῞Ενας ἄθεος προσεύχεται

Στις φοβερές μάχες του Στάλινγκραντ, το 1942-43, ένας Ρώσος στρατιώτης, ο Μίτιαν, αναφέρει το εξής περιστατικό: «Οι Γερμανοί μάς κτυπούσαν σκληρά. Σε μια στιγμή είδα ένα Γερμανό να έρχεται επάνω μου, και αμέσως άλλον... άλλον... μια ολόκληρη σειρά. Άρπαξα το πολυβόλο μου και οι σφαίρες έφευγαν βροχή. Ξαφνικά το πολυβόλο σταμάτησε. Οι σφαίρες είχαν τελειώσει.

Οι Γερμανοί έφθασαν πολύ κοντά μου. Ένα σύγκρυο με έπιασε από τον τρόμο. Στο φόβο μου, χωρίς να το νιώσω, έβαλα μια φωνή: "Θεέ μου, βοήθησέ με..." και έτρεχα να φθάσω στο πρόχωμα.

»Όσο έτρεχα, τόσο προσευχόμουνα. Σε λίγο ο κίνδυνος είχε φύγει, κι εγώ αναρωτιόμουνα: Εγώ, κομμουνιστής, μέλος της Κομσομόλ, αρχηγός Μαχητικών Αθέων προσευχήθηκα!».

Μάλιστα, στον κίνδυνο και οι άθεοι προσεύχονται.

Σωκράτης Αριστοτέλους, Σωτήρα Αμμοχώστου

«Σημερινή»24/02/2011

στις 2:40 μ.μ.  

 

 Πηγή:http://aktines.blogspot.com

Ἀθεΐα καί ἀθεΐα Γέρων Μωϋσῆς (Μοναχὸς Ἁγιορείτης)

Περιττό νά τονίσουμε ὅτι ἡ ἄρνηση τῆς ὕπαρξης τοῦ Θεοῦ εἶναι δικαίωμα τοῦ καθενός. Ὁ Θεός μᾶς ἔδωσε ἀπεριόριστη ἐλευθερία, ὥστε ἄν θέλουμε καί νά τόν ἀρνηθοῦμε.

Δέν θά ἐπιχειρήσω διόλου νά ἀποδείξω τήν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ. Πιστεύω ὅτι δέν ἀποδεικνύεται λογικά ἡ ὕπαρξή του, ἀλλά μόνο βιώνεται στά βάθη τῆς καρδιᾶς. Εἶναι ἐλεύθερος λοιπόν κάποιος νά πρεσβεύει ὅ,τι θέλει. Δέν χρειάζεται ὅμως καθόλου ἕνας ἄθεος νά εἰρωνεύεται ἕναν πιστό καί φυσικά τό ἀντίθετο.

Ἐπιτρέψτε νά πῶ πώς ὁ ἄθεος προσπαθεῖ ἐναγώνια νά πείσει τόν ἑαυτό του ὅτι δέν ὑπάρχει Θεός, δέν ἀφήνει γι’ αὐτόν χῶρο στήν καρδιά του καί ζεῖ στήν ἀπόλαυση τῆς ὕλης. Ποὺ ἀδυνατεῖ νά χαροποιήσει τό πνεῦμα. Ὁ Νίτσε φτάνει εὔστοχα νά πεῖ: «Ἀπαίσιε ἄνθρωπε, δέν ἀνέχεσαι ἐκεῖνον πού εἶδε τά βάθη σου καί γι’ αὐτό τόν ἐκδικεῖσαι». Ἡ πολλή λογική ὁδηγεῖ στήν ἀθεΐα, ὄχι ὅτι ἡ πίστη εἶναι παράλογη, ἀλλά ὁ ψυχρός ὀρθολογισμός κοιτᾶ μόνο στή γῆ. Ὁ ὑλισμός ἐπίσης δέν ἀφήνει χῶρο γιά τό Θεό. Ὁ φυσιοκρατικός πανθεϊσμός, κατά τόν Σοπενχάουερ, ὁδηγεῖ σέ μιὰ εὐγενῆ ἀθεΐα.



Διάφορες νεότερες φιλοσοφικές θεωρίες ἔχουν ἀρκετά ἀθεϊστικά στοιχεῖα, ὅπως ὁ θετικισμός, ὁ διαλεκτικός ἤ ἱστορικός ὑλισμός, ὁ πανσεξουαλισμός, κάποιες ἀποχρώσεις καί αὐτοῦ τοῦ ὑπαρξισμοῦ καί ἀρκετές ἄλλες. Ἡ θρησκευτικότητα θεωρεῖται ἀποκύημα τῆς φαντασίας. Ὁ Νίτσε στόν “Ὑπεράνθρωπό” του διακηρύσσει ὅτι κανείς ἄλλος Θεός δέν ὑπάρχει πλήν τοῦ ἑαυτοῦ τοῦ ἀνθρώπου καί στόν “Ζαρατούστρα” λέει ὅτι ὁ Θεός πέθανε. Κατά τόν Μάρξ ὁ Θεός δέν εἶναι μιὰ ὀντολογική πραγματικότητα ἀλλά ἡ ἀντικειμενικά προβαλλόμενη φύση. Ὁ Σάρτρ καί ὁ Καμὺ τελικά θεοποιοῦν τόν ἄνθρωπο.

Εἶναι νομίζουμε ἀρκετά ἐνδιαφέρουσα ἡ γνώμη τοῦ K. Joel. “Δεν ὑπῆρξαν γνήσιοι φιλόσοφοι τῆς ἀθεΐας, ὅπως δέν ὑπῆρξαν γνήσιοι ὑλιστές καί ἀρνητές τῆς ψυχῆς. Ὅσοι κατά καιρούς θεωρήθηκαν ὡς ἄθεοι δέν ὑπῆρξαν στήν πραγματικότητα τέτοιοι. Αὐτοί δέν ὑπῆρξαν ἀρνητές τοῦ θείου, ἀλλά ἀρνητές ἑνός ἰσχύοντος Θεοῦ ἤ ἑνός ὁρισμένου τρόπου γνώσεως τοῦ Θεοῦ. Οἱ λίγοι ὅμως φιλόσοφοι, οἱ ὁποῖοι πράγματι κατά τούς νεότερους χρόνους, χαρακτηρίστηκαν ὡς ἄθεοι, ὑπῆρξαν οὐσιαστικά ἀντιθεϊστές”. Ὁ Γιάσπερς, πού μελέτησε καλά τόν Νίτσε, λέει πώς ὁ ἀντιθεϊσμός του περιέχει θρησκευτική νοσταλγία Ὁ ἀντιθεϊσμός καί ὁ ὑλισμός φέρνουν τό μηδενισμό, πού δέν χαρίζει γαλήνη στήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, μά μελαγχολία καί μοναξιά.

Στή Γραφή, ἡ ἀθεΐα χαρακτηρίζεται ἀφροσύνη. Ἡ θρησκευτική ὁρμή τοῦ ἀνθρώπου εἶναι τόσο πλούσια καί μεγάλη, ὥστε καί οἱ ἄθεοι δημιουργοῦν θρησκευτικά ὑποκατάστατα, ἀνεβάζοντας στόν ἄδειο θρόνο τοῦ Θεοῦ, κατά τόν καθηγητή Νικόλαο Λούβαρι, διάφορα εἴδωλα: Τό χρυσό μοσχάρι, τή φύση, τή μαγεία, τό κράτος, τήν ἐπιστήμη, τήν τεχνική, τή μοίρα, τόν ἐλεύθερο ἔρωτα. Σύγχρονοι νεοέλληνες καθηγητές, διανοούμενοι, δημοσιογράφοι προσκυνοῦν τήν ἄρνηση τοῦ Θεοῦ καί διακωμωδοῦν ὅσους προσκυνοῦν τόν ἀληθινό Θεό. Ὑπάρχει μιὰ ψυχολογική ἑρμηνεία στό γεγονός. Προσποιούμενοι κάποιοι τούς ἄθεους θέλουν νά δικαιολογήσουν τήν ἀδιάφανη διαγωγή τους καί τήν ἄτακτη ζωή τους. Ἔτσι τούς ἱκανοποιοῦν καί εὐχαριστοῦν καί διάφορα πραγματικά ἤ μή ἐκκλησιαστικά σκάνδαλα.

Ἡ ἀθεΐα ἔχει σχέση καί μέ τήν ἡμιμάθεια, τήν ὑπερηφάνεια καί τήν ὅπως εἴπαμε ἄστατη ζωή. Ἔτσι μποροῦμε ἄνετα νά ποῦμε πώς ἡ ἀθεΐα δέν ὀφείλεται σέ ἀντικειμενικά ἀλλά σέ ὑποκειμενικά αἴτια. Ἀπό καιρό ὁ προοδευτισμός ἔχει ταυτιστεῖ μέ ἕνα σφοδρό ἀντιθεϊσμό, ἀντιεκκλησιασμό, ἀντιμοναχισμό καί ἀντιχριστιανισμό. Ἐπικρατοῦν ἔτσι οἱ ψυχίατροι, οἱ ψυχολόγοι, οἱ ψυχαναλυτές, ἀκόμη καί οἱ μάγοι, οἱ μάντεις, οἱ πνευματιστές, οἱ ὡροσκόποι καί μελλοντολόγοι…

Θά κλείσω μέ τούς λόγους τοῦ ἔξοχου Ἀλέξανδρου Παπαδιαμάντη: «Ἄγγλος ἤ Γερμανός ἤ Γάλλος δύναται νά εἶναι κοσμοπολίτης ἤ ἀναρχικός ἤ ἄθεος ἤ ὁτιδήποτε. Ἔκαμε τό πατριωτικόν χρέος του, ἔκτισε μεγάλην πατρίδα. Τώρα εἶναι ἐλεύθερος νά ἐπαγγέλλεται, χάριν πολυτελείας, τήν ἀπιστίαν καί τήν ἀπαισιοδοξίαν. Ἀλλά Γραικύλος τῆς σήμερον ὅστις θέλει νά κάμει δημοσίᾳ τόν ἄθεον ἤ τόν κοσμοπολίτην, ὁμοιάζει μέ νάνον ἀνορθούμενον ἐπ’ ἄκρων ὀνύχων καί τανυόμενον νά φθάσει εἰς ὕψος καί φανεῖ καί αὐτός γίγας. Τό ἑλληνικόν ἔθνος, τό δοῦλον, ἀλλ’ οὐδέν ἧττον καί τό ἐλεύθερον, ἔχει καί θά ἔχει διά παντός ἀνάγκην τῆς θρησκείας του».

 

Πηγή:www.gerontas.com/ΑΓΙΑ ΖΩΝΗ

῾Η λάμπουσα εἰκόνα τῆς Παναγίας!

Στο Ροστόφ, λίγο πριν από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η Εκκλησία του Αγίου Σεραφείμ μετετράπη σε κινηματογράφο. Οι κομμουνιστές κάλυψαν με παχύ στρώμα ασβέστη όλες τις τοιχογραφίες. Μία από αυτές ήταν στο δεξί μέρος και εικονίζε την Παναγία. Κάθε φορά που έσβηναν τα φώτα στην «αίθουσα» η εικόνα έλαμπε με ένα υπερκόσμιο φως ξεπερνώντας το σοβά. Οταν το έμαθαν οι άνθρωποι του κόμματος πήγαν για να πιστοποιήσουν το φαινόμενο. Γνωμάτευσαν ότι το πάχος του σοβά δεν ήταν αρκετό, διέταξαν να διπλασιασθεί και αποχώρησαν. Ομως η εικόνα πάντα ξεπερνούσε το στρώμα του σοβά κι έλαμπε. Το νέο το έμαθαν οι κάτοικοι του Ροστόφ και πήγαιναν στο «σινεμά» όχι για να δουν το έργο, αλλά για να προσκυνήσουν μυστικά και από μακριά τη λάμπουσα εικόνα. Οι κομισάριοι αναγκάστηκαν να κλείσουν τον κινηματογράφο. Για την ιστορία κατά τη διάρκεια του πολέμου οι Γερμανοί κατέλαβαν την πόλη και η εκκλησία άνοιξε και πάλι. Οταν περιήλθε και πάλι στην εξουσία των Σοβιετικών αυτοί δεν τόλμησαν να την ξαναμετατρέψουν σε σινεμά. Οπως ελέχθη, προτίμησαν να βλέπουν οι κάτοικοι του Ροστόφ την εικόνα στην εκκλησία, παρά να προσέρχονται για να ζήσουν το θαύμα της λάμπουσας εικόνας στον κινηματογράφο κάτω από το σοβά.

Πηγή: http://proskynitis.blogspot.com/2010/12/blog-post_13.html/http://tistheosmegas.blogspot.com

Και ἐγένετο... ῞Ενωση ᾿Αθέων

Σχόλιο ᾿Οδυσσέως: Σέ πρώτη ἀνάγνωση τό παρακάτω δημοσίευμα τοῦ Βήματος "ξενίζει", ἰδίως ὅσους προσπαθοῦν συνειδητά νά ζοῦν τήν ζωή τῆς ᾿Εκκλησίας, ἀλλά καί προβληματίζει. ᾿Ιδιαιτέρως πρέπει νά μᾶς προβληματίσει τό ἀκόλουθο ἀπόσπασμα ἀπό τό δημοσίευμα: "Στή συντριπτική τους πλειονότητα προέρχονται ἀπό χριστιανικό καί ὀρθόδοξο περιβάλλον καί πρόκειται γιά ἀνθρώπους διαφορετικῆς ἡλικίας". Μήπως ἔχουμε κάποιο μερίδιο εὐθύνης ἐμεῖς καί τά λάθη μας στό "φροῦτο'πού ξεπήδησε;

Μέ στόχο τήν ἐκκοσμίκευση τῆς πολιτείας, ἄνθρωποι πού δηλώνουν ἄθεοι δημιούργησαν τήν πρώτη ἕνωση ἀθέων

Παρασκευή 19 Νοεμβρίου 2010

Μέλος της Ενωσης Αθέων κρατώντας πλακάτ διαμαρτύρεται έξω από τον Μητροπολιτικό Ναό της Αθήνας. Τα χαμόγελα όμως στα πρόσωπα του εφημέριου και του νεαρού δείχνουν μάλλον ότι το διασκεδάζουν

Μέλος της Ενωσης Αθέων κρατώντας πλακάτ διαμαρτύρεται έξω από τον Μητροπολιτικό Ναό της Αθήνας. Τα χαμόγελα όμως στα πρόσωπα του εφημέριου και του νεαρού δείχνουν μάλλον ότι το διασκεδάζουν

Oι άθεοι αποτελούν πλέον μια απτή πραγματικότητα και στην Ελλάδα. Από τον περασμένο Μάιο δημιουργήθηκε στην Αθήνα η πρώτη Ενωση Αθέων, η οποία αριθμεί 85 μέλη και 85 φίλους. Το επόμενο χρονικό διάστημα μάλιστα αναμένεται να αποκτήσει και νομική υπόσταση. Σκοπός της, όπως επισημαίνεται στο καταστατικό της, είναι «η προώθηση της εκκοσμίκευσης της Πολιτείας, της θρησκευτικής ελευθερίας, του ανθρωπισμού ».

Οπως δηλώνει στο «Βήμα» η κυρία Τατιάννα Ραπακούλια, ένα από τα επτά ιδρυτικά μέλη της Ενωσης, «οι έλληνες άθεοι δεν είμαστε ούτε περιθωριακοί ούτε εξτρεμιστές. Είμαστε οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, οικογενειάρχες, μισθωτοί, επαγγελματίες, εργαζόμενοι».

Αυτό που επιδιώκουμε, προσθέτει χαρακτηριστικά, είναι «η υπεράσπιση της θρησκευτικής ελευθερίας και των δικαιωμάτων των αθρήσκων, των αθέων και των αγνωστικιστών».

Μέσα από τις δικές τους ιστοσελίδες στο Ιnternet και σε κοινωνικά δίκτυα οι άθεοι επικοινωνούν μεταξύ τους είτε βρίσκονται στην Ελλάδα είτε στο εξωτερικό. Σε μια μόνο από τις ιστοσελίδες που διαθέτουν στο Facebook, οι φίλοι τους φτάνουν τα 994 άτομα και όπως δηλώνουν τους «ενώνει η κοινή διάθεση για πρόοδο μέσω του ορθολογισμού και της επιστήμης» . Οπως προσθέτουν η ομάδα τους «είναι ακατάλληλη για θρησκευόμενους και προληπτικούς» . Τα μέλη της Ενωσης συναντιούνται μία φορά τον μήνα και συζητούν όλα τα ζητήματα που τους απασχολούν.

Στη συντριπτική τους πλειονότητα προέρχονται από χριστιανικό και ορθόδοξο περιβάλλον και πρόκειται για ανθρώπους διαφορετικής ηλικίας. «Τα μέλη της Ενωσης είναι από 18 ως 70 ετών» τονίζει η κυρία Ραπακούλια, ενώ σύμφωνα με εκτιμήσεις οι περισσότεροι είναι μεταξύ 35 και 40 ετών.

«Ολοι μας αρχίσαμε να γινόμαστε άθεοι είτε όταν πηγαίναμε στο σχολείο είτε σε μεγάλη ηλικία». Η ίδια δηλώνει ότι συνειδητοποίησε τις διαθέσεις της λίγο μετά την εφηβεία. «Διάβασα όλη τη Βίβλο και έχω να πω ότι όποιος τη διαβάσει ολόκληρη γίνεται κατά 99% άθεος. Για όλα σχεδόν έχουμε μια δικαιολογία για να επικαλούμαστε τον Θεό. Αν κάποιος κατά τη διάρκεια ενός τροχαίου δεν πάθει τίποτε τον έσωσε ο Θεός, αν κάποιος σκοτωθείλέμε ότι ο Θεός τον αγάπησε και τον πήρε νέο. Σου ζητάνε να προσευχηθείς για να σωθείς. Ετσι αν κάποιος σωθεί από τον καρκίνο τον έσωσε ο Θεός. Ομως τι γίνεται με τους υπολοίπους που προσεύχονται και δεν σώζονται; Τους αγαπάει ο Θεός και τους παίρνει; Τι γίνεται με τα παιδάκια της Αφρικής που και αυτά προσεύχονται και θέλουν να σωθούν;
Δεν τα αγαπάει ο Θεός;» τονίζει χαρακτηριστικά.

Ολα τα μέλη της οργάνωσης δηλώνουν ορθολογιστές και δεν διστάζουν να στηλιτεύσουν την αναξιοπιστία, όπως τη χαρακτηρίζουν, του κλήρου. « Διδάσκουν αγάπη και ταπεινοφροσύνη και τους βλέπεις να είναι εξουσιομανείς και άπληστοι » τονίζει η κυρία Ραπακούλια.

Τα μέλη της Ενωσης ξεκίνησαν να συμμετέχουν σε σειρά ενεργειών για την ενημέρωση των πολιτών στους οποίους και απευθύνεται η κίνησή τους. Τον περασμένο Απρίλιο και προτού ακόμη συγκροτηθούν σε Σώμα πραγματοποίησαν συγκέντρωση έξω από τον Μητροπολιτικό Ναό της Αθήνας ζητώντας τη φορολόγηση της Εκκλησίας. Την προηγούμενη εβδομάδα έστειλαν επιστολή στην υπουργό Παιδείας κυρία Αννα Διαμαντοπούλου ζητώντας να διευκρινιστεί με εγκυκλίους στα σχολεία η προαιρετική διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=368180&dt=19/11/2010#ixzz15nsehMXn

῾O Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης ῎Ανθιμος γιά τό κῦμα ἀθεΐας στήν ῾Ελλάδα, τό μάθημα τῶν Θρησκευτικών καί τήν κάρτα πολίτη

"Λείπει σήμερα ένας Χριστόδουλος"

Σε μία εκ βαθέων συνέντευξη στον «Α.Τ. του Σαββατοκύριακου», ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ανθιμος παραδέχεται ότι σήμερα λείπει ο μακαριστός Χριστόδουλος, ενώ αποκαλύπτει τι παρακάλεσε τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο. Μιλά για το κύμα αθεΐας στην Ελλάδα, το μάθημα των Θρησκευτικών, την κάρτα πολίτη, αλλά και για την απαξίωση της πολιτικής και της Εκκλησίας. Ακόμη, κηρύσσει πανστρατιά για την αποκατάσταση του κύρους των πολιτικών στο λαό και αναφέρεται στη διένεξη με τον υποψήφιο δήμαρχο Γιάννη Μπουτάρη.

* Ο Αρχιεπίσκοπος έστειλε μήνυμα στην υπουργό Παιδείας ότι η Εκκλησία θα αντιδράσει αν γίνει προαιρετικό το μάθημα των Θρησκευτικών. Πώς το σχολιάζετε;

«Φρονώ ότι η απόφαση του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου είναι η επιβεβλημένη αυτή τη στιγμή, προκειμένου από την κορυφή της πνευματικής ζωής του τόπου μας, την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος και σε συνεργασία με τους καθηγητές των Θεολογικών Σχολών να αντιμετωπιστεί το ζήτημα αυτό, για να μην προσπαθούμε εκ των υστέρων να διορθώσουμε πράγματα τα οποία θα είναι δυσάρεστα για τα παιδιά μας και την παιδεία μας. Χαίρομαι για την πρωτοβουλία του Αρχιεπισκόπου. Γι’ αυτό κι εγώ προτρέπω να μιλάμε για τα ζωτικά θέματα της ελληνικής μας παραδόσεως από την προ Χριστού περίοδο μέχρι σήμερα, για να κρατήσουμε όλα αυτά που μας έδωσαν υπόσταση και ζωή. Κάτι που πράττουν και τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη…».

* Ποια είναι η θέση της Εκκλησίας για την ηλεκτρονική κάρτα του πολίτη;

«Δέχομαι την αγωνία των πιστών που μου φωνάζουν ακόμα και από μακριά “Την κάρτα το νου σας…”. Η απάντησή μου σε αυτούς είναι έχετε δίκιο αλλά η Εκκλησία της Ελλάδος έχει αποφασίσει να συγκροτήσει μια επιτροπή για να δει στη βάση του αυτό το πρόβλημα, σε συνεννόηση με τις κρατικές Αρχές. Πληροφορούμαι ότι ήδη αυτή η επιτροπή έχει συσταθεί από κληρικούς και λαϊκούς (δεν συμμετέχει επίσκοπος και καλύτερα για να είναι ισομερής η συμμετοχή όλων). Πρόκειται για διαπρεπείς επιστήμονες, που θα παραδώσουν υπεύθυνο πόρισμα, ώστε να ξέρουμε πως θα συνομιλήσουμε με το αρμόδιο υπουργείο για το θέμα αυτό. Διότι οι πληροφορίες λένε ότι οι Άγγλοι δεν δέχονται την κάρτα αυτή, στη Ρουμανία υπήρχε ειδική συμφωνία κράτους και Ιεράς Συνόδου για να διευθετηθεί το θέμα αυτό, ενώ σε πολλά άλλα κράτη υπάρχουν επιφυλάξεις… Θα κοιτάξουμε να δούμε τι θα είναι το καλύτερο και θα πληροφορήσουμε το λαό».

* Οι πολίτες γιατί σήμερα απαξιώνουν πολιτική και Εκκλησία;

«Δεν μπορούμε να μείνουμε ακέφαλοι χωρίς πολιτικούς άνδρες που θα εκλέγονται από τα λαό και θα προσπαθούν να λύνουν τα προβλήματά του. Η απαξίωση υπάρχει εξαιτίας των γεγονότων με την οικονομική κρίση. Αλλά νομίζω ότι και με την προσπάθεια της κυβερνήσεως να επιτύχει στον τομέα με τους Ευρωπαίους αλλά και με τη συμβολή της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως και των άλλων κομμάτων, πρέπει να υπάρξει μια γενική προσπάθεια -θα βοηθήσουμε και εμείς- για να αποκατασταθεί το κύρος των πολιτικών στη συνείδηση του λαού. Βεβαίως με συγκεκριμένες πράξεις, σε συγκεκριμένα πλαίσια που συνταγματικά υπάρχουν, αλλά πρακτικά θα πρέπει να νιώσει το αίσθημα δικαίου και ο πολίτης.

Σε ό,τι αφορά την Εκκλησία, στην Ελλάδα έχουμε ένα κύμα αθεΐας - υλισμού το οποίο είχε παρατηρηθεί όπως έχω γράψει πριν 30 χρόνια στην Ευρώπη. Πιστεύαμε ότι δεν θα έρθει εδώ, αλλά τελικά μας ήρθε αργοπορημένα. Εξαιτίας αυτού του υλόφρονου πνεύματος που υπάρχει σήμερα στην εποχή μας, με τη διάθεση της πλήρους ανεξαρτησίας από κανόνες και τρόπους ζωής και ταυτόχρονα ίσως από μια διάθεση «καλή είναι και λίγη αναρχία», είναι τρομακτικό αυτό που λέω, αλλά έτσι είναι, διαπιστώνουμε ότι και στο χώρο της Εκκλησίας υπάρχει μια απαξίωση.

Όμως γίνεται και μια πολεμική από μια πλευρά πολιτικών -να μην πούμε τώρα ονόματα - εναντίον της Εκκλησίας. Και αυτό είναι πολύ άσχημο, διότι η σπονδυλική στήλη της πνευματικής ζωής του ελληνικού λαού είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία».Συνεχίζεται η κόντρα με τον υποψήφιο δήμαρχο Γιάννη Μπουτάρη;

«Με τον κύριο που λέτε, που είναι και υποψήφιος, είχα εκείνο το περιστατικό το οποίο έχει παρέλθει γιατί είχε προηγηθεί επί δύο μήνες μια επιθετικότητα εναντίον μου που δεν δικαιολογείται. Γιατί εγώ είμαι στη Θεσσαλονίκη 7 χρόνια και δεν έχω θίξει ποτέ κανέναν. Εγώ όμως από της επομένης της 26ης Οκτωβρίου δεν ξαναμίλησα και δεν σχολίασα ούτε για πρόσωπα ούτε για γεγονότα της πολιτικής, αλλά επαναλήφθησαν από το συγκεκριμένο πρόσωπο οι εναντίον μου επιθέσεις, στις οποίες απ’ ότι βλέπω ο λαός δεν δίνει σημασία και βαρύτητα. Όμως είναι ενοχλητικές αυτές οι επιθέσεις».

Γιατί όμως δέχεστε προσωπικές επιθέσεις;

«Εγώ δεν έχω ούτε πολιτική ούτε κομματική τακτική. Σε όλη μου τη ζωή, 47 χρόνια ως κληρικός, 37 ως Αρχιερέας (30 χρόνια στη Θράκη και 7 εδώ στη Θεσσαλονίκη), τηρώ μια τακτική η οποία είναι επί εθνικού επιπέδου. Γιατί μεν στη Θράκη ξέρετε τα μεγάλα προβλήματα και το τι προσφέραμε εκεί το ξέρει ο Θεός και ο λαός, στη δε Μακεδονία από την πρώτη στιγμή είχαμε το πρόβλημα το Μακεδονικό. Μάλιστα, υπήρχε προσπάθεια να ενταφιαστεί και εγώ έγινα αφορμή πράγματι να επανέλθει στην επιφάνεια και να αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας έναντι του μεγάλου αυτού εθνικού προβλήματος. Σε μερικούς λοιπόν οι οποίοι είναι υπέρ της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης, δεν τους αρέσουν οι απόψεις που διατυπώνω μέσα από την Εκκλησία επί εθνικών θεμάτων. Αυτοί μπαίνουν στα δημοσιογραφικά όργανα -όχι σε όλα- και λένε τις απόψεις τους και αντί να δουν την ουσία του προβλήματος, για να συζητήσουμε, επιτίθενται σε μένα. Δόξα τω Θεώ δεν μπορούν να μου βρουν τίποτα. Δεν έχω αποκτήσει τίποτα υλικό για τον εαυτό μου, αλλά με το λαό και στην Θράκη και εδώ ήμουν πάντα σε μια σύμπνοια. Έτσι αναγκάζω τους αρμοδίους να υπολογίζουν το αίσθημα αυτό του λαού και να καταλαβαίνουν ότι θα πρέπει να το κρατήσουν σε ένα επίπεδο που θα εκφράζει το συμφέρον της Ελλάδος. Θα σας πω ένα παράδειγμα από προηγούμενη περίοδο. Διπλωμάτες μας είπαν πως στις σκληρές μας διαπραγματεύσεις για το σκοπιανό ζήτημα, όταν βρεθήκαμε σε δυσκολία από τις πιέσεις που δεχθήκαμε είπαν στο εξωτερικό ότι μπορεί να έχετε δίκιο αλλά δείτε τις αντιδράσεις στη Θεσσαλονίκη, δεν μπορούμε να τις αγνοήσουμε. Σας λέω και για την εφημερίδα σας, τον «Αδέσμευτο», που καθημερινά παρακολουθώ ότι ο αγώνας μας είναι αυτός: Η αγάπη για την πατρίδα, η αγάπη για τα επί μέρους εθνικά θέματα από τα οποία πρώτο είναι το σκοπιανό και να κρατήσουμε την ορθόδοξη παράδοση της ελευθερίας και του πολιτισμού σε τέτοιο βαθμό που να διασφαλίζει την αυτόνομη παρουσία μας μέσα στην Ευρώπη. Έτσι θα κάνουμε τους λαούς όπως και στους προγενέστερους αιώνες να μας αγαπούν και να μας θαυμάζουν. Μπορούμε να τα καταφέρουμε, αλλά πρέπει η Πολιτεία, η Εκκλησία και οι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι να δουλέψουμε σκληρά για να επαναφέρουμε ψηλά την Ελλάδα μας, την πίστη μας, την ιστορία μας, τον πολιτισμό και τις καλές επιθυμίες και σκέψεις μας για το μέλλον και το δικό μας και των γειτόνων μας».

* Λείπει σήμερα ο μακαριστός Χριστόδουλος;

«Είναι αλήθεια ότι λείπει. Το έχω πει και δημόσια. Ακούω πολλά από τους πιστούς αλλά δεν να πω τι ακριβώς μου λένε. Έχω παρακαλέσει, όμως τον Αρχιεπίσκοπο -και η έννοια του λόγου μου από την εφημερίδα του «Αδέσμευτου» αυτή είναι- όχι βεβαίως να μιμηθεί τη γραμμή Χριστοδούλου ή τη δική μου, που περίπου είναι όμοιες, αλλά σε ένα βαθμό, όπως στο μάθημα των Θρησκευτικών, να υπάρχει ένα πιο φανερό, δημόσιο και δυνατό έργο της Εκκλησίας της Ελλάδος ώστε σε συνεννόηση με την Πολιτεία να προλάβουμε κάποια θέματα. Εγώ έχω συγκεκριμένα στοιχεία τα οποία θα παρουσιάσω σε ομιλίες μου, στο μέλλον...».

«Αδέσμευτος Τύπος»13/11/2010
ΑΚΤΙΝΕΣ

Γιὰ τοὺς ἀθεϊστές τοῦ Fr. Demetrius Dudko

Ἀθεϊστές,

Σήμερα ἀπευθύνομαι σὲ σᾶς.

Δὲν τὸ καταλαβαίνετε τάχα, ὅτι σᾶς ταΐζουν μὲ σκουπίδια; Ἐκοιτάξατε ποτὲ νὰ ἰδῆτε, ἀπὸ τί ἀποτελεῖται ἡ ἀθεϊστικὴ λογοτεχνία;

* * *

Δὲν εἶναι ἡ τελευταία λέξη τῆς ἐπιστήμης. Εἶναι μιὰ διαστρέβλωση τῶν γεγονότων. Μιὰ ἐκτροπὴ τῆς σκέψης. Μιὰ διαστροφὴ τοῦ ἄνθρωπου.

Ρίχτε μία ματιὰ στὶς ἀχανεῖς ρωσσικὲς πεδιάδες. Κάποτε σ' αὐτὲς ὑπῆρχαν ὑπέροχοι ναοί. Σήμερα ὅλοι εἶναι ἐρείπια. Αὐτὰ τὰ ἱερὰ ἐρείπια δὲν σᾶς λένε τίποτε;

Τὰ μνημεῖα τοῦ παρελθόντος ἔχουν πιὰ καταστραφεῖ. Ὅ,τι ἔκτισαν οἱ πατέρες μας, χέρια ἄθεα τὰ κατεδάφισαν.

Ρίχτε μιὰ ματιὰ στὸ σπίτι σας. Ἡ οἰκογένεια εἶναι ἐρείπιο τὰ παιδιὰ δὲν ξέρουν τίποτε, οὔτε γιὰ ἀξία τῆς μητέρας, οὔτε γιὰ λεβεντιὰ τοῦ πατέρα.

Ἡ ἀνατροφὴ στὰ σχολεῖα εἶναι ἐντελῶς κούφια. Οἱ δάσκαλοι λένε πολλά, μὰ ἀνώφελα. Καὶ δὲν θὰ τὸ καταλάβουν ποτέ, σὲ τί ὀφείλεται ἡ τόση διαφθορὰ τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὰ παιδικά τους χρόνια.

Κάποτε στοὺς δρόμους μας ἀκουόταν ὁ θαυμάσιος ἦχος τῆς καμπάνας καὶ γέμιζε γλύκα τὶς ἀκοές μας. Τώρα ἀκούονται μόνο βλασφημίες καὶ αἰσχρολογίες.

* * *

Ἐπάψατε νὰ βλέπετε καὶ νὰ σκέπτεσθε ἐλεύθερα;

Ρίχτε μιὰ ματιὰ στὴν καρδιά σας. Εἶναι γεμάτη ἀνησυχία γιὰ κάτι τὸ ἀόρατο, αὐτὸ τὸ ἀόρατο εἶναι ὁ Θεός.

Γι' αὐτὸ ἔχετε ταραχή. Γι' αὐτὸ δὲν βρίσκετε ποτὲ γαλήνη. Ἐπειδὴ ἀγνοεῖτε τὸν Θεό.

Ὁ Θεὸς κτυπάει τὸ κουδουνάκι τῆς ψυχῆς σας. Ἀνοῖχτε Του.

Μὲ τὴν ἀθεΐα δὲν γίνεται ζωή! Μὲ τὴν ἀθεΐα, ὄχι μόνο ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀρχίζει νὰ σβήνη, ἀλλὰ καὶ τῆς ἄψυχης φύσης ἡ ζωὴ σταματάει! Ἡ γενικὴ καταστροφὴ ἔρχεται. Ὅλοι τὸ προαισθανόμαστε.

Μὰ πῶς θὰ σταματήση ἡ γενικὴ καταστροφὴ χωρὶς Θεό;

Μὲ τὸν Θεό, ἡ γενικὴ καταστροφή, ὁ θάνατος, μπορεῖ νὰ ἀποβῆ λύτρωση ἀπὸ τὴν χωρὶς νόημα ζωή.

Δὲν τὸ καταλαβαίνετε, ὅτι, ἂν ἄνθρωπος γεννιέται σὲ μία ζωὴ χωρὶς νόημα, τότε ἡ ἴδια ἡ ζωὴ δὲν ἔχει νόημα; Μὴ προσπαθῆτε νὰ κρύψετε τὴν ἀλήθεια μὲ κάτι κοινοτοπίες. Μὴ μοῦ εἰπῆτε ὅτι τὸ νόημα τῆς ζωῆς τὸ βλέπετε στὸν ἄλλο!

Μήπως τὸ νόημα τῆς ζωῆς βρίσκεται στὸ θάνατο; Ἀφοῦ ὅλα τὰ ἐπίγεια τελειώνουν μὲ τὸν θάνατο!

* * *

Ὅλους μᾶς περιμένει ἡ αἰωνιότητα. Πῶς τὴν φαντάζεσθε; Ἐγὼ σᾶς λυποῦμαι.

Μὴν κάνετε μορφασμούς. Σήμερα ἔχουν κακὴ ἀντίληψη καὶ γιὰ τὴν λύπη! Ἡ λύπη μας, τοὺς ὑπερήφανους τοὺς κάνει νὰ ἀγανακτοῦν! Ἐγὼ δὲν ἔχω διάθεση νὰ σᾶς κάνω νὰ ἀγανακτήσετε. Ἐγὼ σᾶς ἁπλώνω χέρι ἀδελφικό.

* * *

Ξέρω, ὅτι ἔχετε πιὰ ἀποκάμει, μὴ διαστάζετε νὰ Τὸν ὑμνολογήσετε.

Ἡ δύσκολη ζωή μας, ἡ γεμάτη ἀπὸ ἀπροσδόκητες καὶ τραγικὲς καταστάσεις, ἔχει ἀφήσει ἐπάνω σας τὴν σφραγίδα της.

Παρηγοριὰ θὰ βρῆτε μόνο στὸ Δεῖπνο τοῦ Χριστοῦ.


Πηγή:http://www.agiazoni.gr

Σχετικὰ μὲ τὸ ψεῦδος Τοῦ Φιοντὸρ Ντοστογιέφσκυ

Mιὰ φορά, πρόσφατα, σὲ βαγόνι, ἔτυχε ν’ ἀκούσω ὁλόκληρη πραγματεία γιὰ τὸν ἀθεϊσμό. Ὁ ὁμιλητὴς ἦταν ἕνας κύριος ἀπὸ ἐκείνους τοὺς κοσμικοὺς καὶ τεχνοκρατικοὺς κύκλους, ποὺ κατὰ τὰ ἄλλα εἶχε τὴ σκυθρωπή, ἀλλὰ ἀρρωστημένη δίψα γιὰ ἀκροατές.

Ἄρχισε τὴν ὁμιλία του ἀπὸ τὰ μοναστήρια. Δὲν γνώριζε τίποτα σχετικὰ μὲ τὰ μοναστήρια καὶ αὐτὸ φάνηκε ἀπὸ τὶς πρῶτες κι όλας λέξεις: δεχόταν τὴν ὕπαρξη τῶν μοναστηριῶν ὡς κάτι τὸ ἀδιαίρετο ἀπὸ τὰ δόγματα τῆς πίστης, φανταζόταν ὅτι τὰ μοναστήρια συντηροῦνται ἀπὸ τὸ κράτος καὶ στοιχίζουν πολὺ ἀκριβὰ στὸ δημόσιο ταμεῖο καί, ξεχνώντας ὅτι οἱ μοναχοὶ εἶναι μία ἀπολύτως ἐλεύθερη ἑταιρεία προσώπων, ὅπως καὶ ὁποιαδήποτε ἄλλη, ἀπαιτοῦσε στὸ ὄνομα τοῦ φιλελευθερισμοῦ τὴν καταστροφή τους, σὰ νὰ ἦταν κάποιο τυραννικὸ καθεστώς. Ὁλοκλήρωσε τὴν ὁμιλία του μὲ ἐπιχειρήματα τοῦ ἀπόλυτου καὶ ἀπέραντου ἀθεϊσμοῦ στὴ βάση τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν καὶ τῶν μαθηματικῶν. Φοβερὰ συχνὰ ἀναφερόταν στὶς φυσικὲς ἐπιστῆμες καὶ τὰ μαθηματικά, χωρὶς νὰ παραθέτει, ἄλλωστε, οὔτε ἕνα ἐπιχείρημα δανεισμένο ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἐπιστῆμες κατὰ τὴ διάρκεια ὁλόκληρης τῆς διατριβῆς του. Μιλοῦσε παρόλα αὐτὰ μόνος του, ἐνῷ οἱ ὑπόλοιποι ἄκουγαν: «Θὰ διαπαιδαγωγήσω τὸ γιό μου νὰ εἶναι τίμιος ἄνθρωπος, αὐτὸ εἶναι ὅλο κι ὅλο», συμπέρανε τελειώνοντας, ἔχοντας φανερὰ τὴν πεποίθηση ὅτι τὰ ἀγαθὰ ἔργα, ἡ ἠθικὴ καὶ ἡ τιμιότητα εἶναι κάτι τὸ δεδομένο καὶ τὸ ἀπόλυτο, ποὺ δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τίποτα καὶ τὸ ὁποῖο πάντα μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸ βρεῖ στὴν τσέπη του, ὅταν τὸ ἔχει ἀνάγκη, χωρὶς κόπους, ἀμφιβολίες καὶ παρεξηγήσεις. Καὶ αὐτὸς ὁ κύριος εἶχε ἀσυνήθιστη ἐπιτυχία. Μαζί του ἦταν ἀξιωματικοί, γέροντες, κυρίες καὶ μεγάλα παιδιά. Τὸν εὐχαρίστησαν θερμὰ φεύγοντας γιὰ τὴν μεγάλη εὐχαρίστηση ποὺ τοὺς ἔδωσε καὶ μία κυρία μάλιστα, μητέρα μιᾶς οἰκογένειας, ντυμένη στὰ μετάξια καὶ πολὺ ὄμορφη, γελώντας εὐχάριστα, δυνατά, τοῦ ἀνακοίνωσε ὅτι τώρα πλέον εἶναι πεισμένη ὅτι στὴν ψυχή της ὑπάρχει «μόνο ἀτμός». Καὶ αὐτὸς ὁ κύριος ἔφυγε μὲ ἕνα ἀσυνήθιστο συναίσθημα σεβασμοῦ πρὸς τὸν ἑαυτό του.

Αὐτὸς λοιπὸν ὁ σεβασμὸς εἶναι ποὺ μὲ κάνει νὰ χάνω τὰ μυαλά μου. Τὸ ὅτι ὑπάρχουν βλάκες καὶ φλύαροι, φυσικὰ δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς καταπλήσσει· αὐτὸς ὅμως ὁ κύριος εἶναι φανερὸ ὅτι δὲν εἶναι βλάκας. Πιθανὸ νὰ μὴν εἶναι οὔτε καὶ ἀπατεώνας, οὔτε καὶ ἀχρεῖος· μπορεῖ μάλιστα νὰ εἶναι τίμιος ἄνθρωπος καὶ καλὸς πατέρας. Αὐτὸς ἁπλὰ δὲν κατανοοῦσε ἀπολύτως τίποτα ἀπὸ ὅλα ἐκεῖνα ποὺ ἀποφάσισε νὰ κρίνει. Δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ μὴν τοῦ ἦρθε στὸ μυαλὸ ἡ σκέψη με τὰ ἀπὸ μία ὥρα, ἡμέρα ἢ μήνα: «Φίλε μου, Ἰβὰν Βασίλιεβιτς (ἢ ὅπως ἀλλιῶς τὸν ἔλεγαν), συζητοῦσες, ἀλλὰ δὲν γνωρίζεις τίποτα γιὰ ὅλα αὐτὰ ποὺ ἔλεγες. Βλέπεις, αὐτὸ τὸ γνωρίζεις καλύτερα ἀπὸ τὸν καθένα. Νά, λοιπόν, ποὺ ἀναφερόσουν στὶς φυσικὲς ἐπιστῆμες καὶ τὰ μαθηματικὰ − ὅμως γνωρίζεις καλύτερα ἀπ’ ὅλους ὅτι τὰ φτωχὰ μαθηματικὰ ποὺ ἔμαθες στὸ δικό σου σχολεῖο ἀπὸ καιρὸ τώρα τὰ ἔχεις ξεχάσει, ἄλλωστε ποτὲ δὲν τὰ κατεῖχες καλά, ἐνῷ ποτέ σου δὲν εἶχες καμιὰ σχέση μὲ τὶς φυσικὲς ἐπιστῆμες. Πῶς τότε μιλοῦσες; Μὲ ποιό δικαίωμα δίδασκες τοὺς ἄλλους; Γιατὶ καταλαβαίνεις πολὺ καλὰ ὅτι τὸ μόνο ποὺ ἔκανες ἦταν νὰ ψεύδεσαι· καὶ δὲν φτάνει αὐτό, ἀλλὰ μέχρι σήμερα ἐξακολουθεῖς νὰ εἶσαι ὑπερήφανος γιὰ τὸν ἑαυτό σου· δὲ ντρέπεσαι καθόλου;».

Εἶμαι πεπεισμένος ὅτι θὰ μποροῦσε νὰ ἀναρωτηθεῖ, ἄσχετα μὲ τὸ ὅτι θὰ ἦταν ἀπασχολημένος μὲ «ὑποθέσεις» καὶ δὲν θὰ εἶχε καθόλου χρόνο νὰ ἀναζητᾶ ἀπαντήσεις σὲ ἀργόσχολες ἐρωτήσεις. Εἶμαι ἀναμφισβήτητα πεπεισμένος ὅτι αὐτὲς οἱ σκέψεις, ἔστω καὶ φευγαλέα, πέρασαν ἀπὸ τὸ μυαλό του. Αὐτὸς ὅμως δὲ ντράπηκε, δὲ φιλοτιμήθηκε! Αὐτὴ ἡ γνωστοῦ εἴδους ἀναισχυντία τοῦ Ρώσου διανοουμένου εἶναι ἕνα σημαντικό, κατὰ τὴ γνώμη μου, φαινόμενο. Καὶ δὲ σημαίνει ἀπολύτως τίποτα τὸ γεγονὸς ὅτι αὐτὴ βρίσκεται παντοῦ καὶ πάντα καὶ ὅτι ὅλοι τὴν ἔχουν συνηθίσει καὶ βαρεθεῖ· παρόλα αὐτὰ ἐξακολουθεῖ νὰ παραμένει γεγονὸς ἀξιοθαύμαστο καὶ ἀξιοπερίεργο. Μᾶς μαρτυρεῖ γιὰ τὴν ἀδιαφορία ποὺ κυριαρχεῖ ἀπέναντι στὴν κρίση τοῦ ἴδιου μας τοῦ ἑαυτοῦ ἐνώπιον τῆς συνείδησής μας ἤ, πράγμα ποὺ εἶναι τὸ ἴδιο, μᾶς μαρτυρεῖ γιὰ τὴν ἀσυνήθιστη ἔλλειψη σεβασμοῦ ἀπέναντι στὸν ἑαυτό μας καὶ μᾶς ὁδηγεῖ στὴν ἀπογοήτευση καὶ τὴν ἀπώλεια κάθε ἐλπίδας ὅτι μπορεῖ νὰ συμβεῖ κάτι τὸ ἀνεξάρτητο καὶ σωτήριο γιὰ τὸ ἔθνος, ἀκόμη καὶ στὸ μέλλον, ἀπὸ τέτοιους ἀνθρώπους καὶ τέτοια κοινωνία. Τὸ ἀκροατήριο, δηλαδὴ ἡ ἐπιφάνεια, τὸ εὐρωπαϊκὸ περίβλημα, ὁ νόμος ποὺ ἔχει δοθεῖ ἀπὸ τὴν Εὐρώπη «ἅπαξ διὰ παντός» − αὐτὸ τὸ ἀκροατήριο ἔχει καταλυτικὴ ἐπίδραση σὲ κάθε Ρῶσο.

[Ἀπὸ «Τὸ ἡμερολόγιο ἑνὸς συγγραφέα», Α΄ μέρος (1873), ἐκδ. Ἁρμός, σὲ μετάφραση (ἀπὸ τὰ ρωσικά) Βασίλη Τριανταφυλλίδη]

(Πηγή ηλ. κειμένου: «Πειραϊκή Εκκλησία» Ιούνιος 2010)
Διαδίκτυο: http://www.alopsis.gr