"᾿Εγώ εἰμί τὸ Α καὶ τὸ Ω, ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος, ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος" (᾿Αποκ. κβ΄, 13)

Κείμενα γιά τήν ἑλληνική γλῶσσα στή διαχρονική της μορφή, ἄρθρα ὀρθοδόξου προβληματισμοῦ καί διδαχῆς, ἄρθρα γιά τήν ῾Ελλάδα μας πού μᾶς πληγώνει...


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα θλίψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα θλίψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 5 Δεκεμβρίου 2010

Μοναχός Μωϋσῆς, ῾Η κατάθλιψη σήμερα


πηγή:  Μακεδονία, 5/12/2010

Η κατάθλιψη σήμερα

Γράφει ο Μοναχός Μωυσής, αγιορείτης

Μου τηλεφωνούν νέοι και μεγάλοι άνθρωποι, που φθάνουν στο σημείο ακόμη και να κλαίνε γιατί χάνουν ξαφνικά την εργασία τους. Η λύπη, η στενοχώρια, το άγχος τούς οδηγούν κάποτε και στην κατάθλιψη. Ορισμένοι θεωρούν ότι προέρχεται από παθολογικά αίτια, άλλοι από έπαρση, μεγαλομανία, τελειομανία ή διάφορες φοβίες. Πρόκειται για μια κουραστική κατάσταση αιθάλης, λογισμών, συννεφιασμένης καρδιάς, στενόχωρης διαθέσεως, μελανής κηλίδος και σκιάς. Η κατάθλιψη είναι γνωστό νόσημα με συνεχώς αυξητική τάση στον δυτικό κόσμο....

Υπερβολικά αυστηρή και κακή αγωγή, οικογενειακά δράματα και διαζύγια, η υπερένταση, η μέθη, το πένθος, μία ξαφνική σοβαρή ασθένεια. Ο τρόμος, το άλγος και το πάθος, ιδιαίτερα στις γυναίκες, δημιουργούν πρόσωπα οκνηρά, κουρασμένα, μαραμένα, μαζεμένα, ταλαιπωρημένα και απομονωμένα. Μια βαριά θλίψη, μια φυγοπονία, μία έλλειψη ενδιαφέροντος για καθετί, μία ενοχλητική δυσφορία και δυσφημία, ένα αίσθημα πανικού και ένας μεγάλος φόβος για το μέλλον χαρακτηρίζει συνήθως τους νοσούντες καταθλιπτικούς. Υπάρχει μία παχυλή πνευματική ανορεξία, μία βαριεστημένη βούληση, μία μεγάλη δυσκολία για το πάρσιμο σημαντικών αποφάσεων της ζωής.

Ένας καταθλιπτικός μερικές φορές έχει ανήσυχο ύπνο με ενοχλητικά όνειρα. Θέλει να κοιμηθεί πολύ και δεν μπορεί. Πάσχει από αϋπνίες και εξαντλείται αφάνταστα. Δεν φροντίζει και δεν περιποιείται καλά τον εαυτό του. Έχει απαιτήσεις και δυσκολίες με τους άλλους. Όμως συχνά δεν φταίει, αν φταίει, όσο και πόσο φταίει ο ίδιος ο άνθρωπος. Όταν υπάρχει μεγάλη ένταση στην εργασία, επικρέμεται ο φόβος της απολύσεως. Έχουν αυξηθεί οι επισκέψεις σε ψυχολόγους και ψυχιάτρους και η λήψη ψυχοφαρμάκων. Το πιο φοβερό είναι και η τρομερή αύξηση των αυτοκτονιών στην Ελλάδα. Δεν υποφέρουν μόνο οι φτωχοί από έλλειψη των προς το ζην απαραίτητων αλλά και οι πλούσιοι από έλλειμμα βαθύτατου νοήματος ζωής. Οι ευαίσθητοι είναι πιο επιρρεπείς στην κατάθλιψη.

Όμως θα πρέπει ειλικρινά να πούμε πως υπάρχει και μία ψυχολογική και πνευματική ερμηνεία των λεπτών και δύσκολων αυτών καταστάσεων. Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν έχει μέσα του πλούσιο απόθεμα πνευματικών δυνάμεων αυτογνωσίας, υπομονής, ελπίδος, μετριοφροσύνης και καρτερικότητος. Θεωρεί ότι εκτιμάται για την υψηλή θέση εργασίας που κατέχει, τον υψηλό μισθό, την αριστοκρατική περιοχή που διαμένει, την καλή μάρκα αυτοκινήτου που κατέχει, τι φορά και τι φέρει. Διασαλευόμενο αυτό το προφίλ που καταρρέει και θλίβεται. Έτσι έρχεται η οικονομική κρίση να μας κρίνει πνευματικά.

Θα πρέπει να τονίσουμε βεβαίως πως όλα τα παραπάνω είναι σχετικά και όχι απόλυτα. Δεν μιλάμε εδώ για τις εξαιρέσεις. Μία έγκαιρη και έγκυρη διάγνωση είναι πάντοτε ωφέλιμη, πριν χρονίσει το πρόβλημα. Χρειάζεται οπωσδήποτε ο ειδικός γιατρός, με ήθος και γνώση, εμπειρία και κατανόηση, αλλά και αλλαγή ζωής και τρόπος σκέψεως και να δούμε λίγο ψηλά. Η αισιοδοξία, η φιλία, η ωραία συζήτηση, ένας περίπατος, η μετατροπή του σκεπτικού μας, ένα ταξίδι, ένα προσκύνημα, μία επίσκεψη σε αγαπημένα πρόσωπα συντείνουν στην απόδραση της συννεφιάς που σκοτεινιάζει την ψυχή. Σε ορισμένους ανθρώπους, μη σας φανεί παράξενο, τους αρέσει να προβληματίζονται συνεχώς, να αγχώνονται, να βαρυθυμούν, να υποπτεύονται, να ζηλεύουν και να κακιώνουν.

Ο Θεός ως διά μαγείας δεν ελευθερώνει τον άνθρωπο από τα πάθη, τις αδυναμίες και τα νοσήματα. Όμως μία ορθή, διακριτική, συνειδητή πνευματική χριστιανική ζωή δημιουργεί έναν νηφάλιο τρόπο ζωής, ένα κλίμα εύκρατο ελευθερίας, ανέσεως, ειρήνης και χαράς, που δύσκολα αφήνει η γνησιότητά του να εισέλθουν νόθα στοιχεία που φέρουν θλίψη, απαισιοδοξία, μελαγχολία και κατάθλιψη. Οι δυσκολίες της ζωής είναι προς αντιμετώπιση και ωρίμανση και όχι προς απόγνωση. Είναι ανάγκη λοιπόν μεγάλη να νοηματοτοδοθεί ορθά και γερά η ζωή, ώστε να μη λυγίζει ή βουλιάζει στα μαύρα βαλτόνερα της κατάθλιψης.
 
Πηγή: ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

Πέμπτη 23 Σεπτεμβρίου 2010

Μή παραδίδεσαι εἰς ρέμβην θλίψεως- ῾Αγίου Νεκταρίου




Σε συμβουλεύω να μη παραδίδεσαι εις ρέμβην θλίψεως (μελαγχολίαν) διότι τούτο πλήττει μεγάλως τας καρδίας των αδελφών. Ο μισθός σου θα είναι μέγας εάν γίνεσαι ταίς αδελφαίς ευφροσύνης πρόξενος. Τούτο σοι το συμβουλεύω διότι και εγώ τούτο έχω ως αρχήν εν τω βίω μου. Τούτο θέλω να έχωσιν ως αρχήν και αι μαθήτριαί μου. Όταν ευφραίνεις την καρδίαν του πλησίον σου, πολλώ μάλλον της αδελφής, της στερηθείσης των πάντων και απεκδεχομένης παρά σου μόνης πνευματικήν ευφροσύνην, τότε έσο βεβαία ότι ευαρεσκείς τω Θεώ πολλώ μάλλον ή εάν μακράς ποιείς προσευχάς και μεγάλας νηστείας.

Άγιος Νεκτάριος
από Επιστολή προς την πνευματική του θυγατέρα Ξένη Μοναχή


Πηγή:http://epistrofiann.blogspot.com

Κυριακή 13 Ιουνίου 2010

Θλίψη και κατάθλιψη- Γράφει ὁ μοναχός Μωϋσῆς, ῾Αγιορείτης




Ο γέροντας Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης συχνά έλεγε πως η σήμερα τόσο διαδομένη κατάθλιψη συχνά και κύρια οφείλεται στον μεγάλο εγωισμό. Από μικροί μεγαλώνουμε με μια λαθεμένη αγωγή. Των περισσότερων η ανατροφή από μικρά παιδιά είναι μία επιμελής καλλιέργεια ενός λίαν εγωιστικού πνεύματος. Γεννιέται από νωρίς η σφοδρή επιθυμία για διάκριση, έπαινο, εντυπωσιασμό και πρωτοκαθεδρία. Γεννιέται ένα υπερβολικό ενδιαφέρον για την ενδυμασία, την κόμμωση και την επίδοση σε ανάξια λόγου πράγματα. Ο πολύς εγωισμός οδηγεί στον πρωταγωνιστισμό, την απόρριψη των άλλων, τη χρησιμοποίηση υπερβολών, ψευδών και ύβρεων. Ορισμένοι φθάνουν μάλιστα να υπηρετούν το άσχημο και το κακό μόνο και μόνο για να συζητιούνται και να προβάλλονται.
Με μια τέτοια πλεύση και προοπτική τι συμβαίνει; Πολύ συχνά, επειδή τα πράγματα δεν μας έρχονται όπως ακριβώς θέλουμε, αμέσως στεναχωριόμαστε, ταραζόμαστε, αγχωνόμαστε, απογοητευόμαστε και κλεινόμαστε στον εαυτό μας, Παρουσιάζεται μια βαθιά θλίψη μέσα μας ότι δεν μας προσέχουν πολύ, δεν μας αγαπάνε όσο θέλουμε, δεν αναγνωρίζουν την αξία μας και δεν εκτιμούν τα προσόντα και τις δυνατότητές μας. Μία λοιπόν μη αναγνώριση, μια παρατήρηση, μια επίπληξη μας θυμώνει, μας ντροπιάζει, μας αναστατώνει, μας θλίβει. Τούτο συμβαίνει γιατί έχει θιγεί ο εγωισμός, έχει ανατραπεί η ωραία ιδέα που υπήρχε για τον εαυτό μας, την οποία επιθυμούμε να έχουν οπωσδήποτε και οι άλλοι.
Είναι μεγάλη λύπη άξιοι νέοι άνθρωποι να φθάνουν και σ' αυτήν την αποτρόπαιη αυτοχειρία, γιατί δεν αντέχουν μία αποτυχία, μία απογοήτευση, μία υποτίμηση, μία προσβολή, μία ξαφνική πτώχευση. Ένας ταπεινός, ένας αληθινός Χριστιανός, όλα αυτά τα πικρά γεγονότα τα αντιμετωπίζει πιο ψύχραιμα, πιο αισιόδοξα, πιο καρτερικά και πιο ελπιδοφόρα. Μάλιστα, μερικές φορές μπορούν να γίνουν δυνατές αφορμές πνευματικής ωρίμανσης και ψυχικής καλλιέργειας.
Μια παρατεινόμενη στενοχώρια φέρνει θλίψη και αυτή πάλι τη φοβερή κατάθλιψη, που σήμερα μαστίζει πολλούς. Η κατάθλιψη μπορεί να αδρανοποιήσει τον άνθρωπο κουραστικά. Η κατάθλιψη έχει συνήθη αιτία τον άφθονο εγωισμό. Ο ταπεινός έχει ισχυρά αντισώματα, δεν είναι εύκολο να κυριευθεί από την κατάθλιψη. Τελικά, πιστεύουμε πως ο υπερβολικός εγωισμός είναι μια σκέτη ανοησία και η γνήσια ταπείνωση μια επιλογή ενός υψηλού πνευματικού κέρδους. Ο εγωιστής είναι πάντοτε αχόρταγος, ανικανοποίητος, ανασφαλής και αγχώδης. Αντίθετα, ο ταπεινός είναι ήσυχος, ικανοποιημένος, ευχαριστημένος, άφοβος και ήρεμος. Ο εγωιστής πάσχει να ξέρει πώς τον βλέπουν, πώς τον εκτιμούν και πόσο τον θαυμάζουν. Έτσι είναι συνεχώς ανήσυχος. Αυτό σημαίνει ότι του λείπει η αυτοεκτίμηση και εναγώνια την αποζητά από τους άλλους. Οι άλλοι όμως έχουν τα δικά τους προβλήματα και δεν ασχολούνται τόσο μ' αυτόν. Αυτοβασανιζόμενος και ταλαιπωρούμενος από νοσηρές επιθυμίες, φαντασίες και ιδέες πονά πολύ. Μην αντέχοντας, καταφεύγει σε διάφορα χάπια, ακόμη και σε αλκοόλ και ναρκωτικά, για να αποφύγει τον εσωτερικό πόλεμο.
Είναι γεγονός πως καταναλώνονται τεράστιες ποσότητες και μεγάλα ποσά για αντικαταθλιπτικά φάρμακα, αλλά και σε προγράμματα αποτοξινώσεως. Το πρόβλημα όμως δεν θεραπεύεται στη ρίζα του, γιατί παραμένει ισχυρός ο εγωισμός, που δημιουργεί όλα αυτά τα προβλήματα. Το αταπείνωτο φρόνημα των καιρών μας, οι συγκρούσεις, η μη αγωνιστικότητα, η νωχέλεια, οι συχνές απογοητεύσεις οδηγούν στην κατάθλιψη. Ευγενείς, ευαίσθητοι, αδύναμοι και αδρανείς νέοι μπορεί να κυριευθούν από την κατάθλιψη. Θεωρήσαμε την ταπείνωση ολέθριο ελάττωμα.
Αγωνιστήκαμε για άλλα πολλά που δεν ήταν ουσιαστικά και πρωτεύοντα. Μπερδέψαμε την ταπείνωση με την κακομοιριά και την απλοϊκότητα. Μόνο όμως ο αληθινά ταπεινός μπορεί να είναι πραγματικά χαρούμενος, αστεναχώρητος, νηφάλιος, γαλήνιος και υπερβολικά ειρηνικός. Οι ημέρες μας έχουν ιδιαίτερη ανάγκη πνευματικής ενισχύσεως.
«Μακεδονία» 13/06/2010