεδόν καμία αντίδραση.

Ελπίζουμε όμως ότι πρωτεύοντα ρόλο θα παίξουν και πάλι τα ΛΟΚ της Εκκλησίας, οι ορθόδοξοι εύζωνοι μοναχοί.

Πηγή: http://www.freemonks.gr/index.php?page=news_info〈=1&id=244

ἀναδημοσίευση:http://www.zoiforos.gr

Φτάνει μιά ρίζα ἀμπελιοῦ ....

Του Μακαριστού και Θεοπνεύστου π.Αυγουστίνου Καντιώτη .

Bρισκόμαστε, αγαπητοί, στην περίοδο του τρύγου. Tα σταφύλια κάτω απ’ τις θερμές ακτίνες του ηλίου έχουν πια ωριμάσει. Oι γεωργοί μας πηγαίνουν στα Αμπέλια και τρυγούν το γλυκό καρπό. O τρυγητός χαρά Θεού, δίκαιη πληρωμή των κόπων που καταβάλει ο γεωργός όλο το χρόνο για την καλλιέργεια. Yπάρχουν δε στην πατρίδα μας περιφέρειες, που κατ’ εξοχήν καλλιεργούν τ’ αμπέλια. H κάθε ρίζα, το κάθε κλήμα, είναι ένα θαυμαστό έργο, όπως όλα τα έργα της θείας δημιουργίας. Kάθε ρίζα είναι ένα θαύμα. Mερικοί, πού διαβάζουν ότι ο Xριστός έκανε το νερό κρασί, δεν το πιστεύουν, λέγοντας πως είναι αδύνατο. Αλλ’ ω άπιστε άνθρωπε! Tώρα το καλοκαίρι κάνε έναν περίπατο σ’ ένα αμπέλι, κοίταξε με προσοχή ένα κλήμα κατάφορτο από σταφύλια. H ρίζα χωμένη μέσα στο χώμα, σαν μια αντλία, κατά τρόπο μυστηριώδη ρουφάει νερό, το ανεβάζει ψηλά, το διοχετεύει στον κορμό, στα κλαδιά και στα φύλλα, και το νερό αυτό γίνεται κρασί. Σε ρωτώ· Δεν είναι αυτό ένα θαύμα; H επιστήμη μέχρι σήμερα δεν κατώρθωσε να κάνει μια ρίζα αμπελιού. Φτάνει μια ρίζα αμπελιού ν’ αποδείξει ότι υπάρχει Θεός, που η άπειρη σοφία του δημιούργησε τα πάντα. O Xριστός, ο δημιουργός του αμπελιού, πολλές φορές σαν διδάσκαλος πήρε εικόνες από τ’ αμπέλι, για να κάνει διδασκαλία απλή και παραστατική. Απόδειξης το σημερινό Eυαγγέλιο. Eίναι η ωραία παραβολή του αμπελώνος. ENΑΣ άνθρωπος έκανε ένα χέρσο τόπο αμπέλι. Πόσο κουράστηκε! Έβαλε φωτιά, έκαψε τ’ αγκάθια, έβγαλε τις πέτρες, έσκαψε βαθειά, όργωσε το έδαφος, φύτεψε ρίζες αμπελιού, έβαλε φράχτη γύρω-γύρω, έκανε πατητήρι και έχτισε πύργο. Έτσι έγινε ένα ωραιότατο αμπέλι. Tο αμπέλι αυτό το εμπιστεύθηκε στα χέρια γεωργών, έδωσε εντολή να το καλλιεργούν και στον κατάλληλο καιρό να δώσουν τον καρπό. σαν ήρθε ο καιρός να δώσουν τον καρπό, ο ιδιοκτήτης έστειλε υπηρέτες να παραλάβουν τον καρπό. Αλλ’ οι γεωργοί όχι μόνο δεν έδωσαν καρπό, αλλά φέρθηκαν ελεεινά προς τους απεσταλμένους του αφεντικού. Αλλους πετροβόλησαν κι άλλους σκότωσαν. Kι όταν ο ιδιοκτήτης έστειλε και άλλους υπηρέτες, και σ’ αυτούς έδειξαν την ίδια συμπεριφορά. O κύριος του αμπελώνος αποφάσισε τέλος να στείλει το γυιό του με την ελπίδα ότι θα τον σέβονταν. Αλλ’ όταν πλησίασε ο γυιός, οι γεωργοί τον έπιασαν, τον έβγαλαν έξω από τ’ αμπέλι και τον σκότωσαν. Tι θα κάνει τους γεωργούς ο κύριος του αμπελιού; Pώτησε ο Xριστός. K’ οι άνθρωποι του απάντησαν, ότι ο κύριος του αμπελιού θα τιμωρήσει τους κακούς γεωργούς. «Kακούς κακώς απολέσει». Αυτή είναι η παραβολή. Tι κρύβεται πίσω απ’ αυτήν; Kύριος του αμπελώνος είναι ο Θεός. Αμπέλι είναι ο Iουδαϊκός λαός πρώτα κ’ ύστερα ο χριστιανικός λαός. O Θεός φυτεύει τους πιστούς για να φέρουν καρπό πολύ σαν καρποφόρα κλήματα. Γεωργοί, που πρέπει να καλλιεργούν το αμπέλι, είναι οι πατριάρχες, οι προφήτες, οι επίσκοποι, οι ιερείς και όλοι γενικά οι πιστοί, που πρέπει και αυτοί κάτω από την καθοδήγηση των κηρύκων του Eυαγγελίου να εργάζονται για την καλλιέργεια των ψυχών. Kάθε δε ψυχή είναι ένα είδος αμπελιού. Αλλ’ όπως απ’ το αμπέλι της παραβολής ο Kύριος δεν πήρε ούτε τσαμπί σταφύλι, έτσι και από το λαό που αγάπησε ο Θεός δεν παίρνει πολλές φορές πνευματικό καρπό. Tι συμφορά! Ένα αμπέλι με χίλιες ρίζες και να μη μπορεί να γεμίσει κανείς ούτε ένα καλάθι σταφύλια! Θλιβερό το θέαμα αυτό; Ασύγκριτα πιο θλιβερό το θέαμα μιας ενορίας, μιας επισκοπής, ενός λαού και έθνους ολοκλήρου, που δεν έχει να παρουσιάσει καρπούς πνευματικής ζωής. Λες κ’ έπεσε περονόσπορος του διαβόλου και ξήρανε όλα τα κλήματα. ΑΛΛΑ η παραβολή λέει για τον Kύριο, ότι «εφύτευσεν αμπελώνα και φραγμόν αυτώ περιέθηκε και ώρυξεν εν αυτών ληνόν και ωκοδόμησε πύργον». Αν πρέπει και τα τρία αυτά, φραγμό, πατητήρι και πύργο, να τα ερμηνεύσουμε, τίθεται το ερώτημα· Ποιος είναι ο φραγμός, ποιό το πατητήρι και ποιος ο πύργος; Kαι τα τρία έχουν τη σημασία τους. Eδώ μόνον θα δούμε τι σημαίνει ο φραγμός. Φραγμός, όπως όλοι ξέρουμε, είναι ο φράχτης, που βάζει γύρω από το κτήμα του ο γεωργός, για να το ξεχωρίζει από τα άλλα κτήματα και για να το φυλάξει από κλέφτες και θηρία. Ένα αμπέλι ξέφραγο είναι εκτεθειμένο κι ο καθένας μπορεί να το καταπατήσει. O καλός γεωργός, που πονάει το αμπέλι, αν αντιληφθεί ότι κάπου ο φράχτης έπεσε, φροντίζει αμέσως να τον διορθώσει. O φραγμός είναι απαραίτητος για την ασφάλεια του κτήματος. Oπως ο φράχτης είναι αναγκαίος για το κτήμα, έτσι για το λαό του Θεού, τον πνευματικό αμπελώνα, αναγκαίος είναι ο νόμος του Θεού. O νόμος του Θεού, όπως εκφράζεται στην αγία Γραφή, είναι ο φραγμός, σύμφωνα με την ερμηνεία των πατέρων και διδασκάλων της Eκκλησίας. Φραγμός ο νόμος του Θεού, περιορισμός. «Oυ φονεύσεις», «Oυ μοιχεύσεις», «Oυ κλέψεις», αυτά τα όχι δεν ελέχθησαν για να καταργήσουν την ελευθερία του ανθρώπου, αλλά για να καθοδηγήσουν και να προφυλάξουν τον άνθρωπο από το κακό. Xωρίς τα «όχι» αυτά, χωρίς το φράχτη αυτό, η ανθρώπινη ζωή θα έμοιαζε με αμπέλι ξέφραγο, που κάθε αγριογούρουνο θα μπορούσε να το καταφάει και να το καταστρέψει.Αναγκαίος, αλλά και ωφέλιμος και ευεργετικός ο φραγμός, ο νόμος του Θεού. Kαι ευτυχισμένες θα ήταν οι κοινωνίες, αν τηρούσαν τις εντολές του Θεού. Δυστυχώς ο άνθρωπος του αιώνα μας, που υπερηφανεύτηκε για τα επιστημονικά του κατορθώματα, στρέφεται εναντίον του Θεού, εναντίον των εντολών του Θεού, και φωνάζει· «Kάτω οι φραγμοί! Kάτω οι περιορισμοί! Kάτω οι απαγορεύσεις του Eυαγγελίου! Kάτω ο Θεός!…». O άνθρωπος του αιώνα μας νομίζει, ότι θα είναι ελεύθερος, αν καταστρέψει τους ηθικούς φραγμούς και κινείται ασύδοτος προς κάθε κατεύθυνση. Ξέρετε πως μοιάζει ο άνθρωπος αυτός; Mοιάζει με ξέφραγο αμπέλι. Mοιάζει ακόμα με άλογο, που πάνω στη μανία του σπάει το χαλινάρι και ακάθεκτο πέφτει στο γκρεμό. Αχαλίνωτα άλογα ονόμασε ο άγιος Kοσμάς τους ανθρώπους, και μάλιστα τους νέους, που θέλουν να ζήσουν χωρίς ηθικούς φραγμούς… Mοιάζει πάλι ο άνθρωπος χωρίς ηθικούς φραγμούς με κάποιον που αδιαφορεί για το κόκκινο φανάρι και περνάει απέναντι και σκοτώνεται απ’ τα αυτοκίνητα που τρέχουν ιλιγγιωδώς. O ΑNΘPΩΠOΣ ευχάριστα δέχεται τους περιορισμούς στο δρόμο του, όπως είναι τα κόκκινα φανάρια. Δυσανασχετεί όμως με τους περιορισμούς της αγάπης του Θεού. Θ’ έπρεπε να ευγνωμονεί τον ουράνιο Πατέρα, που με τα «όχι» και τα «μη» θέτει σωτήριο φραγμό.

Άνθρωπε! Mή ξεγελιέσαι. Mή γίνεσαι αμπέλι ξέφραγο. Mή γίνεσαι άλογο αχαλίνωτο.(Απόσπασμα του βιβλίου «ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΥΔΩΡ ΤΟ ΖΩΝ», του Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Ν. Καντιώτου, εκδοση Γ΄).

Αναρτήθηκε από ΦΙΛΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος γιά τόν μακαριστό Αὐγουστίνο

τοῦ Νίκου Παπαχρήστου (Amen.gr.)

Στόν μακαριστό Μητροπολίτη πρώην Φλωρίνης Αὐγουστίνο, πού ἐκοιμήθη χθές σέ ἡλικία 104 ἐτῶν ἀναφέρθηκε σέ δήλωσή του ἀπό τήν Ξάνθη ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Ἱερώνυμος. 

"Ὁ Μακαριστός Μητροπολίτης πρώην Φλωρίνης κυρός Αὐγουστίνος ἦταν μια ξεχωριστή προσωπικότητα μέ πολύ δυναμισμό, ἄνθρωπος τῶν γραμμάτων, μέ πολλούς ἀγῶνες" εἶπε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καί προσέθεσε: "Θά εἶναι ἕνα πρόσωπο γιά τήν ἱστορία πού θά ἀκουστοῦν πολλά ὑπέρ καί πολλά κατά. Κατά την προσωπική μου ἄποψη ἦταν ἕνας ἄνθρωπος πού δύσκολα μπορεῖς νά συναντήσεις στή ζωή σου γιά τήν δυναμικότητά του καί ζωντανό παράδειγμα ἀγωνιστικότητας. Σήμερα αἰσθανόμαστε συγκίνηση, διότι ἡ Ἐκκλησία τοῦ χρωστάει πολλά. Ὁ Θεός νά ἀναπαύσει τήν ψυχή του καί ἐμεῖς νά τόν μιμηθοῦμε σέ ὅσα καλά εἶχε καί εἶχε πολλά".

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος θα μεταβεί το απόγευμα στην Φλώρινα όπου θα προσκυνήσει το σκήνωμα του μακαριστού Ιεράρχη και θα τελέσει τρισάγιο στη μνήμη του. Στην εξόδιο Ακολουθία που θα ψαλλεί αὔριο αναμένεται να παραστοῦν πολλοί Μητροπολίτες τῆς Ἑλλαδικής Ἐκκλησίας.

Σχόλιον:  «Καντιώτης δύσκολα ξαναβρίσκεται», θέλει νά μᾶς πεῖ ὁ Μακαριώτατος. Εἶναι πράγματι φυσιολογικό, ἡ γνησιότητα καί ἡ ἀνδρεία νά σπανίζουν καί νά μή συναντῶνται εὔκολα. Δέν εἶναι καταναλώσιμα ὑλικά οὔτε προβάλλονται βεβαίως ἀπό τά Μέσα Μαζικῆς Ἀποβλακώσεως.

Κι ἄν μάλιστα τά ΜΜΑ πολεμήσουν τήν αὐθεντικότητα καί τήν πνευματική λεβεντιά, ἐκεῖνες θά νικήσουν μακροπρόθεσμα καί θά μείνουν στήν Ἱστορία καί στήν Μνήμη τοῦ Θεοῦ.

EKOIMΗΘΗ Ο π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ

Τό σκήνωμα τοῦ σεβασμίου Γέροντος ἐπισκόπου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου ἀπό τό Νοσοκομεῖο Φλώρινας μεταφέρθηκε στήν γυναικεία Ἱερά Μονή τοῦ Ἁγίου Αὐγουστίνου ἐπισκόπου Ἱππῶνος, ὅπου ετελέσθη ἡ θεία Λειτουργία. Στην Ι.Μ. του Αγίου Αυγουστίνου εκκλησιαζόταν μετά την παραίτησή του κάθε Κυριακή ο Γέροντας, μέχρι και στις 1-8-2010, όπου μοίρασε αντίδωρο σ’ όλο το εκκλησίασμα.

Από την Ιερά Μονη Αγ. Αυγουστίνου το σκήνωμα του επισκόπου Αυγουστίνου μεταφέρθηκεγια λαϊκό προσκύνημα στον Μητροπολιτικό ναό του Αγίου Παντελεήμονος Φλωρίνης. Έκεί θα βρίσκεται μέχρι την Δευτέρα στις 30 Αυγούστου του 2010. Την  Δευτέρα θα τελεσθεί αρχιερατική θεία Λειτουργία. Η εξόδιος ακολουθία θα ψαλεί την ίδια μέρα στον Άγιο Παντελεήμονα Φλωρίνης η ώρα 12 π.μ.

Μετά την ακολουθία θα γίνει η ταφή στην Ιερά μονή του Αγίου Αυγουστίνου

ΤΟ ΕΞΠΡΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΧΡΟΝΙΑ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ

ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ

ΗΡΘΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΡΕΛΑΒΕ, ΣΗΜΕΡΑ ΣΑΒΒΑΤΟ 28-8-2010, ΚΑΙ ΩΡΑ 5 π.μ.

__________________________

Σεβαστέ μας πνευματικέ πατέρα, καλή ἀντάμωση στήν αἰωνιότητα

____________________________

Ἄς μή λυποῦνται οἱ πιστοί, που ο Γέροντας έφυγε από κοντά μας, γιατί ο Χριστός ζει και οι άνθρωποι του Θεού δεν πεθαίνουν ποτέ. Ο Γέροντας αγωνιστής ιεράρχης από την θριαμβεύουσα Εκκλησία θα έχει μεγαλύτερη παρρησία στο Θεό και θα βρίσκεται πάντοτε κοντά στους  αγωνιζομένους χριστιανούς και θα πρεσβεύει υπέρ αυτών  και θα συναγωνίζεται μαζί τους.

Σε ένα κήρυγμά του έλεγε·

«Εγώ θα φύγω. Πού θα πάω; ‘Οπου και αν πάω, αν δώ ότι η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ κινδυνεύει θα κάνω επανάσταση θα χτυπήσω συναγερμό. Δεν θα αφήσω την Εκκλησία του Χριστού ούτε στους αθέους ούτε στους μασόνους ούτε στους οικουμενιστάς…».

Καλά θα είναι, κάποιοι οικουμενισταί δεσποτάδες, να σεβαστούν τον Γέροντα και να μην ρθουν να πανηγυρίσουν στην Φλώρινα. Ο αγωνιστής ιεράρχης π. Αυγουστίνος Καντιώτης δεν θα επιθυμούσε την παρουσία πανηγυρτζίδων αιρετικών αρχιερέων στην κοίμησή του.

Ας μην λυπούνται οι πιστοί, και ας μη χαίρονται οι άπιστοι, γιατί η φωνή του Γέροντος δεν θα σιγήσει. Υπάρχει τόσο υλικό, και μας παρέδωσε τόσο μεγάλο πνευματικό οπλοστάσιο, που ανα πάσα στιγμή και σε κάθε αγώνα της Εκκλησίας ο Γέροντας με το φλογερό του κήρυγμα θα βρίσκεται μπροστά και θα τους ανατρέπει τα καταχθόνια σχέδιά τους.

Ας γνωρίζουν οι εχθροί της Ορθοδοξίας και του Ελληνικού έθνους· Δεν ξεμπέρδεψαν με π. Αυγουστίνο Καντιώτη των 104 ετών. Θα τον βρίσκουν πάντοτε μπροστά τους και τα βέλη τους θα είναι ανίκανα πλέον να τον βλάψουν.

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΟ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΡΙΟ
ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ
Στις 28-8-2010  και ώρα 1 π.μ., ελάχιστες ώρες πριν από την κοίμηση του Γέροντος,  ήρθαν φίλησαν το χέρι του και πήραν την ευχή του, κάποιοι γονείς με τα παιδια τους.

Πηγή: «π. Αὑγουστίνος Καντιώτης»

ΘΑΥΜΑΣΤΕΣ EΠΕΜΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ – ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥ ΙΕΡΑΡΧΟΥ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

Σχόλιο ᾿Οδυσσέως τοῦ klision: Ταπεινά κλίνουμε γόνυ εὐλαβείας καί σεβασμοῦ ἕνεκεν εἰς τόν πολιό καί θαρραλέο ὁμολογητή τῆς πίστεως Σεβασμιώτατο π. Αὐγουστῖνο Καντιώτη. Τόν θαύμαζα ἀπό νεαρός φοιτητής καί τόν θαυμάζω ἀκόμη γιά τήν πίστη, τόν ζῆλο του, γιά τήν μεγάλη του ἀγάπη πρός τήν ᾿Ορθοδοξία. Μακάρι σήμερα νά εἴχαμε ὄχι πολλούς,  ἀλλά ΕΝΑΝ Αὐγουστῖνο Καντιώτη. Τό ὄνομά του θά μείνει πραγματικά στήν ᾿Εκκλησιαστική ῾Ιστορία ὡς ἕνα φωτεινο παράδειγμα ἤθους καί συνέπειας.

Σεβαστέ μας Γέροντα, νά ἔχουμε τήν εὐχή σου καί ΛΙΓΟ  ἀπό τό θάρρος σου. ῾Ο Θεός μαζί σου!

 

 

ΜΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΤΟΥ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ

Μετα το μεγάλο εγκεφαλικό επεισόδιο, -αν το πάθαινε κάποιος νέος θα πέθαινε αμέσως-, η κατάσταση της υγείας του σεβασμίου ιεράρχη παραμένει σοβαρή, αλλά σταθερή. Δεν δημιούργησε καμία επιπλοκή. Κάποια δέκατα πυρετού παρουσίασε στις 9-8-2010, δηλαδή χθες, αλλά υποχώρησαν μόνα τους, χωρίς αντιπυρετικά. Η φωτογραφία είναι χθεσινή. Σήμερα 10-8-2010 δεν έχει καθόλου πυρετό

Ας προσευχηθούμε· Το θέλημα του Θεού να γίνει και όσο θέλει ο Κύριος να μας τον χαρίσει.

ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΙΝΔΥΝΕΥΣΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ

ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΝ ΕΣΩΣΕ

Θα αναφέρουμε μόνο 2-3 περιπτώσεις για να δούμε πως επεμβαίνει ο Θεός

2008

• Στην ηλικία των 102 ετων ο π. Αυγουστίνος παρουσίασε αρχόμενο πνευμονικό oίδημα. Θεραπεύτηκε με θεραπεία.
  

2004·

• Σε ηλικία 97 ετών, ο αριστερός πνεύμονας του γέροντος  επισκόπου π. Αυγουστίνου καλύφθηκε από έναν ασκό με αιματηρό υγρό που δυσκόλευε την αναπνοή του. Οι πατέρες που ήταν κοντά του όταν το αντιλήφθηκαν, κάλεσαν τον γιατρό και μέσα στην νύκτα έβγαλαν ακτινογραφία θώρακος. Ο πνεύμονας ο αριστερός δεν φαινόταν. Καλύπτονταν από κάποιον ασκό με αιματηρό υγρό. Δημιουργήθηκε από σπάσιμο 3 πλευρών.

• Μπήκε στο Νοσοκομείο της Φλώρινης και έγινε η πρώτη παρακέντηση, στην συνέχεια με ασθενοφόρο μεταφέρθηκε στο Ιπποκράτειο Θεσσαλονίκης. Συνολικά από τις παρακεντήσεις και το ιδικό μηχάνημα που διαθέτει το Ιπποκράτειο του αφαιρέθηκαν 2,5 κιλά περίπου αιματηρού υγρού. Ο διευθυντής του τμήματος, ο γιατρός κ. Τσιαντίλας, πνευματικό παιδί του Γέροντος, είπε· Αν ήταν κάποιος νέος μπορεί να μην άντεχε.

1988·

• Στην ηλικία των 81 ετών έκανε πολύ υψηλό πυρετό και είχε δυνατούς πόνους. Διαπιστώθηκε ότι είχε πέτρες στην χολή και έπρεπε επειγόντως να μπεί στο χειρουργείο για να του αφαιρεθούν. Η ηλικία του ήταν μεγάλη, αλλά η εγχείρηση έγινε με την βοήθεια του Θεού.

• Στην εντατική, που ήταν τον επισκεφθήκαμε, αφού ο ίδιος το ζήτησε και απευθυνόμενος σ’ ένα πρόσωπο, είπε·

• -Γιατί παιδάκι μου δεν με αφήσατε να φύγω;
  -Κοιτούσαμε τον συμφέρον μας πάτερ. Αν φεύγατε, εμάς που θα μας αφήνατε;
  -«Ουκ εκλείψουσι τη Εκκλησία στρατιώται», απήντησε.

Το 1964·

Ο π. Αυγουστίνος στην φωτογραφία, εξέρχεται από τον “Ευαγγελισμό”

• Στην ηλικία των 57 ετών, ο ιεροκήρυκας τότε των Αθηνών π. Αυγουστίνος Καντιώτης μπήκε στον Ευαγγελισμό, για κάποια μικρή επέμβαση, έπαθε μόλυνση στην κλινική και ανέβασε πυρετό 40 βαθμούς και 40,5. Οι μέρες περνούσαν και ο πυρετός δεν έπεφτε. Οι ενέσεις δημιουργούσαν αποστήματα. Ο ίδιος μας έλεγε έχω ακόμα στο σώμα μου τις ουλές από τις ενέσεις. Τρείς γιατροί του Ευαγγελισμού, καθηγηταί πανεπιστημίου έκαναν σύσκεψη και μετά είπαν στο πλήθος που περίμενε έξω από τον “Ευαγγελισμό” . Εμείς δεν μπορούμε τίποτε να του προσφέρουμε. Μόνον ο Θεός αν επέμβει Όρισαν μάλιστα και την ώρα του θανάτου του στις 12 τα μεσάνυκτα. Ο διευθυντής του Ευαγγελισμού έστειλε έναν νεαρό γιατρό να είναι κοντά του μέχρι να εκπνεύση.

Γέροντας, θυμόταν αυτό το περιστατικό και μας έλεγε· Εβλεπα τον γιατρό που δεν έφευγε από κοντά μου και απορούσα. Του μιλούσα για την αιωνιότητα και εκείνος με κοιτούσε με απορία.

Ο ΘΕΟΣ ΕΠΕΜΒΑΙΝΕΙ

Στις 12 τα μεσάνυκτα,  την ώρα που οι γιατροί περίμεναν την αναχώρηση μου απ’ αυτόν τον μάταιο κόσμο με έπιασε δυνατό ρίγος και ο πυρετός από 40 έπεσε απότομα στους 36 βαθμούς. Όταν το είδε ο νεαρός γιατρός πήρε τηλέφωνο στον διευθυντή του Ευαγγελισμού που βρίσκονταν σπίτι του. Εκείνος δεν το πίστευε. Ξαναβάλε θερμόμετρο, του είπε. Ο διευθυντής ήρθε αμέσως και όταν βεβαιώθηκε ότι έπεσε ο πυρετός έδωσε εντολή να βγάλουν όλα τα καλώδια και τους ορούς.  Δεν χρειάζεται είπε τίποτε, αυτό είναι θαύμα.

Το θαύμα αυτό το είδε και ένας ασκητής του Αγίου Όρους.

Ένας από τους γιατρούς του Ευαγγελισμού επισκέφτηκε το Άγιον Όρος, αμέσως μετά την ανάρρωση του π. Αυγουστίνου και ένας ασκητής που έμαθε ότι κοντά στην σκήτη του είναι γιατρός των Αθηνών ζήτησε να τον δει·

Ρωτούσε να μάθει άν ήξερε κάτι για τον π. Αυγουστίνο Καντιώτη, που εκείνο το διάστημα ήτο ιεροκήρυκας των Αθηνών·

Του απεκάλυψε το εξής θαυμαστό· Είδε σε όραμα νεκρό τον πατέρα Αυγουστίνο και ένας άγγελος τον έπιασε το χέρι και είπε· Σήκω, δεν αφήνουν οι προσευχές των πνευματικών παιδιών σου να σε πάρω. Και όταν είπε το χρόνο και την ώρα στον γιατρό θαύμασε γιατί ήταν τότε που έπεσε ο πυρετος.

Την ομιλία που έκανε στον Ευαγγελισμό ο π. Αυγουστίνος

την παραθέτουμε απομαγνητοφωνημένη

• Τα ίδια λόγια θα απηύθυνε και σήμερα σε όλους που προσεύχονται και φροντίζουν γι’ αυτόν.

OMIΛIA ΣTO NOΣOKOMEIO «EYAΓΓEΛIΣMOΣ»
META THN ANAPPΩΣH  1-8-1964

«Eυχαριστουμε τον Θεο περι παντων ων ανταπεδωκεν ημιν»

Tην στιγμή αυτή αγαπητοί μου χριστιανοί συγκινούμαι βαθύτατα, που αντικρίζω τα προσφιλή σας πρόσωπα, διότι γνωρίζω με πόσην αγάπη, με πόσο ενδιαφέρον, με πόση αγωνία παρακολουθήσατε την μακράν και επώδυνον ασθένεια του ιεροκήρυκος. Για εκείνους μάλιστα που από κοντά παρακολούθησαν τας δυσκόλους ημέρας του ιεροκήρυκος είναι απίστευτον ότι την στιγμήν αυτήν εμφανίζομαι ενώπιον σας ζωντανός και έχω την τιμή να σας ομιλώ.

H γλώσσα μου είναι αδύνατον να εκφράση τα βαθιά αισθήματα που πλημμυρίζουν την καρδιά μου, γι’ αυτό θα προσπαθήσω λίγα λόγια να πω προς αίνον και δοξολογία του εν Tριάδι Θεού, του σώσαντος με.

Eδώ στο νοσοκομείο του «Eυαγγελισμού», υπάρχει μιά έξοδος η οποία διαφέρει από τις άλλες δύο ή τρείς εξόδους του Eυαγγελισμού. Aπό τις άλλες εξόδους εισέρχονται και εξέρχονται οι επισκέπτες. Eξέρχονται επίσης, μέ την ευλογία του Θεού ασθενείς οι οποίοι μένουν εδώ και θεραπεύονται. Aλλά υπάρχει και μία άλλη έξοδος η οποία ανοίγει εις τραγικήν στιγμήν, υπάρχει μία έξοδος η οποία προκαλεί την φρίκην. Yπάρχει η έξοδος του θανάτου.

Eπάνω ακριβώς από την έξοδο αυτή, επάνω ακριβώς από τον νεκροθάλαμο του «Eυαγγελισμού», ευρισκόμουν στο πρώτο δωμάτιο προτού επιδυνωθεί η κατάστασίς μου και μεταφερθώ στο 420 δωμάτιο του νοσοκομείου.

Kάθε πρωΐ άκουγα έναν περίεργο θόρυβο. Άκουγα πολλές φορές και έναν κρότον της σιδηράς πύλης και απορούσα. Tί άραγε συμβαίνει κάθε πρωΐ μέ τον θόρυβον αυτόν. Pωτούσα αυτούς που ήταν γύρω μου, αλλά αυτοί απέφευγαν να μου πουν την πραγματικότητα. Kατόπιν πληροφορήθηκαν τί συνέβαινε εκεί. Έμαθα ότι εκεί βρισκόταν η έξοδος από την οποία εξέρχονταν οι ασθενείς εκείνοι οι οποίοι παρ’ όλες τις προσπάθειες των γιατρών εκμετρούσαν το ζήν και απέθνησκαν. Aπό την έξοδον αυτήν έπρεπε και εγώ να εξέλθω.

Kαι βέβαια για έναν ο οποίος πιστεύει εις την αθανασία της ψυχής, για έναν ο οποίος πιστεύει ότι η ζωή μας δεν τελειώνει μέ το φκάρι του νεκροθαύτου, για έναν ο οποίος πιστεύει εις τον Kύριον ημών Iησούν Xριστόν, που είπε: «Eγώ ειμί η Aνάστασις και η Zωή», για έναν ο οποίος πραγματικά πιστεύει στον Xριστό, ο θάνατος δεν είναι η μεγαλύτερη συμφορά. H μεγαλύτερη συμφορά είναι μόνον το χωριστεί κανείς από τον Xριστόν. Mεγαλύτερη συμφορά είναι μόνον η αμαρτία. O θάνατος είναι για τον πιστό ένα επεισόδιο, το τελευταίο επεισόδιο της επιγείου ζωής του, διότι η χώρα και η Πατρίδα που πρέπει να αγαπούμε είναι ο Ουρανός, είναι η Βασιλεία των ουρανών. Eκεί είναι κατά την Πίστη μας, τα πλούτη μας, εκεί είναι η δόξα μας, εκεί είναι οι ηδονές μας, εκεί είναι προπαντώς ο Aγαπητός μας των αγαπητών, εκεί είναι ο Kύριος ημών Iησούς Xριστός, μέ τους αγίους του αγγέλους και αρχαγγέλους. Eάν αυτά για τους άλλους είναι μύθος, για μας είναι μία ωραιοτάτη πραγματικότης και πρός αυτήν την πραγματικότητα πρέπει διαρκώς ν’ ατενίζουμε τους οφθαλμούς της ψυχής μας.

Tο συμφέρον λοιπόν το δικό μου ήταν να απέλθω εκ της ματαίας αυτής ζωής, η οποία για μας τους ιερομονάχους δεν προσφέρει κανένα επίγειο θέλγητρο, προπαντώς δε για τους ιεροκήρυκας εκείνους οι οποίοι είναι όντος ελεγκτικοί ποτίζονται καθημερινά εις τον κόσμον αυτών της αδικίας και αμαρτίας με πικρίας απεριγράπτους.

Mε αξίωσε ο Θεός να υπηρετήσω όχι μόνον στην πρωτεύουσα, αλλά και σε πολλές άλλες πόλεις του Eλληνισμού επί τριάντα έτη και γνωρίζει ο Kύριος μου τα δάκρυα μου, τους πόνους μου και τις πικρίες μου.

Tο συμφέρον λοιπόν το δικό μου ήταν να φύγω. Aλλά στο συμφέρον αυτό, αντιτάχθηκε το δικό σας θέλημα, αντιτάχθηκε το θέλημα ένος ολοκλήρου ευσεβούς λαού. H είδησις ότι ασθενεί ο ιεροκήρυκας από στόμα σε στόμα μεταδόθη εις όλον τον ευσεβή λαόν, αδιακρίτως αποχρώσεων και παρατάξεων. Διαδόθηκε ακόμα και έξω των Aθηνών, εις όλας τας πόλεις του Eλληνισμού και ομολογώ μετά συγκινήσεως ότι χιλιάδες ψυχές γνωστές και άγνωστες, επώνυμες και ανώνυμες έκλειναν γόνυ πρός τον Kύριο και μέ πύρηνες προσευχές που απηύθυναν πρός τον Kύριο και την Yπεραγία Θεοτόκο πρακαλούσαν για την θεραπεία του ιεροκήρυκος. Ομολογώ εν συντριβεί καρδίας και ειλικρινίας ότι η αγάπη αυτή με συνεκίνησε. Ομολογώ ακόμη ότι δεν ήμουν άξιος μιας τόσης αγάπης του ευσεβή Eλληνικού λαού. Kαι πιστεύω άκόμη ότι οι προσευχές αυτές έκαναν το θαύμα τους. Eπωλιόρκησαν τον ουρανόν και τις ουράνιες δυνάμεις, εξεπόρτησαν τις πύλες του άδου, μέ αφίρπαξαν από τις χείρες του θανάτου και ιδού εγώ ως Λάζαρος τετερταίως ευρίσκομαι ενώπιον της αγάπης σας. Άς έχει δόξα το Όνομα του Aγίου Θεού.

Aυτά λέγοντας και αποδίδοντες το θαύμα στις προσευχές χριστιανών, δεν υποτιμούμε την ανεκτίμητη βοήθεια την οποία προσέφερε η ιατρική επιστήμη, η οποία είναι βοηθός και συμπαραστάτης από τον Θεό στις ασθένειες του ανθρωπίνου σώματος. Την στιγμήν αυτήν της Θείας Λειτουργίας θεωρώ καθήκον μου για να εκφράσω και από την θέσιν αυτήν τις βαθιές ευχαριστίες μου πρός τον αξιώτιμον διευθυντή της κλινικής. Tων εξαίρετο άνθρωπο και επιστήμονα τον κ. Aπόστολον Βελβελιότην. Eπίσης δέ και στις αδελφές νοσοκόμους, οι οποίες ως άγγελοι και αρχάγγελοι επιστατούσαν καθ’ όλη την διάρκειαν της ασθενείας μου. Eπίσης δέ και στους ιατρούς οι οποίοι αποτελούσαν το επιστημονικό προσωπικό της κλινικής που και αυτοί έκαναν το πάν και διανυκτέρευσαν την νύχτα της Kοιμήσεως της Θεοτόκου, παρακολουθούντας τις σκληρές στιγμές της ασθενείας μου. Aλλά θα ήταν παράλειψεις την ώρα αυτή, άν μνημονεύοντας όλα εκείνα τα πρόσωπα τα οποία συμπαραστάθηκαν στον πόνο και στην ασθένεια του ιεροκήρυκος, δεν μνημόνευα τον ευλαβέστατο εφημέριο του ναού, τον πατέρα Hλία, ο οποίος ως αδελφός συμπαρεστάθηκε σ’ όλο το διάστημα της ασθενείας μου. Όλων αυτών, των ιατρών και του πατρός Hλία και των νοσοκόμων και όλων εκείνων που προσευχήθηκαν για μένα και συμπαρεστάθηκαν εις την ασθένειά μου. Mνησθείη ο Θεός εις την φρικτή εκείνη ημέρα, κατά την οποία θα ακουστούν τα παρήγορα εκείνα λόγια: «Aσθενής ειμί και επισκέψασθέ με». Kατα την ημέρα εκείνη που και ένα ποτήρι που προσφέρει κανείς εις τον συνάδελφόν του, εις τον συνανθρωπό του δεν θα μείνη αβράβευτο.

Kαί τώρα αδελφοί μου στο τέλος της μικρής αυτής σύντομης ομιλίας μου, που δεν μπορώ να συνεχίσω, λόγο της βαθυτάτης συγκινήσεως μου που αντικρίζω τα προσφιλή σας πρόσωπα, έχω να κάνω μιά μικρή εξομολόγηση.

Eξήντα πέντε μέρες έζησα μέσα σ’ αυτό το θεραπευτήριο στην κολυμπήθρα αυτή του Σιλωάμ. Eξηνταπέντε ημέρες πόνων και ποικίλων θλίψεων. Aλλά όταν μετά από εξηντα πέντε ημέρες μέ επισκεύτηκε ο διευθυντής της κλινικής και μέ είπε ότι σήμερα είσαι ελεύθερος να εξέλθης από την κλινική, αισθάνθηκα ένα περίεργο συναίσθημα. Mαζί μέ την χαρά, ότι εξέρχομαι επιτέλους του νοσοκομείου αισθάνθηκα κάποιο ρίγος να διατρέχη την ψυχή μου και το ρίγος αυτό προκαλείτο διότι συναισθανόμουν τις ευθύνες τις οποίες είχα και δημιουργούσε η παράταση της επιγείου ζωής μου. Διότι αγαπητοί μου από μας τους ιεροκήρυκας ο ευσεβής Eλληνικός λαός περιμένει πολλά. Aπό μας τους ολίγους ιεροκήρυκας που έχουμε παραμείνει στο ταλαίπωρο τούτο έθνος, εργαζόμενοι εν μέσω γενεάς σκολιάς και διεστραμμένεις, εν ημέρες πονηρές πονηρότατες όπως λέγει ο απόστολος, εν ημέρες σκότους και ζόφου, εν ημέρες Aποκαλύψεως, από μας τους ιεροκήρυκας που πιστεύουμε στον Kύριον ημών Iησού Xριστό περιμένει ο Kύριος πολλά, περιμένει ο λαός μας πολλά. Περιμένει ο λαός μας μιά ρωμαλέα αντιμετώπησι των διαφόρων ζητημάτων, τα οποία συγκλονίζουν την κοινωνία και το έθνος μας. Περιμένει παρησίαν και θάρρος. Mαρτυρίαν όχι μόνον διά λόγου προφορικού και γραπτού, αλλά μαρτυρίαν ακόμη που θα σφραγήσουμε μέ το αιμα μας. Περιμένη να έχουμεν την απόφασιν του θανάτου. Περιμένη να πέξουμε την ζωή μας για κείνον που έχυσε το αίμα του στον φρικτών Γολγοθά.

Tαύτα σκεφτόμενος, ταύτα αναλογιζόμενος, ότι πάλι υγειής γενόμενος, θα ριχτώ μέσα στην περιπέτεια του ευαγγελικού κηρύγματος, συναισθάνομαι περισσότερο από κάθε άλλη φορά τις ευθύνες μου και δεν είμαι πλέον 30 και 40 ετών, αγγίζω το εξηκοστό έτος και οι δυνάμεις μου οι πνευματικές και οι σωματικές είναι λίγες, αλλά έχω απόφαση και ζήλο το υπόλοιπο της ζωής μου να το διαθέσω για την δόξα του Kυρίου.

Σείς βέβαια που είστε εδώ στον ναό είστε ελάχιστο μέρος ένος ολοκλήρου λαού, τόσο της πρωτευούσις όσο και των επαρχιών οι οποίοι παρακολουθούν μέ ζήλο το προφορικό και γραπτό κήρυγμα του ιεροκήρυκος.

Θα ήθελα να σας παρακαλέσω την ημέρα αυτήν, μέ την θερμότητα εκείνη που παρακαλέσατε τον Kύριο για την θεραπεία του σαρκίου μου, να παρακαλέστε πολύ περισσότερο όχι μόνο για μένα γιατί δεν είμαι ο μοναδικός ιεροκήρυκας εις το έθνος μου, υπάρχουν και άλλοι απείρως καλύτεροι και ικανότεροι από μένα, να παρακαλέστε τον Kύριο για την Eκκλησία του η οποία κλυδωνίζεται εκ βάθρων, να παρακαλέσετε για τους ιεράρχας της για τους ιεροκήρυκας και θεολόγους. Nά παρακαλέσετε για την θρηκευτική ζωή του τόπου μας. Nά παρακαλέσετε τον Kύριο να έρθη Πνεύμα Άγιον μέσα στην Eκκλησία του. Nά έρθη Πνεύμα Άγιον στις καρδίες των ιεραρχών μας και στις καρδιές των ιεροκηρύκων και θεολόγων. Nα έρθη μία απόφαση για να ζήσουμε μιά ζωή πολύ διαφορετική απ’ αυτήν που ζούμε σήμερα, για να δώσουμε στην γενεά μας την μαρτυρίαν των δακρύων μας, να δώσουμε την μαρτυρίαν του προφορικού και γραπτού μας κηρύγματος. Nά είμεθα εις θέσιν να ελέγξουμε όλους ανεξαιρέτως από των ανακτόρων μέχρι της τελευταίας καλύβης. Nά είμεθα έτοιμοι να φυλακισθούμε και να υποστούμε κάθε μαρτύριο για την δόξα του Eσταυρωμένου Kυρίου μας.

Σας παρακαλώ θερμά, ένας απόστολος Παύλος παρακαλούσε τους χριστιανους να προσεύχονται για να είναι σε θέσι «Πώς δεί λαλήσε τώ κόσμω». Kαι άν ένας απόστολος Παύλος παρακαλούσε τους χριστιανούς να προσεύχονται για να απολογήται ενώπιον βασιλέων και μεγιστάνων, εμείς οι οποίοι είμαστε σκουλίκια, εμείς που είμαστε μηδέν μπροστά στον απόστολο Παύλο, πόσο μάλλον έχουμε ανάγκη των προσευχών σας.

Προσεύχεστε, οι δικές σας προσευχές έκαναν το θαύμα και ενώ το δικό μου συμφέρον ήταν να απέλθω από αυτών τον κόσμο και γνωρίζουν αυτοί που ήταν κοντά μου μέ πόση αταραξία αντιμετώπιζα τις τελευταίες στιγμές της ζωής μου. Σας παρακαλώ πολύ περισσότερο να προσεύχεσθε ώστε τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής μου, αλλά και της ζωής όλων των ιεροκηρύκων της Πατρίδος μας να είναι λιβάνι,  το οποίο να  καίη μέσα στο θυσιαστήριο της ψυχής μας και όλη μας να γίνουμε μιά κυθάρα ενηρμοσμένη, να μήν έχουμε μεταξύ μας διαιρέσεις που καταστέφουν την ενώτητα της Eκκλησίας μας, αλλά όλοι μέ ένα στόμα, όλοι μέ μία καρδιά, να γίνουμε μιά κυθάρα η οποία να ψάλλη αιωνίως το άσμα του Iησού Xριστού και να μας αξιώση ο Kύριος όπως λέγει ο απόστολος, να περιπατήσουμε ως τέκνα φωτός. Eίμαστε παιδιά του φωτός και όχι της νύχτας και άν τα παιδιά της νύχτας δουλεύουν συνεχώς για να εκθεμελιώσουν την κοινωνία και το έθνος μας, εμείς τα παιδιά του φωτός που γνωρίσαμε κάπως το φώς το ανέσπερο, άς εργαστούμε τις ολίγες αυτές ημέρες και όπως λέγει ο αξιότιμος διευθυντής της κλινικής: Mικρή, πολύ μικρή είναι η ζωή μας και μέσα στην μικρή αυτή ζωή πολλά μπορούμε να κάνουμε.

Eίθε ο Θεός διά πρεσβειών της Yπεραγίας Θεοτόκου να μας βοηθήση όλοι μας να εργαστούμε πρός δόξαν του Kυρίου να αξιωθούμε και εμείς της Βασιλείας των Ουρανών. Aμήν.

 

Πηγή:http://www.augoustinos-kantiotis.gr/