Γιά τήν ἀσθένεια πρίν από τόν θάνατο /῞Αγίου Νικολάου ᾿Αχρίδος

Στον γανωματή Α.Π. στο Πρίζρεν, για την ασθένεια πριν από το θάνατο

«Μη φοβάσαι το θάνατο μα την αρρώστια πριν α­πό το θάνατο». Έτσι διακηρύττεις. Έτσι λένε και πολλοί άλλοι. Οι άριστοι όμως των Χριστιανών δεν έ­λεγαν αυτό, αλλά παραδίνονταν στο θέλημα του Θε­ού, επειδή γνώριζαν ότι η ασθένεια δίνεται για την κάθαρση της ψυχής.
Όποιος αγαπά την καθαρότητα μπορεί να μισήσει το νερό; Ο Δημιουργός μας, επιτρέπει τους σωματικούς πόνους πριν από το θάνατο, σαν άλλα παγωμένα ή καυτά ρεύματα νερού τα οποία καθαρίζουν τις ψυχές μας. Αν έτσι έχουν τα πράγμα­τα, τότε γιατί να επιθυμούμε έναν αιφνίδιο και ανώδυ­νο θάνατο;

Ακόμα και ο δίκαιος Αβραάμ, υπέφερε πριν πεθά­νει: και εκλείπων απέθανεν Αβραάμ εν γήρα καλώ (Γεν. 25, 8). Και ο πράος Ιακώβ, πλάγιαζε άρρωστος στο στρώμα πριν αποχωριστεί αυτό τον κόσμο. Το ί­διο και ο μεταμελημένος βασιλιάς Δαυίδ. Όταν, λοι­πόν, πέθαναν εν ασθενεία εκείνοι που με το Θεό συνομιλούσαν, τότε τι απομένει για τους μεγάλους αμαρ­τωλούς;

Σκέψου, ότι κάθε μέρα του Θεού πεθαίνουν χιλιά­δες και χιλιάδες γέροι και γριές, γυναίκες και ανίσχυ­ρα παιδιά. Με μικρές εξαιρέσεις, όλοι αυτοί είναι α­σθενείς και μέσα στην αρρώστια αποχωρίζονται από τούτη τη ζωή. Γιατί λοιπόν εσύ να φοβάσαι από τη μικρή εκείνη ταλαιπωρία πριν το θάνατο, την οποία δε φοβήθηκαν αδύναμοι γέροντες και αβοήθητα παι­διά;

Ένας από τους αγίους άνδρες παρακαλούσε συνε­χώς το Θεό να του στείλει ασθένεια πριν από το θάνα­το, να μην τον βρει ο θάνατος δίχως προειδοποίηση και να μην πεθάνει δίχως συγχώρηση. Για να μην α­φήσει τούτο τον κόσμο πριν εξαλείψει από μέσα του με την πικρία του πόνου, κάθε ανάμνηση των ευτελών απολαύσεων. Γιατί είναι γραμμένο στη Γραφή: ον α­γαπά Κύριος παιδεύει, μαστιγοί δε πάντα υιόν ον πα­ραδέχεται (Εβρ. 12, 6), που σημαίνει: αυτόν που ο Θε­ός δεν μαστιγώνει, δύσκολα τον δέχεται.

Γι' αυτό, μη ζηλεύεις αυτούς που φεύγουν δίχως πόνους και βάσανα από τούτη τη ζωή. Θυμήσου τα πάθη του Σωτήρος πριν τον θάνατο, θυμήσου τα βά­σανα και την ταλαιπωρία των Αποστόλων, των Προ­φητών και των Μαρτύρων.
Θυμήσου ακόμα, τους τό­σους ελάχιστους και άσημους ανθρώπους που καθημε­ρινά πεθαίνουν κατά χιλιάδες στα νοσοκομεία, θυμήσου τους και διώξε κάθε φόβο για την επιθανάτια α­σθένεια. Περίμενε την με υπομονή και όταν έρθει, δέξου την σαν δοσμένη από τον Θεό.


impantokratoros.gr/http://anavaseis.blogspot.com

῾Η ἀγάπη τ’ οὐρανοῦ εἶναι κοντά σας! (ἀληθινό περιστατικό)

Στα Ιωάννινα, κοντά στο ναό των Άγιων Αναργύρων του Κάστρου, ήταν το μικρό Φθισιατρείο με τους ετοιμοθάνατους φυματικούς. Στα χρονιά 1938-1940 μετά τη Θεία Λειτουργία, ο π. Βενέδικτος Πετράκης πήγαινε κάθε Τετάρτη κι όποτε άλλοτε χρειαζόταν και κοινωνούσε τους αρρώστους.
Διηγείται ο κ. Μπάστας: «Ο νέος του ιερού άναψε τη λαμπάδα.
- Πάτερ, είμαστε έτοιμοι.
Ο λειτουργός δεν έδωσε απάντηση. Σήκωσε στα χέρια το άγιο Ποτήριο. Είχε τοποθετήσει μέσα την άγια λαβίδα και το ΄χε σκεπάσει με το άγιο κάλυμμα.
Βγήκε απ΄ την αριστερή θύρα του ιερού. Ο νέος με τη λαμπάδα αναμμένη προπορευόταν.

Βαδίσαμε κάπου τριάντα-σαράντα μέτρα. Ένα σπίτι με μισομαυρισμένους τοίχους μας περίμενε με μισάνοιχτη την πόρτα του. Ένα απ’ τα παιδιά έτρεξε και την άνοιξε διάπλατα.
Ο λειτουργός με τα τίμια Δώρα προχώρησε. Από κοντά του κι εμείς.
Μόλις μπήκα μέσα, ανατρίχιασα. Πού βρισκόμουν; Γύρω-γύρω κρεβάτια στο μεγάλο θάλαμο.
Και πάνω στα κρεβάτια… Τί μορφές ήταν εκείνες; Μάτια κλειστά ή μάτια που γυάλιζαν. Σκελετοί
μοναχοί. Πεθαμένοι που ’χαν γυρίσει απ’ τον άδη.
-Αγαπητά μου παιδιά, ακούστηκε κρυστάλλινη η φωνή. Σας φέρνω το φως, σας φέρνω την ελπίδα, σας φέρνω τη χαρά. Κοιτάξτε με, τον Χριστό μας σας φέρνω. Η αγάπη τ’ ουρανού είναι κοντά σας. Ο δημιουργός του κόσμου θα ’ρθεί στη καρδιά σας. Σταθείτε μ’ ευλάβεια, μ’ ευγνωμοσύνη κι αγάπη.
«Σώμα Χριστού μεταλάβετε, πηγής αθανάτου γεύσασθε».
Η θεία Κοινωνία είναι το φάρμακο της ζωής και της αθανασίας. Όλοι έχετε εξομολογηθεί, όλοι να κοινωνήσετε.
Άχνα δεν έβγαινε. Είχαν θερμανθεί οι καρδιές. Ο πόνος τις είχε προετοιμάσει.
-Πρώτος θα κοινωνήσει ο Θανάσης, είπε ο ιερέας.
Πλησίασε προς το ακρινό κρεβάτι. Πλησιάσαμε κι εμείς. Ένα πτώμα βρισκόταν ριγμένο εκεί. Δυο σβησμένα μάτια κοίταζαν χωρίς τίποτε να μπορούν να εκφράσουν.
-«Μεταδίδοταί σοι το τίμιον και πανάγιον Σώμα και Αίμα του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, εις άφεσίν σου αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον».
Κινήθηκαν τ’ ακίνητα μάτια. Ζωήρεψαν. Έλαμψαν. Κοίτα, δυο στάλες κυλάνε πάνω στο πρόσωπο που μοιάζει με μαυρισμένο φούρνο. Η αγία λαβίδα φθάνει στα χείλη. Αλλά τα χείλη δεν κινούνται. Είναι νεκρωμένα τα χείλη.
-”Άνοιξε το στόμα, Θανάση. Ο Χριστός μας είναι, ο Θεός μας. Έρχεται να σου κάνει συντροφιά στο μεγάλο ταξίδι. Άνοιξε το στόμα, αδελφέ μου.
Άδικα ο π. Βενέδικτος παρακαλεί. Η άγια λαβίδα δεν θα προχωρήσει. Ο θείος μαργαρίτης μένει στα χείλη του ετοιμοθάνατου. Καταλαβαίνει ο Θανάσης, αλλά δεν μπορεί να βοηθήσει. Και τώρα, τί θα γίνει;
Ο ιερέας δεν δυσκολεύεται, δεν διστάζει. Παίρνει με τη λαβίδα απ’ το στόμα του φθισικού τη θεία Κοινωνία και τη φέρνει στα δικά του χείλη. Με ευλάβεια την καταλύει.
Οι γιατροί τρομάζουν και φωνάζουν:
-Μα, είναι στα καλά του αυτός ο παπάς ή τρελάθηκε; Πάει αυτός! Θα του έλθει αμέσως καλπάζουσα φυματίωση!
Ο π. Βενέδικτος έλεγε: “Η ζωή δεν μεταδίδει θάνατο!”.
Αλλά τί είναι τούτο; Είναι η απόδειξη. Είναι η πίστη. Οι φθισικοί είχαν ακούσει το λόγο του τον πατρικό. Όσο να ‘ναι όμως ο λόγος αφήνει κενά για την αμφιβολία. Η πράξη όμως; Η μεγάλη πίστη; Αυτή πείθει. Αυτή επιβάλλεται. Αυτή πετυχαίνει κατακτήσεις για τον Χριστό.
- Αυτός είναι παπάς!
-Πιστεύει με άληθινή πίστη ο παπάς.
-Δε φοβάται ο παπάς.
-Ο Χριστός είναι Θεός όταν δίνει τέτοια καρδιά στους παπάδες του…
Ανεβαίνουν οι ψίθυροι. Ανασαίνει ο θάλαμος τον ανασαμό της ζωντανής πίστεως. Η κατάνυξη, η ευλάβεια, βασιλεύουν σ’ όλες τις καρδιές.
Τούτοι οι βαριά άρρωστοι έχουν νικήσει πια το φόβο του θανάτου.
Πιστεύουν με ζωντανή, με καυτερή πίστη. Έχουν πίστη «ως κόκκον σινάπεως».

πηγή: «Η Αγάπη στο εκτελεστικό απόσπασμα»
 VatopaidiFriend 

hristospanagia3.blogspot.com 
 http://anavaseis.blogspot.com

Θαυματουργική ἐμφάνιση τοῦ Γέροντα Παϊσίου σέ ὁδηγό καί διάγνωση Καρκίνου (᾿Ανέκδοτη Μαρτυρία)

ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ 
ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΪΣΙΟΥ ΣΕ ΟΔΗΓΟ 

ΚΑΙ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΡΚΙΝΟΥ

Ευχαριστούμε πολύ τον φίλο Λ.Π. από το Λονδίνο, ο οποίος μας απέστειλε το θαύμα αυτό το οποίο ανέφερε ο Γέροντας Εφραίμ στην ομιλία την οποία έκανε στον Ιερό Ναό των Αγίων Αποστόλων του Λονδίνου και δημοσιεύσαμε. 

Γέροντας Εφραίμ

Ιερός Ναός 12 Αποστόλων Λονδίνου

 “Θέλω να πω ότι αυτοί οι άγιοι που αγίασαν σήμερα έχουν μεγάλη δόξα, μεγάλη παρρησία στο Θεό και μας βοηθούν πάρα πολύ. Πριν από τρεις μήνες συνέβη το εξής. Ένας οδηγός πήγαινε από τη περιοχή της Θέρμης στη Θεσσαλονίκη. Τον σταματά ένας καλόγερος και του λέει: «Παλικάρι, με παίρνεις μέχρι τη Θεσσαλονίκη;». «Βεβαίως, ελάτε». Ήταν μόνος ο οδηγός. Κάθησε δίπλα του και του λέει: « Κώστα, -χωρίς να τον ξέρει- έχεις αρχόμενο καρκίνο στους πνεύμονες. Να πας στο νοσοκομείο και θα τον προλάβεις». Και αμέσως εξαφανίσθηκε. Αυτός έπαθε σοκ. Παίρνει μερικά τηλέφωνα και λέει τι του συνέβη. Του φέρνουν μερικές φωτογραφίες. Τον ρωτούν αν αναγνωρίζει ποιός είναι ο καλόγερος; Αυτός αναγνώρισε τον π. Παΐσιο. Πήγε πράγματι στο νοσοκομείο. Τον εξέτασαν οι γιατροί και βρήκαν αρχόμενο καρκίνο στους πνεύμονες, ενώ ο ίδιος δεν αισθανόταν πόνους. Βλέπετε αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι ευαρέστησαν τον Θεό εμφανίζονται μετά το θάνατο τους και πιστοποιούν την αλήθεια του ευαγγελίου.

[Πηγή]:

Αναρτήθηκε από ixnilatis  
http://gero-paisios.blogspot.com

ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΚΟΥΛΗΣ:΄΄ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ΄΄

Η περιπέτεια με την υγεία του τον έφερε κοντά στον Θεό. Ο Νίκος Κουρκούλης δεν είναι από τις περιπτώσεις των καλλιτεχνών που εγκατέλειψαν τα εγκόσμια για να γίνουν μοναχοί. Ο ίδιος όμως, όπως αποκάλυψε σε συνέντευξή του, είχε μία συγκλονιστική εμπειρία στο Αγιον Ορος.
Ο κατάλογος εκείνων που ασχολήθηκαν με την Τέχνη και στράφηκαν τελικά στον Θεό δεν είναι μικρός. Φυσικά δεν αφιερώθηκαν όλοι σε μοναστήρια. Υπάρχουν και εκείνοι που απλώς ζουν ασκητική ζωή.

Την εποχή που αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα υγείας και λίγο πριν φύγει για την Αμερική, όπου είχε προγραμματίσει να χειρουργηθεί από έναν γιατρό που του είχαν συστήσει, πήγε με τους φίλους του στο Αγιον Ορος. Λίγο πριν κάνει αυτήν την επίσκεψη, ο Νίκος επανέλαβε τις ιατρικές εξετάσεις του, χωρίς ωστόσο να πάρει τα αποτελέσματα.

Πηγαίνοντας με το καραβάκι στη Δάφνη, ο Νίκος Κουρκούλης κάθισε δίπλα σε έναν κύριο που τον αναγνώρισε και του ζήτησε να βγάλουν μια φωτογραφία μαζί. Ο Νίκος πόζαρε με χαρά, έπιασε κουβέντα μαζί του και του είπε ότι θα πήγαινε στην Αμερική αναφέροντας μεταξύ άλλων και το όνομα του γιατρού που θα τον χειρουργούσε.

Τότε ο συνομιλητής του έμεινε έκπληκτος, γιατί αυτός ήταν το δεξί χέρι του συγκεκριμένου γιατρού. Θέλετε και το καλύτερο; Ο ίδιος ο γιατρός καθόταν σε παραδίπλα θέση στο ίδιο καραβάκι! Οι εκπλήξεις συνεχίστηκαν μόλις ο τραγουδιστής έφτασε στη σκήτη της Αγίας Αννας. Ηταν Μεγάλη Παρασκευή και ένας μοναχός τον πήρε από το χέρι και τον πήγε να προσκυνήσει. Οπως περιέγραψε ο ίδιος ο Νίκος Κουρκούλης σε συνέντευξή του, όταν γονάτισε για να προσευχηθεί ένιωσε μια πολύ μεγάλη πίεση και νόμισε πως ήταν... ένα με το πάτωμα. Αυτό τον έκανε να λιποθυμήσει και να μείνει έτσι για περίπου είκοσι λεπτά. Μόλις συνήλθε ο τραγουδιστής, έβαλε τα κλάματα γι’ αυτό που ένιωσε. Επιστρέφοντας στην Αθήνα πήρε τα αποτελσματα των εξετάσεών του: ήταν καθαρές!

Ασκητική ζωή για ξένους και εγχώριους αστέρες της showbiz

Ο κατάλογος εκείνων που ασχολήθηκαν με την Τέχνη και στράφηκαν τελικά στον Θεό δεν είναι μικρός. Φυσικά δεν κλείστηκαν όλοι σε μοναστήρια. Υπάρχουν και εκείνοι που απλώς ζουν ασκητική ζωή. Ο Γιώργος Κοινούσης, ένας καλλιτέχνης με μεγάλη ιστορία στο ελληνικό τραγούδι, ήταν πάντα θρησκευόμενο άτομο. Κάποια στιγμή έφτιαξε ένα εκκλησάκι στο σπίτι του στο Λαγονήσι. Εκεί κάνει λειτουργίες κάθε Κυριακή, όπου δίνει το «παρών» πολύς κόσμος. Ο ίδιος ψάλλει κάθε φορά στο πλευρό του ιερέα. Η κόρη του Πέτρου Φυσσούν Αννια είχε περάσει ένα διάστημα στη μονή του οσίου Μελέτιου, έξω από τη Θήβα. Η Γκιζέλα Ντάλι ζει στη Νάξο σχεδόν ασκητικά και, όπως έχει δηλώσει η ίδια κατά καιρούς, το μεγάλο όνειρό της είναι να φτιάξει εκεί ένα μοναστήρι αφιερωμένο στην Παναγία και να αφοσιωθεί σε αυτό.

Δεν λείπουν βέβαια και οι περιπτώσεις διάσημων καλλιτεχνών από το εξωτερικό που προτίμησαν τον δρόμο του Θεού από τη λεωφόρο της δόξας. Ο ΜC Hammer, σταρ της χιπ χοπ σκηνής τη δεκαετία του ’90, έχει αφοσιωθεί στα θεία και αντί για ραπ hits τραγουδά πλέον ύμνους στην εκκλησία. Λέγεται πως ο θάνατος του καλού φίλου του Tupac άλλαξε εντελώς τη φιλοσοφία του και τον έκανε να αναζητήσει την ψυχική ηρεμία του στο λειτούργημα του ιερέα. Ο ίδιος βέβαια συνεχίζει να παράγει μουσική, όπως επίσης και να γράφει τις απόψεις του στο προσωπικό blog του. Ο Ρόμπερτ Πάουελ έγινε διάσημος σε όλον τον κόσμο ερμηνεύοντας τον ρόλο του Χριστού στο αριστούργημα του Φράνκο Τζεφιρέλι «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ». Λίγα χρόνια μετά την πρώτη προβολή της θρυλικής σειράς ο ηθοποιός πέρασε ένα διάστημα από τη ζωή του κάνοντας τον ιεροκήρυκα. Ο ίδιος είχε δηλώσει: «Πραγματικά ελπίζω στο μνημόσυνό μου να με θυμούνται και να με αποκαλούν όλοι “ο άνθρωπος που υποδύθηκε τον Ιησού”».

tro-ma-ktiko
το είδαμε στο udemand
http://www.pentapostagma.gr

῾Ο Γέροντας Παΐσιος προβλέπει τήν ἀποδημία κόρης προσκυνητῆ (Μαρτυρία ἀνωνύμου)

"Τήν Μαρία θά τήν πάρει ἡ Παναγία..."

«Είχα ακούσει πολλά για τον Γέροντα Παΐσιο καί τον επισκέφθηκα το 1991, διότι αρρώστησε η κόρη μου. Της βρήκαν όγκο στο κεφάλι. Είπαν ότι είναι καλοήθης και οι γιατροί μου διαβεβαίωναν ότι είναι μια εύκολη εγχείρηση. Όταν έφθασα στο Κελί του Γέροντα υπήρχαν πολλοί άνθρωποι. Μόλις με είδε με φώναξε με το όνομά μου, χωρίς να με έχει δει άλλη φορά, άφησε τους άλλους και με πήρε στην Εκκλησία. Έλα να προσευχηθούμε, είπε, γιατί την Μαρία την θέλει η Παναγία και θα την πάρει. Εγώ έμεινα άφωνος. Με δυσκολία πήγα να πω "μα οι γιατροί..." και ο Γέροντας με διέκοψε: "άσε τους γιατρούς"...»

Πήγαμε μαζί μέσα στο Εκκλησάκι, με έβαλε και έκανα προσευχή με μετάνοιες. Μαζί με μένα έκανε και ο Γέροντας. Τελειώνοντας μου είπε: "Σφίξε την καρδιά σου". Εγώ ήμουν ένα ράκος από τα κλάματα. Γύρισα και τον είδα. Και αυτός ήταν σκυθρωπός. Με αγκάλιασε και μου ξαναείπε: 

"Την ζωή ο Θεός την δίνει και ο Θεός την παίρνει. Την Μαρία θα την πάρει η Παναγία".

«Φεύγοντας μου είπε: "Αυτά θα μείνουν μεταξύ μας. Δεν θα πεις τίποτε στην Μαρία και στην γυναίκα σου". 

Όταν έγινε η εγχείρηση, οι γιατροί βρήκαν ότι ο όγκος ήταν κακοήθης, όπως είχε πει ο Γέροντας, καί μετά από μερικούς μήνες η Μαρία εκοιμήθη, την πήρε η Παναγία».

Μαρτυρία ανωνύμου – Από το βιβλίο «Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου» του Ιερομονάχου Ισαάκ – ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

Πηγή:http://gero-paisios.blogspot.com

῾Η τελευταία μέρα τοῦ Γέροντος Παϊσίου τοῦ ῾ Αγιορείτου στό Νoσοσοκομεῖο

Αυτόπτης περιγράφει την τελευταία μέρα του Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου στον Νoσοσοκομείο
Ο Γέροντας Παίσιος τελικά προσβλήθηκε από καρκίνο, και νοσηλεύθηκε σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης! Στο νοσοκομείο φρόντισαν το Γέροντα όσο μπορούσαν καλύτερα. Ο καρκίνος, όμως, προχώρησε τόσο, πού το τέλος ήταν πολύ ορατό. Η αναχώρησή του για τους ουρανούς ήταν ζήτημα χρόνου. Γι΄αύτη την αναχώρηση, για την οποία προετοιμαζόταν σε όλη του τη ζωή, ήθελε να αφιερώσει και τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής του στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Σουρωτής. Ο μακαριστός Χριστόφορος Οικονόμου ήταν κοντά του και σε γράμμα του περιγράφει την αναχώρηση του Γέροντα από το Νοσοκομείο:
«Σήμερα έφυγε και ο π. Παΐσιος από το νοσοκομείο. Είχε πολύ κόσμο και μας είπαν ότι θα έβγαινε στο σαλόνι για να ευλογήσει. Τελικά, εκείνη την ώρα έφευγε από το νοσοκομείο. Ο κόσμος, οι γυναίκες, νοσοκόμες, γιατροί, άρρωστοι, συνωστίζονταν όλοι γύρω του. Ψήλωσε το χέρι του και από την πόρτα χαιρέτησε τους άρρωστους στους διπλανούς θαλάμους. Ένας άρρωστος στο διάδρομο πού είχε ορρούς στο χέρι πήγε να του φιλήσει το χέρι, αλλά ο π. Παΐσιος φίλησε το χέρι του ασθενούς. Μπροστά από το ανσανσέρ ψήλωσε το χέρι του και μας ευλόγησε όλους. Μπήκε στο ανσανσέρ να κατέβει κάτω στο δρόμο. Όλοι τρέξαμε από τις σκάλες να τον δούμε για τελευταία φορά. Χαιρετούσε τον κόσμο. Βγήκε έξω από το νοσοκομείο. Ο κόσμος τον περιτριγύρισε γύρω από το αυτοκίνητο, ενώ λεπτές νιφάδες χιονιού έπεφταν. Η νοσοκόμα φώναζε να τον αφήσει ο κόσμος να μπει μέσα στο αυτοκίνητο, γιατί έκανε πολλή ψύχρα και ο άνθρωπος δεν μπορούσε. Μπήκε, τελικά, στο αυτοκίνητο, αφού έκανε το σταυρό του. Όλοι προσπαθούσαν να τον αγγίξουν· έπιαναν το χέρι του, άγγιζαν το τζάμι τοΰ αυτοκινήτου. Ξεκίνησε τελικά το αυτοκίνητο, αλλά προχωρούσε πολύ σιγά, λόγω της μεγάλης κυκλοφορίας. Γιάτραινες, νοσοκόμες, νοσοκόμοι, γιατροί, κατέβηκαν κάτω και όπως ήταν μέσα στο αυτοκίνητο άγγιζαν το τζάμι του αυτοκινήτου πού προχωρούσε αργά-αργά για να τον χαιρετήσουν. Το αυτοκίνητο πέρασε από το δρόμο πού βρίσκεται μπροστά από το σπίτι μου».
Και συνεχίζει ο Χριστόφορος:
«Τί ήταν το πέρασμα αυτού του ανθρώπου! Ο κόσμος τον ακολουθούσε σαν να ήταν ο Μεσσίας. Σκηνή σαν την Βαϊφόρο, μόνο πού αντί για γαϊίδουράκι τώρα ήταν ένα αυτοκινητάκι! Όλος ο κόσμος, οι περισσότερες γυναίκες, ήσαν συγκινημένοι, άλλες δάκρυζαν. Αλλά και ο ίδιος ήταν συγκινημένος με την αγάπη πού του έδειχνε ο κόσμος. Σαν να έλεγε πώς θα την ξεπληρώσει με πολλή προσευχή για τους συνανθρώπους του». Και επιλέγει ο Χριστόφορος:
«Αλλά μήπως είναι λίγα πού χρωστούμε η γενιά μας, στις ευχές και προσευχές αυτού του ανθρώπου. Ένας άγιος ανάμεσά μας. Η ενσάρκωση της εκπλήρωσης των Ευαγγελικών λόγων».
Ο Γέροντας Παΐσιος άφησε την τελευταία του πνοή στις 12 Ιουλίου 1994.
Πηγή: Από το τέλος του Γέροντα Παΐσιου Αγιορείτη, Περιοδικό «Παρά την Λίμνην», Μηνιαία έκδοση Εκκλησίας Αγίου Δημητρίου Παραλιμνίου, περίοδος β΄, έτος ιη΄, αρ. 7, Ιούλιος 2008
Από:http://vatopaidi.wordpress.com/