"᾿Εγώ εἰμί τὸ Α καὶ τὸ Ω, ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος, ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος" (᾿Αποκ. κβ΄, 13)

Κείμενα γιά τήν ἑλληνική γλῶσσα στή διαχρονική της μορφή, ἄρθρα ὀρθοδόξου προβληματισμοῦ καί διδαχῆς, ἄρθρα γιά τήν ῾Ελλάδα μας πού μᾶς πληγώνει...


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κοινωνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κοινωνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 31 Μαΐου 2010

Μάης ᾿68- Συνθήματα



Σχόλιο klision: ᾿Αναδημοσιεύουμε τήν παρακάτω ἀνάρτηση, χωρίς νά υἱοθετοῦμε τό σύνολο τῶν συνθημάτων, ἀλλά γιατί μερικά συθήματα εἶναι πολύ δυνατά καί διαχρονικά. Μᾶς ἄρεσε ἰδιαίτερα τό σύνθημα:«῾Η μικρή ὑποχώρηση εἶναι μεγάλη συνθηκολόγηση», τό ὁποῖο μπορεῖ νά βρεῖ ἐφαρμογή τόσο στόν πνευματικό χῶρο, ὅσο καί στόν κοινωνικό. ῞Ολοι, λίγο ἤ πολύ , ὑποχωροῦμε σέ κάτι ἤ συμβιβαζόμαστε. Οἱ μοναχοί εἶναι οἱ κατ᾿ ἐξοχήν ἀνυποχώρητοι, εἶναι οἱ ἀντάρτες τοῦ πνεύματος, οἱ ὁποῖοι λένε ἕνα θαρραλέο ΟΧΙ στό συμβατικό βόλεμα, στό ψέμα καί τήν ὑποκρισία. ῞Οταν βέβαια εἶναι ἀληθινοί μοναχοί. Δηλαδή ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟΙ. Οἱ μοναχοί εἶναι οἱ "ἀεί νέοι", τό ἅλας τῆς γῆς, ὅπως εἶπε κι ὁ ᾿Ιησοῦς Χριστός. ῾Η ἀσκητική ζωή εἶναι μία πρόταση ζωῆς, πού ἰδίως σήμερα φαίνεται περισσότερο πειστική κι ἑλκυστική. Στά παρακάτω συνθήματα θά συναντήσουμε σκέψεις καί "ἐπαναστατικές ἰδέες", πολλές ἀπό τίς ὁποῖες αἰῶνες τώρα τίς ἔχουν γράψει καί τίς ἔχουν βιώσει οἱ ἅγιοι τῆς ᾿Εκκλησίας μας. Γιατί ἡ ἐν Χριστῷ ζωή - ὅταν πράγματι εἶναι ἐν Χριστῷ ζωή  καί ὄχι καρικατούρα πίστεως-  εἶναι πραγματική ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. Μέ τέτοιο ὀρθόδοξο πρίσμα ἄς δοῦμε τίς σκέψεις τῶν νέων...


ΜΑΗΣ ᾿68 (VIDEO)(ΠΑΤΗΣΤΕ)


«Νέος θα πει να είσαι αυθόρμητος, να μένεις κοντά στις πηγές της ζωής, να μπορείς να ορθώνεσαι και να τραντάζεις τις αλυσίδες ενός φθαρμένου πολιτισμού, να τολμάς αυτό που οι άλλοι δεν έχουν το κουράγιο να επιχειρήσουν».
Ο ορισμός αυτός της νεότητας από τον Τόμας Μαν βρήκε την πιστότερη επιβεβαίωσή του στο κίνημα του Μάη του 1968 στη Γαλλία. Ένα κίνημα αυθόρμητο, δυναμικό, ιδεαλιστικό, ρομαντικό, παράδοξο, ετερόκλητο, πολύχρωμο, όπως κάθε κίνημα, και αρκετά ακραίο σε κάποιους χρωματισμούς του. Ένα κίνημα που στο πέρασμα των 40 χρόνων έγινε μύθος με πολλές ερμηνείες, συχνά αντιφατικές λόγω κάποιων αποχρωματισμών ή επιχρωματισμών του.
Ο Μάης του ’68 δεν ήταν μόνο συγκρούσεις αστυνομικών και φοιτητών-εργατών, οδοφράγματα, κοκτέιλ Μολότωφ, δακρυγόνα, καταλήψεις, διαδηλώσεις συμπαράστασης (800.000 διαδηλωτές στο πλευρό των φοιτητών στην αντιγκωλική διαδήλωση της 13ης Μάη), απεργίες (10 εκατομμύρια εργάτες στις απεργίες της 20ης Μάη σ’ όλη τη χώρα), συλλήψεις, αιματοχυσίες (2000 τραυματίες και πέντε νεκροί φοιτητές)…Ήταν παράλληλα και λόγος, λόγος ιδιαίτερα συνθηματικός.
Τα συνθήματα που άνθισαν το γαλλικό Μάη γεμίζοντας τους τοίχους και την ατμόσφαιρα του Παρισιού ήταν ευρηματικά, χιουμοριστικά, ειρωνικά, κρουστικά, ποιητικά, στοχαστικά, αποφθεγματικά, ακόμη και “ακρωτηριασμένα” λόγω της συντομογραφίας. Όλα όμως κινούνταν στην ίδια καταγγελτική γραμμή κατά του κατεστημένου, της αυταρχικής εξουσίας κάθε μορφής, του καταναλωτισμού, των διακρίσεων φύλων και φυλών, της αυθεντίας, της μελλοντολογίας, της εκμετάλλευσης, της ανεργίας, του πουριτανισμού, της κοινωνικής υποκρισίας, της αφύσικης ζωής, της αλλοτρίωσης, του απάνθρωπου σωφρονιστικού συστήματος, της ανούσιας εκπαίδευσης, αλλά και κατά του πολέμου στο Βιετνάμ ή της πείνας του Τρίτου Κόσμου.
Σε κείνη την εκρηκτική ατμόσφαιρα, η συνθηματολογία λειτούργησε πιο σαγηνευτικά από την όποια επιχειρηματολογία και πιο εμπρηστικά από τις βόμβες Μολότωφ. Η “αληταρία”, όπως αποκαλούσε ο στρατηγός Ντε Γκωλ τους…εραστές του ονείρου, έδειξαν μεγάλη έμπνευση και μαεστρία στην επίκληση στο συναίσθημα και στη λογική του δέκτη.
Τα κυριότερα από τα συνθήματα αυτά εξακολουθούν να επιβιώνουν ακόμα και σήμερα στη συλλογική μνήμη, στους τοίχους ή τις εκθέσεις των μαθητών και να διατηρούν την ακτινοβολία τους. Έστω κι αν ο αντίπαλος θριάμβευσε εκλογικά στη Γαλλία τον επόμενο μήνα με το σύνθημα: «Μεταρρυθμίσεις, ναι. Χάος, όχι». Έστω κι αν κάποιοι από τους εκφραστές τους, βιώνοντας την αποτυχία της ουτοπίας, μεταστράφηκαν και ενσωματώθηκαν στο ίδιο το σύστημα που πολέμησαν, όπως συμβαίνει σε όλα τα κινήματα. Έστω κι αν αποδείχτηκε στο σκληρό παρισινό πεδίο ότι δεν αρκεί το όνειρο. Ίσως, γιατί τα συνθήματα αυτονομήθηκαν και ταξιδεύουν στο χρόνο σαν… “αληταρία”.
Αλλά και αν ακόμα ξεθωριάσουν τα συνθήματα, ως θύματα αυτής της αυτονόμησης ή της κακέκτυπης απομίμησης της δράσης που τα γέννησε, ο «Μάης του ’68» δεν πρόκειται να ξεθωριάσει ως εμβληματική έκφραση της σύγκρουσης των γενεών, του νέου με το παλιό, του προοδευτικού με το συντηρητικό, του ονείρου με την πραγματικότητα. Ως τροφοδότης του “αντίπαλου δέους”…
Είναι φυσικό, λοιπόν, ο απόηχος του γαλλικού Μάη να σαρκάζεται τον κάθε Σαρκοζί, που βιάζεται «να τελειώνουμε με το Μάη». Γιατί η φύση των νέων δεν έχει τελειωμό. Και όπως κάθε φύση, δεν νικιέται, αλλά εκδικιέται…

Συνθήματα του Μάη ’68:
« Ακόμη κι αν κόψουν όλα τα λουλούδια η Άνοιξη θα έλθει»
«Αλλάξτε τη ζωή»
«Απολαύστε τη ζωή εδώ και τώρα»
«Ας είμαστε ρεαλιστές, ας ζητούμε το αδύνατο»
«Αν έχουμε ελπίδα, τη χρωστάμε σ’ αυτούς που δεν έχουν καμία»
«Απαγορεύεται το απαγορεύειν»
«Απολαύστε χωρίς φρένο»
«Αυτοί που δουλεύουν πλήττουν, όταν δεν δουλεύουν. Αυτοί που δεν δουλεύουν, δεν πλήττουν ποτέ»
«Αφήστε το φόβο του κόκκινου στα κερασφόρα ζώα»
«Άντρες, το σιδέρωμα είναι μια καλή άσκηση»
«Βιάστε την alma mater σας»
«Γράψτε παντού! Πριν γράψετε, μάθετε να σκέφτεστε»
«Γονείς , μην κάνετε τα παιδιά σας σαν τα μούτρα σας»
«Δέκα χρόνια αρκεί» (για την εξουσία του Ντε Γκωλ)
«Δεν θέλουμε έναν κόσμο όπου η βεβαιότητα ότι δεν θα πεθάνουμε από ασιτία, ανταλλάσσεται με τη βεβαιότητα ότι θα πεθάνουμε από πλήξη»
«Δεν είναι παρά μόνο μια αρχή, ας συνεχίσουμε»
«Δεν θέλουμε να γίνουμε σαν εσάς»
«Δεν υπάρχουν επαναστατικές σκέψεις, μόνο πράξεις»
«Είμαστε όλοι Γερμανοεβραίοι» (: αντίδραση στην αφαίρεση της γαλλικής ιθαγένειας από το Γαλλογερμανό Ντανιέλ Κον – Μπεντίτ, ηγέτη της εξέγερσης των φοιτητών)
«Εργαζόμενοι όλων των χωρών, απολαύστε»
«Είμαστε όλοι ανεπιθύμητοι»
«Έσω νέος και σιώπησε»
«Έχω κάτι να πω, αλλά δεν ξέρω τι»
«Εκατομμυριούχοι όλων των λαών ενωθείτε, ο άνεμος γυρνάει»
«Ζωή χωρίς νεκρούς χρόνους, ηδονή χωρίς εμπόδια»
«Ζωή όχι επιβίωση»
«Ζήστε το παρόν»

«Η φαντασία στην εξουσία»
«Η εξουσία βρίσκεται στην κάννη του τουφεκιού»
«Η ποίηση είναι στους δρόμους»
«Η οικονομία είναι τραυματισμένη, άφησέ τη να ψοφήσει»
«Η μικρή υποχώρηση είναι μεγάλη συνθηκολόγηση»
«Η μπουρζουαζία δεν έχει άλλη ηδονή, παρά να καταστρέφει τις άλλες»
«Η ντροπή είναι αντεπαναστατική»
«Η μόνη αλήθεια είναι επαναστατική, θέλω να ζήσω τώρα»
«Η ομορφιά στους δρόμους» (σε μια από τις ιστορικές αφίσες που έφτιαξαν οι σπουδαστές των καλών τεχνών)»
«Η δράση δεν πρέπει να είναι αντίδραση αλλά δημιουργία»
«Η πλήξη είναι αντιεπαναστατική»
«Θέλουμε να ζήσουμε»
«θα σας πεθάνουν οι ανέσεις»
«Θεέ, υποψιάζομαι ότι είστε αριστερός διανοούμενος»
«Καθηγητές, μας γερνάτε»
«Κάτω τα λύκεια στρατώνες»
«Κάτω η κοινωνία του θεάματος και του εμπορίου»
«Κάτω η κοινωνία της κατανάλωσης»
«Κοιτάξτε μπροστά»
«Μετρό, δουλειά, τηλεόραση και νάνι»
«Μην παίρνετε πια το ασανσέρ, πάρτε την εξουσία»
«Μη με απελευθερώνεις, θα φροντίσω ο ίδιος»
«Μιλήστε στους γείτονές σας»
«Να ερωτευτείς ένα ρυθμό ανάπτυξης 5%»
«Να κηρύξετε την πόλη σε κατάσταση διαρκούς ευτυχίας»
«Ξεχάστε ό,τι σας έχουν μάθει. Αρχίστε να ονειρεύεστε»
«Ξεκουμπώστε το μυαλό σας τόσο συχνά όσο και το παντελόνι σας»
«Ο λόγος είναι βόμβα Μολότωφ»
«Ο επαναστάτης είναι ένας ακροβάτης του ονείρου»
«Όσοι εγκαταλείπουν την επανάσταση σκάβουν έναν τάφο»
«Όσο περισσότερο κάνω επανάσταση, τόσο περισσότερο θέλω να κάνω έρωτα»
«Οι νέοι κάνουν έρωτα, οι γέροι αισχρές χειρονομίες»
«Οι προκαταλήψεις είναι οι κολώνες της εξουσίας»
«Οι ανέσεις είναι το όπιο του λαού»
«Όσο περισσότερο καταναλώνεις, τόσο λιγότερο ζεις»
«Όταν η εθνοσυνέλευση μετατρέπεται σε αστικό θέατρο, τότε τα αστικά θέατρα πρέπει να μετατραπούν σε Εθνοσυνελεύσεις»
«Ο εκπαιδευτής πρέπει να εκπαιδευτεί»
«Πάρε τηλέφωνο τη μοναξιά σου ή βγες ξανά στους δρόμους της φωτιάς»
«Πάρτε τις επιθυμίες σας για πραγματικότητα»
«Προσοχή! Οι τοίχοι έχουν αυτιά και τα αυτιά έχουν τοίχους»
«Πρέπει συστηματικά να ερευνούμε το τυχαίο»
«Συμμετέχω, συμμετέχεις, συμμετέχει, συμμετέχουμε, συμμετέχετε…αυτοί κερδίζουν»
«Σύντροφε, ο παλιός κόσμος είναι πίσω»
«Στην επανάσταση υπάρχουν αυτοί που την κάνουν και αυτοί που επωφελούνται»
«Τα ζώα έχουν ψυχή, εσείς όχι» (για τους εκμεταλλευτές)
«Τα θέλουμε όλα αμέσως τώρα»
«Τρέχα σύντροφε, σε καταδιώκει ο παλιός κόσμος»
«Το να σου λείπει η φαντασία είναι να μη φαντάζεσαι την έλλειψή της»
«Το να επιθυμεις είναι καλό, το να πραγματοποιείς την επιθυμία σου καλύτερο»
«Φωνάξτε, δημιουργείστε ή ψοφήσετε»
«Χάσου, αντικείμενο»
(Τα συνθήματα παρατέθηκαν αλφαβητικά και χωρίς καμιά διαβάθμιση. Ο αναγνώστης όμως μπορεί να κάνει τις δικές του συμπληρώσεις και τους δικούς του συνδυασμούς, σχηματίζοντας άλλες συνθέσεις, θεματικές ή ποιητικές ακόμη)
To post αυτό είναι αναδημοσίευση απο την: agonigrammi
ΠΗΓΗ:

Τετάρτη 17 Φεβρουαρίου 2010

«Mητέρα, απόψε θα επαναστατήσω»



Tης Διονυσιας Βοριδη

Πέρασαν ήδη έξι χρόνια από τη γέννηση του Facebook και η ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης -όπως oνομάζεται- γνώρισε επιτυχία μεγαλύτερη από αυτή που μπορούσε να προβλέψει κανείς. Κατ’ ακρίβεια εξελίχθηκε σε κοινωνικό φαινόμενο. Τα στοιχεία που δίνει η εταιρεία που το διαχειρίζεται είναι εντυπωσιακά καθώς αποδεικνύουν ότι μπορούμε πια να μιλάμε για ένα μικρό, παράλληλο κυβερνοσύμπαν.
Σήμερα χρησιμοποιούν το Facebook 350 εκατομμύρια χρήστες. Καθένας δαπανά, κατά μέσο όρο, καθημερινά 55 λεπτά στις σελίδες του, ενώ κάθε μήνα ανεβαίνουν εκεί περισσότερες από 2,5 δισεκατομμύρια φωτογραφίες. Και αν οι πιο «φιλοσοφημένοι» βιαστούν να το χαρακτηρίσουν απαξιωτικά «αμερικανιά» θα πρέπει να γνωρίζουν ότι το 70% των χρηστών ζουν εκτός Ηνωμένων Πολιτειών και ότι έχει μεταφραστεί σε 70 γλώσσες.

Το Facebook έχει εξελιχθεί σε μια κοινωνία με τα όλα της, με τους καλούς και τους κακούς της. Πριν από λίγες εβδομάδες στη Βρετανία οι αρχές ανακάλυψαν ότι κάποιος δραπέτης των φυλακών από τη σελίδα του έπαιζε «κρυφτούλι» με την αστυνομία, δίνοντας στοιχεία σχετικά με το πού βρίσκεται και προκαλώντας την να τον συλλάβει. Πολλοί, επίσης, εκφράζουν φόβους ότι το συνδικάτο του εγκλήματος το χρησιμοποιεί για να εκφοβίζει οποιονδήποτε θα είχε τη διάθεση να μιλήσει στις διωκτικές αρχές.

Πρόσφατα, όπως αναφέρουν οι New York Times, στον ίδιο διαδικτυακό τόπο δημιουργήθηκε μια ομάδα διαμαρτυρίας που στόχευε στο να απαλλάξει μια δεκαπεντάχρονη από την τιμωρία που της επέβαλαν οι γονείς της. Οπως αναφέρει χαρακτηριστικά το δημοσίευμα «είναι μια εφηβική επανάσταση. Είναι, όμως, ηλεκτρονική και άρα ειρηνική, οργανωμένη και με τάχιστη διάδοση».

Η αλήθεια είναι ότι σε αυτόν τον τόπο κοινωνικής δικτύωσης υπάρχουν χιλιάδες ομάδες διαμαρτυρίας και εκδήλωσης ενδιαφέροντος, με πολλά εκατομμύρια οπαδούς, που προσπαθούν να επιτύχουν ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί.
Ο σύγχρονος άνθρωπος συμπαραστέκεται ή διαμαρτύρεται από το σαλόνι ή την κρεβατοκάμαρά του, αγκαλιά με τον ηλεκτρονικό υπολογιστή, εύκολα, άκοπα, ανέξοδα και αναποτελεσματικά. Το να γίνει «θαυμαστής» της σελίδας των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, του Διεθνούς Ταμείου για τη Φύση ή της Action Aid, να δηλώσει την αντίθεσή του στα μεταλλαγμένα και να διαμαρτυρηθεί για τη ρύπανση, πρακτικά δεν σημαίνει τίποτα, παρεκτός ίσως σε κάποιον κοινωνιολόγο ή ειδικό του μάρκετινγκ που μετρά τάσεις.

Δυστυχώς, το Facebook μας κάνει παθητικά όντα. Εχουμε την ψευδαίσθηση ότι συμμετέχουμε σε αναρίθμητες κοινωνικές επαναστάσεις, διαμαρτυρίες και φιλανθρωπικές κινήσεις, αυταπατώμεθα ότι ενεργούμε ενώ παραμένουμε αμέτοχοι θεατές. Μπορούμε να φωνάζουμε όσο θέλουμε κατά της γονεϊκής καταπίεσης, της παιδικής πορνείας και της κακοποίησης των γυναικών, μέσα από τα ηλεκτρονικά κυκλώματα, χωρίς να συνεισφέρουμε. Ισως μάλιστα αυτή η δήθεν δραστηριοποίηση να μας χορτάσει, να μας αποκοιμίσει και να μας αποτρέψει από τα ουσιαστικότερα.
Μήπως το Facebook είναι ένα light, ένα ελαφρύ «όπιο του λαού»;

πηγη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Τρίτη 26 Ιανουαρίου 2010

«῾Η οἰκογένεια «βλάπτει»; Τηλεοπτικό κανάλι πολεμάει τόν θεσμό τῆς οἰκογένειας!


᾿Οδυσσεύς τοῦ klision:Δεῖτε τό παρακάτω ἄρθρο, πραγματικά θά προβληματισθεῖτε. Πού τό πᾶνε μερικοί, θά τά ἰσοπεδώσουμε ΟΛΑ;


Δύο θεσμοί πολεμήθηκαν λυσσαλέα τα τελευταία χρόνια: Η Εκκλησία και η Οικογένεια. Από κοντά ήρθε και η σειρά της Πατρίδας με τη Σημαία. Πάτησαν οι άνομοι και οι ασεβείς με τα βέβηλα πόδια της νομοθεσίας τους και της νοοτροπίας τους, του λόγου της Τηλεόρασης και της πραγματικότητας της προσωπικής τους ζωής στον ιερό χώρο των δύο αυτών σεπτών μεγεθών. Δε σεβάστηκαν τίποτε από το απώτατο παρελθόν μέχρι σήμερα. Και καλά για την Εκκλησία, θα πεί κάποιος ότι δεν πιστεύουν. Αλλά για την οικογένεια, που είναι μέσα στο αίμα μας και στο γονιδίωμα; Δεν άφησαν τίποτε όρθιο λοιπόν.

Αρχισαν από την πρώτη οικογένεια του Παραδείσου «ανατολικά της Εδέμ», τις αρχαίες οικογένειες των πρώτων ανθρώπων, με τις όποιες μικρές παραλλαγές, αλλά με τα σπίτια τους και το ιερό περιβάλλον τους, τους νόμους, το οικογενειακό δίκαιο και τα έθιμά τους. Δεν «ανέκρουσαν πρύμναν» μπροστά στη ζωή στην Αρχαία Ελλάδα και στις σοφές γνώμες των μεγάλων κλασσικών, που μιλάνε για την οικογένεια. Δεν διάβασαν, δεν είδαν τα ευρήματα της αρχαιολογικής σκαπάνης. Διέγραψαν με μια μονοκονδυλιά ιστορία και ζωή χιλιάδων ετών, ακόμη και το δικό τους παρελθόν, των γονιών τους και των παππούδων τους! Στόχος τους: να λείψει, να μην υφίσταται η οικογένεια, όπως την ξέραμε. Δηλαδή η παραδοσιακή, η ελληνοπρεπής, η ορθόδοξη χριστιανική οικογένεια της Ελλάδος, που ευωδιάζει από Χριστό και Ελλάδα. Αυτή η οικογένεια είναι πλέον ανεπιθύμητη, γιατί κρατεί τις παραδόσεις και αυτές είναι εμπόδιο στο σατανικό ρεύμα της Νέας Εποχής και στη Νέα Τάξη πραγμάτων.

Παλιά, τα ολοκληρωτικά καθεστώτα έπαιρναν με εσωτερικό παιδομάζωμα τα παιδιά από τα σπίτια και τα πήγαιναν σε κρατικούς σταθμούς, για να μη τα μπολιάζουν οι μητέρες και οι γιαγιάδες με τα «δηλητήρια» του παρελθόντος, το μικρόβιο της αστικής τάξης και με τη θρησκοληψία. Σήμερα διαλύουν ύπουλα και νομοθετικά την οικογένεια με μια θύελλα κι ένα μίσος ριζοσπαστισμού. Επέβαλαν το αυτόματο διαζύγιο, την αποποινικοποίηση των αμβλώσεων και της μοιχείας, εφεύραν το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης, ευλόγησαν τον γάμο των ομοφυλοφίλων και την υιοθεσία παιδιού απ΄αυτούς και πάνω στην πράξη επικράτησε ο πολιτικός γάμος, δηλαδή η «πορνογαμία». Ας αφήσουμε στην άκρη τις επάρατες προγαμιαίες σχέσεις, τα παρατεταμένα αρραβωνιάσματα, τους χρόνιους δεσμούς, τις απαράδεκτες συμβιώσεις, τις αρρωστημένες σχέσεις, τους κατά συνθήκη γάμους. Όλα αυτά, αν τα σκεφτεί κάποιος σε βάθος, πλήττουν καίρια την Οικογένεια, διότι όπως προείπαμε η οικογένεια ανέκαθεν είναι ο θεματοφύλακας των ιδανικών της φυλής, ο κυματοθραύστης της αναρχικής ιδεολογίας, ο σύνδεσμός μας με το παρελθόν και τον ουρανό, η φωλιά για όλα τα μέλη της και ιδίως για τα παιδιά, «τείχος και οχύρωμα» όλων όσοι μένουν σ΄αυτή.

Διαλύουμε λοιπόν την οικογένεια και βγάζουμε τα μέλη της όλα στο δρόμο ή μάλλον στο πεζοδρόμιο. Δεν υπάρχει πλέον η οικογένεια ως συνεκτικός δεσμός των προσώπων, αλλά χαλαρή κατάσταση με μηδενική σύνδεση και αλλοπρόσαλλες σχέσεις διερχομένων ατόμων. Το γνωστό «ξενοδοχείο ύπνου και φαγητού». Και «ο νοών νοείτω».

Στην πολεμική κατά της οικογένειας διαχρονικά, τις τελευταίες δεκαετίες, αιχμή του δόρατος είναι η τηλεόραση. Τη μεγάλη ζημιά μέσα στο ιερό τέμενος της οικίας, μέσα στο σπίτι, Πέμπτη φάλαγγα, σαράκι κυριολεκτικά που κατάτρωγε τα σωθικά της «μικρής εκκλησίας», ήταν και είναι η Τηλεόραση. Αυτή έκανε όλη τη δουλειά, έσπειρε τα ζιζάνια του κακού και έβαζε το δυναμίτη. Απλά μετά ερχόταν ο κοινός νομοθέτης, με χαλασμένη και τη δικιά του φωλιά τις περισσότερες φορές, και έδινε τη χαριστική βολή.

Παρεμπιπτόντως, ο Πλάτωνας έλεγε, ότι αυτοί που ασχολούνται με τα κοινά και νομοθετούν για την παιδεία και τους νέους πρέπει να έχουν οι ίδιοι δική τους καλή οικογένεια. Το ίδιο λέγει και ο Παύλος για τους κληρικούς της Εκκλησίας, ότι πρέπει «να προϊστανται καλώς του ιδίου των οίκου, έχοντες τέκνα εν υπακοή».

Λοιπόν στην κακιά δασκάλα, τη τηλεόραση, οι νεοέλληνες «τα είδαν όλα». Μοιχείες, πορνείες, διαφθορά, διαστροφή, ελεύθερες σχέσεις, αγοραίο έρωτα, διαζύγια, ομοφυλοφιλία, όλα μα όλα! Tρίωρες εκπομπές κάθε μεσημέρι με θέματα «κουτσομπολίστικα» και «γαργαλιστικά», που έβγαζαν στην επιφάνεια πάθη και καϋμούς αμαρτωλούς, εξαιρετικά ρυπογόνους όμως για την πνευματική ατμόσφαιρα του ελληνικού σπιτιού. Ηρθε μετά και η δορυφορική τηλεόραση και βούλιαξε το σπίτι στο βούρκο. Η τηλεόραση λοιπόν βάπτισε το διαζύγιο, απελευθέρωση, τη μοιχεία, ανακάλυψη ζωής, τους δεσμούς και τις σχέσεις, ανεξαρτησία γνώμης και τρόπου υπάρξεως, τη μονογονεϊκή οικογένεια, άλλη επιλογή, την ομοφυλοφιλία, ιδιαιτερότητα και σεξουαλικό προσανατολισμό, την συζυγική απάτη, προσωπική δραστηριότητα και εξυπνάδα, την πληρωμένη αμαρτία, δυνατότητα, το προχωρημένο «φλέρτ», χαλάρωση και σπάσιμο της μονοτονίας, τις μαθητικές και ανεξέλεγκτες παρεκτροπές, ξύπνημα του ενστίκτου!!! Καλά είπε ο Κύριος τότε! –ισχύει και σήμερα – «ω γενεά άπιστος και διεστραμμένη»! Τα ανέτρεψε όλα η γενιά μας. Κανένας φραγμός, κανένα όριο, καμμιά ντροπή, καμμιά συναίσθηση ή τύψη. Ισοπέδωση των πάντων. Η οικογένεια στον αέρα!

Αποτέλεσμα; Λέγει ο ιερός Χρυσόστομος: «άνδρες οι νομοθετούντες και κατά γυναικών η νομοθεσία», και κατά παιδίων και κατά πάντων. Η απουσία και έλλειψη της παραδοσιακής ελληνορθόδοξης οικογένειας τώρα με τη σειρά της αποδίδει στην κοινωνία ως πικρό καρπό τραυματισμένες προσωπικότητες που δεν μπορούν να διαχειρισθούν κρίσεις και να ρυθμίσουν τον εαυτό τους. Αρρώστησε η οικογένεια; Αρρωσταίνει η Κοινωνία και η πατρίδα. Διστάζει πλέον ο νέος μας προερχόμενος από μια οικογένεια προβληματική να εμπιστευτεί κάποιον, να φτειάσει σπίτι, να δεσμευθεί μόνιμα και νόμιμα, να δημιουργήσει απογόνους και ο κόσμος χάνεται και σβήνει. Ο ανέστιος σημερινός νέος ευκολότερα τώρα γίνεται θύμα, χωρίς αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση, διαλέγει άλλα στέκια, εκτός της Εστίας (=οικογένεια, σπίτι με τζάκι, αρχαία θεά της οικογένειας), καλύπτεται συναισθηματικά από άλλες αγάπες και παρέες, μπαίνει σε ψυχοομάδες και σέκτες, γιατί ακριβώς του πήραν οι έμποροι των ψυχών ό,τι πιο ευλογημένο είχε: την Οικογένεια, η οποία του έδινε και το Θεό και την Πατρίδα!

Η τηλεόραση λοιπόν φταίει για πολλά. Ενδεικτικές ολέθριες τηλεοπτικές σειρές, που μερικές κρατάνε χρόνια, με ίντριγκες και αλληλοεπικαλυπτόμενες σχέσεις και αλληλοαρραβωνιάσματα και παντρέματα, διαζύγια, διαστάσεις και επανασυστάσεις γάμων… είναι η Λάμψη, η Πολυκατοικία και έρχεται τώρα και η νέα σειρά «Η οικογένεια «βλάπτει». Όποιο και νάναι το περιεχόμενό της, και μόνο ο τίτλος της φτάνει να ξυπνήσει συνειρμούς στο μυαλό των ανθρώπων που έχουν κάποια τραύματα από την οικογενειακή συμβίωση. Αντί να στηρίξουμε το οικοδόμημα της ελληνικής οικογένειας, το γκρεμίζουμε. Ελάχιστα είναι από την άλλη μεριά τα κίνητρα που έχουν δοθεί για τη δημιουργία και διατήρηση οικογένειας όλα αυτά τα χρόνια. Οι νέοι άνθρωποι ξεκινάνε με τις πιο αρνητικές προϋποθέσεις. Χωρίς χρήματα και μισθούς, σπίτι και υποδομές… Όταν κάποτε αποφασίζουν να φτιάξουν το σπίτι τους είναι πλέον πολύ αργά…

Βλάπτει λοιπόν η Οικογένεια; Ναι βλάπτει τα σχέδια των απίστων, των οπαδών της αναρχίας του ενστίκτου, των εμπόρων ψυχών και ναρκωτικών, των σιωνιστών και σατανιστών, των οπαδών του όποιου ολοκληρωτισμού. Αυτούς πραγματικά τους βλάπτει. Τους χαλά τα σχέδια της ολοκληρωτικής υποδούλωσης του κόσμου. Μόνο τότε βλάπτει η οικογένεια. Τις περισσότερες φορές ωφελεί και με τη βοήθεια της Εκκλησίας και της παραδόσεώς μας οδηγεί ψυχές στην ευτυχία και στη σωτηρία!

ΠΗΓΗ