ΤΟ '21 ΚΑΙ ΜΕΙΣ (ΟΜΙΛΙΑ ΣΑΡΑΝΤΟΥ ΚΑΡΓΑΚΟΥ, VIDEO) (ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ)

Κωνσταντῖνος Δεσποτόπουλος, ῾Η ᾿Επανάσταση τοῦ 1821 καί ὁ ρόλος τῆς ᾿Εκκλησίας

Ο ακαδημαϊκός Κων. Δεσποτόπουλος αποστομώνει τους αναθεωρητές της Ιστορίας

Ο ακαδημαϊκός - ιστορικός Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος δίνει απαντήσεις για την «αποκήρυξη» της Επανάστασης από τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε'

Του ΤΑΣΟΥ Κ. ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΙΔΗ

ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙΡΟ αναθεωρητές της ελληνικής ιστορίας, προσπαθούν να αλλάξουν τα ιστορικά δεδομένα, παρουσιάζοντας καινοφανείς απόψεις για να ανατρέψουν την ιστορική αλήθεια. Στόχος τους, να ξαναγράψουν την Ιστορία υπό το πρίσμα μιας κατευθυνόμενης, δήθεν «προοδευτικής» ιδεολογίας, με επικάλυμμα την «επιστημονική τεκμηρίωση» από θολές πηγές. Μειώνουν τον ρόλο της Εκκλησίας στην Επανάσταση του ’21, σπιλώνουν αγωνιστές (Κολοκοτρώνης) και τονίζουν ότι «η επίσημη Εκκλησία ήταν αντίθετη στην Επανάσταση και τους ελάχιστους ανώτερους κληρικούς που ελάμβαναν μέρος ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ απειλούσε ότι θα αφορίσει».

Αποτελούν όμως, αυτά πραγματική αντίθεση της Εκκλησίας προς την Επανάσταση του ’21; Την απάντηση στους κατευθυνόμενους ιστορικούς δίνει, μέσα απ' τα γραφτά του, ο πιο αρμόδιος απ’ όλους, ο ακαδημαϊκός - ιστορικός Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος: «Είναι, φρονώ, ιστορικά επιπόλαιη μια τέτοια γνώμη. Αγνοείται από τους φορείς της ότι αποστολή της Εκκλησίας ήταν να σώσει ζωές Ελλήνων και ότι με την έναρξη της Επανάστασης το μέγα πλήθος των Ελλήνων, κατοίκων εκτεταμένων περιοχών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, βρέθηκαν αυτομάτως σε κατάσταση ομηρίας.

Και συνεχίζει ο Κ. Δεσποτόπουλος, αποστομώνοντας τους διαστρεβώτές της Ιστορίας.

«Εκινδύνευσε τότε να εξολοθρευθεί μέγα πλήθος Ελλήνων και οι άντρες της Φιλικής Εταιρίας να καταστούν ολετήρες του Γένους. Ο Σουλτάνος, έξαλλος όταν έμαθε την Επανάσταση, υπέγραψε διάταγμα εξοντωτικό των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Χρειαζόταν, όμως, να το προσυπογράψει και ο θρησκευτικός των Τούρκων ηγέτης. Και ο τότε, κάτοχος του αξιώματος αυτού, Χατζή Χαλίλ εφέντης, ανήρ φιλάνθρωπος, αρνήθηκε να το προσυπογράψει με το επιχείρημα ότι δεν επιτρέπει το Κοράνι σφαγή αθώων και μυστικά διαμήνυσε προς τον Πατριάρχη να τον ενισχύσει προς τη σωστική άρνησή του.

Τιμή και δόξα

«Για να σωθούν οι Έλληνες, ο μόνος τρόπος ήταν ο θρησκευτικός τους ηγέτης, ο Πατριάρχης, να αποκηρύξει την Επανάσταση. “Και ανήκει τιμή και δόξα στον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε΄ για τη σωστική του υπόδουλου Γένους απόφασή του να προβεί σε αποκήρυξη της Επαναστάσεως του 1821”. Και αλίμονο για το γένος των Ελλήνων, αν δεν το έκανε.

Εξάλλου, επισημαίνουμε ότι ο αρχηγός της Επαναστάσεως, Αλέξανδρος Υψηλάντης, είχε διαμηνύσει από τον Ιανουάριο του 1821 προς τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη ότι ενδέχεται ο Πατριάρχης να προβεί σε αποκήρυξη της Επαναστάσεως, για να προστατεύσει τους Έλληνες των μη επαναστατημένων περιοχών, και η αποκήρυξη αυτή δεν θα εκφράζει το πραγματικό φρόνημά του (σ.σ.: αυτό το στοιχείο, οι... προοδευτικοί κατευθυνόμενοι ιστορικοί σκοπίμως το αποσιωπούν!» Δύο άντρες υπήρξαν τότε σωτήρες του έθνους. Ο Εθνομάρτυρας Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄και ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο οποίος έσωσε την Επανάσταση με τη διπλωματική δεξιοτεχνία του, καθώς επέτυχε στο Λάιμπαχ να ματαιώσει απόφαση των εκεί συγκεντρωμένων αρχηγών των Μεγάλων τότε Δυνάμεων για επέμβαση του αντεπαναστατικού συνασπισμού των εναντίον του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων και, μάλιστα, για να επιτύχει τη ματαίωση αυτή, εδέησε να συντάξει ο ίδιος αποκήρυξη του Αλεξάνδρου Υψηλάντη ως Αρχηγού της Επαναστάσεως των Ελλήνων...

Δυο «αποκηρύξεις», λοιπόν, συνέβαλαν κρίσιμα για την περίσωση το 1821 του Γένους των Ελλήνων και για τη μη καταστολή με διεθνή σύμπραξη της απελευθερωτικής του Επαναστάσεως. Και αποτελεί σφάλμα οικτρό των ιστορικών η γνώμη για τις σωτήριες αυτές «αποκηρύξεις» ότι ενέχουν αντίθεση των αυτουργών τους προς την Ελληνική Επανάσταση.

Lomak, Αναδημοσίευση από την Real Newς -Ημερομηνία δημοσίευσης: 20-03-11

 

http://aktines.blogspot.com/2011/03/1821_2503.html

῾Ο Πειραιῶς Σεραφείμ ὁμιλεῖ τήν γλῶσσα τῆς ἀλήθειας διά τό 1821 καί τή σημασία του

Εγκύκλιος Μητροπολίτη Πειραιώς για την 25η Μαρτίου

εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς Αγαπητοί αδελφοί και τέκνα εν Κυρίω. Μας αξιώνει η χάρις του Θεού να εορτασωμεν και εφέτος την μεγάλην διπλήν εορτήν μας: Τον Ευαγγελισμόν της Υπεραγίας Θεοτόκου και την άρρηκτα συνδεδεμένην με αυτόν επέτειον της Εθνικής μας παλιγγενεσίας. Δύο χιλιάδες ένδεκα χρόνια συμπληρώνονται από τον πρώτον και εκατόν ενενήκοντα χρόνια από την πολυΰμνητον Επανάστασιν του 1821, η οποία μας ωδήγησεν εις ελεύθερον εθνικόν βίον μετά από σειράν αιώνων ανυποφόρου δουλείας υπό το πέλμα των υιών της Άγαρ. Δια της ελευθέρας υπακοής της Υπεραγίας Θεοτόκου εις την δια του Αρχαγγέλου Γαβριήλ κλήσιν του Θεού εισήλθεν ο Πρωτότοκος εις την Οικουμένην, δηλαδή εσαρκώθη ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού, ο Ελευθερωτής των ψυχών ημών. Δια της υπό την σκέπην της Ελευθερωτρίας Θεοτόκου Μεγάλης Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821, απετινάχθη, μερικώς έστω, ο βαρύς ζυγός της δουλείας και οξυγόνον ελευθέρου βίου εισήλθεν εις τα στήθη των Πανελλήνων. Δόξα τω Θεώ και δια τας δύο ευλογίας Του! Και την πρώτην, την μεγίστην, την πανανθρωπίνην, και δια την δευτέραν, την ιδικήν μας, την αφορώσαν εις το ευσεβές ημών Έθνος! Αλλ’ ενώ επί γενεάς ολοκλήρους οι Πανέλληνες μετά πάσης ευλαβείας ετίμων το γεγονός και τα ιερά πρόσωπα της Μεγάλης Ελληνικής Επαναστάσεως, τελευταίως –τυχαίως άραγε;- ακούγονται βραχναί φωναί αμφισβητήσεως και «απομυθεύσεως» της αιματοβρέκτου Ελληνικής ημών Ιστορίας. Είναι γνωστόν ότι από παλαιά ιστορικοί τινες με τα παραμορφωτικά ομματογυάλια του διαλεκτικού υλισμού θέλησαν να παρουσιάσουν την Εθνεγερσίαν του 1821 ως «ταξικήν επανάστασιν», απόρροιαν της Γαλλικής Επαναστάσεως, και ήγειραν βλάσφημον φωνήν εναντίον του Ιερομάρτυρος Αγίου Γρηγορίου του Ε  καὶ άλλων σεπτών μορφών, αλλά τα παιδαριώδη φληναφήματά τους κατέπεσαν ενωρίτατα υπό το άπλετον φως της αμερολήπτου ιστορικής ερεύνης, μελέτης και αναλύσεως. Και ενώ σύσσωμον το Έθνος έστρεφε το βλέμμα της ψυχής εις τας ηρωϊκάς μορφάς των πρωταγωνιστών της Εθνεγερσίας και εις τα υπεράνθρωπα ανδραγαθήματα, τα οποία με πίστιν εις τον Θεόν κατώρθωσαν, και ελάμβανε δύναμιν και φως δια να συνεχίση τους κατ’εποχήν αγώνας του, «μεθυσμένο με τ’ αθάνατο κρασί του 21» κατά την προτροπήν του μεγάλου Κωστή Παλαμά, ενέσκηψε τους τελευταίους μήνας ο ανευλαβής ζήλος ωρισμένων οψίμων αναθεωρητών της ιστορίας και της ταυτότητος του Ελληνισμού, ο οποίος δια μέσου εντέχνως κατασκευασμένων τηλεοπτικών ντοκυμαντέρ επεχείρησε να «διαφωτίση» και να «φρονηματίση» τον λαόν μας κατά τρόπον νεο-εποχικόν εξυπηρετούντα τα σκοτεινά σχέδια της Παγκοσμιοποιήσεως. Το Κρυφό Σχολειό δι’ αυτούς είναι μύθος! Και λησμονούν ότι οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι το σύστημα διοικήσεως της απαισίας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν ήτο ενιαίον, αλλ’ οι κατά τόπους πασάδες ερύθμιζον τα πράγματα κατά το δοκούν, με αποτέλεσμα αλλού μεν να είναι δυνατή η λειτουργία σχολείων, αλλού όμως να είναι απολύτως αδύνατη. Αλλά το γεγονός ότι εις την σύγχρονον δήθεν δημοκρατικήν Τουρκίαν η Θεολογική Σχολή της Χάλκης παραμένει επί τεσσαράκοντα έτη κλειστή, της λειτουργίας της απαγορευομένης με πείσμα, ενώ παραλλήλως τα ελληνικά σχολεία της Ίμβρου και της Τενέδου, κατά παράβασιν της Συνθήκης της Λωζάνης, εκλείσθησαν βιαίως και τα σχολεία της Ρωμέϊκης μειονότητος έχουν σχοινί θανάτου εις τον λαιμόν των, δεν αποτελεί ικανήν απόδειξιν δια τα χειρότερα που συνέβαιναν εις βάρος της παιδείας των «ραγιάδων» κατά την σκοτεινήν Οθωμανικήν περίοδον, τότε που ακριβώς εχρειάσθη και ελειτούργησε το «Κρυφό Σχολειό» μερίμνη της Εκκλησίας; Μας λέγουν ακόμη οι όψιμοι εικονοκλάσται ότι αρχικώς είχαμε καλάς συνθήκας διαβιώσεως υπό τους κατακτητάς, με αποτέλεσμα να έχωμεν «οικονομικήν άνθησιν και ευημερίαν»!!! Επομένως, μάλλον λάθος εκάμαμε επαναστατήσαντες, αφού θα ημπορούσαμε να έχωμε «ζωήν χαρισάμενη» υπό τον Σουλτάνον! Μα το 21 δεν ήτο η πρώτη Επανάστασις. Είχομεν άλλας δέκα ανεπιτυχείς ενωρίτερα, όπως και άλλας αργότερα εις την Κρήτην. Εάν είχαμε ευημερίαν και άνεσιν τότε διατί έγιναν οι προηγούμενες επαναστάσεις; Μας λέγουν ότι εκάμαμε ακρότητας και αδίκους σφαγάς εις βάρος των Τούρκων, λησμονούντες τους ποταμούς των αιμάτων του Έθνους από της ώρας που οι Σελτζούκοι Τούρκοι κατ’ αρχάς και οι Οθωμανοί κατόπιν άρχισαν να κατακτούν βήμα-βήμα την Βυζαντινήν Αυτοκρατορίαν, λησμονούντες τους βιαίους εξισλαμισμούς, το φοβερόν «Παιδομάζωμα», τας συνεχείς προκλήσεις, τας καταληστεύσεις με τον «κεφαλικόν φόρον» (χαράτσι), τας ατιμώσεις και τας πωλήσεις εις τα σκλαβοπάζαρα γυναικών, νέων και παιδιών, τας σφαγάς των ιερωμένων και των Νεομαρτύρων, τα ολοκαυτώματα, τας ιδιοποιήσεις των σεβασμάτων της Πίστεώς μας, τον ψυχικόν τέλος πάντων πόνον, τον θυμόν και την αγανάκτησιν που επί τόσους αιώνας εσωρεύοντο εις τα δυστυχή στήθη των δούλων πατέρων μας! Μας παρουσιάζουν ιερά πρόσωπα σεβασμίων πρωταγωνιστών του Αγώνος ως έχοντα ακατονόμαστα πάθη, προβάλλοντες εις εκείνα ίδικάς των φαντασιώσεις (ευχόμεθα όχι και προσωπικά των πάθη). Και όλα αυτά μετά από ένα συστηματικόν καταιγισμόν τουρκικών τηλεοπτικών «σήριαλς» από άλλα κανάλια, δια των οποίων εκαλλιεργήθη εσχάτως ένα κλίμα τουρκολαγνείας εις τα αφελέστερα λαϊκά στρώματα. Είναι τυχαία όλα αυτά; Εμείς διακρίνομε ολοκάθαρα μίαν συστηματικήν διδασκαλίαν εθνικού μινιμαλισμού και προσπάθειαν πατριωτικού αποχρωματισμού του λαού μας, η οποία θα έχη ως αποτέλεσμα να είμεθα ευάλωτοι εις κάθε απειλήν η αξίωσιν των εξ ανατολών, κακή τη μοίρα, γειτόνων μας. Αδελφοί και τέκνα εν Κυρίω! Η Επανάστασις του ’21 δεν ήτο ταξική. Ήτο πανεθνική! Μικροί, μεγάλοι, πλούσιοι, πτωχοί, σοφοί, αγράμματοι, κλήρος και λαός, Πατριάρχαι, ιερείς, μοναχοί, οι πάντες εξηγέρθησαν ως μία ψυχή. Δεν έγινε δια τα υλικά αγαθά μόνον και τας στερήσεις του λαού. Έγινε κυρίως και πρωτίστως δια τα πνευματικά και αιώνια. «Για την πίστη του Χριστού και για την ψυχή του ανθρώπου καθισμένη στα γόνατα της Υπερμάχου Στρατηγού, που είχε στα μάτια ψηφιδωτό τον καημό της Ρωμηοσύνης», όπως ωραία επεσήμανε ο Σεφέρης. Οι αγωνισταί, παρά τας συγγνωστάς ανθρωπίνας αδυναμίας και τα λάθη των, υπήρξαν ήρωες τιτανομάχοι, οι οποίοι εβάστασαν επαξίως εις τους ώμους τους το βάρος χιλιάδων ετών ιστορίας και με τον ιδρώτα τους, το αίμα τους, την θυσία τους, τον απαράμιλλον ηρωϊσμό τους, εδημιούργησαν αυτό το ελεύθερον Ελληνικόν κράτος, βασιζόμενοι πρωτίστως εις την βοήθειαν του Θεού και την σκέπην της Θεοτόκου. Ένα κράτος, το οποίο ονειρεύθηκαν χριστιανικό, αξιοπρεπές, έντιμον, σεβαστόν εις πάντας. Χρέος ιδικόν μας σήμερον είναι να αξιοποιήσωμεν τας θυσίας των και να μην προδώσωμεν τας ελπίδας και τα όνειρά των. Η Ελλάς δεν θα σωθή ούτε με την λήθην η διαστροφήν της Ιστορίας της, ούτε με την λυκοφιλίαν των Τούρκων, ούτε με τας ελεημοσύνας των ευρωπαίων εταίρων της, ούτε με τον ενδοτισμόν εις τας προκλήσεις της παγκοσμιοποιήσεως. Θα σωθή μόνον με την Χριστιανικήν πίστιν των τέκνων της, με το αδούλωτον φρόνημα, την εθνικήν αξιοπρέπειαν και τας φιλοτίμους προσπαθείας του λαού, και με την εμμονήν εις τας αγίας υποθήκας των πανσεβάστων ηρώων της Εθνεγερσίας και Παλιγγενεσίας. Προσκυνούντες σήμερον το μέγα θαύμα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και της Σαρκώσεως του Μονογενούς Υιού και Λόγου του Θεού, υποκλινόμεθα ταυτοχρόνως προ των σεβασμίων ελευθερωτών της Πατρίδος και προσευχόμεθα δι’ ένα καλλίτερον αύριον της Ελλάδος. Εν Πειραιεί, τη 25η Μαρτίου 2011. Χρόνια Πολλά και ευλογημένα! Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ + ο Πειραιώς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Τό '21 καί ἐμεῖς: Μιά σημαντική ὁμιλία αὔριο Σάββατο 19 Μαρτίου μέ τόν Σαράντο Καργάκο!

Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821 (ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ)

Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΓΙΑ ΤΟ 1821 (ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ)

ΦαριΣΚΑΪσμός: ἕνα νέο κακόγουστο ἀστεῖο [bad-kid-smashing-tv.jpg]

Σήμερα, Κυριακή του τελώνου και του φαρισαίου, έρχεται στο νου ένας ολόφρεσκος, εντελώς νέος και σύγχρονος τύπος φαρισαϊσμού: ο ΦαριΣΚΑΪσμός.

ΦαριΣΚΑΪσμός θα πει να βλέπεις την πατρίδα μέσα από τον περιπαικτικό και είρωνα –και γι’αυτό βαριά αρρωστημένο- ψυχικό φακό του ανθρωπάρεσκου που θέλει να του λένε μπράβο οι κάθε λογής δολοφόνοι του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας.

ΦαριΣΚΑΪσμός θα πει, την Κυριακή ημέρα που η ψυχή της Ρωμιοσύνης γιορτάζει την του Κυρίου μας Αγία Ανάσταση, εσύ να γίνεσαι ο πλέον μίζερος και ψοφοδεής, ενοχλημένος τάχα και διαμαρτυρόμενος ότι το ντεμοντέ έθιμο της θυσίας του αμνού δεν είναι καλό για το περιβάλλον, αφού απελευθερώνει περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα από το ψήσιμο του... καλαμποκιού (sic).

ΦαριΣΚΑΪσμός θα πει, όταν αναμασάς με σοβαροφάνεια και ψευτοεπιστημονικό τάχα μου προβληματισμό, ένα γελοίο ντοκιμαντέρ που έχει ήδη βουλιάξει προ πολλών ετών, αναφορικά με το αστείο κάποιων εβραίων αρχαιολόγων που ανακάλυψαν έναν τάφο με έναν σκελετό κάποιου αρχαίου φουκαρά που έτυχε να είναι συνώνυμος του Ιησού.

ΦαριΣΚΑΪσμός θα πει να έχεις το θράσος να σχολιάζεις τους ένθεους και μπαρουτοκαπνισμένους προπαππούδες μας – στη λεβεντιά, την πίστη και το αίμα των οποίων χρωστάμε ό,τι καλό βλέπουμε να στέκεται ακόμη όρθιο σ’αυτόν τον ταλαίπωρο μα κι αγιασμένο τόπο – με τον αναιμικό, μίζερο και χολερικό τρόπο σκέψης των προσκυνημένων και των Νενέκηδων.

ΦαριΣΚΑΪσμός θα πει να νιώθεις παραφουσκωμένα βέβαιος ότι η δική σου αθεΐα, ντυμένη με την περιβολή του δήθεν επιστημονικού αλάθητου, και υποστηριζόμενη στο όνομα της λυκοφιλίας των τουρκόφωνων και ελληνόφωνων τραπεζιτών που χορηγούν απλόχερα από πίσω, θα ρίξει στα μπάζα της λησμονιάς τους αγιασμένους τάφους και τη μαρτυρική μνήμη των Νεομαρτύρων μας, που κράτησαν την αλύγιστη Πίστη στα μαύρα χρόνια που ο κάθε αγάς απόγονος του Αττίλα κόπριζε και ασελγούσε πάνω στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

ΦαριΣΚΑΪσμός θα πει τελικά ένα κακόγουστο αστείο, που όμως μας αναγκάζει να ασχοληθούμε μαζί του σ’αυτές τις γραμμές, αφού μόνο αστείο δεν είναι.

Κύριοι ΦαριΣΚΑΪστές, επιλέξατε να περιπέξετε την πίστη μας και τα ιερά μας, επομένως μην περιμένετε να μένετε στο απυρόβλητο.

Δεν είμαστε αλάθητοι, αλλά ως τελώνες αντικρύζουμε τους προγόνους αγίους και ήρωές μας, γιατί μπροστά στα παραδείγματά τους αισθανόμαστε ταπεινότεροι και κατανοούμε καλύτερα το χρέος που έχουμε απέναντι στις ψυχές μας, απέναντι στην βαθιά πληγωμένη πατρίδα μας και απέναντι στις ψυχές των παιδιών μας.
Ευχόμαστε από καρδιάς ο Κύριος να σάς φωτίσει και να μετανοήσετε, αλλά να γνωρίζετε ότι μετάνοια σημαίνει πώς δεν σάς παίρνει να υπηρετείτε και τον Κύριο και το Μαμωνά.

orthmad.gr/node/408

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΙΚΗ ΣΤΟΝ ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ ΤΟΥ ΣΚΑΪ

Συνέντευξη Μίκη στόν Καραμπελιᾶ γιά τήν παραχάραξη τῆς ἱστορίας τοῦ '21(πατῆστε ἐδῶ)

Σχετικά μέ τήν σειρά ντοκυμαντέρ γιά τό 1821 στό ΣΚΑΪ

Αγαπητέ κ. Πορτοσάλτε
Χτες βράδυ παρακολουθήσαμε την έναρξη της ομολογουμένως εξόχως ενδιαφέρουσας σειράς ντοκυμαντέρ για το 1821. Συγχαρητήρια και σε σας και στο σταθμό σας που σε καιρούς της απόλυτης μηδενιστικής παρακμής εσείς έχετε το κουράγιο και την ψυχική δύναμη και ασχολείστε με αυτά τα εθνικά και ιστορικά ζητήματα. Η δουλειά που έκανε η ομάδα σας είναι όντως σπουδαία και πρέπει να την παρακολουθήσει ο κάθε Έλληνας.

Ωστόσο έμεινα εμβρόντητος, άναυδος και αποσβολωμένος όταν άκουσα από έναν τηλεοπτικό σταθμό με την υψηλότερη εγκυρότητα στο χώρο των ελληνικών ΜΜΕ, ότι η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ του 21 ήταν επανάσταση κατά των τσιφλικάδων, ήτοι των φεουδαρχών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αν το δεχτούμε αυτό, τότε, παρακαλώ, γιατί δεν επαναστάτησαν μαζί με τους Έλληνες και οι Τούρκοι που όπως είπατε στην εκπομπή σας επίσης εκαταπιέζοντο από τους τσιφλικάδες - μεγαλοϊδιοκτήτες;
Θα ήθελα ακόμα να παρατηρήσω ότι ένας από τους έγκριτους καλεσμένους σας, πανεπιστημιακός καθηγητής, (μου διαφεύγει το όνομα), ορθά κατέθεσε την άποψη ότι όντως υπήρχαν κρυφά σχολεία όταν είχαμε περιόδους διωγμών και περιόδους έντονου εξισλαμισμού. Αυτό όμως δεν εμπόδισε τον παρουσιαστή κ. Π. Τατσόπουλο να διαρρηγνύει τα ιμάτια του περί του δήθεν μύθου του κρυφού σχολειού, που όπως φαίνεται μόνο "μύθος" δεν ήταν, αλλά ήταν η πραγματικότητα έστω και σε κάποιες περιπτώσεις.

Είμαι στην διάθεση σας, επί τη βάσει ιστορικών εγγράφων και επιστημονικών δεδομένων να σας παρουσιάσω την "παραδοσιακή άποψη", ότι δηλαδή η επανάσταση του 21 ήταν πρωτίστως εθνική
και όχι επανάσταση κατά της αστικο-τσιφλικάδικης ολιγαρχίας και των φεουδαρχών που θέλετε να παρουσιάσετε (ελπίζω από λάθος και όχι εσκεμμένα)

Με τιμή

Νίκος Μαστοράκης
Καθηγητής Πολυτεχνείου Σόφιας
& Καθηγητής Ανωτάτης Σχολής Ναυτικών Δοκίμων


Κινητό 0030 698 6526484

Αναρτήθηκε από τη συνοδοιπορία στις 1/27/2011 01:47:00 πμ

Σκέψεις περί Α΄ ἐκπομπῆς τοῦ ΣΚΑΪ γιά τό 1821 / ᾿Από τόν Τρελοϊστορικό…

Παρακολούθησα χθες το βράδυ με πολύ προσοχή την καινούργια εκπομπή της τηλεόρασης  του ΣΚΑΙ για την επανάσταση του 1821. Οφείλω να ομολογήσω αρχικά ότι είναι μια αξιόλογη όσο αναφορά τις αισθητικές-τηλεοπτικές προδιαγραφές παραγωγή . Πραγματικά  οι αναπαραστάσεις που συνδυάζονται με υψηλής ποιότητας αερολήψεις , υποβρύχια γυρίσματα, πολύ καλή μουσική επιμέλεια αλλά και τρισδιάστατα γραφικά, και οπτικά εφέ  που ζωντανεύουν την ιστορία, κάνουν το θεατή αυτόπτη μάρτυρα της εποχής εκείνης. Άλλωστε την σκηνοθεσία υπογράφουν αρκετά αξιόλογα ονόματα του χώρου. Όσο αναφορά την ιστορική επιμέλεια να πω την αλήθεια δεν με κάλυψε στον βαθμό που προσδοκούσα. Περίμενα  τουλάχιστον σε αυτό το επεισόδιο που εξέταζε (έστω συνοπτικά) τα πρώτα χρόνια ζωής της Τουρκοκρατίας και τις προϋποθέσεις που οδήγησαν στην ιδέα για επανάσταση, να μιλήσει  ένας  Έλληνας ιστορικός που έχει ασχοληθεί  (ερευνητικά) μόνο με την συγκεκριμένη  περίοδο. Δεν με κάλυψαν οι τοποθετήσεις  των κ. Βερέμη και Μιχαηλίδη. Αντίθετα η συμβολή του καθηγητή  του πανεπιστήμιου Sabanci  της Κωνσταντινούπολης  Fikret Adanır στο χθεσινό επεισόδιο ήταν αν μήτι άλλο αναγκαία. Ο Fikret Adanır έχει στα ερευνητικά του ενδιαφέροντα μια σειρά από μελέτες που αφορούν την Ιστορία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας καθώς και πιο συγκεκριμένα έχει εστιάσει  στις σχέσεις μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων στην αυτοκρατορία (πρόσφατη ερευνά) .Είναι αναγκαίο να ακούγεται και η άποψη των σοβαρών Τούρκων επιστημόνων  για ποικίλους λόγους .Αρνητική εντύπωση μου έκανε επιπλέον η διεξαγωγή ιστορικών συμπερασμάτων από αρχαιολόγους όπως αυτές που έκανε ο John Bintliff.

Στο καθαρά ιστορικό-ιδεολογικό περιεχόμενο τώρα του πρώτου αυτού επεισοδίου έχω να κάνω κάποιες επισημάνσεις .Τα πρώτα είκοσι λεπτά ήταν αυτά που μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση και είναι άξια ειδικής αναφοράς .Σε αυτά παρουσιάστηκε μια άκρως ευνοϊκή Οθωμανική αυτοκρατορία  που ουσιαστικά αναζωογόνησε τις ζωές των βυζαντινών ρωμιών .Σε αυτά τα χρόνια λοιπόν μετά την άλωση  παρουσιάστηκε μια άνοδος τόσο πληθυσμιακή όσο και οικονομική  στα χωριά και τις πόλεις των μη μουσουλμανικών πληθυσμών .’Έπειτα με κάποιες αναφορές έκανε λόγω για αρμονική συνύπαρξη μεταξύ των χριστιανών και των μουσουλμάνων .Η αρμονική αυτή συνύπαρξη  παίρνει σάρκα και οστά λόγω της θρησκευτικής ελευθερίας που είχαν παραχωρήσει οι Οθωμανοί στους υπόδουλους πληθυσμούς .Επιπλέον έγινε λόγος για τις σημαντικές Οθωμανικές επιρροές στην καθημερινή ζωή των ρωμιών πχ κατασκευή σπιτιού ,φαγητό κ αλλά.

Όλα τα παραπάνω στοιχειά ήταν πολύ έξυπνα δομημένα μαζί με πραγματικά ιστορικά γεγονότα και ουσιαστικά δημιουργούσαν στον τηλεθεατή αντιφατικές εντυπώσεις .Οι πληροφορίες που αντλούσε ο τηλεθεατής καθ όλη την διάρκεια του επεισοδίου περιείχαν  φατριακούς προϊδεασμούς με αποτέλεσμα να τον συγχύζει συνεχώς  ιδεολογικά. Ένα  βασικό στοιχειό του χθεσινού επεισοδίου ήταν η επιλεκτική εξιστόρηση των ιστορικών γεγονότων με στόχο την ευρεία γενίκευση μεμονωμένων καταστάσεων και πρακτικών.

Ερευνώντας την Ιστορία των πρώτων αυτών αιώνων  της οθωμανικής αυτοκρατορίας δεν πρέπει να παραλείψουμε βασικές έννοιες-δομές που επηρέασαν τον Ελληνισμό. Αναφορές στο  (devsirme ) παιδομάζωμα απουσίαζαν εντελώς . Το παιδομάζωμα ,που θεσμοθετήθηκε από τους Οθωμανούς Σουλτάνους (αρχή επί Μυράτ α 1360 -1389) είχε ισχύ μέχρι και τον 15 αιώνα  και αφορούσε αποκλειστικά και μόνο τους υπόδουλους  πληθυσμούς  ,είναι ένα ζήτημα που έχει κυρίαρχη θέση στην  ιστοριογραφία και μελέτη της περιόδου αυτής .Επιπλέον δεν έγινε καμία αναφορά στους  εξισλαμισμούς που ταλάνιζαν κατά καιρούς τους υπόδουλους πληθυσμούς .Απουσία αναγκαίας αναφοράς στο θεσμό των κοινοτήτων και στην λειτουργιά τους στο σύνολο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας .Στην αφήγηση του επεισοδίου επιπλέον δεν αναφέρονται με επαρκή τρόπο οι υποχρεώσεις των υπόδουλων πληθυσμών πχ φορολογία (γίνεται μόνο μια μικρή νύξη χωρίς ουσιαστικές λεπτομέρειες).  Μη αναφορά σε άλλες επαναστάσεις –εξεγέρσεις .Φυσικά όσο αναφορά την ευημερία του υποδούλου πληθυσμού και την θρησκευτική του ελευθερία στα πλαίσια της Οθωμανικής αυτοκρατορίες τα στοιχειά που παρατέθηκαν ήταν άκρως επιλεκτικά (όντος σε κάποιες περιοχές και για ορισμένα χρονικά διαστήματα έχουμε τέτοιες αναφορές αλλά πρέπει να γίνει ένας σαφής διαχωρισμός) και δεν ανταποκρίνονται  πλήρως στην ιστορική πραγματικότητα  .Επιπλέον έγινε μια ασαφής αναφορά στον θεσμό των κλεφταρματολών και της ιδεολογικής τους υπόστασης καθώς και απουσία αναφοράς στους Βενετουρκικούς πολέμους . Το υπόλοιπο μέρος του επεισοδίου που ασχολήθηκε κυρίως με τα Ορλωφικά, με άφησε ικανοποιημένο θα έλεγα . Επιλογικά και σε σχέση με την αναφορά  για την γέννηση του ελληνικού έθνους μετά το 1800 του κ Βερέμη, πρέπει να πούμε ότι θέλει να δηλωθεί εδώ το έθνος με την έννοια της συνειδητοποιημένης και μαχητικής κοινότητας που παλεύει για την εθνική και πολιτική της αυτοδιάθεση- ανεξαρτησία και όχι το έθνος- γένος αφού θεωρεί δεδομένη την προΰπαρξη του. Δηλαδή ο κ Βερέμης  διαχωρίζει της έννοιες  εθνότητα ,έθνος , γένος .Το έχει γράψει άλλωστε και σε παλιές του αναφορές .Το θέμα αυτό είναι μεγάλο και χρήζει ξεχωριστής  αναφοράς.

Από το βιβλίο «Εθνική Ταυτότητα και Εθνικισμός στη Νεότερη Ελλάδα, γ’ έκδ. 2003, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης» του Θάνου Βερέμη
Στο σημείο αυτό θα έπρεπε να ξεκαθαρίσουμε την έννοια του έθνους από εκείνη της εθνότητας. Το έθνος γεννιέται όταν καθίσταται νομιμοποιητικός παράγων του κοσμικού κράτους, και το περιεχόμενό του είναι κυρίως πολιτικό. Η εθνότητα έχει πολιτισμικό χαρακτήρα, αλλά είναι δυνατόν να αναβαθμιστεί πολιτικά σε έθνος αν το κράτος την προάγει σε σύμβολο της νομιμότητάς του.

Πάντως έχω την άποψη ότι παρά τους παραπάνω προβληματισμούς  και αντιρρήσεις  που διατυπώνω, είναι ευχάριστο να βλέπεις στην Ελληνική τηλεόραση τέτοιες παράγωγες  που τοποθετούν στην επικαιρότητα ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν τον ελληνισμό ,όπως αυτό της επαναστάσεως του 1821.Ειναι ευχής έργον  να αναδύονται τέτοια θέματα για να προβληματιζόμαστε και να παίρνουμε διδάγματα από το παρελθόν .Αυτές οι παραγωγές όμως οφείλουν να βασίζονται στην ιστοριογραφική μελέτη και ερευνά και όχι σε επιμέρους σκοπιμότητες και λογικές .Φυσικά ήταν το πρώτο επεισόδιο της σειράς και δεν έχουμε πλήρη εικόνα της εργασίας , θα αναμένουμε . Ας έχουμε όμως όλοι στο νου μας αυτό που λέει ο Αμερικανός ιστορικός  κλασσικός μελετητής  Moses I. Finley   «τον κόσμο πρέπει να αλλάξουμε όχι το παρελθόν».

Από τον Τρελοϊστορικό…

 Πηγή:http://antirisis.wordpress.com

ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΜΙΣΟΥΝ ΤΗΝ 25Η ΜΑΡΤΙΟΥ.

25 03 2010

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΕΙΣΠΡΑΤΤΕΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ ΚΑΙ ΜΙΣΟΣ.

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΜΕΡΑ ΜΥΡΙΖΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΜΑΣ.

ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΜΙΣΟΥΝ ΤΗΝ 25Η ΜΑΡΤΙΟΥ.

ΑΣ ΜΑΣ ΔΕΙΞΟΥΝ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ & ΤΑ ΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΑ ΛΑΜΟΓΙΑ

ο κατάλογος που ακολουθεί ας μη διαβαστεί από αιρετικούς πάσης φύσεως….πειράζει στο στομάχι!

Α’ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

Α’ Από τους αρχιερείς της Πελοποννήσου οι:

1) Παλ. Πατρών Γερμανός

2) Ρέοντος και Πραστού Διονύσιος

3) Δαμαλών Ιωνάς

4) Έλους Άνθιμος

5) Κερνίτσης Προκόπιος

6) Κορίνθου Κύριλλος

7) Ανδρούσης Ιωσήφ

8 ) Τριπολιτζάς Δανιήλ

9) Βρεσθένης Θεοδώρητος

10) Λακεδαιμονίας Χρύσανθος

11) πρ. Τριπολιτζάς Διονύσιος

12) Μαΐνης Νεόφυτος

13) Μαΐνης Ιωσήφ

14) Μαλτζίνης Ιωακείμ

15) Χαριουπόλεως Βησσαρίων

16) Ζαρνάτας Γαβριήλ

17) Ανδρουβίτσας Θεόκλητος

18) Πλάτζης Ιερεμίας

19) Καρυουπόλεως Κύριλλος

20) Μηλέας Ιωσήφρα λόγος πιο κάτω για τον καθένα από αυτούς.

Β’ Από τους αρχιερείς της Στερεάς Ελλάδος οι:

21) Αθηνών Διονύσιος

22) Ταλαντίου Νεόφυτος

23) Λιτζάς και Αγράφων Δοσίθεος

24) Θηβών Παίσιος

25) Λοιδωρικίου Ιωαννίκιος

26) Μενδενίστης Γρηγόριος

27) Μενδενίτσης Διονύσιος

Γ’ Από τους αρχιερείς των Νήσων Αιγαίου Πελάγους οι:

28) Καρύστου Νεόφυτος

29) Παροναξίας Ιερόθεος

30) Σάμου Κύριλλος

31) Χίου Δανιήλ

32) Σκιάθου και Σκοπέλου Ευγένιος

33) Σκύρου Γρηγόριος

34) Αιγίνης, Πόρου και Ύδρας Γεράσιμος

35) Άνδρου Διονύσιος

36) Τζιάς και Θερμίων Νικόδημος

Α’ Από τη Θεσσαλία σπεύδουν οι:

37) Πρ. Λαρίσης Κύριλλος

38) Δημητριάδος Αθανάσιος

39) Δημητριάδος Παρθένιος

40) Σταγών Αμβρόσιος

41) Φαναριοφαρσάλων Γεράσιμος

Β’ Από την Ήπειρο οι:

42) πρ. Άρτης και Ναυπάκτου Πορφύριος

43) πρ. Παραμυθιάς Προκόπιος

44) πρ. Παραμυθιάς Αμβρόσιος

45) Περιστεράς Λεόντιος

46) πρ. Ρωγών Μακάριος

Γ’ Από την Μακεδονία οι:

47) Αρδαμερίου Ιγνάτιος

48) Ειρηνουπόλεως και Βατοπεδίου Γρηγόριος

49) Σιατίστης Ιωαννίκιος

Δ’ Από τη Θράκη οι:

50) Μετρών Μελέτιος

51) Σηλυβρίας Μακάριος

52) Παμφίλου Κύριλλος

53) Θεοδωρουπόλεως Άνθιμος

Ε’ Από τη Μικρά Ασία οι:

54) Μοσχονησίων Βαρθολομαίος

55) Ηλιουπόλεως Άνθιμος

56) πρ. Αγκύρας Αγαθάγγελος

57) Μυρρίνης Σωφρόνιος

58) Ελαίας Παΐσιος

59) Κομάνων Αγαθάγγελος

60) Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόφιλος και

61) Μολδοβλαχίας Βενιαμίν.

62) Μεθώνης Γρηγόριος

63) Σαλώνων Ησαΐας

64) Ρωγών Ιωσήφ

65) Ιερισσού και Αγίου Όρους Ιγνάτιος

66) Πλαταμώνος Γεράσιμος

67) Μαρωνείας Κωνστάντιος και

68) Σωζοπόλεως Παΐσιος

69) Αδριανουπόλεως Γεράσιμος

70) Βιζύης Ιωάσαφ

71) Αγαθουπόλεως Ιωσήφ

72) Βάρνας Φιλόθεος και

73) Ευδοκιάδος Γρηγόριος

οι οποίοι, πέρα από την αγωνιστική τους παρουσία, δοκιμάσθηκαν, βασανίσθηκαν ή αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν τις επαρχίες τους.

Β’ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΜΑΡΤΥΡΕΣ

Α Οι Πατριάρχες

1) Ευγένιος

2) Άνθιμος

3) Χρύσανθος

4) Αγαθάγγελος

Β Οι Αρχιερείς

5) Χαλκηδόνος Άνθιμος

6) Νικομηδείας Πανάρετος

7) Δέρκων Ιερεμίας

8 ) Θεσσαλονίκης Ματθαίος

9) Μυτιλήνης Καλλίνικος

10) Σμύρνης Παΐσιος

11) Εφέσου Μακάριος

12) Δέρκων Νικηφόρος

13) Προύσης Νικόδημος

14) Σβορνικίου Γαβριήλ

15) Αδριανουπόλεως Γεράσιμος

16) Ηρακλείας Ιγνάτιος

17) Τορνόβου Ιλαρίων

18) Ρασκοπρεσρένης Ζαχαρίας

19) Βιζύης Ιωάσαφ

20) Φιλιππουπόλεως Σαμουήλ

21) Χαλκηδόνος Αγαθάγγελος

22) Αγαθουπόλεως Ιωσήφ

23) Βάρνας Φιλόθεος

24) Ρόδου Αγάπιος

25) Ιωαννίνων Γαβριήλ

26) Άρτης Άνθιμος

27) Ευδοκιάδος Γρηγόριος

28) πρ. Ελασσώνος Σαμουήλ

29) Ρέοντος και Πραστού Διονύσιος

30) Βρεσθένης Θεοδώρητος

31) Ευρίπου Γρηγόριος

32) Σερρών Χρύσανθος

33) Τριπολιτζάς Δανιήλ

34) Ανδρούσης Ιωσήφ

35) Κορίνθου Κύριλλος

36) Βιδύνης Γερμανός

37) Λαρίσης Μελέτιος

38) Αρκαδίας (Κρήτης) Νεόφυτος

39) Διδυμοτείχου Καλλίνικος

40) Μυριοφύτου Σεραφείμ.

41) Νύσσης Ιωσήφ

42) πρ. Μήλου Διονύσιος

Γ’ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΘΥΜΑΤΑ

Α Οι Πατριάρχες

1) Γρηγόριος Ε

2) Κύριλλος ΣΤ

Β Οι Αρχιερείς

3) Εφέσου Διονύσιος

4) Αγχιάλου Ευγένιος

5) Νικομηδείας Αθανάσιος

6) Τορνόβου Ιωαννίκιος

7) Αδριανουπόλεως Δωρόθεος

8 ) Θεσσαλονίκης Ιωσήφ

9) Δέρκων Γρηγόριος

10) Σωζοπόλεως Παΐσιος

17) Μαρωνείας Κωνστάντιος

12) Γάνου και Χώρας Γεράσιμος

13) Μυριοφύτου και Περιστάσεως Νεόφυτος

14) Σαμμακοβίου Ιγνάτιος

15) Μονεμβασίας Χρύσανθος

16) Χριστιανουπόλεως Γερμανός

17) Άργους και Ναυπλίου Γρηγόριος

18) Ωλένης Φιλάρετος

19) Δημητσάνης Φιλόθεος

20) Κορώνης Γρηγόριος

21) Μεθώνης Γρηγόριος

22) Σαλώνων Ησαΐας

23) Ρωγών Ιωσήφ

24) Λαρίσης Πολύκαρπος

25) Λαρίσης Κύριλλος

26) Γηρομερίου Αγαθάγγελος

27) Κίτρους Μελέτιος

28 Ιερισσού και Αγ. Όρους Ιγνάτιος

29) Πλαταμώνος Γεράσιμος

30) Χίου Πλάτων

31) Κύπρου Κυπριανός

32) Πάψου Χρύσανθος

33) Κιτίου Μελέτιος

34) Κυρηνείας Λαυρέντιος

35) Κρήτης Γεράσιμος

36) Κνωσού Νεόφυτος

37) Χερσονήσου Ιωακείμ

38) Ρεθύμνης Γεράσιμος

39) Κυδωνίας Καλλίνικος

40) Λάμπης Ιερόθεος

41) Πέτρας Ιωακείμ

42) Σητείας Ζαχαρίας

43) Κισάμου Μελχισεδέκ

44) Διουπόλεως Καλλίνικος

45) Νύσσης Μελέτιος

Πηγή:http://egolpio.wordpress.com

Διονύσιος Σολωμός, Άκρα του τάφου σιωπή (στίχοι, τραγούδι Νῖκος Ξυλούρης, χορωδίας Πρεβέζης)

Στίχοι: Διονύσιος Σολωμός
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Eκτέλεση: Νίκος Ξυλούρης

Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει.
Λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί κι η μάνα το ζηλεύει.
Τα μάτια η πείνα εμαύρισε στα μάτια η μάνα μνέει
στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει.
"Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τι σ' έχω 'γώ στο χέρι;
Οπού συ μου 'γινες βαρύ κι ο Αγαρηνός το ξέρει". 

Δημήτριος Νατσιός , «῾Η ἁγιασμένη ᾿Επανάσταση»

του Δημήτρη Νατσιού , Δασκάλου-Κιλκίς

Η ανεξαρτησία εγράφη το 1821. Και θέλετε να σας είπω ποίαν ημέραν; Εγράφη κατά την ημέραν, καθ' ην ο μέγας Ποιμενάρχης των Ορθοδόξων Λαών, εξερχόμενος από τα Άγια των Αγίων εκρεμάσθη αγιάζων και αγιαζόμενος και τρώγων ακόμη τον Άγιον Άρτον και πίνων ακόμη το Άγιον Αίμα του Κυρίου.

"Η ελληνική Επανάσταση είναι η πιο πνευματική επανάσταση που έγινε στον κόσμο. Είναι αγιασμένη... Η σκλαβιά που έσπρωξε τους Έλληνες να ξεσηκωθούνε καταπάνω στον Τούρκο δεν ήτανε μονάχα η στέρηση και η κακοπάθηση του κορμιού, αλλά, απάνω απ' όλα, το ότι ο τύραννος ήθελε να χαλάσει την πίστη τους, μποδίζοντάς τους από τα θρησκευτικά χρέη τους, αλλαξοπιστίζοντάς τους και σφάζοντας ή κρεμάζοντάς τους, επειδή δεν αρνιότανε την πίστη τους για να γίνουνε μωχαμετάνοι. Διά τούτο πίστη και πατρίδα είχαν γίνει ένα και το ίδιο πράγμα". (Φ. Κόντογλου, "Πονεμένη Ρωμιοσύνη", σελ. 275, εκδ. "Αστήρ").

Παρακολουθώ τα τελευταία χρόνια με προσοχή τα μηνύματα των πολιτικών αρχηγών, κατά την ημέρα του εορτασμού της "αγιασμένης" Επανάστασης, και μάταια αναζητώ μια έστω νύξη για τον πραγματικό σκοπό της Επανάστασης. Απουσιάζει προκλητικά από τις πομπώδεις ρητορείες, η αναφορά του Κολοκοτρώνη, παραδείγματος χάριν, στην Πνύκα του 1838 που σαφέστατα οριοθέτησε τον σκοπό της Επανάστασης. Πασίγνωστο το απόσπασμα: "... Πρέπει να φυλάξετε την πίστι σας, και να την στερεώσετε, διότι, όταν επιάσαμε τα άρματα, είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως και έπειτα υπέρ πατρίδος". Η συχνότατη επωδός του Μακρυγιάννη "πίστη και πατρίδα μου", ήταν για όλους εκείνους που μας παρέδωσαν αυτό τον τόπο ως "τζιβαϊρικόν πολυτίμητο", ένα δίδυμο αλλά αδιαίρετο χρέος ιστορικής υπάρξεως. Μόνο σε πνευματική μυωπία θα μπορούσε να αποδοθεί η απόκρυψη ή αποσιώπηση της κεφαλαιώδους αυτής διάγνωσης ότι ο Ελληνισμός, ως ζώσα συνείδηση, συντηρήθηκε και διαφυλάχθηκε την περίοδο της αιχμαλωσίας χάρις στην Εκκλησία. Τα τελευταία χρόνια, της "αποδόμησης", της αμφισβήτησης των πάντων παρουσιάζεται η ανιστόρητη αυτή θέση μειώσεως της προσφοράς της Εκκλησίας στον αγώνα ή της ταυτίσεως, των Επισκόπων κυρίως, με τον κατακτητή.

"Στην επανάσταση του Εικοσιένα, όπως και στη πολιορκία της Πόλης, μαζί με τους λαϊκούς πολεμούσανε πλήθος ρασοφορεμένοι, καλόγεροι, παπάδες και δεσποτάδες, και τραβούσανε μπροστά με τον σταυρό στο χέρι, κι από πίσω τους χύμιζε κλαίγοντας ο λαός κ' έψελνε:

« διά της πατρίδος την ελευθερίαν / για του Χριστού την πίστιν την αγίαν / γι' αυτά τα δύο πολεμώ / μ' αυτό να ζήσω επιθυμώ./ Κι αν δεν τα αποκτήσω / τι μ' ωφελεί να ζήσω;».

Λόγια του Κόντογλου που αποπνέουν την δροσιά και το άρωμα της πονεμένης Ρωμιοσύνης.

Ακόμη και οι λογιότατοι, οι μορφωμένοι απομνημονευματογράφοι του Αγώνα, αντιλήφτηκαν εγκαίρως την θρησκευτική διάσταση της Εθνεγερσίας. Ο Νικόλαος Σπηλιάδης σημειώνει στα απομνημονεύματα του: "Η εθνική των Ελλήνων ανεξαρτησία αποφασίζεται από το θείον δίκαιον, διότι ο πόλεμος αυτών είναι θρησκευτικός άλλως ήρκει ν' αρνηθείς την θρησκείαν του Χριστού και ευθύς ελάμβανε τέλος η πάλη των". (σ. 576). Ο Σπηλιάδης, αγωνιστής και πολιτικός της Επανάστασης, προχωρεί ένα βήμα παραπέρα και μιλάει ευθαρσώς για θρησκευτικό πόλεμο. Δεν φτάσαμε στο '21 εμπνεόμενοι από τα ιδανικά της Γαλλικής Επανάστασης όπως διατείνονται μερικοί. Ο ίδιος ο Κοραής, σπουδαγμένος στην Ευρώπη, αρχηγέτης του λεγόμενου νεοελληνικού Διαφωτισμού, δίνει με καθαρότητα τον πραγματικό χαρακτήρα της εξεγέρσεως. Γράφει: "Αι επαναστάσεις της φωτισμένης Ευρώπης γίνονται από εν μέρος του έθνους κατά του λοιπού, αλλ' εις την Ελλάδα είναι άπαντες σύμφωνοι κατά των ξένων... ο ελληνικός στρατός οδηγείται από τας σκιάς των αγίων μαρτύρων". (περ. "Τότε", τ. 52, σελ. 17).

Δεν δίσταζαν πολλοί Μητροπολίτες, Αρχιεπίσκοποι και Πατριάρχες να επιλέξουν εκουσίως τον μαρτυρικό θάνατο προκειμένου να σώσουν το ποίμνιο τους την περίοδο της Τουρκοκρατίας και κατά την έναρξη της Επανάστασης. Είναι άγνωστο σε πολλούς, αλλά η σφαγή στην Κύπρο, απετράπη χάρις στο μαρτύριο του εθνομάρτυρα αρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανού: "Ποίου εγκλήματος οι κακότυχοι αυτοί άνθρωποι είναι ένοχοι, ώστε να υποστούν τόσο τρομεράν τύχην; Εάν δε ουδέν άλλο από αίμα ηδύνατο να κορέση την σκληρότητα των κυβερνητών, είμαι έτοιμος να χύσω το ιδικό μου προς σωτηρίαν των άλλων" απάντησε στους Τούρκους. Τον απαγχόνισαν τον αρχιεπίσκοπο Κυπριανό μαζί με τρεις Μητροπολίτες... κατά τα άλλα η Ορθόδοξος Εκκλησία κρατούσε "αντεθνικήν στάσιν". Αμέσως και συγχρόνως με την πτώση της Πόλης άρχισε το θαύμα της διασώσεως του Γένους με την ανάληψη εθναρχικής αρμοδιότητας εκ μέρους της Εκκλησίας, που την κατέστησαν δυνατή τα παραχωρηθέντα από τον Πορθητή προνόμια στον "πατριάρχη των του Χριστού πενήντων" Γεννάδιο Σχολάριο. Όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για την ανάσταση "Ο Θεός εσήκωσε εις τα άρματα το Γένος", γράφει στην επαναστατική του προκήρυξη ο Αλ. Υψηλάντης.

Σήμερα φτάσαμε στο θλιβερό αυτό φαινόμενο να παρουσιαζόμαστε αγνώμονες στην Εκκλησία και να απουσιάζει από τους επετειακούς λόγους, η οποιαδήποτε αναφορά για τον εθναρχικό της ρόλο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά να μιλάμε και για χωρισμό, δηλαδή περιφρόνηση. Γράφει ο Γ. Θεοτοκάς:

«Η Ορθοδοξία, όπως παρουσιάζεται στα μάτια του ελληνικού λαού, είναι θρησκεία εθνική, συνυφασμένη αξεδιάλυτα με τα ήθη του και τον ομαδικό του χαρακτήρα, με το κλίμα και με το άρωμα του τόπου, με τα τοπία του, με την οικογενειακή του ζωή και με τα γυρίσματα των εποχών της χρονιάς. Η οργάνωσή της είναι δημοκρατική, η γλώσσα της θερμή, η ηθική της ανθρώπινη, ταιριαγμένη με την ελληνική νοοτροπία, τα σύμβολά της οικεία και αναντικατάστατα στη λαϊκή συνείδηση. Οι μεγάλες εορτές της, ο Ευαγγελισμός, το Πάσχα, ο Δεκαπενταύγουστος, τα Χριστούγεννα και τα Δωδεκάμερα και άλλες, είναι κάθε χρόνο οι μεγάλες μέρες της Ελλάδας, οι μέρες όπου το εθνικό σύνολο αισθάνεται περισσότερο από κάθε άλλην ώρα την ενότητά του, την αλληλεγγύη του, την αμοιβαία αγάπη των μελών του.

Αυτή η θαλπωρή, αυτά τα ζεστά πνευματικά κύματα που μεταδίδονται ακατάπαυστα, σ' όλην την Ελλάδα, από τους ορθόδοξους ναούς κι από τις βυζαντινές τους ακολουθίες, αποτελούν στοιχείο συστατικό, εν των ων ουκ άνευ, της ελληνικής ζωής. Για τούτο και δεν μπορεί να νοηθεί στην Ελλάδα χωρισμός Εκκλησίας και Πολιτείας ούτε και υπήρξε εδώ ποτέ αντικληρικό πολιτικό κίνημα, όπως συνέβη αλλού. Επικρίνουμε συχνά την Εκκλησία - κάποτε μάλιστα με μεγάλη δριμύτητα- αλλά την επικρίνουμε από μέσα, σαν μέλη της που απαιτούμε απ' αυτήν να γίνει καλύτερη. Δεν την πολεμούμε σαν να είναι ξένο σώμα, από το οποίο ζητούμε να χωριστούμε». («Πνευματική πορεία» εκδ. «Εστία», 134). Να κλείσουμε με τον Σπ. Τρικούπη, που μιλώντας στη Βουλή, στα 1864, τονίζει τις μεγάλες αλήθειες.

«Απατώνται κύριοι, μεγάλην απάτην, όσοι νομίζουσι, ότι εν τω συντάγματι της 3ης Σεπτεμβρίου εγράφη το πρώτον η ανεξαρτησία. Η ανεξαρτησία εγράφη το 1821. Και θέλετε να σας είπω ποίαν ημέραν; Εγράφη κατά την ημέραν, καθ' ην ο μέγας Ποιμενάρχης των Ορθοδόξων Λαών, εξερχόμενος από τα Άγια των Αγίων εκρεμάσθη αγιάζων και αγιαζόμενος και τρώγων ακόμη τον Άγιον Άρτον και πίνων ακόμη το Άγιον Αίμα του Κυρίου. Εκείνην την ημέραν εγράφη το δόγμα της ανεξαρτησίας. Και θέλετε να σας είπω που εγράφη; Εν ταις καρδίαις σας. Και διά ποίας ύλης εγράφη; Δια του αίματος του Γρηγορίου. Τοιαύτη γραφή, κύριοι, είναι αδύνατον ποτέ να εξαλειφθή».

«Γνώμη» (Εφημερίδα του Κιλκίς -19/03/2010)

Διαδίκτυο:http://aktines.blogspot.com

Γιά νά μή λησμονοῦμε τό 1821

ΑΙ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΙ ΚΑΙ ΥΠΟΘΗΚΑΙ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΟΥ 1821
      

« Είναι θέλημα Θεού. Είναι κοντά μας και βοηθάει, γιατί πολεμάμε για την πίστι μας, για την πατρίδα μας, για τους γέρους γονιούς, για τα αδύνατα παιδιά μας, για την ζωή μας, την λευτεριά μας...Και όταν ο δίκαιος Θεός μας βοηθάει ποιος εχθρός ημπορεί να μας κάνει καλά...;».

(Θεόδωρος Κολοκοτρώνης)

 

       «Μάχου υπέρ πίστεως και Πατρίδος...Είναι καιρός να αποτινάξωμεν τον αφόρητον ζυγόν, να ελευθερώσωμεν την Πατρίδα, να κρημνίσωμεν από τα νέφη την ημισέληνον, δια να υψώσωμεν το σημείον, δι' ου πάντοτε νικώμεν, λέγω τον Σταυρόν...».

(Αλέξανδρος Υψηλάντης)

 

       «...Έλληνες ποτέ μην ξεχνάτε το χρέος σε Θεό και σε Πατρίδα! Σ' αυτά τα δύο σας εξορκίζω ή να νικήσουμε ή να πεθάνουμε κάτω από την Σημαία του Χριστού»

(Γρηγόριος - Δικαίος Παπαφλέσσας)

 

       «Όταν σηκώσαμεν την σημαίαν εναντίον της τυραγνίας ξέραμεν ότι είναι πολλοί αυτείνοι και μαχητικοί κι' έχουν και κανόνια κι' όλα τα μέσα. Εμείς ούλα είμαστε αδύνατοι. Όμως ο Θεός φυλάγει και τους αδύνατους, κι' αν πεθάνωμεν πεθαίνομεν δια την Πατρίδα μας, δια την Θρησκείαν μας και πολεμούμεν όσο μπορούμε εναντίον της τυραγνίας κι' ο Θεός βοηθός...».

(Στρατηγός Μακρυγιάννης)

 

       «...Ως Χριστιανός ορθόδοξος και υιός της ημετέρας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, ορκίζομαι ...να διαμείνω πιστός εις την Θρησκείαν μου και εις την Πατρίδα μου. Ορκίζομαι να χύσω και αυτήν την υστέρα ρανίδα του αίματός μου υπέρ της Θρησκείας και της Πατρίδος μου. Να χύσω το αίμα μου, ίνα νικήσω τους εχθρούς της Θρησκείας μου ή να αποθάνω ως Μάρτυς δια τον Ιησούν Χριστόν...».

(Ο όρκος των Ιερολοχιτών)

       «Νέοι, πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να την στερεώσετε, διότι, όταν επιάσαμε τα άρματα, είπαμε πρώτα υπέρ ΠΙΣΤΕΩΣ και έπειτα υπέρ ΠΑΤΡΙΔΟΣ...»

       «Ως μία βροχή έπεσεν εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί μας και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση...».

(Θ. Κολοκοτρώνης)

 

       «...Η τυραγνία των Τούρκων - την δοκιμάσαμε τόσα χρόνια - δεν υποφέρονταν πλέον. Και δι' αυτήνη την τυραγνία, οπού δεν ορίζαμεν ούτε βιόν ούτε τιμή ούτε ζωή (ξέραμεν κι' ότ' ήμασταν ολίγοι και χωρίς τα' αναγκαία του πολέμου) αποφασίσαμεν να σηκώσομεν άρματα εναντίον της τυραγνίας. Είτε θάνατος είτε λευτεριά».

(Ιω. Μακρυγιάννης )

 

       « Ο Έφορος της Ελλάδος Θεός ενέπνευσεν εις τα καρδίας των εχθρών μας άκραν δειλίαν και φόβον. Ελπίζω δε εντός ολίγου, με την βοήθειαν του Τιμίου Σταυρού και των θεοπειθών της πατρίδος ευχών, να σας χαροποιήσω...».

(Ανδρέας Μιαούλης)

 

       «Μία δύναμις με άρπαξε από την λιτανεία πριν φύγουμε από τα Ψαρά για την Χίο. Μία δύναμις θεϊκή με γιγάντωσε...Αυτή η θεία δύναμις μου έδωσε θάρρος δια να φθάσω με το πυρπολικό μου στην Τουρκική Ναυαρχίδα...Οι Τούρκοι ήταν τόσοι ώστε εάν έπτυον επάνω μας θα μας έπνιγαν αναμφιβόλως...Εις το όνομα του Κυρίου φώναξα εκείνη τη στιγμή. Έκανα τον Σταυρό μου και πήδηξα στη βάρκα. Οι φλόγες του πυρπολικού μεταδόθηκαν στην Ναυαρχίδα που τινάχθηκε στον αέρα και παρέσυρε στον θάνατο χιλιάδες Τούρκους...».

(Κωνσταντίνος Κανάρης)

 

       «Έκατσα που εσκαπέτισαν με τα μπαϊράκια τους απεκατέβηκα κάτω. Ήταν μιά εκκλησία εις τον δρόμον, η Παναγία στο Χρυσοβίτσι, και το καθησιό μου ήτο όπου έκλαιγα την Ελλάς...Σίμωσα, έδεσα το άλογό μου σ' ένα δένδρο, μπήκα μέσα και γονάτισα. Παναγία μου είπα από τα βάθη της καρδιάς μου και τα μάτια μου δάκρυσαν. Παναγία μου βοήθησε και τούτη τη φορά τους Έλληνες να ψυχωθούν. Έκανα το Σταυρό μου, ασπάσθηκα την εικόνα της, βγήκα από το εκκλησάκι, πήδηξα στο άλογό μου και έφυγα. Σε λίγο μπροστά μου ξεπετάγονταν οχτώ αρματωμένοι, ο εξάδελφός μου ο Αντώνης Κολοκοτρώνης και επτά ανήψια του. - Κανείς δεν είναι στην Πιάνα, μου είπε ο Αντώνης. Ούτε στην Αλωνίσταινα. Είναι φευγάτοι. - Ας μη είναι κανείς αποκρίθηκα. Ο τόπος σε λίγο θα γιομίση παλληκάρια...Ο Θεός υπέγραψε την λευτεριά της Ελλάδος και δεν θα πάρη πίσω την υπογραφή του».

(Θεόδωρος Κολοκοτρώνης)

 

       «Χωρίς αρετή και πόνο εις την πατρίδα και πίστη εις την θρησκεία τους έθνη δεν υπάρχουν».

       «...Κι' αν είμαστε ολίγοι...παρηγοριώμαστε μ' έναν τρόπον, ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θερία πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε, τρώνε από μας και μένει και μαγιά. Και ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν, κι΄όταν κάνουν αυτείνη την απόφασιν, λίγες φορές χάνουν και πολλές κερδαίνουν...».

       «...Τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι' αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι, όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσωμεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί, να την φυλάμε κι' όλοι μαζί και να μη λέγη ούτε ο δυνατός «εγώ», ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς «εγώ»; Όταν αγωνιστή μόνος του και φκειάση, ή χαλάση, να λέγη εγώ, όταν όμως αγωνίζονται πολλοί να φκειάνουν, τότε να λένε «εμείς». Είμαστε εις το «εμείς» κι' όχι εις το «εγώ». Και εις το εξής να μάθωμεν γνώση, αν θέλωμεν να φκειάσωμεν χωριόν, να ζήσωμεν όλοι μαζί....».

(Ιω. Μακρυγιάννης)

 

       «Το Ελληνικόν Έθνος, αφ' ού υπέκυψεν εις τον βάρβαρον και σκληρότατον ζυγόν της Οθωμανικής τυραννίας, υστερήθη όχι μόνον την ελευθερίαν του, αλλά και παν είδος μαθήσεως...και ήτον ενδεχόμενον να εκλείψη διόλου από το Έθνος η Ελληνική γλώσσα, εάν δεν την διέσωζεν η Εκκλησία προς ήν οφείλεται και κατά τούτο ευγνωμοσύνη».

(Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός)

 

       «Μόνον του Ευαγγελίου η διδαχή εμπορεί να σώση την αυτονομίαν του Γένους, όταν μάλιστα κηρύττεται από ποιμένας φίλους της αληθείας και της δικαιοσύνης»

(Αδ. Κοραής)

 

       «...Τούτο παρακαλώ να τους παραγγείλετε να πράττωσιν εις το εξής, παριστάνοντες εις αυτούς, ότι πολεμούν όχι μόνον υπέρ πατρίδος, αλλά και υπέρ πίστεως».

(Αδ, Κοραής προς Γ.Κουντουριώτην, 1824)

 

       «...Μόνη η δικαιοσύνη φέρει την ελευθερίαν, την δύναμιν και την ασφάλειαν. Όπλα χωρίς δικαιωσύνην, γίνονται όπλα ληστών, ζώντων εις καθημερινόν κίνδυνον να στερηθώσι την δύναμιν από άλλους ληστάς, ή και να κολασθώσιν ως λησταί από νόμιμον εξουσίαν. Η ανδρεία χωρίς την δικαιοσύνην είναι ευτελές προτέρημα, η δικαιοσύνη, αν εφυλάσσετο από όλους, ουδέ χρείαν όλως είχε της ανδρείας. Και αυτή του Θεού η παντοδυναμία ήθελ' είσθε χωρίς όφελος διά τους ανθρώπους, αν δεν ήτον ενωμένη με την άπειρον δικαιοσύνην του...».

(Αδ, Κοραής προς Οδυσσέα Ανδρούτσον, 1824)

 

       «...Αχ, διά τους οικτιρμούς του Θεού, ο οποίος είναι όλος αγάπη, διά το όνομα της Πατρίδος, η οποία είναι όλη αρετή, ας καθαρίσωμεν την ψυχήν μας, και εις αυτήν την ώραν του κινδύνου, από τον ρύπον της διχονοίας, ας θάψωμεν εις τον τάφον της λησμονησίας τα άγρια και ανόητα πάθη μας, ας πλύνωμεν τας μεμολυσμένας καρδίας εις το ιερόν λουτρόν της αγάπης, ο πατριωτισμός ας λαμπρύνη, εις το εξής τον θολωμένον νουν μας, η ειλικρίνεια ας βασιλεύση εις την καρδίαν μας, η αγάπη κα η σύμπνοια ας προπορεύωνται, ως νεφέλη πυρός, όλων των βουλών μας και όλων των έργων μας».

(Σπ. Τρικούπης)

 

       «Κι' όσο αγαπώ την πατρίδα μου δεν αγαπώ άλλο τίποτας. Ναρθή ένας να μου ειπή ότι θα πάγη ομπρός η πατρίδα, στρέγομαι να μου βγάλη και τα δυό μου μάτια. Ότι αν είμαι στραβός, και η πατρίδα μου είναι καλά, με θρέφει, αν η πατρίδα μου αχαμνά, δέκα μάτια νάχω, στραβός θανά είμαι. Ότι σ΄αυτείνη θα ζήσω, δεν έχω σκοπό να πάγω αλλού».

(Ιω. Μακρυγιάννης)

 

       «Είναι καιρός...να κρημνίσωμεν από τα νέφη την Ημισέληνον διά να υψώσωμεν το σημείον, δι' ού πάντοτε νικώμεν, λέγω τον Σταυρόν και ούτω να εκδικήσωμεν την πατρίδα και την ορθόδοξον ημών πίστιναπό την ασεβή των ασεβών καταφρόνησιν»;

(Αλ. Υψηλάντης)

       «...Η ημέρα εκείνη, την οποίαν επιθυμούσαν οι πατέρες μας να την ιδούν, έφθασε και ο Νυμφίος έρχεται...Έφθασεν ο καιρός διά να λάμψη πάλιν ο Σταυρός και να λάβη πάλιν η Ελλάς, η δυστυχής Πατρίς μας, την ελευθερίαν της...».

       «Ό, τι και αν εκάμαμεν, είτε εγώ, είτε οι συνάδελφοί μου, είτε ως εταίροι, είτε ως αγωνισταί, ήτο έμπνευσις και έργον της Θείας Προνοίας, και ουδέν ηθέλομεν πράξει άνευ της εμπνεύσεως ταύτης».

(Άνθιμος Γαζής)

 

***

       «ΙΔΟΥ ο Θεός μεθ' ημών, ος επάταξεν έθνη πολλά και απέκτεινε βασιλείς κραταιούς. Ο Παντοκράτωρ Θεός δεν μας αφήνει εις την διάκρισιν του εχθρού. Αλλά είναι σύμμαχός μας, καθώς πολλάκις το είδομεν και άμποτε εις το εξής διά της δυνάμεως του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού και διά της ενεργείας και γενναιότητός σας να αφανισθή ο εχθρός εξ ολοκλήρου...».

(Π. Μαυρομιχάλης προς τον Θ.Κολοκοτρώνη)

 

***

       «ΧΩΡΙΣ αρετή και θρησκεία δεν σχηματίζεται κοινωνία, ούτε βασίλειον».

(Στρατηγός Μακρυγιάννης)

 

***

       «Ο Θεός είναι μετά της Ελλάδος και υπέρ της Ελλάδος και αύτη σωθήσεται. Επί ταύτης της πεποιθήσεως αντλώ πάσας μου τας δυνάμεις και πάντας τους πόρους».

(Ι. Καποδίστριας)

 

       «Η Ιστορία και το μέλλον της Ελλάδος στηρίζονται πάνω σε τρεις λέξεις: Θρησκεία, Ελευθερία, Πατρίς».

(Παλαιών Πατρών Γερμανός)

 

       «Εγώ, η φαμίλια μου, τα' άρματά μου, ό,τι έχω είναι για την Ελλάδα».

(Θεόδωρος Κολοκοτρώνης)

Ορθόδοξος Φιλόθεος Μαρτυρία
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"

 

  Διαδίκτυο:http://www.impantokratoros.gr

῾Ο ῾Ελληνισμός στή ζωή καί στό ἔργο τοῦ Μακρυγιάννη

του π. Γεωργίου Μεταλληνού – Από το βιβλίο «Ελληνισμός μετέωρος»

... Ο Μακρυγιάννης φαίνεται να ζει στήν ύπαρξή του την ιστορική διαχρονία και ενότητα του Ελληνισμού.
Είναι τόσο φυσική στο Μακρυγιάννη η αδιατάρακτη συνέχεια του Έθνους, ώστε μιλώντας για την εποχή του να αναδύονται στη μνήμη του αβίαστα οι αρχαίοι. «Γοναίγοι προπατέρες» μας είναι ο Μιλτιάδης, ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης, ο Λεωνίδας, ο «γέρο Σωκράτης καί ο Πλάτων» καί όλοι «οι επίλοιποι γενναίοι άνδρες» …Οι νέοι Έλληνες είναι απόγονοι των παλιών Ελλήνων» καί παιδιά των συνεχιστών της δικής τους ιστορικής παρουσίας», του Ρήγα, του Μάρκου Μπότσαρη, του Καραϊσκάκη, του Δυσσέα, του Διάκου, του Κολοκοτρώνη, του Νικήτα, του Κυργιακούλη, του Μιαούλη, του Κανάρη, των Υψηλάντων». Το πειστήριο: "Θυσίασαν τη ζωή τους καί την κατάστασήν τους δι' αυτείνη την ορθόδοξην θρησκείαν και δι’ αυτείνην την ματοκυλισμένην μικρή τους πατρίδα». Με την επανάσταση ανέστησαν την αρχαία Ελλάδα.
Βέβαια, υπάρχει και η αναφορά στον άλλο κλάδο του εθνικού δένδρου, τους αγίους της Ορθοδοξίας. Δίπλα στο Σωκράτη επιβιώνει ατή μακρυγιάννεια μνήμη ο Μ. Βασίλειος. Οι νέοι Έλληνες δεν είναι μόνο απόγονοι των αρχαίων, αλλά παιδιά καί των Αγίων της Ρωμηοσύνης, όλης δηλαδή της ελληνικής ιστορικής συνέχειας.
Η μνήμη των προγόνων ενισχύει το αυτοσυναίσθημα του Μακρυγιάννη. «Απόγονοι αυτεινών των περίφημων ανθρώπων, όπου στόλισαν την ανθρωπότητα μ' αρετή». Η συνείδησή του όμως δεν λειτουργεί ρατσιστικά. Οι Αρχαίοι δεν είναι μόνο δικοί μας πρόγονοι, αλλά πνευματικά «γοναίγοι όλης της ανθρωπότης», «μεγάλοι άνδρες του κόσμου». Η Ελλάς είναι «μερική πατρίδα τους». Μ' αυτές τις περγαμηνές εισέρχεται το Έθνος στα ελεύθερα Κράτη της Ευρώπης. Αρχαίοι καί Άγιοι του έχουν κληροδοτήσει τις αρετές τους, καί γι' αυτό δεν νοιώθει καμιά μειονεξία. Οι πρώτοι: «αγαθοί, δίκαιγοι, το φως της αλήθειας, γενναίοι ύπερασπισταί της λευτεριάς». Οι Άγιοι: «είχαν πρώτα αρετή, ηθική», έγιναν «καλοί χριστιανοί ορθόδοξοι θεολόγοι καί καλοί φιλόσοφοι» καί με τη φώτιση του Θεού «πατέρες της Εκκλησίας καί άγιοι».
Η επιβίωση των προγόνων δεν στηρίζεται στη φυλετική συνέχεια, αλλά στη ψυχική. Η κοινότητα των αρετών επιβεβαιώνει την ταύτιση. «Στη θέση οπού απέθανες εσύ, Λεωνίδα, με τους τρακόσους σου, πέθαναν καί αυτείνοι δια την Θρησκείαν καί την πατρίδα».
…Η πτώση της αρχαίας Ελλάδος οφείλεται στην αλλοτρίωση των παιδιών της. «Χάνοντας αυτείνοι, εχάθη καί η πατρίδα τους, η Ελλάς, έσβησε το όνομά της». Ξαναβρίσκοντας έτσι, την γνησιότητά τους οι Έλληνες, μπόρεσαν να την αναστήσουν. Είναι οι «αθάνατοι Έλληνες», οι τίμιοι αγωνιστές, πού ανέστησαν την Ελλάδα. Μάλλον «ο Θεός ο δίκαιος» χάρη των αρχαίων» ανάστησε και τους απογόνους των». Διότι ο Θεός σ' αυτη τη συνέχεια του Ελληνισμού έχει κεντρική θέση.
Ο Μακρυγιάννης εντοπίζει καί τις απόλυτες αξίες της ελληνικής παρακαταθήκης, που συνιστούν τα ιερά καί όσια, τα οποία αγωνιζόταν να διασώσει. Είναι οι συνιστώσες της ταυτότητας του Γένους-Έθνους, η θρησκεία καί η πατρίδα.
. . . Θρησκεία των Νεοελλήνων είναι η Ορθοδοξία, η «ενυπόστατος πίστις» των Αγίων του Γένους, με όλες τις ησυχαστικές πρακτικές της (άσκηση –μετάνοια - αγώνα για τη σωτηρία-θέωση). Χωρίς την προϋπόθεση αυτή ο Μακρυγιάννης μένει ακατανόητος, παρερμηνεύεται, παρεξηγείται. Η Ορθοδοξία είναι η πνευματική παράδοση του Ελληνισμού. Στήν αυθεντική της έκφραση ανεξίθρησκη («η θρησκεία κάθε ανθρώπου» σεβαστή), φιλάνθρωπη, αντιρατσιστική. Εκκλησίες καί Μοναστήρια διασώζουν την «υπαρκτή Ορθοδοξία» καί γι' αυτό αποτελούν τόπους συνεχούς αναβαπτισμού του Γένους. Τα Μοναστήρια ήσαν, εξ άλλου, «τα πρώτα προπύργια της επανάστασης μας».
Πατρίδα είναι ο γεωγραφικός χώρος πραγματώσεως του Έλληνα-Ρωμηού, δηλαδή Ορθοδόξου. Γι' αυτό πρέπει να είναι ελεύθερη, για να είναι δυνατή καί η αυτοπραγμάτωση καί ολοκλήρωση αυτή του Έλληνα ανθρώπου καί του πολιτισμού του. Διότι η πατρίδα μόνο ως κοινωνία δικαιοσύνης, ισοτιμίας καί ρωμαίικης δημοκρατίας μπορεί να νοηθεί. Προορισμός της: «να ζει (ο Έλληνας) καί οι συγγενείς του (= οι λοιποί του Γένους του) ως τίμιοι άνθρωποι εις την κοινωνίαν». Μιλώντας για την πατρίδα ο Μακρυγιάννης αληθινά εκστασιάζεται. «Ο ζήλος της πατρίδος», βρίσκει έτσι τη δικαίωσή του, όπως καί όλες οι θυσίες γι' αυτήν. Η πατρίδα όμως νοείται πάντα σε συνάρτηση με τη θρησκεία», διότι αυτή «μας ελευθέρωσε». Η επανάσταση είναι καρπός της αθεράπευτης αγάπης του Έλληνα για τη πατρίδα και τη θρησκεία. Ο Έλληνας στη γνησιότητά του «διψά για αρετή καί δια πατριωτισμόν».
Μιλώντας για τον Ελληνισμό ο Μακρυγιάννης, δέχεται, καθαρά την έννοια του «Λαού του Θεού», Όπως καί ο Ντοστογέφσκυ για το Ρωσικό Λαό. Και είναι «λαός του Θεού» ο Ελληνικός στο μέτρο, πού πορεύεται μέσα στο θέλημα του Θεού, κατά το «μακάριος, ου ο Θεός βοηθός αυτού» (Ψαλμ. 145,5). Λείπει κάθε απόχρωση εθνικισμού καί φυλετισμού στο Μακρυγιάννη, γιατί στή συνείδησή του κυριαρχεί ο ρωμαίικος «οικουμενικός πατριωτισμός» καί όχι ο δυτικότροπος — διαφωτιστικός - «εθνικιστικός πατριωτισμός». Λαός του Θεού είναι ο Ελληνικός, διότι ζει μόνιμα με τη συνείδηση της παρουσίας του Θεού στη ζωή του καί της ανάγκης της θείας βοήθειας ως Χάριτος για την ιστορική ύπαρξη του.
Ο Μακρυγιάννης, με τη συζυγία «θρησκεία-πατρίδα», χαράζει τις θεμελιακές συντεταγμένες του ελληνικού ήθους, ενός τρόπου υπάρξεως, πού αγωνίζεται πρώτα ο ίδιος να πραγματώσει.
Ο Μακρυγιάννης είναι γι' αυτό ένα δυναμικό δείγμα του ελληνορθόδοξου-ρωμαίικου ήθους. Στό λόγο καί την πράξη του σπουδάζουμε την ιστορική συνέχεια μας. Τύποι σαν τον Μακρυγιάννη, τον Παπαδιαμάντη, τον Κόντογλου κ.ά. συνιστούν αρχετυπικά σημεία αναφοράς στη διακρίβωση του νεοελληνικού ήθους.