Γέροντας Παΐσιος: Τά μάγια. ῾Η δύναμη τοῦ Τιμίου Σταυροῦ φυγαδεύει τίς δαιμονικές δυνάμεις!

Τα μάγια

- Επειδή πολλές φορές σας μίλησα γιά τον Παράδεισο, γιά τους Αγγέλους και γιά τούς
Αγίους, γιά νά βοηθηθητε, τώρα θά σάς πώ και λίγα γιά τήν κόλαση και γιά τούς δαίμονες,
ώστε νά γνωρίσετε μέ ποιους παλεύουμε, πάλι γιά νά βοηθηθητε.
Ήρθε στό Καλύβι ένας νεαρός μάγος άπό τό Θιβέτ και μου διηγήθηκε πολλά άπό τήν
ζωή  του.  Αυτό  τό  παιδί,  μόλις  άπογαλακτίστηκε,  τό  αφιέρωσε  ό  πατέρας  του,  σέ  ηλικία
τριών  χρόνων,  σέ  μιά  ομάδα  τριάντα  μάγων  ανωτέρου  βαθμού  στό  Θιβέτ,  γιά  νά  τό
μυήσουν  στήν  τέχνη  τους.  Έφθασε  στον  ενδέκατο  βαθμό  μαγείας- ό  δωδέκατος  είναι  ό
ανώτερος.  Δεκαέξι  χρόνων  έφυγε άπό  τό  Θιβέτ  και  πήγε  στήν  Σουηδία,  γιά  νά  δη  τον
πατέρα του. Εκεί συνάντησε τυχαίως έναν ορθόδοξο Ιερέα, πολύ πιστό, και του ζήτησε νά
συζητήσουν. Ό νεαρός μάγος δέν ήξερε καθόλου τί θά πή Ιερεύς ορθόδοξος. Στήν αίθουσα
λοιπόν πού κάθησαν νά συζητήσουν, άρχισε νά τού κάνη μερικές άπό τις μαγείες του, γιά
νά  δείξη  τήν  δύναμη  του.  Κάλεσε  ένα  άρχικό δαιμόνιο,  τον  Μήνα,  και  του  είπε:  Θέλω
νερό.  Σηκώνεται  ένα  ποτήρι  από  τήν  κουζίνα,  πηγαίνει  μόνο  του  στην  βρύση,  ανοίγει  ή
βρύση,  γεμίζει,  περνάει  από  τήν  κλειστή  τζαμαρία  και  έρχεται  στήν  αίθουσα.  Τό  πήρε
εκείνος  και  ήπιε.  Μετά  παρουσίασε  στον  ίερέα,  μέσα  στήν  αίθουσα,  όλο τό  σύμπαν,  τόν
ουρανό,  τά  αστέρια.  Χρησιμοποίησε  μαγείες  τετάρτου  βαθμού  και  θά  προχωρούσε  μέχρι
τόν ενδέκατο βαθμό. Ρώτησε τότε τόν ίερέα πώς τά έβλεπε όλα αυτά. ‘Ήμουν έτοιμος, μού
είπε, νά τόν σκοτώσω, άν μού έβριζε τόν σατανά. Ό ιερεύς όμως δεν τού είπε τίποτε. Τότε
του  λέει  ό  νεαρός:  Γιατί  δεν  μού  κάνεις  κι  εσύ  σημεία;.  Ό  δικός  μου  Θεός  είναι
ταπεινός, απάντησε ό ιερεύς και έβγαλε έναν σταυρό και τού τόν έδωσε νά τόν κράτηση.
Κάνε  πάλι  σημεία,  τού  λέει.  Ό  νεαρός  κάλεσε  τόν  Μήνα,  τό  αρχικό  δαιμόνιο,  άλλα  ό
Μήνας έτρεμε, δεν τολμούσε νά πλησίαση. Καλεί τόν Σατάν και εκείνος τό ίδιο έβλεπε τόν
σταυρό και δεν πλησίαζε. Του είπε μόνο νά σηκωθή νά φύγη γιά τό Θιβέτ. Ό νεαρός τότε
έβρισε τόν Σατάν: Τώρα κατάλαβα, τοϋ είπε, ότι ή μεγάλη σου δύναμη είναι μιά μεγάλη
αδυναμία. Στήν συνέχεια κατηχήθηκε κάπως άπό τόν καλό ίερέα, ό όποιος του μίλησε καί
γιά τούς Αγίους Τόπους, γιά  τό Άγιον Όρος κ.λπ. Έφυγε λοιπόν άπό τήν Σουηδία καί πήγε
στά  Ιεροσόλυμα, όπου είδε  τό Άγιο Φώς. Άπό εκεί  πήγε στήν  Αμερική,  γιά  νά  βρίση  τούς
σατανιστές  πού  γνώριζε,  γιά  νά  αλλάξουν  μυαλό  – ό  Θεός  τόν  έκανε  τόν  καλύτερο
ιεροκήρυκα -, καί άπό ‘κεί ήρθε στό Αγιον Όρος.
Ό  Καλός Θεός σκανδαλωδώς τόν βοήθησε, επειδή άπό μικρός  είχε  άδικηθή.  Κάνετε
όμως προσευχή,  γιατί  τόν  πολεμούν  οί  μάγοι  μέ  όλους τούς  δαίμονες.  Αφού  έμενα
πολεμούν,  όταν έρχεται  νά  τόν  βοηθήσω,  πόσο  μάλλον  εκείνον.  Του  διαβάζουν  οί  ιερείς
εξορκισμούς  καί  ανοίγουν  τά  χέρια  του  καί  τρέχουν  αίμα.  Τό  καημένο  τό  παιδί  πολύ  τό
ταλαιπωρούν οί δαίμονες, ενώ πρώτα, πού είχε φιλία μαζί τους, δεν τό πείραζαν, αλλά τό
βοηθούσαν  και  τό  εξυπηρετούσαν.  Εύχεσθε.  Πρέπει  όμως  και  τό  ίδιο  πολύ  νά  προσέξη,
γιατί λέει τό Ευαγγέλιο ότι τό ακάθαρτο πνεύμα, όταν βγή από τόν άνθρωπο, ­πορεύεται
καί παραλαμβάνει μεθ’ εαυτού επτά έτερα πνεύματα πονηρότερα εαυτού, και εισελθόντα
κατοικεί εκεί, και γίνεται τά έσχατα του ανθρώπου εκείνου χείρονα των πρώτων.

Πηγή:http://gerontes.wordpress.com

Οἱ δαίμονες τρέμουν τήν εὐχή:"Κύριε ᾿Ιησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλό"

Κάποιος ιερομόναχος, αυτοαποκαλούμενος "απελπισμένος",διηγείται δήθεν για κάποιον άλλον, στην πραγματικότητα όμως για τον εαυτό του, ότι ήρθε, την ώρα πού προσηύχετο με την ευχούλα, με το "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με", σε έκσταση... και είδε ένα άπειρο πλήθος δαιμόνων - σαν την άμμο της θαλάσσης, τόσοι πολλοί ήσαν - να του επιτίθενται γεμάτοι λύσσα.


Οι διαθέσεις τους ήταν φονικές.
Απ’ όλα τα μέρη, αγριεμένοι φοβερά, ορμούσαν εναντίον του, για να τον κατασπαράξουν...

Συνήλθε και έντρομος έτρεξε προς την Εκκλησία.

—Που θα καταφύγω; αναρωτήθηκε μες στον λογισμό του.
Που άλλου, παρά στον φρικτό Γολγοθά, στην Αγία Τράπεζα, όπου καθημερινά με δάκρυα και με συντριβή ιερουργώ τα Πανάχραντα Μυστήρια.
Θα πέσω εκεί στα πόδια του Χριστού και της γλυκύτατης Πανάχραντου Μητρός Του, της Ύπεραγίας Θεοτόκου.

Έχοντας αυτά στον νου και στον λογισμό του, τρέχοντας έφθασε στον Ναό.
Μπαίνοντας μέσα είδε τον ...
Κύριο και την Θεοτόκο Στις εικόνες του τέμπλου σαν ζωντανούς και με βασιλική δόξα.
Το Θείο Πρόσωπο του Κυρίου είχε μία ανέκφραστη ωραιότητα και άστραφτε πιο δυνατά και από τον ήλιο.
Όλο το εκκλησάκι ήταν λουσμένο από την θεϊκή Του ακτινοβολία.
Τα πάντα στολίζονταν λαμπροφόρα.
Οι καντήλες, τα μανουάλια, τα λίγα στασίδια, τα αναλόγια των ψαλτών, ο μικρός πολυέλαιος πού ήταν κρεμασμένος από πάνω, το μικρό δεσποτικό, το Άγιο Βήμα, ή Αγία Τράπεζα, τα άμφια, τα εξαπτέρυγα, ή Αγία Πρόθεσις, τα πάντα ήσαν ολόλαμπρα, γεμάτα φως και δόξα! και προπαντός οι αγιογραφίες, γύρω - γύρω στους τοίχους του Ναού: παρούσα, λαμπροφορεμένη και δεδοξασμένη ή Θριαμβεύουσα Εκκλησία.

'Ο ιερεύς εκείνος και ασκητής, δεν μπόρεσε να ξανακοιτάξει το Πρόσωπο της τρισηλίου Δόξης του Κυρίου!
Μόνο προσκύνησε..., άγγιξε ή δεν άγγιξε το προτεινόμενο χέρι του Κυρίου για ασπασμό.

Με φόβο πλησίασε στην εικόνα της Παναγίας, ασπάσθηκε το παρθενικό Της χέρι επάνω στην εικόνα και τόλμησε να Την κοιτάξει στο Πρόσωπο.
Στην άγια Της αγκαλιά είδε το Θείο Βρέφος καθισμένο σαν σε Θρόνο Χερουβικό... και ήταν τόσο ταιριαστό το θεϊκό αυτό σύμπλεγμα, όσο ή ομορφιά και ή ευωδιά σ' έναν πάλλευκο κρίνο ή σ' ένα μπουκέτο από μυρωμένα τριαντάφυλλα...
Ομορφιά, ευωδιά!...

'Η Θεοτόκος κοίταζε τον Ιερέα με άπειρη γλυκύτητα και με τόση πραότητα, ώστε εκείνος πήρε την αποφαση και ειπε:
—Παναγία μου! γλυκεία μου Παναγία και Μητέρα του Ιησού μου, πως θα γλιτώσω από τους δαίμονες που με κυνηγούν;

Με το Όνομα του Υιού μου και με το Όνομα το δικό μου θα νικάς και θα εξολοθρεύεις τους δαίμονες, απάντησε ή Θεοτόκος.

"Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με",


" Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς",


" Υπεραγία Θεοτόκε, βοήθει μοι".

Και εδώ, μέσα στον Ναό, και στο κελλάκι και έξω, εργαζόμενος και ήσυχάζων, παντού και πάντοτε, το Όνομα του Υιού μου και το Όνομα το δικό μου να επικαλείσαι, συνέχισε ή Θεοτόκος.

Ό Ιερομόναχος έκανε μια στρωτή μετάνοια, βγήκε έξω από το εκκλησάκι και φώναξε με όλη του τη δύναμη:

"Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με!"


"Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία!"

Αμέσως οι ανίσχυροι, οι αδύνατοι, οι δειλοί δαίμονες εξαφανίστηκαν όλοι από μπροστά του σαν αστραπή.

Πηγή:http://dieyxontonagion.blogspot.com