Ὁ χαμένος λόγος τοῦ Σεφέρη / Σεφέρης Γιῶργος

Ὁ χαμένος λόγος τοῦ Σεφέρη τῆς 6ης Ἀπριλίου τοῦ 1941 στοὺς ξένους ἀνταποκριτὲς μία ὥρα μετὰ τὴν εἰσβολὴ τῶν Γερμανῶν


Σήμερον εἰς τὰς 5.30΄ τὰ στρατεύματα τοῦ «Μεγάλου Ράιχ» ἐπετέθησαν ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος, τῆς μικρᾶς Ἑλλάδος, μιᾶς μικρᾶς χώρας ἡ ὁποία πρὸ μηνῶν ἀνθίσταται νικηφόρως ἐνάντια τῆς πλέον ὕπουλης ἐπιδρομῆς...

Ἡ Ἑλλὰς τὴν 28η Ὀκτωβρίου ἔλαβε τὴν ἀπόφασιν νὰ ζήσει ἐλεύθερα ἢ νὰ ἀποθάνει. Τὴν ἀπόφασιν ταύτην οὐδὲν κἄν τὴν συνεζήτησε ἤδη ἀπὸ τοὺς πρώτους μῆνας τοῦ πολέμου. Ἡ ἀπόφαση αὐτὴ παραμένει ἀκόμη καὶ σήμερον ἰσχυρά, ὁπότε τὸ αὐτὸ πρόβλημα παρουσιάσθη πρὸ ἡμῶν. Καὶ σήμερον εἴμεθα ἀποφασισμένοι νὰ ζήσωμεν ἐλεύθεροι ἢ νὰ ἀποθάνωμεν ...

Σήμερα τὸ πρωὶ ἤκουσα νὰ ψάλλεται αὐθορμήτως ἀπὸ τὰ συγκεντρωθέντα πλήθη ὁ Ἀκάθιστος ὕμνος. Ὄσας δυσκολίας κι ἂν ἀντιμετωπίζωμεν τώρα, θὰ ἔλθει ἡμέρα ὅπου ὅλοι οἱ ἐλεύθεροι λαοὶ ποὺ ἀγωνίζονται αὐτὴν τὴν στιγμήν, οἱ μαρτυρικοὶ λαοὶ καὶ ὅλοι ὅσοι εἰς τὸ μέλλον θὰ ἔρθουν συμπαραστᾶται εἰς τὸ πλευρόν μας, ὅλοι θὰ ἀναπέμψουν τὸν Ὕμνον αὐτὸν εἰς τὴν προστάτιδα Θεοτόκον ...

Πηγή:http://www.agiazoni.gr

ΕΙΣΟΔΙΑ ΚΑΙ ΑΡΤΟΣ Τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱεροθέου

1. Ἡ εἴσοδος τῆς Θεοτόκου στὸν Ναὸ συνδέεται μὲ θαυμαστὰ γεγονότα. Ὅταν μιλᾶμε γιὰ Ναό, ἐννοοῦμε τὸν Ναὸ τοῦ Σολομῶντος καὶ ὅταν κάνουμε λόγο γιὰ Εἰσόδια στὸν Ναό, ἐννοοῦμε τὴν εἴσοδο τῆς Θεοτόκου στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων. Εἶναι γνωστὸν ὅτι στὸν κυρίως Ναὸ τοῦ Σολομῶντος εἰσέρχονταν Ἱερεῖς ποὺ ἐπιτελοῦσαν τὴν λατρεία τοῦ θυμιάματος καὶ στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων, θὰ λέγαμε σήμερα ἐμεῖς στὸ Ἱερὸ Βῆμα εἰσερχόταν ὁ Ἀρχιερεὺς τοῦ ἐνιαυτοῦ ἐκείνου καὶ μάλιστα μία φορὰ κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ ἔτους.
Ὅταν ἑορτάζουμε τὰ Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου στὸν Ναό, ἐννοοῦμε τὰ Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων γιὰ νὰ παραμείνη ἐκεῖ γιὰ δώδεκα ὁλόκληρα χρόνια, ἀπὸ τριῶν ἐτῶν ἕως δεκαπέντε, ζώντας μέσα στὸ Φῶς τοῦ Θεοῦ καὶ βιώνοντας τὴν θέωση. Ἔτσι ἑρμηνεύουν τὸ γεγονὸς αὐτὸ οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας.
Ἦταν λοιπὸν ἕνα προκλητικὸ γεγονός, κάποιος ἄνθρωπος καὶ μάλιστα ἕνα κορίτσι νὰ εἰσέλθη σὲ αὐτὸν τὸν ἱερὸ χῶρο, ὅπου φυλάσσονταν τὰ πιὸ ἱερὰ ἀντικείμενα τοῦ Ἰσραήλ, ὅπως ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης, ἡ Στάμνα μὲ τὸ Μάννα, ἡ Ράβδος τοῦ Ἀαρῶν καὶ βεβαίως οὔτε οἱ Ἱερεῖς εἶχαν δικαίωμα νὰ εἰσέλθουν, ἀλλὰ οὔτε καὶ ὁ Ἀρχιερεὺς καθημερινῶς.
Μέσα στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων ἡ Θεοτόκος γιὰ δώδεκα χρόνια τρεφόταν ἀπὸ ἄρτο ποὺ τῆς ἔφερνε ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ. Αὐτὸ ἀναφέρεται στὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ ἦταν ἀπὸ τὰ θαυμαστὰ γεγονότα. Σὲ ἕνα τροπάριο τοῦ ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς γράφεται: «Δι᾽ ἀγγέλου ἐκτρέφεται». Καὶ σὲ ἄλλο τροπάριο λέγεται: «Ἐπουρανίῳ τραφεῖσα, Παρθένε, ἄρτῳ πιστῶς ἐν τῷ Ναῷ Κυρίου».

2. Τί ἦταν αὐτὸς ὁ ἄρτος ἀπὸ τὸν ὁποῖον τρεφόταν ἡ Παναγία; Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἀναφερόμενος σὲ αὐτὸν τὸν εὐλογημένο ἄρτο ποὺ ἔτρεφε τὴν Παναγία λέγει ὅτι ὁ Θεὸς ἔστελνε «τροφὴν ἄνωθεν ἀπόρρητον ἐκεῖ τῇ Παρθένῳ δι᾽ ἀγγέλου». Ὅμως δὲν ἦταν ἕνας συνηθισμένος ἄρτος, τὸν ὁποῖον ὁ ἄγγελος ἔπαιρνε ἀπὸ κάποιο σπίτι καὶ τὸν μετέφερε στὴν Παναγία, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα ἦταν ἡ ἄκτιστη ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, διὰ τῆς ὁποίας, κατὰ τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ, «τήν τε φύσιν κρειττόνως ἀνερρώννυτο (ἐδυνάμωνε) καὶ κατὰ σῶμα τῶν ἀσωμάτων καθαρωτέρα καὶ ὑπερτέρα καὶ συνετηρεῖτο καὶ ἐτελεῖτο».
Εἶναι προφανὲς ὅτι δὲν ἦταν μιὰ κτιστὴ τροφή, ἕνας ὑλικὸς ἄρτος, ἀλλὰ μιὰ ἄλλη διαφορετική, ξένη τροφή, δηλαδὴ ἦταν ἡ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ ἡ ὁποία ἐνδυνάμωνε τὸ σῶμα τῆς Παναγίας γιὰ νὰ ἔχη νοερὰ προσευχὴ καὶ θεωρία Θεοῦ. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ Παναγία γιὰ δώδεκα χρόνια ἦταν μέσα στὸ Φῶς τοῦ Θεοῦ καὶ εἶχε κοινωνία μαζί Του, εἶχε φθάσει στὴν θέωση. Στὴν πραγματικότητα ζοῦσε ὅπως ζοῦσαν ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὕα στὸν Παράδεισο πρὶν τὴν πτώση, γι’ αὐτὸ καὶ ὅταν τὴν ἐπισκέφθηκε ὁ ἄγγελος κατὰ τὸν Εὐαγγελισμό, γιὰ νὰ τῆς ἀναγγείλη ὅτι θὰ γίνη Μητέρα τοῦ Χριστοῦ, τὴν ἀπεκάλεσε Κεχαριτωμένη.

3. Αὐτὸς ὁ ἄρτος ἀπὸ τὸν ὁποῖο τρεφόταν ἡ Παναγία δὲν ἐξέλιπε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἐξακολουθεῖ νὰ ὑπάρχη καὶ σήμερα. Δὲν πρόκειται γιὰ τὸν καθημερινὸ κτιστὸ ἄρτο, ἀλλὰ γιὰ τὸν Ἄρτο τῆς Ζωῆς ποῦ εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός.
Σὲ αὐτὸν τὸν Ἄρτο ἀναφερόταν ὁ Χριστὸς μὲ τὸν λόγο τὸν ὁποῖο ἀπήντησε στὸν διάβολο στὸ Ὅρος τῶν Πειρασμῶν. Ὅταν ὁ διάβολος τοῦ ὑπέδειξε νὰ μεταβάλη τὶς πέτρες σὲ ἄρτο, Ἐκεῖνος ἀπάντησε «οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλ᾽ ἐν παντὶ ρήματι ἐκπορευομένῳ διὰ στόματος Θεοῦ» (Ματθ. δ´, 4).
Ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ὑλικὸ ἄρτο, τὸν ὁποῖο γευόμαστε καθημερινῶς, ὑπάρχει καὶ ὁ πνευματικὸς Ἄρτος, ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς καὶ ὁ λόγος Του. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος γράφει: «Δύναται ὁ Θεὸς καὶ ρήματι θρέψαι τὸν πεινῶντα». Καὶ αὐτὸ φαίνεται ἀπὸ τὸ ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας μας, πῶς οἱ ἅγιοι ζοῦσαν ἀπὸ αὐτὸν τὸν πνευματικὸ Ἄρτο.
Ὁ Χριστὸς μὲ τὴν προσευχὴ ποὺ μᾶς δίδαξε, τὸ γνωστὸ «Πάτερ ἡμῶν», συμπεριέλαβε καὶ τὸ αἴτημα: «Τὸν ἄρτον ἠμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον». Πρόκειται γιὰ τὸν ἄρτον τὸν ἀναγκαῖο γιὰ τὴν οὐσία τῆς ὑπάρξεώς μας, γι’ αὐτὸ καὶ λέγεται ἐπιούσιος. Καὶ ἐπειδὴ ἡ Ἐκκλησία τοποθέτησε τὴν Κυριακὴ προσευχὴ μὲ τὴν συγκεκριμένη αὐτὴ αἴτηση κατὰ τὴν διάρκεια τῆς θείας Λειτουργίας καὶ λίγο πρὸ τῆς θείας Κοινωνίας, αὐτὴ ἡ αἴτηση ἀναφέρεται κυρίως στὸν εὐχαριστιακὸ ἄρτο, τὴν βρώση τοῦ Σώματος καὶ τὴν πόση τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Ἄλλωστε αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς εἶπε: «Ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς», Αὐτὸς εἶναι τὸ οὐράνιο Μάννα.
Ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς ἑρμηνεύοντας αὐτὸ τὸ αἴτημα τῆς Κυριακῆς Προσευχῆς τὸ συνδέει μὲ τὴν θεία Κοινωνία τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ καὶ κάνει λόγο γιὰ τὴν «τροφὴ τοῦ ἄρτου τῆς ζωῆς», «ἵνα νικήσῃ τὸν θάνατον τῆς ἁμαρτίας», ἀπὸ τὴν παροῦσα ζωὴ τῆς θνητότητος. Βεβαίως καὶ ἂν θεωρήσουμε ὅτι στὸ αἴτημα αὐτὸ γιὰ τὴν λήψη τοῦ ἄρτου ἀναφέρεται καὶ ὁ «ἐφήμερος ἄρτος», διὰ τοῦ ὁποίου συγκροτεῖται ἡ παροῦσα ζωή, δὲν θὰ ἀστοχήσουμε.
Μὲ αὐτὸν τὸν Ἄρτο, τὴν Χάρη καὶ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, ἐτρέφετο ἡ Παναγία μέσα στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων. Μὲ αὐτὸν τὸν Ἄρτο τρεφόμαστε καὶ ἐμεῖς κάθε φορὰ ποὺ τελοῦμε τὴν Θεία Λειτουργία. Καὶ βεβαίως γιὰ νὰ ἐνεργήση ὁ Ἄρτος αὐτός, δηλαδὴ ὁ Χριστός, «εἰς ζωὴν αἰώνιον», πρέπει νὰ ζοῦμε κατὰ τὸν τρόπο ποὺ ζοῦσε ἡ Παναγία.

4. Αὐτὸ τὸ θαυμάσιο γεγονὸς ποὺ συνέβη στὴν Παναγία ἔχει πολὺ μεγάλη σημασία γιὰ τὴν ζωή μας. Ὁ ἄνθρωπος ἀποτελεῖται ἀπὸ ψυχὴ καὶ σῶμα καὶ εἶναι ἑπόμενο ὅτι ἡ ὑλικὴ τροφὴ συντηρεῖ καὶ διατηρεῖ σὲ καλὴ κατάσταση τὸ σῶμα, ἐνῶ ἡ Χάρη καὶ ἡ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ συντηρεῖ καὶ τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα, τὸν ὅλο ἄνθρωπο. Μὲ αὐτὲς τὶς προϋποθέσεις ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὁλοκληρωμένος, ἔχει νόημα ζωῆς καὶ ὕπαρξης.
Ζοῦμε σὲ μιὰ ἐποχὴ στὴν ὁποία γίνεται λόγος μόνο γιὰ τὸν ὑλικὸ ἄρτο καὶ λιγότερο γιὰ τὸν πνευματικὸ Ἄρτο. Ὁ ἄνθρωπος στὴν ἐποχή μας εἶναι ἕνα καταναλωτικὸ ὂν ποὺ ρουφᾶ ἀχόρταγα ὑλικὰ ἀγαθά, θεάματα, ἀκούσματα καὶ νομίζει ὅτι ἔτσι θὰ ἱκανοποιήση τὴν πνευματική του πείνα. Γίνεται διαρκῶς λόγος γιὰ αὔξηση τοῦ κατὰ κεφαλὴν εἰσοδήματος. Δὲν εἴμαστε ἐναντίον κάθε τί ποὺ βελτιώνει τὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ ἀποδεχθοῦμε καὶ μιὰ ζωὴ ἡ ὁποία στηρίζεται μόνον στὰ ὑλικὰ ἀγαθά, γιατί σὲ μιὰ τέτοια περίπτωση ὁ ἄνθρωπος πάντοτε παραμένει ἀνικανοποίητος, διότι ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀναζητᾶ ἄλλη τροφὴ καὶ διψᾶ γιὰ ἄλλο νερό. Ὁ Χριστὸς εἶπε «μακάριοι οἱ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην».
Γίνεται λόγος σήμερα γιὰ κρίση οἰκονομική, γιὰ πτώχευση ὑλική. Ἀλλὰ ἡ κρίση στὴν πραγματικότητα εἶναι κρίση πνευματική, κρίση ἀξιῶν, ἰδανικῶν, κρίση ὑπαρξιακῶν ἀναζητήσεων. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ πλέουν μέσα στὰ πλούτη καὶ αἰσθάνονται ἕνα κενὸ ὕπαρξης, ἀντίθετα ὑπάρχουν ἄλλοι ποὺ ζοῦν μὲ ὀλιγάρκεια καὶ ἀσκητικότητα καὶ αἰσθάνονται πεπληρωμένοι.

Ἡ ἑορτὴ τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου στὸν Ναὸ καὶ ἡ διατροφή της ἀπὸ τὴν οὐράνια τροφὴ ποὺ τῆς ἔφερνε ὁ ἄγγελος μᾶς ὑποδεικνύει ὅτι πρέπει νὰ στραφοῦμε περισσότερο σὲ αὐτὴν τὴν οὐράνια τροφή, τὸν πνευματικὸ οὐράνιο Ἄρτο, διότι ἔτσι θὰ χορτάσουμε ἀπὸ τὴν πνευματικὴ πείνα.

ΠΗΓΗ: περιοδ. «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ»
Ἱ. Μητρ. Ναυπάκτου (Νοέμβριος 2009)
(parembasis.gr)

 Χριστιανική Βιβλιογραφία

῎Αγνωστες μαρτυρίες γιά τίς ἐμφανίσεις τῆς Παναγίας στά βουνά τῆς Πίνδου στόν πόλεμο τοῦ 1940.

 ῾Ο ᾿Ανθυπασπιστής Νικόλαος Γκάτζαρος γράφει γιά τίς ἐμφανίσεις τῆς Παναγίας στόν πόλεμο του ΄40

                                                                                           

        επιμέλεια:πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου
Εμφανίσεις και θαύματα της Παναγίας σημειώθηκαν σε πολλές περιοχές του ελλαδικού χώρου κατά τη διάρκεια του πολέμου, αλλά στην πρώτη γραμμή του πολέμου, στα ελληνοαλβανικά σύνορα και την Πίνδο, η Παναγία ήταν η προστάτιδα και οδηγός των στρατιωτών. Οι στρατιώτες την έβλεπαν με τα μάτια της πίστης τους να τους εμψυχώνει και να τους «σκεπάζει», καθώς πολεμούσαν στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου και της Αλβανίας.
Ενδεικτική είναι η μαρτυρία της Β. Μπούρη σύμφωνα με την οποία ο θείος της, Σπυρίδων Χουλιάρας, που πολέμησε στα ελληνοαλβανικά σύνορα, μέχρι το τέλος της ζωής του συνήθιζε να αφηγείται το εξής θαύμα της Παναγίας: ενώ οι στρατιώτες πολεμούσαν κάτω από πραγματικά αντίξοες συνθήκες, εμφανίστηκε μπροστά τους η Παναγία που ως προστάτιδα τους «σκέπασε» με το πέπλο της και σαν οδηγός τους οδήγησε μπροστά στον εχθρό, έτοιμους να τον αντιμετωπίσουν.
Το θαύμα αυτό επιβεβαιώνεται και από άλλους στρατιώτες που πολέμησαν στα βουνά της Πίνδου. Κατά μήκος όλου του μετώπου έβλεπαν το ίδιο όραμα: τις νύχτες μια γυναικεία μορφή βάδιζε ψηλόλιγνη, με την καλύπτρα της ριγμένη από το κεφάλι στους ώμους. Ήταν η Παναγία, η υπέρμαχος στρατηγός των Ελλήνων.
Ο Τάσος Ρηγόπουλος, πολεμιστής του 1940 γράφει από το μέτωπο:

«Σου γράφω από μία αετοφωλιά, τετρακόσια μέτρα ψηλότερη από την κορυφή της Πάρνηθας. Η φύση τριγύρω είναι πάλλευκη. Σκοπός μου […]είναι να σου μεταδώσω αυτό που έζησα, αυτό που είδα με τα μάτια μου και που φοβάμαι μήπως, ακούγοντάς το από άλλους, δεν το πιστέψεις. Λίγες στιγμές πριν ορμήσουμε για τα οχυρά της Μόροβας, είδαμε σε απόσταση περίπου δεκατριών μέτρων μια ψηλή μαυροφόρα να στέκει ακίνητη. Ο σκοπός φώναξε: «τις ει;». Μιλιά δεν ακούστηκε. Φώναξε ξανά θυμωμένος. Τότε, σαν να μας πέρασε όλους ηλεκτρικό ρεύμα, ψιθυρίσαμε: «η Παναγία!». Εκείνη όρμησε εμπρός σα να είχε φτερά αετού. Εμείς από πίσω της. Συνεχώς αισθανόμασταν να μας μεταγγίζει αντρειοσύνη.
Ολόκληρη εβδομάδα παλέψαμε σκληρά για να καταλάβουμε τα οχυρά Ιβάν-Μόροβας. […] Εκείνη ορμούσε πάντα μπροστά. Και όταν πια νικητές ροβολούσαμε προς την ανυπεράσπιστη Κορυτσά, τότε η Υπερμάχος έγινε ατμός, νέφος απαλό και απλά χάθηκε» .
Ένα θαύμα έζησαν και οι στρατιώτες του 51ου τάγματος στην κορυφογραμμή Ροντένη.

Από τις 22 Ιανουαρίου και κάθε βράδυ στις εννέα και είκοσι ακριβώς, το βαρύ πυροβολικό των αντιπάλων άρχιζε βολή εναντίον του τάγματος. Ο εκνευρισμός και οι απώλειες ήταν πολλές. Οι τολμηροί ανιχνευτές δεν μπορούσαν να εντοπίσουν τα εχθρικά πυροβόλα, προφανώς γιατί κάθε βράδυ οι αντίπαλοι τα μετακινούσαν. Η κατάσταση ήταν πιεστική. Ένα βράδυ του Φεβρουαρίου ακουστήκανε πάλι τα εχθρικά κανόνια.

«Παναγιά μου, βοήθησέ μας, σώσε μας», φώναξε εντελώς αυθόρμητα ο ταγματάρχης Πετράκης. Αμέσως στο βάθος πρόβαλε ένα φωτεινό σύννεφο και σιγά-σιγά δημιουργήθηκε κάτι σαν φωτοστέφανο και εμφανίστηκε η μορφή της Παναγίας, η οποία άρχισε να γέρνει προς τη γη και στάθηκε σε ένα φαράγγι. Όλοι στο τάγμα μόλις είδαν το θαύμα, ρίγησαν.

«Θαύμα!»,φώναξαν και έκαναν το σταυρό τους. Αμέσως στάλθηκε μήνυμα στην ελληνική πυροβολαρχία, τα ελληνικά κανόνια βρόντηξαν και λίγο μετά τα αντίπαλα σίγησαν. Οι οβίδες των Ελλήνων είχαν πετύχει τον απόλυτο στόχο .
«Η πίστη κατά την διάρκεια του πολέμου, το σίγουρο είναι ότι βοηθάει τον δοκιμαζόμενο στρατιώτη. Και η εικόνα της προστάτιδας του φέρνει ελπίδα και αισιοδοξία. … οι Αρτινοί στο μέτωπο μπροστά στην εικόνα της Παναγιάς δεν φοβόνταν ούτε όλμους, ούτε τις εχθρικές σφαίρες…» .
Ο ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης ζωγράφισε πάνω στο καπάκι ενός κιβωτίου ρέγγας τη Παναγία της Νίκης, η οποία απέκτησε τη φήμη ότι είναι θαυματουργή.

«Σε έξαλλη θρησκευτική έκσταση απαιτούσαν (ενν. οι έλληνες στρατιώτες από την Άρτα) η θαυματουργή εικόνα να μείνει ένα βράδυ τουλάχιστον στην κατασκήνωση τους. Άκουγες φωνές από παντού. Όλοι οι στρατιώτες φωνάζανε: «Η Παρθένα, η Παρθένα. Να την αφήσετε μια βραδιά». Εκείνη την ώρα βάρεσε συναγερμός […] πέσαμε μπρούμυτα σύμφωνα με τις διαταγές που είχαμε. Κανένας Αρτινός  δεν έκανε το ίδιο. «Βρε συνάδελφε», μου είπε ένας, «βαστάς την Παρθένα και φοβάσαι»;» .
Χαρακτηριστικό είναι, επίσης, το γεγονός ότι οι ταυτότητες των στρατιωτών έφεραν, δίπλα ακριβώς από τα στοιχεία τους, μια εικόνα της Παναγίας. Και λίγο πριν απo την επίθεση έκαναν το σταυρό τους, αναφωνούσαν τρεις φορές «Παναγία μου!» και ύστερα ξεκινούσαν.
Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, αναγνωρίστηκε η σπουδαιότητα των θαυματουργών επεμβάσεων της Παναγίας. Για το λόγο αυτό η γιορτή της Αγίας Σκέπης, που είχε καθιερωθεί από το 626, όταν με τη θαυματουργή της επέμβαση έσωσε την Κωνσταντινούπολη από τους Αβάρους, να γιορτάζεται προς τιμήν της Παναγίας την 1η Οκτωβρίου, μεταφέρθηκε από το 1952 στις 28 Οκτωβρίου για να ενθυμούνται όλοι τη θαυματουργή βοήθειά της στη δυσκολότερη, ίσως, περίοδο του ελληνικού έθνους.

Απόσπασμα από την εργασία¨Ἡ  τιμή της Θεοτόκου στην Ήπειρο

Πηγή:http://dosambr.wordpress.com

Στὴν Παναγία τὴν Κουνίστρα /Παπαδιαμάντης Ἀλέξανδρος

Εἰς ὅλην τὴν Χριστιανοσύνη

μία εἶναι μόνη Παναγία ἁγνή,

κόρη παιδίσκη, Ἆσμα τῶν Ἀσμάτων,

χωρὶς Χριστόν, θεῖο παιδί, στὰ χέρια,

καὶ τρεφομένη μὲ ἀγγέλων ἄρτον!..



Ἐσὺ 'σαι ἡ μόνη Παναγία Κουνίστρα,

ποὺ ἐφανερώθης στῆς Σκιάθου τὸ νησί,

εἰς δένδρον πεύκου ἐπάνω καθημένη,

κ' αἰωρουμένη εἰς τερπνὴν αἰώραν,

ὅπως αἱ κορασίδες συνηθίζουν...



Ἐφανερώθης, κι ὅλος ὁ λαὸς

μετὰ θυμιαμάτων καὶ λαμπάδων

ἐν θείᾳ λιτανείᾳ σὲ προέπεμψε

κ' ἐσήκωσεν ὡραῖον λευκὸν ναόν,

ποὺ μὲ πιατάκια ἑλληνικά σοῦ στόλισε!..



Κι ὅλος ὁ ἥλιος ἔλαμπεν εἰς τὸν ναόν σου,

καὶ φῶς τὸν πλημμυροῦσε μαργαρῶδες,

ὅλα τ' ἀστέρια ἐφεγγοβολοῦσαν,

καὶ ἡ σελήνη ἐχάιδευε γλυκὰ

τὰ ἁπλᾶ τῆς ἐκκλησίας σου καντηλάκια!..



Κ' εἶδες, ἡ Κόρη, τοῦ λαοῦ τὴν πίστιν,

εἶδες καὶ τὴν πτωχείαν κ' εὐσπλαχνίσθης,

ὅπως, τὸ πάλαι, εἶχε σπλαχνισθῆ ὁ Υἱός σου

τοὺς προγόνους τοῦ ἴδιου τοῦ λαοῦ,

ὡς πρόβατα μὴ ἔχοντα ποιμένα...



Κι ἄρχισες νὰ γιατρεύῃς τοὺς ἀρρώστους

καὶ νὰ γιατρεύης τοὺς δαιμονισμένους -

(ποὺ ἤρχετο ὥρα κ' εἰς τοὺς τοίχους ἐκτυπῶντο

μὲ φοβερὸν συγκλονισμὸν),

κι ἄρχισες, θεία, νὰ θαυματουργῇς!..



Κ' ἡ χάρη σου ξαπλώθηχε ὥς τὰ πέρατα

τοῦ εἰρηνικοῦ νησιοῦ τῆς Σκιάθου,

ὦ Παναγιά μου, Κόρη πάναγνη, καλή.

Κ' ἴσως νὰ φτάσῃ κι ὥς ἐμένα καὶ ν' ἁπλώσῃ

γαλήνη στὴν ψυχή μου, τὴν ἁμαρτωλή...


(1921)


Διαδίκτυο:http://www.agiazoni.gr

Στα μαῦρα ντυμένη ἡ Παναγία/τοῦ ἀειμνήστου Μητροπολίτου Φλωρίνης π.Αὐγουστίνου Καντιώτη

Σήμερα, ἀγαπητοί μου, εἶνε χαρμόσυνος θεομητορικὴ ἑορτή. Ἑορτάζουμε τὴ γέννησι τῆς ὑπερ­α­γίας Θεοτόκου. Ποῖο εἶνε τὸ περιεχόμενο τῆς ἑορτῆς καὶ τί συναισθήματα μᾶς δημιουργεῖ;

Ὅπως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἔτσι καὶ ἡ Παναγία ἀπὸ κάποιους ἦρθε στὸν κόσμο. Ποιός γεννή­θηκε ἀπὸ βράχο; Καν­είς. Ἀπὸ μιὰ μάνα κ’ ἕνα πατέ­ρα γεννηθήκαμε ὅλοι. Καὶ ἡ Παναγία εἶ­χε γονεῖς· τὴ μητέρα της τὴν ἔλεγαν Ἄννα, τὸν πατέρα της Ἰωακείμ.
Ἦταν εὐλαβέστατοι ἄν­θρωποι, ἀλλὰ ἄτεκνοι. Καὶ τότε ἡ ἀτεκνία ἐ­θεωρεῖτο ὄνειδος. Ὅποιος εἶχε παι­­διά, αὐτὸς ἐθεωρεῖτο εὐτυ­χής. Ὅποιος εἶχε πολλὰ παιδιά (5, 6, 7, 8…), τὸν μακαρίζανε. Ἐκεῖ­νες ἦταν πα­τριαρχικὲς οἰκογένειες. Τώρα τὰ παιδιὰ τὰ θε­­­ωροῦν συμ­φορά. Γεννοῦν ἕνα, μετὰ βίας δύο, παραπάνω ὄχι, στόπ! Αὐτὸ εἶ­νε μιὰ κατά­ρα. Τὸ ἄ­τεκνο λοιπὸν ἐκεῖνο ἀνδρόγυνο παρα­κα­λοῦ­σε τὸ Θεὸ μέρα – νύ­χτα νὰ τοὺς δώσῃ παιδί, γιὰ νὰ τοῦ τὸ ἀφιε­ρώσουν.
Ποῦ σήμερα τέτοια μάνα! Δὲν ὑπάρχει πλέ­ον διάθεσι προσφορᾶς. Σὲ λίγο καιρὸ τρία ἐπαγγέλματα θὰ σβήσουν· ὁ ἀστυνομικός, ὁ νοσοκόμος, καὶ ὁ κληρικός. Γιατί νὰ φυλάῃ ὁ ἀστυνομικὸς τὴν τάξι καὶ νὰ κινδυνεύῃ; γιατί νὰ ξενυχτᾷ ἡ νοσοκόμος κον­­τὰ στὸν ἄρρωστο καὶ νὰ μὴν πάῃ νὰ τραγου­δή­σῃ στὸ κέντρο νὰ μαζέψῃ χρῆμα; Καὶ κορό­ϊδο εἶνε ὁ ἄλλος νὰ γίνῃ παπᾶς, γιὰ νὰ τοῦ κά­νουν στὸ δρόμο αἰσχρὲς χειρονομίες; Ὄχι. Θὰ ἐκλείψουν μερικὰ τέτοια ἀναγκαῖα ἐπαγγέλματα, καὶ αὐτὸ θὰ εἶνε σημάδι παρακμῆς.
Εἶχε λοιπὸν προχωρήσει πλέον ἡ ἡλικία τοῦ Ἰωακεὶμ καὶ τῆς Ἄννας. Μπορῇ ἀπὸ ἕνα κού­τσουρο νὰ βγῇ λουλούδι κι ἀπὸ ἕνα ξερὸ βρά­χο νὰ βγῇ κρίνος; Ἄλλο τόσο μπορεῖ ἀπὸ μιὰ στεῖρα γυναῖκα νὰ βγῇ τὸ ἄνθος ποὺ λέγεται παιδί. Ὅ,τι εἶνε τὸ ἄνθος στὴ φύσι κι ὅ,τι εἶνε ἕνα ἀστέρι στὸν οὐρανό, αὐτὸ εἶνε
τὸ παιδὶ μέσα στὴν οἰκογένεια· δίνει παρηγοριά, χαρὰ καὶ ἀγαλλίασι.
Παρακαλοῦσαν τὸ Θεὸ νὰ τοὺς δώσῃ παι­δί, γιὰ νὰ τοῦ τὸ ἀφιερώσουν. Ποιά μάνα, ὅ­ταν γεννάῃ
ἀγοράκι, λέει «Θεέ μου, ἀξίωσέ με νὰ τὸ ἀφιερώσω, νὰ γίνῃ ἕνας παπᾶς, νὰ γίνῃ ἕνας καλόγερος»; Μηχανικός, γιατρός, δικηγόρος νὰ γίνῃ, αὐτὰ θεωροῦνται μεγάλα. Παπᾶς;… Πῆγα κάποτε σὲ χωριὰ
πέρα ἀπ’ τὸν Ἁλιάκμονα, στὰ Χάσια, ἐκεῖ ποὺ ὑπῆρχαν κλέ­φτες στὰ βουνά. Ἐκεῖ ὅταν γεννιόταν ἀγορά­κι, οἱ γει­τόνισσες εὔχονταν· «Κυρὰ Μαρία, νὰ σοῦ ζή­σῃ, νὰ γίνῃ καπετάνιος!…». Ἂν τὸ παι­δάκι ἀρρώσταινε καὶ κινδύνευε νὰ πεθάνῃ, τότε ἔ­λεγαν· «Ἂς ζήσῃ, κι ἂς γίνῃ καὶ παπᾶς». Κατα­λάβατε; τὸ πρῶτο ἦταν νὰ γίνῃ καπετά­νιος, τὸ τελευταῖο ἦταν νὰ γίνῃ παπᾶς. Καὶ σήμερα ποιός πατέρας ἢ μάνα θεωροῦν κα­μάρι ν’ ἀφιερωθῇ τὸ παιδί τους στὸ Θεό;
Ὁ Ἰωακεὶμ καὶ ἡ Ἄννα ὅμως ἦταν εὐσεβεῖς καὶ εὐγενεῖς. Γι’ αὐτὸ ὅταν ὁ Θεὸς τοὺς χάρισε ἕ­να χαριτωμένο κοριτσάκι, τὸ ὠνόμασαν Μαρία καὶ τὸ ἀφιέρωσαν στὸ Θεό. Τί σημαίνει τὸ ὄ­νομα Μαρία; Πολλὲς γυναῖκες ἔ­χουν τὸ ὄνομα αὐτό, ἀλλὰ δὲν ξέρουν τί σημαίνει. Μαρία εἶνε ἑβραϊκὴ λέξι καὶ σημαίνει «δέσποινα», «κυρία». Ὄχι κυρία νομάρχου, κυ­ρία εἰσαγγε­λέως, κυρία προέδρου, κυρία φρουράρ­χου· τίποτε ἀπ’ αὐτά. Ἀλλὰ Δέσποινα τοῦ κό­σμου, Δέσποινα τῶν ἀγγέλων, ὄν­τως Κυρία. Αὐτὸ εἶνε ἡ Παρθένος Μαρία.

Σήμερα λοιπὸν εἶνε παγκόσμιος χαρὰ ἐπὶ τῇ γεννήσει τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου. Ποιοί χαίρουν μὲ τὴν ἑορτὴ τῆς Παναγίας μας; Χαί­ρει ἡ ἁγία Τριάς, Πατὴρ Υἱὸς καὶ ἅγιον Πνεῦ­μα, διότι βρέθηκε ἡ μόνη ἀξία γιὰ νὰ βαστάσῃ στὰ σπλάχνα της τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ, βρέθηκε τὸ δοχεῖον τὸ καθαρόν, ἡ ὑπερευλογημέ­νη Θεοτόκος. Χαίρουν καὶ θαυμάζουν οἱ ἄγγελοι, γιατὶ βλέπουν ἕνα πλάσμα τῆς γῆς νὰ ὑ­ψώνεται πάνω ἀπὸ τὶς νεφέλες καὶ τὰ ἄ­στρα τοῦ οὐρανοῦ καὶ νὰ γίνεται «τιμιωτέρα τῶν χε­ρουβὶμ καὶ ἐνδοξοτέρα ἀσυγκρίτως τῶν σε­ρα­φίμ»· χαίρει ἰδίως ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ, ποὺ εὐηγγελίσθη σ᾿ αὐτὴν τὸ «χαῖρε» (Λουκ. 1,28). Χαίρουν οἱ προφῆται, ἀπὸ τὸν Ἠσαΐα ποὺ τὴν ἀνήγγειλε πρὸ 800 ἐτῶν μέχρι τὸν τίμιο Πρό­δρομο ποὺ τὴν καλωσώρισε μὲ σκιρτήματα ἀπὸ τὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας του. Ἀγάλλονται οἱ δίκαιοι τῆς παλαιᾶς διαθήκης, ποὺ τὴν περί­μεναν ἐπὶ αἰῶνες. Χαίρει ὁ κόσμος ὅλος, ἀ­ναθαρροῦν οἱ ἁμαρτωλοὶ ποὺ βλέπουν ὅτι ἦρθε ἡ λύτρωσί τους.
Ὅλοι χαίρουν. Ἀλλὰ ἡ ἴδια ἡ Παναγία; Ἡ ἰδια ἡ Παναγία δὲν χαίρει. Εἶνε θλιμμένη. Ἂν μπορούσαμε νὰ τὴ δοῦμε, θὰ τὴ βλέπαμε ντυ­μέ­νη στὰ μαῦρα νὰ κλαίῃ, καὶ τὰ δάκρυά της νὰ πέφτουν ἀπὸ τὸν οὐρανὸ κάτω στὴν ἁμαρτω­λὴ γῆ. Γιατί δὲν χαίρει ἡ Παναγία;

 Πῶς νὰ χαίρῃ; Λυπᾶται πρῶτα-πρῶτα, διότι ὑπάρχουν στό­μα­τα ἀκάθαρτα καὶ ἀπαίσια, γεν­νήματα ἐχι­δνῶν, ποὺ βλαστημᾶνε τὸ ὄνομά της μέρα – νύ­­χτα. Καμμιά γυναίκα, ὁσοδήποτε ἁμαρτωλὴ καὶ νά ᾿νε, δὲν ὑβρίζεται ὅσο ὑβρί­ζε­ται ἡ Παναγία μας ἀπὸ τὰ στόματα τῶν Ἑλ­λήνων! Νὰ σᾶς πῶ ἕνα φοβερὸ πρᾶγμα; Ὁ Θε­ὸς νὰ μᾶς ἐλεήσῃ! Πέρα ἀπὸ τὸν Ἕβρο χιλιάδες Τουρκαλᾶδες εἶνε ἕτοιμοι νὰ μᾶς κό­ψουν μὲ τὰ σπαθιά, χιλιάδες Τοῦρκοι στρατι­ῶτες λυσσοῦν νὰ μᾶς σκοτώσουν μὲ τὰ ὅπλα. Ἀπ᾿ ὅλους αὐτοὺς οὔτε ἕνας, οὔτε ἕνας, δὲ βλαστημάει τὸν Ἀλλάχ! Νὰ προχωρήσω; Ἔρ­χονται στὸ γραφεῖο μου στρατιῶτες ἀπὸ τὴν Ἀλεξανδρούπολι, τὴν Κοζάνη καὶ ἀλλοῦ, κα­λὰ παιδιά, ποὺ πιστεύουν στὸ Θεό. Καὶ φρίττουν καὶ κλαῖνε καὶ μοῦ λένε· «Θὰ μᾶς τιμωρήσῃ ὁ Θεός. Ἀπ᾿ τὸ πρωῒ μέχρι τὸ βράδυ μικροὶ καὶ μεγάλοι βλαστημᾶνε». Πῶς νὰ μᾶς ἐλεήσῃ ὁ Θεός; Ὁ Τοῦρκος δὲ βλαστημάει τὸν Ἀλλάχ, κι ὁ Ἕλληνας στρατιώτης νὰ βλαστημάῃ τὰ θεῖα, καὶ κανείς νὰ μὴ διαμαρτύρεται! Τολμά­ει κανεὶς νὰ ὑβρίσῃ κάποιον ἀπὸ τοὺς ἑκάστο­τε ἄρχοντες; Ποιός; Ἄ, εἶνε μεγάλοι ὅλοι αὐ­τοί, καὶ μικρὸς ὁ Χριστός! Γι’ αὐτὸ εἶνε ντυ­μέ­νη στὰ μαῦρα ἡ Παναγιά. Θρηνεῖ γιὰ τὶς βλαστήμιες. Καὶ ὄχι μόνο τῶν ἀνδρῶν ἀλλὰ τελευταίως καὶ τῶν γυναικῶν. Ὣς τώρα ξέρα­με, ὅτι οἱ γυναῖκες τοὐλάχιστον δὲ βλαστη­μοῦν· τώρα μαθαίνω καὶ φρίττω, ὅτι καὶ οἱ γυναῖκες χυδαιολογοῦν καὶ βλαστη­μοῦν. Αὐ­τὸ δὲν τὸ πε­ρίμενα. Ἔτσι καταντήσαμε τὸ πιὸ βλά­στημο ἔθνος στὰ Βαλκάνια καὶ στὸν κόσμο ὅλο.
Ἡ Παναγία κλαίει ἀκόμη γιὰ τὴ φθορὰ τοῦ γυναικείου γένους. Ἕνας ἄλλος τύπος γυναι­κὸς ἐ­πικρατεῖ, ξένος πρὸς τὸν χαρακτῆρα τῆς ὀρ­θο­δόξου Ἑλληνίδος. Εἶνε ἡ γυναίκα μὲ τὸ παν­­τε­λόνι, ἡ γυμνή, μὲ τὸ τσιγάρο, μὲ τὰ βαμμέ­να νύ­χια καὶ τὰ κομμένα μαλλιά, ποὺ ἄφησε τὸ σπίτι καὶ τὰ παιδιά της καὶ συχνάζει ἀ­διάν­τροπη στὰ κέν­τρα. Θρηνεῖ ἡ Παναγιά μας γιὰ τὴν ἐγκατάλειψι καὶ διάλυσι τῆς οἰκογενείας, γιὰ τὶς πορνεῖες, τὶς μοιχεῖες, τὰ διαζύγια, γιὰ ὅλα τὰ κα­κὰ ποὺ ἔχουν ἐξαπλωθῆ γύρω μας.
 Ντυμένη λοιπὸν στὰ μαῦρα ἡ Παναγιὰ γιὰ τὶς βλαστήμιες τῶν ἀντρῶν, γιὰ τὴ διαφθορὰ τῶν γυναικῶν, καὶ ἀκόμη γιὰ τὸ μεγάλο ἔγ­κλη­μα τῶν ἐκτρώσεων. Ἂν ἤμουν εἰσαγγελεὺς καὶ ἀστυνομία, θὰ ἔκανα ἔρευνα στὶς γυναικο­λογικὲς κλινικὲς καὶ θά ᾿βρισκα – τί θά ᾿βρισκα· τὰ κομματιασμένα ἔμβρυα ποὺ πετοῦν στοὺς ὀχετούς! Πόσα παιδάκια; 400.000 τὸ ἔ­τος! Ἀκοῦτε; 400.000! Γι’ αὐτὸ σβήνουμε ὡς ἔ­θνος. Στὴν Τουρκιὰ νά παιδιά, στὴν Ἀλμπάνια νά παιδιά… ᾿Εμεῖς μὲ τὶς ἐκτρώσεις ἔχουμε τὰ λιγώτερα παιδιά. Πλουτίσανε οἱ ἀθεόφοβοι γυναικολόγοι· παιδὶ καὶ λίρα, ἔκτρωσι καὶ λίρα. Μολύ­ναμε τὴ γῆ μας μὲ ἀθῷο αἷμα! Κλαίει ἡ Παναγιὰ γιὰ τὴν ἀθλιότητά μας.
 Ντυμένη τέλος στὰ μαῦρα ἡ Παναγιὰ – για­τί; Γιατὶ πολλὲς ἐκκλησίες της, πέρα στὶς ἀλύτρωτες πατρίδες, ὅπως λ.χ. στὴν Κύπρο, δὲν λειτουργοῦν σήμερα. Πλῆθος ἐκκλησιὲς παν­τοῦ, μέσα σὲ χωριά, πάνω σὲ ὑψώματα, δί­πλα σὲ ἀκρογιάλια, ὄμορφες ἐκκλησιές, μνημεῖα τέχνης αἰώνων, ἀφιερωμένες στὸ ὄνομα τῆς Παναγίας (ἄλλη στὸ Γενέσιο, ἄλλη στὴν Κοί­μη­σι, ἄλλη στὸν Εὐαγγελισμὸ κ.λπ.), μένουν σήμερα κλειστές, ἢ εἶνε γκρεμισμένες καὶ βεβηλωμένες· μὲ τσακισμένους τοὺς σταυρούς, μὲ κλεμμένα ἢ πεταμένα τὰ ἅγια δισκοπότηρα, μὲ ἀναποδογυρισμένες τὶς κολυμ­βῆθρες, μὲ σπασμένες ἢ μουτζουρωμένες τὶς εἰκόνες, μὲ τοὺς τάφους ἀτιμασμένους… Ντυμέ­νη στὰ μαῦρα ἡ Παναγιὰ κλαίει. Κλαίει γιὰ μᾶς, κλαίει γιὰ τὴν Κύπρο, κλαίει ἡ γλυκειά μας Μάνα γιὰ ὅλο τὸν κόσμο.

Ἂς προσευχηθοῦμε, ἀγαπητοί μου, σήμερα. Ἂς κρατήσουμε τὴν πί­στι μας. Ἂς κλειστοῦμε στὰ σπίτια μας καὶ ἂς κλάψουμε κ᾿ ἐ­μεῖς μαζὶ μὲ τὴν Παναγία. Σὰν ἁμαρτωλοὶ ἐ­μεῖς ἂς θρηνήσουμε γιὰ τὰ ἁμαρτήματά μας. Κι ἂς πάρουμε μιὰ ἀπόφασι· νὰ ζήσουμε σύμ­φωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Υἱοῦ της τοῦ ἠγαπη­μένου, γιὰ νὰ ἔχουμε τὴν εὐλογία καὶ ὡς ἄτομα καὶ ὡς οἰκογένειες καὶ ὡς ἔθνος· ἀμήν.
† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

(Ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου στον Ιερό ναὸ του Αγίου Παντελεήμονος Φλωρίνης 7-9-1974 ἡμέρα Σάββατο βράδυ)

augoustinos-kantiotis.gr
http://anavaseis.blogspot.com

'Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης / Στήν Παναγίτσα στό Πυργί

Χαίρετ' ὁ Ἰωακεὶμ κι ἡ Ἄννα
ποὺ γέννησαν χαριτωμένη κόρη
στὴν Παναγίτσα στὸ Πυργί!
Χαίρεται ὃλ’ ἡ ἔρημος ἀκρογιαλιὰ
κι ὁ βράχος, κι ὁ γκρεμὸς ἀντίκρυ τοῦ πελάγους,
ποὺ τὸν χτυποῦν ἄγρια τὰ κύματα•
χαίρεται ἀπὸ τὴν ἐκκλησίτσα,
ποὺ μοσχοβολᾶ πάνω στὴ ράχη.

Χαίρεται τ' ἄγριο δέντρο, ποὺ γέρνει
τὸ μισὸ ἀπάνω στὸν βράχο, τὸ μισὸ στὸν γκρεμό,
χαίρετ' ὁ βοσκός, ποὺ φυσᾶ τὸν αὐλό του,
χαίρετ' ἡ γίδα του, ποὺ τρέχει στὰ βράχια,
χαίρεται τὸ ἐρίφιο, ποὺ πηδᾶ χαρμόσυνα.

Κι ἡ πλάση ὅλη ἀναγαλλιάζει
καὶ τὸ φθινόπωρο ξανανιώνει ἡ γῆς,
σὰ σεμνὴ κόρη ποὺ περίμενε χρόνια
τὸν ἀρραβωνιαστικὸ της ἀπ' τὰ ξένα
καὶ τέλος τὸν ἀπόλαψε πρὶν εἶναι πολὺ ἀργὰ
καὶ σὰν τὴ στεῖρα γραία ποὺ γέννησε θεόπαιδο
κι εὐφράνθη στὰ γεράματά της.
Δός μου καὶ μένα ἄνεση, Παναγία μου,
πρὶν ν' ἀπέλθω καὶ πλέον δὲν θὰ ὑπάρχω...



Ἀπὸ Σπύρου Κοκκίνη 6η ἔκδ,
«Ἀνθολογία Νεοελληνικῆς Ποίησης»
Ἔκδ. Ι.Δ. ΚΟΛΛΑΡΟΥ & ΣΙΑΣ Α.Ε., Ἀθῆναι 2000.

Λαοὶ μετ’ εὐφροσύνης, προεορτάσατε.

Προεόρτια Γεννέσεως Ὑπεραγίας Θεοτόκου

Παραμονὴ τῆς μεγάλης Ἑορτῆς.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Κατεπλάγη Ἰωσήφ.
Ἐκ τῆς ῥίζης Ἰεσσαί, καὶ ἐξ ὀσφύος τοῦ Δαβίδ, ἡ Θεόπαις Μαριάμ, τίκτεται σήμερον ἡμῖν· διὸ καὶ χαίρει ἡ σύμπασα καὶ καινουργεῖται· συγχαίρει τε ὁμού, ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ. Αἰνέσατε αὐτὴν, αἱ πατριαὶ τῶν ἐθνῶν· Ἰωακεὶμ εὐφραίνεται, καὶ Ἄννα πανηγυρίζει κραυγάζουσα· Ἡ στεῖρα τίκτει, τὴν Θεοτόκον, καὶ τροφὸν τῆς ζωῆς ἡμῶν.

Κοντάκιον. Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Ἡ Παρθένος σήμερον, καὶ Θεοτόκος Μαρία, ἡ παστὰς ἡ ἄλυτος, τοῦ οὐρανίου Νυμφίου, τίκτεται, ἀπὸ τῆς στείρας θεοβουλήτως, ὄχημα, τοῦ Θεοῦ Λόγου εὐτρεπισθῆναι· εἰς τοῦτο γὰρ καὶ προωρίσθη, ἡ θεία πύλη, καὶ Μήτηρ τῆς ὄντως ζωῆς.

Μεγαλυνάριον.
Ἐκ λαγόνων ἤδη στειρωτικῶν, τὴν καρποφορίαν, γεωργοῦσα τῶν ἀγαθῶν, ἡ Ἁγνὴ Παρθένος, προέρχεται τῷ κόσμῳ· λαοὶ μετ’ εὐφροσύνης, προεορτάσατε.



Πηγή:᾿Αναβάσεις

῾H Γέννηση τῆς Θεοτόκου

Τοῦ Πρωτοπρεσβύτερου Ἀλεξάνδρου Σμέμαν

Ή ευλάβεια πού δείχνει ή Εκκλησία στην Πανα­γία ριζώνει στην υπακοή της στον Θεό, στην εκούσια επιλογή της να δεχθεί μια πρόσκληση αδύνατη στα ανθρώπινα μέτρα. Ή Ορθόδοξη Εκκλησία ανέκαθεν τόνιζε τη σύνδεση της Παναγίας με τον άνθρωπο και χαίρεται γι' αυτήν και τη θεωρεί ως τον καλύτερο, καθαρότερο και πιο υπέροχο καρπό της ανθρώπινης Ιστορίας και της αναζητήσεως τού Θεού από τον άν­θρωπο, της αναζητήσεως τού έσχατου νοήματος, τού έσχατου περιεχομένου της ζωής τού άνθρωπου. 'Αν στη Δυτική Χριστιανοσύνη ή ευλάβεια προς την Πα­ναγία περιστράφηκε γύρω από την άειπαρθενία της, ή καρδιά της ευλάβειας, της σκέψεως και της αγά­πης της Ορθόδοξης Ανατολής προς την Παναγία, υ­πήρξε πάντοτε ή Μητρότητα της, ή σχέση σαρκός και αίματος πού είχε με τον Ιησού Χριστό. Ή Ανα­τολή χαίρεται πού ό ρόλος τού ανθρώπου είναι βα­σικός στο θειο σχέδιο. Ό Υιός τού Θεού έρχεται στη γη, ό Θεός εμφανίζεται για να λυτρώσει τον κόσμο, γίνεται άνθρωπος για να ενσωματώσει τον άνθρωπο στη θεϊκή του κλήση, και σ' αυτό συμμετέχει ολόκλη­ρη ή ανθρωπότητα. 'Αν αντιληφθούμε πώς ή κοινή φύση τού Χριστού με τη δική μας είναι ή μεγαλύτε­ρη χαρά και το μεγαλύτερο βάθος τού Χριστιανι­σμού, ότι ό Χριστός είναι γνήσιος άνθρωπος κι όχι κάποιο φάντασμα ή κάποιο ασώματο φαινόμενο, ότι είναι κάποιος από μας και παραμένει αιωνίως ενω­μένος μαζί μας μέσω της ανθρώπινης φύσεως Του, τότε ή ευλάβεια προς την Παναγία γίνεται κατανοη­τή , επειδή αυτή τού προσέφερε την ανθρώπινη φύση, τη σάρκα και το αίμα Του. Αυτή δίνει τη δυνατότητα στον Χριστό να ονομάζεται πάντοτε "Υιός τού Άν­θρωπου".

Υιός τού Θεού, Υιός τού Άνθρωπου... ό Θεός πού κατήλθε κι έγινε άνθρωπος, ώστε να μπορέσει ό άνθρωπος να εξαγιαστεί, να μπορέσει να γίνει κοι­νωνός "θείας φύσεως" (Β' Πέτρου 1, 4), ή, σύμφωνα με την έκφραση των διδασκάλων της Εκκλησίας, να "θεωθεί". Ακριβώς εδώ, σ' αυτή την εξαιρετική απο­κάλυψη της αυθεντικής φύσεως και κλήσεως τού άνθρωπου, βρίσκεται ή πηγή αυτής της ευγνωμοσύ­νης και τρυφεράδας πού περιβάλλει τη Θεοτόκο, ως σύνδεσμο μας με τον Χριστό, και μέσω Αυτού με τον Θεό. Πουθενά δε άλλου δεν αντικατοπτρίζεται αυτό καλύτερα απ' ό,τι στη γέννηση της Θεοτόκου. Σε κανένα όμως σημείο της άγιας Γραφής δεν ανα­φέρεται τίποτε γι' αυτό το γεγονός. Γιατί όμως θα έπρεπε να αναφέρεται; Υπάρχει κάτι το αξιόλογο, κάτι το ιδιαίτερα μοναδικό στη συνηθισμένη γέννηση ενός παιδιού, σε μια γέννα όπως όλες οι άλλες; 'Αν όμως ή Εκκλησία άρχισε να μνημονεύει το γεγο­νός με μια ιδιαίτερη εορτή, αυτό δεν έγινε επειδή ή γέννα καθαυτή ήταν κάτι το μοναδικό ή θαυματουρ­γικό ή ασυνήθιστο γεγονός. Το αντίθετο, μάλιστα.

Το ότι είναι τόσο συνηθισμένο γεγονός αποκαλύ­πτει μια φρεσκάδα και μια λάμψη όσον άφορα το καθετί πού αποκαλούμε "ρουτίνα" και συνηθισμένο, και δίνει νέο βάθος στις "ασήμαντες" λεπτομέρειες της ζωής του άνθρωπου. Τι παρατηρούμε στην εικό­να της εορτής, όταν την αντικρίζουμε με τα πνευμα­τικά μας μάτια; Πάνω σ' ένα κρεβάτι είναι ξαπλω­μένη μια γυναίκα, ή 'Άννα, σύμφωνα με την εκκλη­σιαστική παράδοση, πού μόλις έχει γεννήσει μια κόρη. Δίπλα της είναι ό πατέρας του παιδιού, ό Ιω­ακείμ, σύμφωνα πάλι με την ίδια παράδοση. Λίγες γυναίκες στέκονται εκεί κοντά, πού πλένουν το νεο­γέννητο για πρώτη φορά. Το πιο συνηθισμένο, δη­λαδή, και απαρατήρητο γεγονός. 'Ή δεν είναι έτσι; Μήπως ή Εκκλησία θέλει, μέσα απ' αυτή την εικόνα, να μας πει πώς ή κάθε γέννα, ή είσοδος κάθε νέου άνθρωπου στον κόσμο και στη ζωή, δεν είναι παρά ένα μέγιστο θαύμα, ένα θαύμα πού διαρρηγνύει κά­θε ρουτίνα, επειδή σημαδεύει την αρχή κάποιου γε­γονότος δίχως τέλος, την αρχή μιας μοναδικής και ανεπανάληπτης ζωής, την αρχή ενός νέου προσώπου; Με κάθε γέννα ό κόσμος δημιουργείται, κατά μία έννοια, εξ αρχής, και προσφέρεται ως δώρο σ' αυτόν το νέο άνθρωπο για να είναι ή ζωή του, ό δρόμος του, ή δημιουργία του.

Κατ' αρχάς, αυτή ή γιορτή δεν είναι παρά ένας γενικός εορτασμός της γεννήσεως του άνθρωπου, και, όπως λέει το Ευαγγέλιο, δεν θυμόμαστε πλέον την αγωνία "διά την χαράν ότι έγεννήθη άνθρωπος εις τον κόσμον" (Ίωάν. 16,21). Δεύτερον, τώρα γνω­ρίζουμε αυτόν τού όποιου την ιδιαίτερη γέννηση και τον ερχομό εορτάζουμε: την Παναγία. Γνωρίζουμε τη μοναδικότητα, την ομορφιά, τη χάρη ακριβώς αυ­τού τού παιδιού, τον προορισμό του, τη σημασία του για μας και για ολόκληρο τον κόσμο. Και τρίτον, γιορτάζουμε όλους όσοι προετοίμασαν τον δρόμο της Παναγίας, πού συνέβαλαν στο να κληρονομήσει τη χάρη και την ομορφιά. Σήμερα πολλοί άνθρωποι μιλούν για κληρονομικότητα, άλλα μόνο με μια αρ­νητική, ύποδουλωτική και αιτιοκρατική έννοια. Ή Εκκλησία πιστεύει σε μια θετική και πνευματική κληρονομικότητα. Πόση πίστη, πόση καλωσύνη, πό­σες γενιές ανθρώπων πού αγωνίστηκαν να ζήσουν την αγιότητα, δεν χρειάστηκαν πριν το δένδρο της ιστορίας μπορέσει να βγάλει ένα τέτοιο υπέροχο και ευωδιαστό λουλούδι -την Παρθένο Παναγία! Γι' αυ­τό ή εορτή της Γεννήσεως της είναι ένας εορτασμός της ανθρώπινης ιστορίας, εορτασμός της πίστεως στον άνθρωπο, ένας εορτασμός τού άνθρωπου. Δυ­στυχώς όμως, ή κληρονομιά τού κακού είναι πολύ πιο ορατή και γνωστή σήμερα. Υπάρχει τόσο κακό γύρω μας, ώστε αυτή ή πίστη στον άνθρωπο, στην ελευθερία του, στη δυνατότητα του να παραδίδει στις μελλοντικές γενιές μια φωτεινή κληρονομιά καλοσύνης έχει σχεδόν εξατμιστεί κι έχει αντικατασταθεί από τον κυνισμό και την υποψία... Αυτός ό εχθρικός κυνισμός και ή αποθαρρυντική υποψία είναι ακρι­βώς ό,τι μας κάνει ν' απομακρυνόμαστε από την Εκ­κλησία, τη στιγμή πού αυτή γιορτάζει, με τέτοια χα­ρά και πίστη, τη γέννηση ενός κοριτσιού, στο όποιο συγκεντρώνεται όλη ή καλοσύνη, ή πνευματική ομορ­φιά, ή αρμονία και ή τελειότητα, πού είναι στοιχεία της γνήσιας ανθρώπινης φύσεως. Μέσα απ' αυτό το νεογέννητο κορίτσι, ό Χριστός -το δώρο του Θεού, ή συνάντηση μαζί Του - έρχεται ν' αγκαλιάσει τον κόσμο. Εορτάζοντας έτσι τη γέννηση της Παναγίας, βρισκόμαστε ήδη στον δρόμο προς τη Βηθλεέμ, κι­νούμενοι προς το χαρμόσυνο μυστήριο της Παναγίας ως Θεοτόκου.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ἡ Παναγία», ἐκδ. Ἀκρίτας

«Πειραϊκή Εκκλησία» • Σεπτέμβριος 2009, τ. 207

διαδίκτυο:http://aktines.blogspot.com

ΘΗΛΕΙΑ ΣΤΟΝ ΛΑΙΜΟ

 

 

«Ἐπιδρομαὶ τῶν ἀλαστόρων (ἀσεβῶν, κακούργων) θλίβουσιν Ἑλλάδα τὴν ταπεινήν, καὶ πολλαὶ κακώσεις εὕροσαν τοὺς δούλους σου, ἡμᾶς, Θεοχαρίτωτε, ἀλλὰ τῇ θεαυγεῖ σου εἰκόνι (εἰκόνα ποὺ λάμπει μὲ θεία αὐγὴ) πόθῳ προστρέχοντες λύσιν τῶν δεινῶν ἐξαιτούμεθα». Μόνο ποὺ τώρα οἱ «ἀλάστορες», οἱ κακοῦργοι, δὲν εἶναι φανεροί, μήτε κι οἱ ἐπιδρομές τους μὲ ὅπλα καὶ κανόνια. Τώρα ξέρουν νὰ κρύβονται, γιὰ νὰ μὴν πάψουν νὰ δείχνουν πολιτισμένοι, καὶ τὰ μηχανεύματά τους εἶναι τέτοια ποὺ νὰ μὴ σύρουν ἐπάνω τους τὴν παγκόσμια κατακραυγή. Γι’ αὐτὸ καὶ πιὸ πανοῦργα στέκονται τώρα τὰ σχέδιά τους, πιὸ σατανικὲς οἱ δολιεύσεις τους.

Καθὼς τότε τοὺς πολιορκημένους στὸ Μεσολόγγι κοιτοῦσαν μὲ τὴν πείνα νὰ τοὺς κάνουν νὰ λυγίσουν, παρόμοια καὶ τώρα οἱ ἰσχυροὶ τῆς γῆς ἔβαλαν βουλὴ νὰ πολιορκήσουν τὴν ὄμορφη αὐτὴ πατρίδα, τὴν ἀγαπημένη. Εἶπαν: «Θὰ σᾶς ἀναγκάσουμε νὰ μᾶς προσκυνήσετε μέσα ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ ἐξαθλίωση ὅπου θὰ σᾶς ὁδηγήσουμε. Γιατὶ ἐσεῖς οἱ Ἕλληνες εἶστε τραχιὰ γενιά, ἀπροσκύνητη, καὶ πρέπει νὰ βρεθεῖ ἕνας τρόπος νὰ καμφθεῖτε, νὰ λυγίσετε». Καὶ μᾶς ἐπέβαλαν λοιπὸν τὰ «μέτρα τους», μᾶς ἔδεσαν μὲ τὰ σκοινιά τους καὶ πέρασαν γύρω ἀπ’ τὸ λαιμό μας τὴ θηλειά. Πρέπει πάσῃ θυσίᾳ τὸ μικρὸ τοῦτο ἁλωνάκι νὰ ἁλωθεῖ. Πρέπει τὸ κάστρο τῆς Ὀρθοδοξίας νὰ πατηθεῖ. Ἀλλιῶς δὲν μποροῦν νὰ ἁπλωθοῦν τὰ σατανικά τους πλοκάμια ἐπάνω σ’ ὅλη τὴ γῆ.

Καὶ λοιπόν, Ὑπεραγία Θεοτόκε, στενάζουμε. «Στεναγμοὶ τῆς σῆς ποίμνης, θρῆνοί τε καὶ δάκρυα νῦν ἐπληθύνθησαν· αἱ γάρ ἀνομίαι κεφαλὴν τὴν αὐτῆς ὑπερήραντο. Ἄξια γοῦν ὄντως ὧνπερ εἰργάσατο ἀφρόνως τὰ ἐπίχειρα ἤδη κομίζεται». Ὁμολογοῦμε, Παρθένε, ὅτι ἁμαρτήσαμε. Ἁμαρτήσαμε πολύ. Δώσαμε μὲ τὴν πολιτεία μας τὴ λαβὴ νὰ μᾶς κατασπαράξουν. Στηρίξαμε τὴν εὐτυχία μας στὸ μαμωνά. Αὐθαδιάσαμε ριγμένοι μέσα στὰ πολλὰ ὑλικὰ ἀγαθά. Ἀλαζονευ τήκαμε. Φουσκώσαμε ἀπὸ ἔπαρση. Καὶ τώρα λαμβάνουμε «τὰ ἐπίχειρα» αὐτῆς μας τῆς διαγωγῆς. Οἱ συνέπειες τῆς ἀποστασίας μας ἀπὸ τὸν Θεὸ πέφτουν τώρα στὶς κεφαλές μας καὶ μᾶς κάνουν νὰ θλιβόμαστε καὶ νὰ δακρύζουμε.

Μετανοοῦμε, Παναγία μας, μετανοοῦμε καὶ προστρέχουμε καὶ πάλι – ποῦ ἀλλοῦ; – στὴν πηγὴ τοῦ ἐλέους καὶ τῆς συμπαθείας σου. Καὶ Σὲ παρακαλοῦμε, τὶς τίμιες παλάμες σου καὶ τὸ ἱλαρό σου βλέμμα ὕψωσέ τα ἱκετευτικὰ πρὸς τὸν Υἱὸ καὶ Θεό σου ὑπὲρ τοῦ ἐν περιστάσει εὑρισκομένου λαοῦ σου. Σύ, ἀειπάρθενε Κόρη, «τὸ πένθος τῆς Ἑλλάδος καὶ κατηφὲς εἰς χαρὰν μεταποίησον, Ἄχραντε, καὶ χαρμονήν, ὅτι Σὲ προστάτιν ἐν πειρασμοῖς, λιμένα τε πανεύδιον κέκτηται ἐν σάλῳ τῶν συμφορῶν». Σὲ Σένα στηρίζουμε τὶς ἐλπίδες τῆς σωτηρίας καὶ ἐξόδου μας ἀπὸ τὴ δεινὴ αὐτὴ περίσταση ποὺ διερχόμαστε.

περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», τ. 2006/1-15.08.10

Διαδίκτυο: Χριστιανική Βιβλιογραφία

«Φρένο» Βαρθολομαίου στους ακραίους

Οι παρεμβάσεις του Πατριάρχη απέτρεψαν θερμές εκδηλώσεις στην Τραπεζούντα από τους κκ. Καρατζαφέρη και Ψωμιάδη
Τρίτη 17 Αυγούστου 2010

Οι  έγκαιρες και στοχευμένες παρεμβάσεις του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου απέτρεψαν κάθε ακραία εκδήλωση, από αυτές που αρχικώς είχαν προγραμματιστεί στην ιστορική Θεία Λειτουργία που τελέστηκε προχθές στην Παναγία Σουμελά της Τραπεζούντας. Από τις πρωτοβουλίες του κ.κ. Βαρθολομαίου έδειξαν να δυσαρεστούνται ο νομάρχης Θεσσαλονίκης κ. Π. Ψωμιάδης και ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ κ. Γ.Καρατζαφέρης , οι οποίοι τελικώς επέλεξαν να παραστούν στη Θεία Λειτουργία της Παναγίας Σουμελά στο Βέρμιο, προχωρώντας μάλιστα σε δηλώσεις που αποκάλυπταν τη δυσφορία τους. Σύμφωνα με πληροφορίες ο Οικουμενικός Πατριάρχης προτού προχωρήσει στις παραινέσεις προς τους θερμόαιμους πολιτικούς που προετοίμαζαν ακραίες εκδηλώσεις στη Τραπεζούντα έλαβε παρασκηνιακώς τη συγκατάθεση του Πρωθυπουργού και του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, οι οποίοι δήλωσαν σύμφωνοι με τις κινήσεις αποτροπής κάθε ενέργειας που θα μπορούσε να υπονομεύσει τη νέα προσπάθεια ελληνοτουρκικής προσέγγισης.

Πιο αποφασισμένος έδειχνε αρχικώς να πραγματοποιήσει «σόου» ο νομάρχης Θεσσαλονίκης, ο οποίος είχε εξαγγείλει την πρόθεσή του να συγκεντρωθούν τα ονόματα Ποντίων που αναπαύονται στην περιοχή του Πόντου και να γίνει προσκλητήριο νεκρών κατά τη Θεία Λειτουργία. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης είχε αφήσει να εννοηθεί ότι υπό τις συνθήκες αυτές δεν θα ήταν επιθυμητή η παρουσία του κ. Ψωμιάδη στην Τραπεζούντα και ο τελευταίος τελικώς ανέκρουσε πρύμναν.

Οσο για τον κ. Καρατζαφέρη, επέλεξε να παραστεί στη Θεία Λειτουργία στο νέο μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά στο Βέρμιο, αν και αρχικά είχε εκφράσει την πρόθεση να μεταβεί στην Τραπεζούντα. Σε δηλώσεις του τόνισε ότι «η Θεία Λειτουργία στην Ιερά Μονή της Παναγίας Σουμελά στην Τραπεζούντα είναι μια μεγάλη νίκη της Ορθοδοξίας.Μόνο με τέτοιες κινήσεις μπορεί η Τουρκία να ελπίζει στην Ευρώπη». Και κατέληξε δηλώνοντας με νόημα: «Εύχομαι του χρόνου και η Αγία Σοφία να λειτουργήσει στην εορτή της».

Σύμφωνα με εκτιμήσεις η επιτυχία της τέλεσης της Θείας Λειτουργίας στην Παναγία Σουμελά είχε πολύ μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας για τον Οικουμενικό Πατριάρχη από ό,τι στις περιπτώσεις της Μικράς Ασίας και της Καππαδοκίας. Σύμφωνα μάλιστα με πληροφορίες, ο κ.κ. Βαρθολομαίος έχει βρει κώδικα επικοινωνίας με τον πρωθυπουργό της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και γι΄ αυτό θεωρεί ότι τηρώντας χαμηλούς τόνους μπορεί να επιτύχει καλύτερα αποτελέσματα για το μέλλον του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Σημαντικό ρόλο στην επιτυχή διοργάνωση έπαιξε πάντως και ο πρόεδρος της Παμποντιακής Ομοσπονδίας κ. Γ.Παρχαρίδης, ο οποίος είχε επίσης στείλει μηνύματα προς πάσα κατεύθυνση να μη χαλάσει η τελετή από ακραίες συμπεριφορές ή από αντεγκλήσεις. Χαρακτηριστική ήταν και η έκκληση ενότητας που απηύθυνε ο Οικουμενικός Πατριάρχης προς όλες τις ποντιακές οργανώσεις. Ο ανταγωνισμός μεταξύ τους άλλωστε είναι υπαρκτός, όπως φάνηκε και από την «απόβαση» Ρώσων, Ουκρανών και Γεωργιανών υπό την «αιγίδα» του κ. Ιβάν Σαββίδη, ελληνοπόντιου βουλευτή της ρωσικής Δούμας και προέδρου της Ε΄ Περιφέρειας του Συμβουλίου Αποδήμου Ελληνισμού (ΣΑΕ) καθώς και της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Ποντίων Ελλήνων.

«Εκλεψε την παράσταση» ο Μητροπολίτης Δράμας
Το πρόσωπο που συγκέντρωσε επάνω του τα φώτα της δημοσιότητας ήταν ο Μητροπολίτης Δράμας κ. Παύλος (φωτογραφία), τόσο επειδή τραγούδησε ένα παραδοσιακό τραγούδι για την Παναγία όσο και για το δώρο που προσέφερε στον Οικουμενικό Πατριάρχη. Επρόκειτο για ένα κομμάτι ποντιακής γυναικείας φορεσιάς που υφάνθηκε στην Τραπεζούντα πριν από το 1900, και πιο συγκεκριμένα μιας ποδιάς. Από το 1918 βρισκόταν στην Ελλάδα και πλέον επέστρεψε εκεί όπου ανήκει, όπως τόνισε ο κ. Παύλος.

Ποντιακής καταγωγής (και ομιλών πολύ καλά τα ποντιακά), ο κ. Παύλος διετέλεσε ηγούμενος της νέας Μονής της Παναγίας Σουμελά στο Βέρμιο και εξελέγη Μητροπολίτης Δράμας όταν ήταν Αρχιεπίσκοπος ο μακαριστός Χριστόδουλος. Γεννηθείς το 1963 στη Βέροια, ο κ. Παύλος (κατά κόσμον Αλέξανδρος Αποστολίδης) είναι διδάκτωρ Θεολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Είναι ο μόνος ιερωμένος ποντιακής καταγωγής στην Εκκλησία της Ελλάδος. Και ίσως έτσι εξηγείται η συγκίνησή του, αλλά και το γεγονός ότι συνόδεψε έναν πόντιο λυράρη στην ερμηνεία ενός τραγουδιού για την Παναγία.

Τα σχόλια του τουρκικού και του διεθνούς Τύπου
Ο τουρκικός Τύπος έδωσε χθες ευρεία δημοσιότητα με πρωτοσέλιδα δημοσιεύματα, καθώς επίσης και με ολοσέλιδα ρεπορτάζ στις εσωτερικές σελίδες, στη λειτουργία που τελέστηκε στο Μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά στην Τραπεζούντα. Στο γεγονός αναφέρθηκε και ο Τύπος άλλων χωρών, όπως π.χ. η αμερικανική «Wall Street Journal», αλλά και τα ειδησεογραφικά πρακτορεία Reuters και Αssociated Ρress, κάνοντας λόγο για ιστορικό γεγονός.

Η «Χουριέτ» προέβαλε το θέμα στην πρώτη σελίδα, αφιερώνοντας το μεγαλύτερο μέρος με τον πηχυαίο τίτλο «Ιστορικό γεγονός» και δίπλα σε αυτόν τη φωτογραφία του έλληνα πρωθυπουργού κ. Γ. Παπανδρέου και τις δηλώσεις που έκανε προχθές από την Πάρο για τη λειτουργία στη Σουμελά. Η «Σαμπάχ» έγραψε για το θέμα σε δίστηλο της πρώτης σελίδας με τον τίτλο «Το τέλος ενός ακόμη ταμπού». Η «Μιλιέτ» είχε το θέμα στην πρώτη σελίδα πλαισιωμένο, όπως και στις λοιπές εφημερίδες, με φωτογραφίες, τονίζοντας ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης μνημόνευσε και τους εννέα σουλτάνους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που είχαν στηρίξει το Μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά. Η «Τζουμχουριέτ» προέβαλε το θέμα στην πρώτη σελίδα με τον τίτλο «Λειτουργία στη Σουμελά ύστερα από 88 χρόνια» και τον υπέρτιτλο «Ο κόσμος της Ορθοδοξίας συγκεντρώθηκε στην Τραπεζούντα». Η «Ζαμάν» αναφέρεται στη χθεσινή λειτουργία στην τελευταία σελίδα της με τον πεντάστηλο τίτλο "Η πρώτη λειτουργία ύστερα από 88 χρόνια στη Σουμελά"

Πηγή: http://www.tovima.gr

"Σήμερα ζoῦμε ἕνα κορυφαἶο θρησκευτικό καί ἱστορικό γεγονός" (Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος)

"Ηνώθη και πάλιν, μετά από εννέα δεκαετίας, η αγιοτόκος γη του Πόντου με τον ουρανόν"

Κυριακή, 15 Αύγουστος 2010

Συντάχθηκε απο τον/την Αιμίλιος Πολυγένης 11:31

Με λαμπρότητα τελείτε αυτή την ώρα η Πατριαρχική Θεία Λειτουργία στην ιστορική Μονή της Παναγίας Σουμελά, η οποία είναι η πρώτη λειτουργία από το 1922.
Από το πρωί χιλιάδες έφτασαν στον μοναστήρι για να προσκυνήσουν την εικόνα της Παναγίας Σουμελά, αλλά και να λάβουν την ευλογία του Προκαθημένου της Ορθοδοξίας.
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης, προσερχόμενος, έγινε δεκτός με χειροκροτήματα και την επευφημία "Άξιος, Άξιος".

Εν συνεχεία χαιρέτισε πιστούς, ευλόγησε μικρά παιδιά, προσκύνησε αντίγραφο της εικόνας της Παναγίας Σουμελά και το ιερό Ευαγγέλιο και εισήλθε στο καθολικό της μονής που κοσμείται με περίφημες τοιχογραφίες και ενεδύθη την αρχιερατική στολή.
Της Θείας Λειτουργίας προηξήρχε ο Οικουμενικός Πατριάρχης συμπαραστατούμενος από τον Μητροπολίτη Δράμας κ. Παύλο και τον Επίσκοπο Ποντόλσκ κ. Τύχων.
Επίσης, παρέστησαν συμπροσευχόμενοι οι Μητροπολίτες Νεαπόλεως Βαρνάβας, Μεσσηνίας Χρυσόστομος και Ηλιουπόλεως Θεόδωρος (Πατριαρχείο Αλεξανδρείας).
Με δάκρυα στα μάτια απευθύνθηκε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος στα «καραβάνια» προσκυνητών όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, σχετικά με την σημερινή ιστορική θεία λειτουργία στο Όρος Μελά.
«Όσοι είσθε μαζί μας νοερώς η τηλεοπτικώς αυτήν την στιγμήν, αυτό το «πανηγυριζέτωσαν οι θεόφρονες», του ιερού υμνογράφου εφέτος προσλαμβάνει δια την Μητέρα Εκκλησίαν της Κωνσταντινουπόλεως και τα ανά τον κόσμον ευσεβή τέκνα της νέας διαστάσεις! Συγκλονιστικάς θα έλεγα διαστάσεις!!», τόνισε μεταξύ άλλων ο Οικουμενικός Πατριάρχης.
Εν συνεχεία ο Προκαθήμενος της Ορθοδοξίας φανερά συγκινημένος, τόνισε: «Μετά από ογδόντα οκτώ έτη ληθάργου και σιωπής, «αητέτς επαραπέτανεν ψηλά σα επουράνια» και ιδού ότι, κατόπιν της αδείας των εντίμων τοπικών αρχών της Τουρκίας, τας οποίας και δια τούτο και επαινούμεν και ευγνωμόνως ευχαριστούμεν, εδώ, εις το όρος Μελά, εις το παλλάδιον της Θεομητορικής ευλαβείας του Πόντου, της Καππαδοκίας, όλης της Μικράς Ασίας, της Νοτίου Ρωσσίας, της Ουκρανίας και των Παραδουναβίων Χωρών, εις την πανίερον Πατριαρχική ημών και Σταυροπηγιακή Μονή της Υπεραγίας Θεοτόκου της Σουμελιώτισσας, έστω και χωρίς «λαλίαν» από τα τέως «τρανταπέντε σήμαντρα και τα δεκοχτώ καμπάνας» του άσματος, ακούσθηκε και πάλιν γλυκύτατον το «Πεποικιλμένη τη θεία δόξη η ιερά και ευπρεπής, Παρθένε, μνήμη σου», ακούσθηκε ξανά το παρήγορον «εν τη Γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη Κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες, Θεοτόκε».
«Τελείται και πάλιν η Θεία Λειτουργία, και μάλιστα Πατριαρχική, του Θεού επιφυλάξαντος εις την ημετέραν Μετριότητα την μεγάλην συγκίνησιν και χαράν, την μεγάλην αυτήν ευλογία την οποίαν μόνον εις τα όνειρά της είδε μακρά σειρά εκ των αοιδίμων σεβασμίων προκατόχων μας Οικουμενικών Πατριαρχών. «Ίδετε, λαοί και θαυμάσατε!!! Το όρος γαρ το άγιον και εμφανέστατον Θεού», το Ποντιακόν Θεομητοροσκέπαστον όρος Μελά, και πάλιν, όπως και εις τους παλαιούς χρόνους της ανθήσεως εδώ της χριστιανικής ευσεβείας και του Μοναχισμού, «εφ’ ύπερθεν αίρεται, ουρανός επίγειος, εν επουρανίω και αφθάρτω χθονί οικιζόμενος»,  πρόσθεσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.
Επίσης, ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναφέρθηκε και στα χρόνια που δεν λειτούργησε το Μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά, τονίζοντας ότι «Ηνώθη και πάλιν, μετά από εννέα περίπου δεκαετίας, η αγιοτόκος και αγιοτρόφος γη του Πόντου με τον ουρανόν! Άγγελοι και Αρχάγγελοι, Όσιοι και Μάρτυρες και Ιεράρχαι, πνεύματα δικαίων τετελειωμένα, ψυχαί ευσεβώς κεκοιμημένων πατέρων μας αναρίθμητοι, συμπροσεύχονται σήμερον μαζί μας, άδοντες και άδουσες  εν ευφροσύνη εξαίσιον ύμνον προς την Αρχοντοδέσποιναν του Πόντου, της Σουμελά την Παναγίαν!
"Πανηγυρίζουν με έξαλλον χαράν οι Άγιοι Κτήτορες της Μονής Βαρνάβας και Σωφρόνιος, ο Όσιος Χριστοφόρος, οι γείτονες Τίμιος Πρόδρομος του Βαζελώνος, Άγιος Γεώργιος Περιστερεώτας από το Πυργί και Άγιος Ευγένιος της Τραπεζούντος. Σκιρτούν από αγαλλίασιν αι μακάριαι ψυχαί των αοιδίμων Μεγάλων Κομνηνών, Ιωάννου του Β , Αλεξίων Β  και Γ , Βασιλείου και Μανουήλ του Γ, ως και των Σκαρλάτου, Στεφάνου και Ιωάννου Υψηλάντου, των μακαριστών Ηγεμόνων των Παραδουναβίων Χωρών, και συμψάλλουν μαζί μας "ωδήν την εξόδιον" εις την Θεομήτορα", συνέχισε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.
Με δάκρυα στα μάτια ο κ. Βαρθολομαίος, συνέχισε «Παιδιά της Παναγίας σεις που συρέυσατε σήμερα Σουμελά, σ  αυτό το μέγα μοναστήρι που έχτισαν καλόγεροι, λαός και βασιλιάδες. Σήμερα ζούμε ένα κορυφαίο θρησκευτικό και ιστορικό γεγονός. Σήμερα σταματούν «τα δάκρε τσι Παναΐας» καθώς υποδέχεται εδώ πολυάριθμα τα παιδιά της «εκ δυσμών, και βορρά, και θαλάσσης, και εώας».
"Σήμερα ο Πόντος γίνεται πραγματικά Εύξεινος καθώς δέχεται καραβάνια ολόκληρα προσκυνητών που γεμίζουν τους δρόμους και τα δρομάκια και τες ανωφέρειες και τες πλαγιές των βουνών που οδηγούν στον ιερό βράχο όπου η Παναγία η Σουμελιώτισσα θρονιασμένη εδώ ψηλά, στάζει το ιερό δάκρυ γύρω από προσευχές και λιβανωτά, όπως έγραφε ο νοσταλγός ακριβώς πριν από 90 χρόνια".
Κλείνοντας, ο Πατριάρχης την ομιλία του, μεταξύ άλλων τόνισε: "Όλα αυτά τα 88 χρόνια της σιωπής η ακοίμητος κανδήλα της μνήμης και της ευλαβείας προς την Σουμελιώτισσα έκαιε και φώτιζε και καθοδηγούσε την πορεία όλων των Ποντίων, όλων των Ρωμηών, όλων των Ορθοδόξων, που έλεγαν στην προσευχή τους - «Σουμελά μας Παναγία, την εικόνα σου εγώ, τη σεπτή και την αγία, έρθα για να προσκυνώ!!"
Τέλος, να σημειωθεί, ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος μίλησε στο τέλος της ομιλίας του και στην τουρκική γλώσσα.

Πηγή: http://www.romfea.gr

῞Ολα ἕτοιμα γιά τήν ἱστορική Πατριαρχική Λειτουργία στήν Παναγία Σουμελᾶ

 

ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑ

Χιλιάδες είναι οι πιστοί που έχουν σπεύσει στην Τραπεζούντα για την πρώτη από το 1923 Λειτουργία στην Παναγία Σουμελά, προεξάρχοντος του Οικουμενικού Πατριάρχη.

«Πηγαίνω στην Τραπεζούντα ως κήρυκας ειρήνης» δήλωσε στην τουρκική εφημερίδα Sabah ο κ. Βαρθολομαίος.

Tα μέτρα ασφαλείας της τουρκικής αστυνομίας είναι δρακόντεια. Σε ερώτηση του Τούρκου δημοσιογράφου αν φοβάται την πρόκληση επεισοδίων ο Οικουμενικός Πατριάρχης απαντά:

«Δεν ανησυχώ. Κανένας σώφρων άνθρωπος δεν εγκρίνει τέτοιες ενέργειες. Το ισλάμ είναι θρησκεία ειρήνης. Η Τουρκική Δημοκρατία είναι λαϊκό κράτος. Εμείς είμαστε Τούρκοι υπήκοοι και γέννημα θρέμμα αυτού του τόπου.»

Η άδεια για την πραγματοποίηση Θείας Λειτουργίας στο μοναστήρι-σύμβολο των Ποντίων δόθηκε τον περασμένο Ιούνιο από την Άγκυρα, σε μία προσπάθεια της Τουρκίας να δείξει ότι σέβεται τις θρησκευτικές ελευθερίες, που είναι ένα από τα βασικά προαπαιτούμενα για την ευρωπαϊκή της προοπτική.

* Η Πατριαρχική Θεία Λειτουργία θα μεταδοθεί ζωντανά (10:00) από την ΕΤ-3.

Πηγή:http://www.tanea.gr

Λόγος στήν Κοίμηση τῆς Θεοτόκου ῾Αγίου Λουκᾶ ᾿ Αρχιεπισκόπου Κριμαίας

Τον καθένα από μας τον βασανίζει το ερώτημα: τι θα γίνει με μας και τι μας περιμένει μετά το θάνατο; Μία σαφή απάντηση σ' αυτό το ερώτημα μόνοι μας δεν μπορούμε να την βρούμε. Αλλά η Αγία Γραφή και πρώτα απ' όλα ο λόγος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού μας αποκαλύπτουν αυτό το μυστικό. Μας το αποκαλύπτουν επίσης το απολυτίκιο και το κοντάκιο της μεγάλης αυτής γιορτής της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου και οι εκκλησιαστικοί ύμνοι που ψάλλονται σ' αυτή τη γιορτή.

Θέλω όλοι σας να καταλάβετε, γιατί ο θάνατος της Υπεραγίας Θεοτόκου και Παρθένου Μαρίας λέγεται Κοίμησή της. Ο μέγας απόστολος Ιωάννης ο Θεολόγος στο 20ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως μιλάει για τον πρώτο και το δεύτερο θάνατο. Ο πρώτος μόνο θάνατος, ο οποίος είναι αναπόφευκτος για όλους τους ανθρώπους, περιμένει και τους αγίους και τους δικαίους. Αλλά ο δεύτερος, ο φοβερός και αιώνιος θάνατος, περιμένει τους μεγάλους και αμετανόητους αμαρτωλούς, οι οποίοι αρνήθηκαν την αγάπη και την δικαιοσύνη του Θεού και είναι καταδικασμένοι να βρίσκονται αιωνίως σε κοινωνία με το διάβολο και τους αγγέλους του.

Στο Ευαγγέλιο του ίδιου μεγάλου αποστόλου και ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου διαβάζουμε τα λόγια του Χριστού, τα οποία είναι πολύ στενά συνδεδεμένα με όσα γράφει η Αποκάλυψη: «αμήν αμήν λέγω υμίν ότι ο τον λόγον μου ακούων και πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ίωάν. 5, 24).

Το ακούτε, το καταλαβαίνετε; Νομίζω ότι ακόμα και θα πρέπει να σας κινήσει την περιέργεια το
γεγονός ότι όλοι όσοι υπακούουν στο λόγο του Χριστού και πιστεύουν στον Ουράνιο Πατέρα του, ο
οποίος τον έστειλε, αμέσως μετά το θάνατο τους θα περάσουν στην αιώνια ζωή. Δεν υπάρχει λόγος να δικαστούν αυτοί που έχουν ζωντανή πίστη στο Θεό και υπακούουν στις εντολές του.

Και στους μεγάλους δώδεκα αποστόλους είπε ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός: «αμήν λέγω υμίν ότι υμείς οι ακολουθήσαντές μοι, εν τη παλιγγενεσία, όταν καθίση ο Υιός του ανθρώπου επί θρόνου δόξης αυτού, καθίσεσθε και υμείς επί δώδεκα θρόνους κρίνοντες τας δώδεκα φυλάς του Ισραήλ» (Ματθ. 19, 28). Δικαστές και κατήγοροι θα είναι κατά την Φοβερά Κρίση του Θεού οι Απόστολοι του Χριστού και, βεβαίως, είναι τελείως αδύνατο να φανταστούμε να δικάζονται η Υπεραγία Θεοτόκος και Αειπάρθενος Μαρία, ο Βαπτιστής του Κυρίου Ιωάννης, οι μεγάλοι προφήτες του Θεού, ο Ηλίας και ο Ενώχ τους οποίους ζωντανούς τους πήρε ο Θεός στον Ουρανό, όλο το αμέτρητο πλήθος των μαρτύρων του Χριστού, οι δοξασμένοι από τον Θεό άγιοι αρχιερείς και θαυματουργοί με επί κεφαλής τον άγιο Νικόλαο, αρχιεπίσκοπο Μύρων της Λυκίας.
Είναι αδύνατον ακόμα και να περάσει από το μυαλό μας η σκέψη πως θα δικαστούν αυτοί, οι όποιοι άκουσαν από το στόμα του Χριστού: «Η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστίν» (Λκ. 17, 21). Σ' αυτούς τους μεγάλους αγωνιστές του Χριστού, σαν σε πολύτιμους ναούς κατοικούσε το Άγιο Πνεύμα. Ακόμα και ζώντας στη γη, αυτοί βρισκόταν στην άμεση κοινωνία με τον Θεό, επειδή έτσι είπε ο Κύ¬ριος μας Ιησούς Χριστός: «Εάν τις αγαπήση με, τον λόγον μου τηρήσει, και ο πατήρ μου αγαπήσει αυ¬τόν, και προς αυτόν ελευσόμεθα και μονήν παρ' αυτώ ποιήσομεν» (Ίωάν. 14, 23).

Ή Υπεραγία Παρθένος Μαρία υπήρξε άχραντος ναός του Σωτήρος και σ' αυτήν κατοίκησε το Άγιο Πνεύμα και από την αγιότατη μήτρα της έλαβε το ανθρώπινο σώμα ο Υιός του Θεού, ο Οποίος κατέβηκε από τους Ουρανούς. Γι' αυτό ο σωματικός της θάνατος δεν ήταν θάνατος αλλά Κοίμηση, δηλαδή ένα άμεσο πέρασμα από τη Βασιλεία του Θεού εντός της στη Βασιλεία των Ουρανών και την αιώνια ζωή.

Μού ήρθε τώρα στο μυαλό και κάτι καινούριο. Σ' ένα από τα προηγούμενα κηρύγματα μου σάς έλεγα, ότι έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε, ότι και το σώμα της Υπεραγίας Θεοτόκου με τη δύναμη του Θεού έγινε άφθαρτο και ανελήφθη στους ουρανούς. Αυτό μάς λέει και το κοντάκιο της μεγάλης γιορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου: «Την εν πρεσβείαις ακοίμητον Θεοτόκον, και προστασίαις αμετάθετον ελπίδα, τάφος και νέκρωσις ουκ εκράτησεν ως γαρ ζωής Μητέρα, προς την ζωήν μετέστησεν, ο μήτραν οικήσας αειπάρθενον».

Προσέξτε: «τάφος και νέκρωσις ουκ εκράτησεν». Σκεπτόμενοι αυτό, ας θυμηθούμε και τι γράφει η Αγία Γραφή για το θάνατο του μεγαλυτέρου προφήτη της Παλαιάς Διαθήκης, του Μωυσή στο 34ο κεφάλαιο του βιβλίου του Δευτερονομίου, ότι πέθανε σύμφωνα με το λόγο του Θεού στο όρος Νεβώ και τάφηκε στη γη Μωάβ. Ο τάφος του μεγάλου αυτού προφήτη έπρεπε να είναι για πάντα τόπος προσκυνήματος για όλο το λαό του Ισραήλ. Όμως στη Βίβλο διαβάζουμε, ότι: «ουκ οίδεν ουδείς την ταφήν αυτού έως της ημέρας ταύτης» (Δευτ. 34, 6). Όμως κατά τη Μεταμόρφωση του Κυρίου στο όρος Θαβώρ εμφανίστηκε ο Μωυσής στον Κύριο και Δεσπότη του τον Ιησού μαζί με τον προφήτη Ηλία, ο οποίος αρπάχτηκε ζωντανός στους ουρανούς.

Νομίζω ότι δεν θα είναι αμαρτία αν θα πούμε, ότι το σώμα του μεγάλου Μωυσή, όπως και το σώμα της Υπεραγίας Θεοτόκου, με τη δύναμη του Θεού, έμεινε άφθαρτο. Γι' αυτό και ο τάφος του είναι άγνωστος.

Να σκεφτόμαστε, αδελφοί και αδελφές μου, την μακάρια Κοίμηση της Υπεραγίας Παρθένου Μαρίας και να θυμόμαστε τα λόγια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού: «Αμήν αμήν λέγω υμίν ότι ο τον λόγον μου ακούων και πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον, και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ίωάν. 5, 24). Να μάς αξιώσει ο Θεός να γευθούμε και εμείς οι αμαρτωλοί τη μεγάλη αυτή χαρά, με τη χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, φ η δόξα και το κράτος συν τω ανάρχω αυτού Πατρί και τω Παναγίω Αυτού Πνεύματι εις τους αιώνας. Αμήν.

ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΡΙΜΑΙΑΣ
ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΟΜΙΛΙΕΣ
ΤΟΜΟΣ Γ'


impantokratoros.gr

ΑΝΑΒΑΣΕΙΣ

«ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΟΙΝΩΝΗΣΩ ΣΤΗΝ ΤΗΝΟ»

 

Παναγία τῆς Τήνου

Σέ κάποια φτωχογειτονιά τοῦ Πειραιᾶ ζοῦσε ἕνα τυφλό παιδάκι, ὁ Νίκος. Ἡ μητέρα του ἦταν καλή, εὐσεβής, ἐνάρετη. Ταχτικά πήγαινε στήν ἐκκλησία καί παρακαλοῦσε τόν Χριστό νά χαρίση φῶς στό παιδί της. Ὁ πατέρας ἦταν ἀδιάφορος στά θρησκευτικά ζητήματα. Πολλές φορές κορόϊδευε τή γυναῖκα του γιά τή θρησκευτικότητά της. Οὔτε στήν ἐκκλησία πήγαινε, οὔτε σταυρό ἔκανε.

Ἡ μάννα ἔτρεξε σ’ ὅλους τούς ὀφθαλμίατρους, γιά νά ἐξετάσουν τοῦ παιδιοῦ της τά μάτια.

Ὅλοι τήν ἀπέλπισαν. Δέν ὑπῆρχε θεραπεία μέ τίποτε, Ἀφοῦ ἔκλεισαν οἱ πόρτες τῆς γῆς, ἡ μάννα χτύπησε τοῦ οὐρανοῦ τίς θύρες. Ἀποφάσισε νά πάει τό παιδί της στήν Τῆνο.

- Γιῶργο, σκέφτηκα νά πάω στήν Τῆνο.
- Τζάμπα θά χαλάσης τά λεφτά σου. Δέν γίνεται τίποτα. Πάρ’ το απόφασι. Ὁ Νίκος θά μείνη τυφλός.
- Ἐγώ μέ τό παιδί θά πᾶμε στή χάρι Της. Ποῦ ξέρεις· τόσα θαύματα γίνονται κάθε χρόνο.
- Θαύματα, εἶπες; Στ’ ἀλήθεια, γυναίκα, πιστεύεις στά παραμύθια τῶν παπάδων; Αὐτά εἶναι λόγια, γιά νά πηγαίνη ὁ κόσμος καί νά ἐκμεταλλεύωνται τούς ἀφελεῖς. Νά μήν πᾶς πουθενά. Ἐγώ λεφτά χαμένα δέν δίνω.
- Ἐγώ θά κοινωνήσω στήν Τῆνο. Θά πάω. Θέλω νά πάω. Κάτι μοῦ λέει μέσα μου νά πάω. Γιά τό Νίκο, τό παιδί μου, ἄς πάμε μαζί. Ἔλα νά παρακαλέσωμε τή Μεγαλόχαρη γιά τό σπλάγχνο μας.
- Εἶσαι ἀνόητη, μοῦ φαίνεται. Δέν πήγαμε σέ «κοτζάμ» καθηγητάδες, δέν γυρίσαμε ἕνα σωρό γιατρούς; Ὅλοι δέν μᾶς εἶπανε τά ἴδια; Σέ ρωτῶ ἔχεις ἐσύ καμμιά ἐλπίδα;
- Ναί ἔχω. Πιστεύω νά μέ λυπηθῆ ἡ Μεγαλόχαρη. Ἕνα τό ’χω ἡ δόλια. Θά μέ καταλάβη.
- Ἐγώ δέν τά πιστεύω αὐτά. Ἀλλά, ἐπειδή ἐπιμένεις, πήγαινε μονάχη σου. Ἐγώ δέν ἔρχομαι.

Πλησίαζε Δεκαπενταύγουστος, ἡ περίοδος τῆς Παναγίας. Ἡ Μαρία ἀποφάσισε νά περάση «δεκαπεντάρι» στήν Τῆνο. Δεκαπέντε μέρες νηστεία, προσευχή, ἀγρυπνία. Κάθε βράδυ πήγαινε στήν Παράκλησι τῆς Παναγίας. Πολλές φορές κοινώνησε, πολλές φορές ἔκλαψε, δάκρυσε, παρακάλεσε τήν Παναγία γιά τό ἄρρωστο παιδί της.
Ὦ! Γλυκειά τοῦ κόσμου Δέσποινα, ξέρεις τόν μοναδικό, τόν μεγάλο καημό τῆς ζωῆς μου. Τό παιδί μου εἶναι τυφλό, τό μονάκριβο ἀγόρι μου. Ὅλα τά παιδιά, Παναγιά μου, βλέπουν, παίζουν, τρέχουν, χαίρονται τόν ἥλιο, τή θάλασσα, τά πάντα, γιατί τό δικό μου νά ζῆ στό σκοτάδι; Ὁ Γυιός Σου, Παναγιά μου πού θεράπευσε τόσους πολλούς τυφλούς, ἀνήμπορους, δυστυχισμένους, ἄς θεραπεύση καί τό παιδί μου.

Στίς 15 Αὐγούστου τό νησί πλημμύρισε ξένους προσκυνητές. Ἀπό τά πέρατα τῆς Ἑλλάδας ἔφθασαν πονεμένοι, ἄρρωστοι, παράλυτοι, γιά νά ζητήσουν τήν θεραπεία, τήν βοήθεια τῆς Μεγαλόχαρης.
Ἡ Μαρία σηκώθηκε ἀπ’ τά μεσάνυχτα. Μέ κομμένη ἀνάσα πῆρε τόν ἀνηφορικό δρόμο πρός τήν θαυματουργή εἰκόνα. Σέ λίγο ἀνέβαινε τά μαρμάρινα σκαλοπάτια κρατώντας τό τυφλό παιδί της. Πλησίασε πάλι τήν Παναγία, μέ τά τόσα θαύματα. Γονάτισε μ’ εὐλάβεια, μέ βουρκωμένα μάτια. Παναγιά μου. Αὔριο φεύγομε ἀπ’ τό μυρωμένο, τ’ ὄμορφο νησί σου. Κάμε τό θαῦμα σου, χρυσοπαναγιά μου. Θεράπευσε τό γυιό μου, πού σοῦ ’φερα στήν χάρι Σου.
Ὁ Νίκος γονάτισε δίπλα στήν μητέρα του καί ψιθύρισε:

Μεγαλόχαρη, Εἶμαι τυφλό παιδί. Δέν βλέπω τή φύσι, τήν ὄμορφη θάλασσα, τά πράσινα δένδρα. Κόσμο ἀκούω καί κόσμο δέν βλέπω. Σήμερα πού θά φύγωμε γιά τό σπίτι μας, Παναγιά μου, σέ παρακαλῶ γιά τόν πατέρα μου. Χάρισέ του φωτισμό καί σύνεσι. Κάνε τον νά πικραίνη λιγώτερο τήν καλή μου μανούλα. Βοήθησε τόν πατέρα μου νά γίνη καλός ἄνθρωπος. Νά μήν βλαστημᾶ, νά πηγαίνη στήν ἐκκλησία, νά κάνη τόν σταυρό του…

Σταυροκοπήθηκε ὁ Νίκος. Τότε ἔνιωσε κάτι ἀλλιώτικο μέσα του. Μισάνοιξε τά βλέφαρα. Κάτι ἄρχισε νά διακρίνη. Ἔβλεπε μαῦρες σιλουέτες νά κινοῦνται.

- Μάννα, βλέπω! βλέπω! βλέπω!

- Θαῦμα! Θαῦμα! Δοξασμένο τ’ ὄνομά Σου Παναγία μου!

Μιά μυριόστομη κραυγή ἀκούστηκε: «Θαῦμα! Θαῦμα!»

Ἡ Μαρία ἔμεινε ἀρκετή ὥρα δακρυσμένη μπροστά στήν εἰκόνα τῆς Παναγίας.

Δέν πίστευε στά μάτια της. Ἔβλεπε τό παιδί της νά βλέπη καί δόξαζε ἀπ’ τά τρίσβαθα τῆς καρδιᾶς της τόν Θεό.

Καταχαρούμενοι γύρισαν στόν Πειραιᾶ. Ὁ ἄπιστος πατέρας, ὅταν εἶδε μέ τά μάτια του, τό ἐκπληκτικό θαῦμα συγκινήθηκε, ἔκλαψε, ἄλλαξε. Ἔπαψε τίς εἰρωνεῖες, ἄρχισε μ’ εὐλάβεια νά κάνη τό σταυρό του, νά πηγαίνη ταχτικά στήν ἐκκλησία, ἐξωμολογεῖτο, κοινωνοῦσε, δόξαζε τήν δύναμι τοῦ Θεοῦ. Λόγος πικρός δέν ἔβγαινε πιά ἀπό τά χείλη του.

Στό σπίτι ἐκεῖνο ὑπῆρχε πόνος, θλῖψις, δάκρυα, σκοτάδι, βρισιά, εἰρωνεία, βάσανα. Τώρα βασιλεύει χαρά, εὐτυχία, φῶς, τραγούδι.

Ἡ θεία Κοινωνία, ἡ δροσιά τοῦ Παραδείσου, χάρισαν ὑγεία, χαρά, εὐτυχία.

«TA ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΟΧΑΡΗΣ», τ. Α´, ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ Ζ. ΛΑΓΟΥΡΟΥ
Ἐκδόσεις «ΤΗΝΟΣ» 

Διαδίκτυο:http://christianvivliografia.wordpress.com

«Πεθαίνουμε στά δεκαεφτά – μᾶς θάβετε στά ἑβδομήντα» (ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ)

 

Στό Eὐαγγέλιo, πoύ ἀκοῦμε στήν Μεγάλη Παράκληση τῆς Παναγίας, βλέπουμε τά ἑξῆς:

Ἐκεῖ περιγράφεται τό τραπέζι πού παρέθεσαν στόν Χριστό δύο ἀδελφές, ἡ Μάρθα καί ἡ Μαρία. Ὅμως, ἐνῷ ἡ Μάρθα «σκοτωνόταν» στίς δουλειές, νά περιποιηθῆ τόν Χριστό ὅσο καλύτερα μποροῦσε, ἡ Μαρία εἶχε καθίσει κοντά Του καί ἄκουγε τήν διδασκαλία… Kαί ὅταν ἡ Μάρθα παραπονέθηκε στόν Χριστό, Τοῦ ζήτησε, νά εἰπῆ στήν άδελφή της νά τήν βοηθήσει…

Καί ὁ Χριστός τῆς ἀπάντησε:
- Μάρθα, Μάρθα, τί τίς θέλεις τίς πολλές φροντίδες; Ἄσε τίς πολλές ἑτοιμασίες! Ἡ Μαρία ἔκανε καλύτερη ἐπιλογή ἀπό σένα! Διάλεξε «τήν ἀγαθήν μερίδα». Πῆρε τό καλό κομμάτι! Προτίμησε, νά ἀκούσει τόν λόγο τοῦ Θεοῦ. Ἔδωσε προτεραιότητα στόν λόγο τοῦ Θεοῦ. Καί κέρδισε κάτι, πού κανείς δέν μπορεῖ νά τῆς τό πάρει. Κάτι, πού δίνει πολλά. Βρῆκε τό «ὕδωρ τῆς ζωῆς». Ὕδωρ ζωῆς εἶναι ὁ αἰώνιος λόγος τοῦ Θεοῦ.
Καί ἡ Παναγία «τήν ἀγαθήν μερίδα» εἶχε διαλέξει. Καί μάλιστα ἡ Παναγία εἶναι ὁ μόνος ἄνθρωπος, πού πῆρε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ τόσο πολύ στά σοβαρά, ὅσο κανένας ἄλλος! Ἀφοῦ ὄχι ἁπλῶς τοῦ ἔδωσε προτεραιότητα, ἀλλά ἀφιέρωσε ὁλόκληρη τήν ὕπαρξή Της στόν λόγο τοῦ Θεοῦ, καί δέν ἄφησε ποτέ τήν συνείδησή Της νά ἰδεῖ τόν λόγο τοῦ Θεοῦ σάν «λόγια τοῦ ἀέρα» ἤ ἔστω σάν μιά «καλή» ἐνασχόληση, πού θά Τῆς χάριζε ἕνα εὐχάριστο διάλειμμα στίς μέριμνες τῆς ζωῆς, ὅπως σκεφτόμαστε ἐμεῖς.
Τόν λόγο τοῦ Θεοῦ ἡ Παναγία τόν ἔκανε κέντρο καί ρυθμιστή τῆς ζωῆς της. Πλοῦτο Της. Καί θησαυρό Της. Καί δίνοντας ὅσο περισσότερο χρόνο μποροῦσε στήν ἀκρόαση καί στήν μελέτη Του, φωτιζόταν καί ἁγιαζόταν ὅλο καί πιό πολύ. Καί ἡ πίστη Της δυνάμωνε. Καί θέρμαινε τήν καρδιά Της! Καί γέμιζε ἡ ψυχή της μέ τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί μέ τήν λαχτάρα τῆς Παρουσίας Του. Καί ὁ Θεός τιμώντας τό ἄθλημά Της, νά Τόν ἀναζητεῖ μέ τόση λαχτάρα μέσα σέ ἕνα κόσμο ἀρνήσεως καί ἀποστασίας, τήν τίμησε! Καί τήν διάλεξε νά γίνει Μητέρα Του. Μητέρα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, τοῦ Κυρίου καί  Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Καί λοιπόν, μετά ἀπό τέτοιες πρωτοβουλίες τοῦ οὐρανοῦ καί τοῦ ἐπουράνιου Πατέρα, ποῦ ἔπρεπε νά εἶναι γιά μᾶς νοῦς καί καρδιά μας;
Μᾶς τό λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: Ἄνω. «Τὰ ἄνω ζητεῖτε, οὗ ὁ Χριστός ἐστίν»! Αὐτό εἶναι τό κάλεσμα τοῦ Οὐρανοῦ. Καί ἡ ἀπάντηση τῆς γῆς;
Ἔγραψαν κάποτε σέ ἕνα τοῖχο κάποιοι ἀναρχικοί νεαροί: «Πεθαίνουμε στά δεκαεφτά – μᾶς θάβετε στά ἑβδομήντα»! Τί λένε τά ταλαίπωρα αὐτά παιδιά; Τί θέλουν νά καταγγείλουν; Λένε: Ὁ τρόπος πού μᾶς μεγαλώνετε, δίνει προτεραιότητα στήν μανιώδη ἀπόκτηση καί κατανάλωση ὑλικῶν ἀγαθῶν καί ξερῶν γνώσεων. Ἀλλά δέν μᾶς βοηθάει καθόλου, νά βροῦμε τό ἀληθινό νόημα τῆς ζωῆς. Καί ἔτσι χωρίς νόημα ζωῆς, πεθαίνουµε πνευµατικά στό ἄνθος τῆς ἡλικίας µας. Καί περνᾶµε µιά ζωή «πεθαµένη», πού ἀποπνέει τήν µπόχα τῆς θανατίλας. Καί πεθαµένοι πνευµατικά στά δεκαεφτά, δέν περιµένουµε πιά στήν ζωή µας τίποτε!
Ή Παναγία, στά δεκαεφτά της, ἦταν Μητέρα τοῦ Χριστοῦ. Καί ὅταν στά ἑβδοµήντα πέθανε σωµατικά, ἦταν τόσο ζωντανή πνευµατικά, πού ἐµεῖς τήν µακαρίζουµε καί τῆς φωνάζουµε ὅτι εἶναι ΖΩΗ καί «ΠΗΓΗ ΖΩΗΣ» γιά µᾶς.

Πέθανε σωµατικά. Ἀλλά ὁ τάφος της δέν ἔδωσε οὔτε σέ Ἐκείνη οὔτε σέ µᾶς καµµία γεύση θανατίλας.
Ὅποιος πιστεύει στόν Χριστό, γεµίζει ζωή. Μιά ζωή πού ρέει σάν ποτάµι ἀπό τό εἶναι του (Ἰω. ζ´, 38).

ΠΗΓΗ: περιοδ. «ΛΥΧΝΙΑ» Νικοπόλεως, ἀρ. φ. 289, Αὔγ. 2007.

 

Διαδίκτυο:

http://christianvivliografia.wordpress.com

«Πῶς ἄν τις τὴν Σὴν ἀνυμνήσῃ, Δέσποινα, Χάριν;…»(Ἁγ. Φιλοθέου Κοκκίνου-Πατριάρχου Κων/πόλεως)

᾿Αλλά, Δέσποινα, πῶς κάποιος θὰ ἠμποροῦσε καὶ μὲ ποίους λογισμοὺς καὶ λόγους,νὰ ἀνυμνήσει ἔστω καὶ στοιχειωδῶς τὴν Χάρη Σου;

αʹ. Σὺ ἀνέκοψες τὴν ροὴ τῆς φθορᾶς τοῦ γένους μας, τὸ ὁποῖο κατεκρημνίζετο ἀκάθεκτα, περισσότερο ἀπὸ τὴν τυπικὴν Κιβωτόν, ἡ ὁποία διέκοψε  παλαιὰ τὸ ρεῦμα τοῦ ᾿Ιορδάνου.

βʹ. Διὰ Σοῦ διηρέθη τὸ πικρὸν πέλαγος τῆς ἀσεβείας καὶ ἐπετράπη ἡ διάβαση τοῦ νέου ᾿Ισραὴλ ὡς διὰ ξηρᾶς πρὸς τὴν Γῆ τῆς ᾿Επαγγελίας διὰ νεφέλης καὶ στύλου πυρός, ἐνῶ ὁ νοητὸς Φαραὼ μαζὶ μὲ τοὺς Αἰγυπτίους του κατε-

ποντίσθη.

γʹ. Σὺ ἔθρεψες τὸν λαό Σου μὲ τὸ μάννα τῆς ζωῆς, τὸν Χριστό, καὶ τὸν ἐπότισες μὲ τὸ γλυκὸ ποτὸ ποὺ ἔρευσε ἀπὸ τὴν πλευρά Του, ὅπως τότε ἡ ἀκροτόμος ἐκείνη πέτρα στὴν ἔρημο τῆς ἁμαρτίας, καὶ τὸν ἀπήλλαξες ἀπὸ τὸν θάνατο τῆς ἁμαρτίας. γλυκὺ πόμα, κατὰ τὴν ἀκρότομον.

δʹ. Σὺ διέκοψες τὸ ἀδιάβατο φράγμα τῆς ἀρχαίας ἔχθρας, καταστρέφοντας τὸ μεσότοιχον καὶ ἐγκαινίασες τὴν μεταξὺ Οὐρανοῦ καὶ γῆς εἰρήνη.

εʹ. Σύ, φέρνοντας στὴν γῆ μὲ τὴν ὑπὲρ φύσιν γέννηση τὸν τέλειον Θεὸν καὶ τέλειον ἄνθρωπον, ἐπανέφερες ὑπερφυῶς στὸν Οὐρανὸν ὅλον τὸν ἄνθρωπον θεωμένον.

ϛʹ. Σύ, ἀφοῦ ἐξόρισες ἀπὸ ἐμᾶς τὴν προγονικὴν κατάρα, ἀντ᾿ αὐτῆς ἐνδόξως εἰσήγαγες τὴν εὐλογία, ὅπως ὁ Οὐρανὸς Σοῦ ἐμήνυσε, ὅτι εἶσαι «εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξὶ» πρὸς χάριν ὅλων μας.

ζʹ. Σὺ ὑπέγραψες μὲ τὸ αἷμα τοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ Σου βασιλικῶς τὴν ἐλευθερία μας, ἀφοῦ διέρρηξες διὰ τῆς λόγχης Του τὸ χειρόγραφο τῆς παρακοῆς καὶ τῆς καταδίκης  μας.

ηʹ. Σὺ ἔγινες ἡ ἀφορμὴ τοῦ κηρύγματος τῶν ῾Αποστόλων.

θʹ. Τῶν μαρτυρικῶν ἀγώνων ἡ προϋπόθεσις.

ιʹ. Διὰ Σοῦ ἔστησαν οἱ γυναῖκες  ὑπερφυῶς τὸ τρόπαιον καὶ περιφανῆ τὴν νίκη κατὰ τοῦ πρώτου τῶν γυναικῶν τυράννου.

ιαʹ. «᾿Ηγάπησάν σε νεάνιδες», δηλαδὴ ψυχαὶ ὁσίων καὶ δικαίων παρθένοι καὶ καθαρὲς καὶ ἀκμάζουσες πρὸς κάθε ἀρετή. «Εἵλκυσάν σε ὀπίσω σου», «εἰς ὀσμὴν μύρων σου ἔδραμον».

ιβʹ. «Εἶδόν σε θυγατέρες καὶ ἤνεσάν σε, βασίλισσαι καὶ παλλακαὶ ἐμακάρισάν σε», κατὰ τὸν σοφὸν

Σολομῶντα. ῍Ας Σοῦ συμψάλλει καi ὁ Δαβὶδ ὁ προπάτωρ Σου καὶ θεοπάτωρ, λέγοντας: «πᾶσα ἡ δόξα τῆς θυγατρὸς τοῦ βασιλέως ἔσωθεν, ἐν κροσσωτοῖς χρυσοῖς περιβεβλημένη πεποικιλμένη· ἀπενεχθήσονται τῷ βασιλεῖ παρθένοι ὀπίσω αὐτῆς, αἱ πλησίον αὐτῆς ἀπενεχθήσονται».

ιγʹ. Σέ, ἀφοῦ τυπικῶς προδιεχάραξε ὁ Νόμος καὶ οἱ Προφῆτες, μὲ τὴν δόξα Σου ἐσχάτως ἐδοξάσθησαν.

ιδʹ. Σὲ προδιετύπωνε ἡ χρυσὴ  ἑπτάφωτος λυχνία, ἡ ῾Οποία περιλάμπεσαι ἀπὸ τὰ ἑπτὰ φωτοφόρα  χαρίσματα τοῦ Πνεύματος.

ιεʹ. ᾿Ιδικός Σου τύπος ἀψευδὴς ἦταν ἡ στάμνος ἡ χρυσὴ ποὺ ἔφερε τὸ μάννα, τὸν καινὸν ῎Αρτον ποὺ κατέβη ἀπὸ τὸν Οὐρανόν, καὶ ἡ ράβδος τοῦ ᾿Ααρὼν ποὺ ὑπερφυῶς ἐβλάστησε τὸν καινοφανῆ Καρπόν.

ιϛʹ. Σὺ εἶσαι ὁ νέος Τόμος ποὺ ἀναφέρει ὁ Προφήτης ᾿Ησαΐας, στὸν ῾Οποῖο ἐγράφη ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ᾿Ενανθρώπησή Του καὶ ἐπεφάνη «μεθ᾿ ἡμῶν ὁ Θεὸς» ἀπορρήτως, «ὁ τῆς μεγάλης βουλῆς τοῦ Πατρὸς ἄγγελος», «ὁ θαυμαστὸς σύμβουλος», καὶ ἔγινε μὲ τὴν μεγάλη δύναμη τῆς Θεότητος κυρίαρχος τοῦ παρόντος καὶ τοῦ μέλ-

λοντος.

ιζʹ. Σὲ ἔβλεπε παλαιὰ ὁ πνευματοφόρος ᾿Ιεζεκιὴλ «πύλην κεκλεισμένην βλέπουσαν πρὸς ἀνατολάς», ἡ ὁποία ἦταν ἀδιάβατος σὲ ὅλους, διαβατὴ δὲ μόνον στὸνΘεό, ὁ ῾Οποῖος, καθὼς λέγει, «καὶ εἰσελεύσεται ταύτην καὶ ἐξελεύσεται».

ιηʹ. Σὲ προεῖπεν ὁ ᾿Αββακοὺμ ὄρος «δασὺ καὶ κατάσκιον», ἀπὸ τὸ ὁποῖο κατέβη ὁ Θεός, ὑποδηλώνοντας μὲ αὐτὸ τὸ δυσερμήνευτον καὶ βαθὺ καὶ δυσθεώρητον τοῦ τόκου Σου, ἀκόμη δὲ τὸ ὕψος τῶν ἀρετῶν καὶ τὴν ἀνωτερότητα

τῆς ψυχῆς Σου, ἡ ὁποία ὑπερίπταται τῶν χαμερπῶν καὶ γηίνων.

ιθʹ. Τὴν ἐκ Σοῦ ἄσπορον γέννηση τοῦ Χριστοῦ προεζωγράφιζε ὁ Σολομών, ὅταν ἔλεγε: «ἡ σοφία

ᾠκοδόμησεν ἑαυτῇ οἶκον καὶ ὑπήρεισε στύλους ἑπτά», ἐννοώντας τὴν ἐντός Σου συνδρομὴν τῶν ἑπτὰ ἐνεργειῶν τοῦ Πνεύματος, ἐπειδὴ μάλιστα «κατῴκησε» στὴν κοιλία Σου «τὸ πλήρωμα τῆς Θεότητος». Γιὰ τοῦτο καὶ ὁ Προφη-

τάναξ Δαβὶδ προανεφώνησε περὶ Σοῦ πρὸς τὸν Χριστὸ: «ἅγιος ὁ ναός σου, θαυμαστὸς ἐν δικαιοσύνῃ».

κʹ. Καὶ βλέποντας τὴν μὲν σύλληψή Σου καὶ τὸν Εὐαγγελισμὸν τοῦ Γαβριήλ, ἀπευθυνόμενος πρὸς Σὲ εἶπε: «ἄκουσον θύγατερ καὶ ἴδε καὶ κλῖνον τὸ οὖς σου καὶ ἐπιλάθου τοῦ λαοῦ σου καὶ τοῦ οἴκου τοῦ πατρός σου καὶ ἐπιθυμήσει ὁ βασιλεὺς τοῦ κάλλους σου», τὴν δὲ Κοίμηση καὶ ᾿Ανάσταση καὶ τὴν πρὸς τὸν Υἱὸν καὶ Θεόν Σου ὁριστικὴν κατάπαυση ὑποδεικνύοντας, ἐνθουσιασμένος ἔτσι Τοῦ προέλεγε:

«ἀνάστηθι, Κύριε, εἰς τὴν ἀνάπαυσίν σου, Σὺ καὶ ἡ κιβωτὸς τοῦ ἁγιάσματός σου». Καὶ πάλι: «δεδοξασμένα ἐλαλήθη περὶ σοῦ ἡ πόλις τοῦ Θεοῦ». «῾Ηγίασε τὸ σκήνωμα αὐτοῦ ὁ ὕψιστος», «ὁ Θεὸς ἐν μέσῳ αὐτῆς καὶ οὐ σαλευθήσεται».

ΠΗΓΗ :Πνευματικά Θησαυρίσματα, /dosambr.wordpress.com/