Γέροντας ΙΑΚΩΒΟΣ(+ 1991): ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΓΕΛΟΥΣ

Σχόλιο ᾿Οδυσσέως: ῞Οποιος εἶχε τήν εὐλογία ἀπό τόν Θεό νά γνωρίσει τόν μακαριστό Γέροντα ᾿Ιάκωβο Τσαλίκη, δέν μπορεῖ νά τόν ξεχάσει. ῏Ηταν πραγματικά  ἕνας ἔνσαρκος ἄγγελος. Πατοῦσε στή γῆ, ἀλλά ταυτόχρονα βρισκόταν στόν οὐρανό, ἐπικοινωνοῦσε μέ τούς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ καί μέ τούς ἁγίους. ῾Η προσευχή του εἶχε μεγάλη παρρησία ἐνώπιον τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ. Καί σήμερα, πιστεύουμε ἀκράδαντα, ἄν τό ἐπικαλούμαστε μέ πίστη καί θέρμη καρδίας, θά ἀνταποκριθεῖ στά δίκαια αἰτήματά μας. ῾Η πατρίδα μας τόν ἔχει τόσο ἀνάγκη. ῞Αγιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν....

Ὁ ἠγούµενος  τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ὁσίου Δαβὶδ τοῦ ἐν  Εὐβοίᾳ, ἀξιώθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ γιὰ τὴν ὁσιακὴ καὶ  µαρτυρική του ζωὴ πολλὰ χαρίσµατα. Ὁλόκληρος ὁ βίος του ἦταν µιὰ συνεχὴς µυσταγωγία, µὲ ἀποκορύφωµα τὴν θεία λειτουργία. Τὴν ὥρα ἐκείνη, ὅπως ὁ ἴδιος διηγόταν «ἄγγελοι γέµιζαν τὸν ἱερὸ χῶρο», δοξολογοῦσαν τὸν Θεό, λειτουργοῦσαν µαζί του ! Ἔβλεπε τὰ νεανικά τους πρόσωπα, ἔνιωθε τὰ φτερὰ τους ν᾽ ἀγγίζουν ἐπάνω του. «Ἄχ, πάτερ µου, ἔλεγε σὲ κάποιον ὑποτακτικό του, ἂν βλέπατε τί γίνεται τὴν ὥρα τοῦ Χερουβικοῦ, ὅταν ὁ ἱερέας διαβάζει τὴν εὐχή, θὰ φεύγατε ὅλοι. Ἄγγελοι ἀνεβαίνουν καὶ κατεβαίνουν καὶ συχνὰ αἰσθάνοµαι τὶς φτεροῦγες τους νὰ χτυπᾶνε στοὺς ὤµους µου! Πολλὲς φορὲς ἐπίσης εἶδε Ἀγγέλους καὶ ἀρχαγγέλους στὴν ἁγία Τράπεζα, νὰ κρατᾶνε τὸ σῶµα τοῦ Κυρίου».

Τὸ 1961 ὁ π. Ἰάκωβος, µαζὶ µὲ τὸν τότε ἠγούµενο Νικόδηµο, ἀποφάσισαν νὰ χτίσουν ἕνα ἐκκλησάκι  πρὸς τιμὴν τῶν ἀρχαγγέλωv Μιχαὴλ καὶ Γαβριήλ. Ὁ ἡγούμενος διάλεξε τὸν τόπο καὶ ὁριοθέτησε τὴν περιοχή.
Τὴν ἴδια νύχτα ἐμφανίζεται στὸν π. Ἰάκωβο ἕνας ψηλὸς ἀξιωματικὸς μὲ χρυσὸ σπαθί, ξανθὸς καὶ ὡραῖος, καὶ τοῦ λέει:
- Εἶμαι ὁ ἀρχάγγελος Μιχαήλ. Δὲν ἐπιθυμῶ νὰ χτιστεῖ ὁ ναός μου ἐκεῖ ποὺ σημαδέψατε, ἀλλὰ ἐδῶ ποὺ θὰ σᾶς δείξω.
Κι ἀμέσως ἔσκυψε καὶ μετέφερε τὰ πασσαλάκια τοῦ ἡγουμένου σ᾽ ἄλλη περιοχή, ὅπου τὰ βρῆκε τὸ πρωὶ ὁ π. Ἰάκωβος.
Τὸ παρεκκλήσι θὰ χτιζότανμε λάσπη καὶ ἄχυρα, γιατί δὲν ὑπῆρχαν ἄλλα ὑλικά. Τὴν ἄλλη νύχτα ἐμφανίζονται δύο ἀξιωματικοὶ μὲ χρυσὰ σπαθιὰ στὸν π. Ἰάκωβο καὶ τοῦ λένε:
- Εἴμαστε οἱ ἀρχάγγελoι Μιχαὴλ καὶ Γαβριήλ. Νὰ πεῖς στὸν γέροντά σου, ὅτι δὲν ἐπιθυμοῦμε νὰ χτιστεῖ τὸ σπίτι μας μὲ λάσπη καὶ ἄχυρα, ἀλλὰ μὲ ἄμμο, ἀσβέστη καὶ ξύλα. Στὴν σκεπὴ νὰ βάλετε κεραμίδια.
- Αὐτὰ τὰ ὑλικά, δικαιολογήθηκε ὁ π. Ἰάκωβος, δὲν ὑπάρχουν ἐδῶ ψηλὰ στὸ βουνό. Δρόμος καλὸς γιὰ νὰ μεταφερθοῦν δὲν ὑπάρχει καὶ ἡ φτώχεια εἶναι  μεγάλη.
– Μὴ στενοχωριέσαι, ἐπέμειναν οἱ ἀρχάγγελοι.
Θὰ φροντίσουμε γιὰ ὅλα ἐμεῖς. Τὴ νύχτα θὰ βρέξει καὶ τὸ ρέμα θὰ κατεβάσει πολλὴ ἄμμο. Τὰ ὑπόλοιπα ὑλικὰ θὰ τὰ δωρίσουν εὐσεβεῖς χριστιανοί.
Πραγματικά, ἔγιναν ὅλα ὅπως τὰ εἶχαν πεῖ οἱ ἀρχάγγελοι.

ΠΗΓΗ: Στυλ. Παπαδοπούλου, Ὁ μακαριστὸς π. Ἰάκωβος Τσαλίκης, ἔκδ. Πατέρων Ἱ. Μονῆς Ὁσ. Δαβίδ, Ἀθῆναι 1992.
Στοιχειοθεσία: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

῾Ο Κόσμος τῶν ᾿Αγγέλων / τοῦ Παντελῆ Πάσχου

Στην Αγία γραφή γίνεται συχνά λόγος για τους Αγγέλους. Αναφέρονται μάλιστα και τα ονόματα των Μιχαήλ, Γαβριήλ και Ραφαήλ.

Ο Ταξιάρχης των ουρανίων δυνάμεων Μιχαήλ παρουσιάζεται ως ευεργέτης και φιλόστοργος προστάτης των τέκνων του Θεού, σε πολλά σημεία της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης.

Αυτός πρωτοφανερώθηκε στον πατριάρχη Αβραάμ. Ύστερα στον Λωτ, όταν τον γλίτωσε αυτόν και τις θυγατέρες του, απ’ την θεόσταλτη φωτιά και την καταστροφή των Σοδόμων. Φάνηκε ύστερα στον πατριάρχη Ιακώβ, όταν τον γλίτωσε απ’ τον Ησαύ. Αυτός ήταν που προπορεύονταν όταν οι γιοι του Ισραήλ ελευθερώθηκαν απ’ την σκλαβιά των Αιγυπτίων. Αυτός και στον μάντη Βαλαάμ, όταν εκείνος πήγαινε να καταρασθεί τον ισραηλιτικό λαό. Αυτός θαυματούργησε στις Χώνες, κοντά στην εκκλησία και στο αγίασμα του, μ’ εκείνο το χώνεμα τόσων νερών των δύο ποταμών, που έκανε τους ειδωλολάτρες να φρενιάσουν.

Και μέχρι σήμερα φαίνεται εκεί ο τόπος, όπου πέφτει το νερό, περνά κάτω απ’ την εκκλησία και βγαίνει λίγο πιο κάτω.

Ο συναξαριστής αναφέρει στο υπόμνημα της γιορτής, πως με την ταπείνωση του ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, συγκράτησε τα ουράνια τάγματα, μετά την πτώση των υπερηφάνων δαιμόνων και πως έψαλε μαζί με όλους τους Αγγέλους το «Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης σου…». Αυτό το γεγονός γιορτάζει και η Εκκλησία που, και γι’ αυτό – την ομόνοια και την ένωση των αγγέλων – την ονομάζει «σύναξη των Αρχαγγέλων και πασών των επουρανίων δυνάμεων». Μαζί με τον Μιχαήλ τιμούμε και τον Αρχάγγελο Γαβριήλ, που τόσες ευεργεσίες έκανε στο ανθρώπινο γένος, στην περίοδο της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Παρουσιάζεται στον προφήτη Δανιήλ. Στην γυναίκα του Μανωέ, και της αναγγέλλει πως θα γεννήσει τον Σαμψών. Στον Ιωακείμ και την Άννα, και τους αναγγέλλει πως θα γεννήσουν την Παναγία. Στον ιερέα Ζαχαρία, πως θα γεννήσει τον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο. Αυτός ήταν που έτρεφε με ουράνιο άρτο την Παναγία, μέσα στα Άγια των Αγίων. Αυτός παρουσιάστηκε στην Θεοτόκο και της ανάγγειλε πως θα γεννήσει «εκ Πνεύματος Αγίου, το Υιόν και Λόγον του Θεού». Αυτός καθησύχασε τους φόβους του Ιωσήφ. Αυτός παρουσιάστηκε στους αγραυλούντας ποιμένας. Αυτός είπε στον Ιωσήφ, να πάρει την Μαρία και το βρέφος και να φύγει στην Αίγυπτο και ύστερα από καιρό, να επιστρέψει στη γη του Ισραήλ. Αυτός υπηρέτησε μέχρι τέλους το μυστήριο της ενσάρκου οικονομίας του Θεού Λόγου. Γι’ αυτό και τιμούμε μαζί με τον αρχάγγελο Μιχαήλ και ζητούμε την βοήθεια και τη χάρη του.

Οι Άγγελοι είναι οι σύντροφοι μας στην αγιότητα, όπως είναι οι δαίμονες στην αμαρτωλότητά μας. Τους τιμούμε κατά την διδασκαλία των της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου και των αγίων Πατέρων αποδίδοντας τους τιμητική προσκύνηση κι επίκληση. Αυτή η τιμητική προσκύνηση τους πρέπει να μας κάνει μιμητάς της υπακοής των αγγέλων, που ενεργούν πάντοτε κατά το θέλημα του Θεού Λέγει ο αγ. Μακάριος ο Αιγύπτιος: «εφ’ όσον μέντοι ευρίσκεται εν ημίν έργα άξια της φρουράς, περιϊστανται κύκλω ημών οι άγγελοι, πανταχόθεν ημάς φρουρούντες. Ει δε μη, αποστραφέντες αποχωρούσι». Κλαίνε για τις αμαρτίες μας και την έπαρση μας, όταν εμείς δεν καταλαβαίνουμε την αγάπη των δακρύων, συνεπαρμένοι απ’ την ψεύτικη χαρά και ηδονή της αμαρτίας. Και, με στοργή και αγάπη αδερφική, περιμένουν να φύγουν οι δαίμονες από πάνω μας, για να γυρίσουν πάλι κοντά μας και μας δείχνουν, όπως έδειξαν στον Μέγα Αντώνιο, πως πρέπει να ζούμε, αν θέλουμε να σωθούμε από τον δαίμονα της αμαρτίας.

Εκείνο που μας κάνει να πλησιάζουμε περισσότερο προς τους Αγγέλους είναι η σωφροσύνη, κατά τον άγιο Κασσιανό το Ρωμαίο. Και η προσευχή με την ψαλμωδία, κατά τον άγιο Κάλλιστο. Γι’ αυτό όταν ψάλλουμε ή όταν προσευχόμαστε με καθαρή καρδιά, αισθανόμαστε μια κατανυκτική γαλήνη να σκεπάζει την ψυχή μας. Εκείνη την ώρα, αν η διάθεση μας είναι γνήσια, ο άγγελος μας οπωσδήποτε θα χαίρεται. «αγάπης μεν και ειρήνης, λέγει ο άγιος Θεόδωρος ο Σαββαϊτης, οι άγγελοι θεράποντες όντες, χαίρουσιν επί τη ημετέρα μετανοία και προκοπή τη προς αρετήν. Εντεύθεν σπουδάζουσι πνευματικών ημάς εμπιπλάν θεωριών και συνεργούσιν προς παν αγαθόν». Αυτό όμως ο πιστός δεν μπορεί να το οικειωθεί, παρά μονάχα μέσα στην Εκκλησία.

Οι άγγελοι μας φέρνουν στην εκκλησία.Οι δαίμονες μας απομακρύνουν από την εκκλησία..

Κανείς δεν μπορεί να μας περιγράψει πόσες αλλαγές γίνονται μέσα στην ψυχή μας, όταν ακούμε τον Εσπερινό, τη Θεία Λειτουργία, ή άλλες ακολουθίες της Εκκλησίας μας. Μόνο οι άγγελοι βλέπουν τις αλλοιώσεις μας και χαίρονται, ενώ οι δαίμονες καταισχύνονται κι απομακρύνονται. Είναι πολύ χαρακτηριστικό το γεγονός, που αναφέρει το «Γεροντικό», στο βίο του αββά Παύλου του απλού. Πήγε να προσκυνήσει σ’ ένα μοναστήρι, γειτονικό στη σκήτη του.

Όταν οι μοναχοί έμπαιναν για την ακολουθία στο ναό, ο Παύλος, έχοντας το χάρισμα να βλέπει στο βάθος της ψυχής του ανθρώπου, τους κοιτούσε έναν-έναν. Τους έβλεπε να μπαίνουν με λαμπερά πρόσωπα και τον άγγελο τους δίπλα χαρούμενον. Ένας όμως ήταν κατάμαυρος και σκοτεινός, και πολλοί δαίμονες τον έσερναν μ’ ένα καπίστρι, περασμένο απ’ τη μύτη, ενώ ο άγγελος του ακολουθούσε από μακρυά, σκυθρωπός και καταλυπημένος. Ο Παύλος άρχισε να χτυπά το στήθος του και να κλαίει, για τον δυστυχισμένο αμαρτωλό που είδε. Μάταια οι μοναχοί τον ρωτούσαν για την αιτία των δακρύων του. Σαν τέλειωσε η ακολουθία, ύστερα από αρκετή ώρα, έβγαιναν, έβγαιναν πάλι ένα-ένας οι αδελφοί της Μονής. Αλλά με πολλή χαρά βλέπει κι εκείνον που ήταν κατάμαυρος, να βγαίνει τώρα λαμπερός στο πρόσωπο και λευκός στο σώμα, με τον άγγελο δίπλα του ιλαρό και χαρούμενο, ενώ οι δαίμονες τον ακολουθούσαν σκυθρωποί και λυπημένοι από μακρυά. Με κραυγές χαράς ο αββάς Παύλος ευλογούσε το όνομα του Θεού.

Ύστερα διηγήθηκε ο, τι είδε εκεί στην είσοδο της εκκλησίας. Με πολλή επιμονή του Παύλου και των αδελφών, ο άνθρωπος εκείνος άνοιξε το στόμα του και τους εξήγησε αυτά που είδε ο άγιος ασκητής. «Εγώ είμαι ένας αμαρτωλός άνθρωπος, και από πολλά χρόνια ζούσα μέσα στην πορνεία. Μπαίνοντας στην εκκλησία, άκουσα τον λόγο του Θεού, απ’ το στόμα του προφήτου Ησαϊου, να μου λέει: «λούσασθε, καθαροί γένεσθε, αφέλετε τας πονηρίας από των καρδιών υμών, απέναντι των οφθαλμών μου, μάθετε καλόν ποιείν και εάν ώσιν αι αμαρτίαι υμών ως φοινικούν, ως χιόνα λευκανώ».

Τότε στέναξα με κατάνυξη και είπα: ο Θεός να κάνει και εμένα τον αμαρτωλό, ο, τι είπε με το στόμα του προφήτου. Κι αποφάσισα να μην κάνω καμία αμαρτία πια και καμία παρανομία. Και μ’ αυτή την συντριβή της μετανοίας και την απόφαση «ουδέν φαύλον πράξαι απέναντι του Θεού», βγήκα απ’ την εκκλησία»

Μπορείς και συ αδελφέ μου, να προστρέχεις και να ζητάς την βοήθεια των αγγέλων μπρος σε όλες τις δυσκολίες και όλες τις κακίες, με τις οποίες σε πολεμούν οι εχθροί σου. Εκείνοι, με την χάρη που έχουν λάβει από τον Θεό, θα σε φυλάξουν την ώρα του πειρασμού, και περνώντας σε άφθορο απ’ την μεγάλη δοκιμασία του θανάτου, θα σε βοηθήσουν ν’ αποκτήσεις την τελειότητα, μαζί με την ψυχική σωτηρία σου.

«ΕΡΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ»ΠΑΝΤΕΛΗ Β. ΠΑΣΧΟΥ

kantonopou/
ΑΚΤΙΝΕΣ

ΟΧΙ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΘΑΡΗ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ !

Γυρίζω, και τί να δω; (ΓΕΡΩΝ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ). ΟΧΙ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΘΑΡΗ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ (ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ)

Ο μακαριστός ηγούμενος του όσιου Δαβίδ, γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης (+1991), ζούσε θαυμαστές εμπειρίες σ’ όλες τις ιερές ακολουθίες, μα ιδιαίτερα την ώρα της θείας λειτουργίας.

Όταν λειτουργούσε, έλαμπε από καθαρότητα και μεγαλοπρέπεια. Συχνά, στη μεγάλη είσοδο ή στην αγία πρόθεση, τον έβλεπαν να μην πατάει στο έδαφος, αλλά να στέκεται και να βαδίζει στον αέρα. Πολλές φορές αντίκριζε πάνω στην αγία τράπεζα αγγέλους και αρχαγγέλους να κρατούν το Σώμα του Κυρίου.

«Οι άνθρωποι», έλεγε, «είναι τυφλοί και δεν βλέπουν τι γίνεται μέσα στο ναό, στη διάρκεια της θείας λειτουργίας.

Κάποτε λειτουργούσα, αλλά δυσκολευόμουν να ξεκινήσω για τη μεγάλη είσοδο, από τα θαυμαστά που έβλεπαν τα μάτια μου. Ο ψάλτης έλεγε και ξανάλεγε: «Ως τον Βασιλέα των όλων υποδεξόμενοι».

Ξαφνικά, νιώθω να με σπρώχνει κάποιος από τον ώμο και να με οδηγεί στην αγία πρόθεση. Νόμισα πως ήταν ο ψάλτης. Απόρησα, πως τόλμησε ο ευλογημένος να κάνει τέτοιαν ασέβεια -να μπει από την ωραία πύλη και να με σπρώξει. Γυρίζω, και τί να δω! Μια τεράστια φτερούγα, που είχε περάσει ο αρχάγγελος στον ώμο μου, με οδηγούσε να προχωρήσω για τη μεγάλη είσοδο…

Τί γίνεται στο ιερό την ώρα της λειτουργίας! Στο χερουβικό άγγελοι ανεβοκατεβαίνουν, και συχνά αισθάνομαι τις φτερούγες τους να χτυπούν πάνω στους ώμους μου… Μερικές φορές δεν μπορώ ν’ αντέξω και κάθομαι στη καρέκλα. Οι άλλοι ιερείς νομίζουν πως κάτι έπαθα, δεν νιώθουν όμως αυτά που βλέπω και ακούω. Τί φτερούγισμα, παιδί μου, οι άγγελοι! Και μόλις ο ιερέας πει το «Δι’ ευχών», φεύγουν οι ουράνιες δυνάμεις. Τότε μέσα στο ναό απλώνεται απόλυτη ησυχία!».

«Απόψε παιδί μου», αποκάλυψε κάποτε σ’ ένα μοναχό, «συλλειτουργούσα με αγίους και αγγέλους σε θυσιαστήρια που δεν περιγράφονται. Σαν πεθάνω, να πεις πως κάποιος γέροντας συλλειτουργούσε κάθε νύχτα και συζούσε με την Αγία Τριάδα».

Όταν τελούσε την προσκομιδή ο π. Ιάκωβος, συχνά έβλεπε την πνευματική κατάσταση των κεκοιμημένων που μνημόνευε.

«Κάθε φορά που προσκομίζω», έλεγε, «βλέπω τις ψυχές που περνούν από μπροστά μου και με παρακαλούν να τις μνημονεύσω. Και να θέλω να τις ξεχάσω δεν μπορώ. Την ώρα που ο ιερέας βγάζει μερίδες και μνημονεύει τα ονόματα στην αγία πρόθεση, κατεβαίνει άγγελος Κυρίου, παίρνει τη μνημόνευση και την πηγαίνει στο θρόνο του Δεσπότη Χριστού σαν προσευχή γι’ αυτούς που μνημονεύθηκαν. Σκεφτείτε λοιπόν πόσο αξίζει να σας μνημονεύουν στην αγία πρόθεση».

Κάποια φορά ό γέροντας λησμόνησε να μνημονεύσει στη προσκομιδή τη μητέρα του, κι εκείνη εμφανίστηκε και του είπε με παράπονο:

-Πάτερ Ιάκωβε, δεν με μνημόνευσες σήμερα.

-Πώς δεν σε μνημόνευσα, μητέρα; Κάθε μέρα σε μνημονεύω, βγάζω μάλιστα για σένα τη καλύτερη μερίδα.

-Όχι, παιδί μου, σήμερα με ξέχασες, και η ψυχή μου δεν αναπαύεται όσο τις άλλες ημέρες.

Κάτι ανάλογο του συνέβη και με τον αρχιεπίσκοπο Κύπρου Μακάριο. Ο π. Ιάκωβος, τελειώνοντας μια φορά την προσκομιδή, ξεκίνησε για την αγία τράπεζα. Βλέπει τότε τον μακαριστό αρχιεπίσκοπο να στέκεται δεξιά του, με τις παλάμες τη μια μέσα στην άλλη, όπως συνηθίζουν οι ιερείς να μεταλαβαίνουν το δεσποτικό Σώμα, σαν να ζητούσε κι εκείνος τη δική του μερίδα.

 («Ένας άγιος Γέροντας, ο μακαριστός π.Ιάκωβος». Εκδ. Ι. Μ.Οσίου Δαβίδ, Ροβιές Ευβοίας.)

 Βάνουμε φωτιά και καιγόμαστε

Τα Άχραντα Μυστήρια τον καλό τον φωτίζουν και τον κάμνουν ωσάν Άγγελο ομοίως και τον αμαρτωλό πάλι τον σκοτίζουν και τον κάμνουν σαν τον Διάβολο. Ανίσως και ημείς θέλομεν να ωφεληθούμε από τα  Άχραντα Μυστήρια ωσάν τους ένδεκα Αποστόλους τους καλούς, και να μη βλαφθούμε σαν τον Ιούδα τον κακό, να εξομολογούμεθα καθαρά και να κοινωνούμε με φόβο και τρόμο και ευλάβεια, και τότε θα φωτισθούμε. Εάν δε και παγαίνομε ανεξομολόγητοι, μολυσμένοι με αμαρτίες και τολμούμε να μεταλαμβάνουμε τα Άχραντα Μυστήρια, βάνουμε φωτιά και καιγόμαστε.

(Αγ. Κοσμάς ο Αιτωλός)

http://vatopaidi.wordpress.com/2010/04/16/

http://childrenistologio.blogspot.com