Μήνυμα τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος κ. ῾Ιερωνύμου ἐπί τῇ εὐκαιρίᾳ τῆς παγκόσμιας ἡμέρας κατά τῶν ναρκωτικῶν (26-06-2010)

Μ Η Ν Υ Μ Α

ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ

ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ

(26 Ιουνίου 2010)

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα η παγκόσμια κοινότητα νιώθει επιτακτική την ανάγκη να αναφερθεί στην τρομερή μάστιγα, που κατατρώγει τη νεολαία μας και απειλεί τη φυσική και ψυχική ακεραιότητα πολλών νέων ανθρώπων: τα ναρκωτικά. Είναι –ή μάλλον πρέπει να είναι– η σημερινή ημέρα μια τολμηρή αφορμή για ειλικρινή αυτοκριτική όλων μας, για συνειδητοποίηση της ανεπάρκειάς μας και της επιτακτικής ανάγκης για συνεργασία, για τον (επανα)καθορισμό των πνευματικών συντεταγμένων της κοινωνίας μας και της παιδείας μας, για να προτρέπουμε τους νέους ανθρώπους σε αισιοδοξία και αγωνιστικότητα, για να μη διστάζουν στην ανάληψη ευθυνών, για να μπορούν να πουν θαρραλέα το «όχι» σ΄ εκείνον που θα τους προτείνει την πρώτη επαφή με κάποια ουσία που κρύβει τον θάνατο.

Είχα την εξαιρετική ευκαιρία να επισκεφθώ μία θεραπευτική κοινότητα, ενώ έτυχα και της εξαιρετικής τιμής να με συναντήσουν νέοι άνθρωποι που βρίσκονται στο στάδιο της θεραπείας και της επανένταξης.

Είδα βαθιά μέσα στα μάτια των νέων αυτών ανθρώπων τη δίψα να ξαναβρούν τη ζωή και το χαμόγελο, να συναντηθούν και πάλι με την καθημερινότητα που τους προσπέρασε, είδα τον υπέροχο αγώνα τους που τους κάνει να βγαίνουν νικητές, την τεράστια προσπάθεια τους να υπερβούν την εξάρτηση και να ξεπεράσουν τον ίδιο τον εαυτό τους!

Έχω κρύψει βαθιά στην καρδιά μου τα λόγια της Κωνσταντίνας: «Τώρα πια νιώθω περήφανη, δυνατή, χαρούμενη. Έχω προσπαθήσει πολύ και ξέρω πως αν θέλω κάτι πολύ, μπορώ να τα καταφέρω. Είμαι γεμάτη ελπίδα για τη ζωή, που με περιμένει μετά την κοινότητα». Θα θυμάμαι πάντα την ειλικρίνεια του Σωτήρη:  «Όσες φορές κι αν ορκίστηκα, υποσχέθηκα, ποτέ δεν σταμάτησα. Ήρθε όμως η στιγμή που έπρεπε να διαλέξω: να ζήσω ή να πεθάνω! Η επιλογή μου ήταν να ζήσω καθαρός. Τώρα ανακαλύπτω έναν ολόκληρο, υπέροχο κόσμο μέσα μου, πραγματικό, όχι στη φαντασίωση μου. Στόχος μου είναι να τον γνωρίσω ξανά από την αρχή και να ζήσω σ΄ αυτόν». Και θα διδάσκομαι πολλά από τα δακρυσμένα μάτια του Γιώργου που μου είπε: «Νιώθω απογοήτευση όχι μόνο για τον εαυτό μου, αλλά και για την κοινωνία που με έσπρωξε στη δόση. Παίρνω δύναμη από μια μυστική πηγή στα βάθη του είναι μου για να συνεχίσω την προσπάθεια μου να μείνω καθαρός. Δεν θέλω να ξαναζήσω το παραμύθι. Θέλω τη ζωή που μου στέρησαν».

Συνοδοιπορώ με τα παιδιά αυτά, αντιλαμβάνομαι τον αγώνα τους και αναλογίζομαι τις ευθύνες μας. Μπορεί άραγε μια εξαρτημένη κοινωνία να διδάξει στους νέους την ελευθερία;

Η εξάρτηση, όπως έχει λεχθεί, μπορεί ενδεχομένως και να είναι «μια επανάσταση, μια αποτυχημένη επανάσταση, μια διαμαρτυρία που δεν βρήκε αποδέκτες, μια προσπάθεια διαφυγής από πολλά αδιέξοδα στα οποία εμείς πολλές φορές οδηγούμε τους νέους ανθρώπους». Αδιέξοδα που έχουν να κάνουν με ένα κακό οικογενειακό κλίμα, με ένα αποτυχημένο εκπαιδευτικό σύστημα που συνθλίβει την προσωπικότητα και τα όνειρα των νέων, με την υποκρισία της κοινωνίας μας και περισσότερο εκείνων που έχουν την ευθύνη διαμόρφωσης των κοινωνικών δομών, με την ανεπάρκεια και της εκκλησιαστικής διακονίας μας κάποιες φορές.

Θέλω να πω σ΄ αυτά τα παιδιά – αλλά και σε όλους – πως η ζωή της Εκκλησίας είναι γεμάτη από ασώτους και καταταλαιπωρημένους νέους, που όχι μόνο ξαναβρήκαν το δρόμο τους, αλλά έφτασαν ακόμη και στην αγιότητα. Η επιστροφή, η μεταμόρφωση, η μετάνοια: είναι τα συστατικά της ορθόδοξης πνευματικότητας.

Γι’ αυτό και σήμερα νιώθω την ανάγκη να ρωτήσω και να αναρωτηθώ: Γιατί ακόμη τόση προκατάληψη απέναντι στον Χριστό και στην Εκκλησία; Αυτός ο τόπος μοιάζει να φοβάται να μιλήσει στα παιδιά για τον Χριστό και την Εκκλησία, γιατί θέλει να είναι «αξιοπρεπής» και μοντέρνος! Και οι νέοι μας τρυπιούνται και παραδίδονται στα ναρκωτικά και στις λογής – λογής εξαρτήσεις, στις γειτονιές των μεγαλουπόλεων αλλά και στις ήρεμες πόλεις της επαρχίας μας, χωρίς στόχους, αναζητώντας την αλήθεια και την αγάπη, νιώθοντας ότι κανείς ποτέ δεν τούς πλησίασε, ότι κανείς ποτέ δεν νοιάστηκε αληθινά γι΄ αυτούς. Παρά τα λάθη και τις αστοχίες μας, στην Εκκλησία είμαστε διαρκώς έτοιμοι για να υποδεχθούμε μακρόθυμα και με έκδηλη χαρά τους νέους που επιστρέφουν, αναζητώντας νόημα ζωής, αναζητώντας τελικά αυτά που τους στερήσαμε. Ελάτε, οι μεγάλοι, να συνεργαστούμε. Ελάτε, οι νέοι, να μας συγχωρήσετε. Κι όλοι μαζί να πορευτούμε σ΄ έναν κόσμο χωρίς εξαρτήσεις...

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

+ Ο ΑΘΗΝΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ

῾Η ῾Ιερά Σύνοδος τῆς Βουλγαρικῆς ᾿Ορθόδοξης ᾿Εκκλησίας καταδίκασε τήν gay pride παρέλαση πού θά γίνει στή Σόφια

ΣΟΦΙΑ, 22 Ιουνίου2010 -- Η Ιερά Σύνοδος της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας επισήμως καταδίκασε την gay παρέλαση που έχει προγραμματιστεί για να γίνει στη Σόφια στις 26 Ιουνίου. Η Ιερά Σύνοδος δήλωσε, ότι η παρέλαση είναι " ξεδιάντροπη, επαίσχυντη και επίδειξη της σοδομικής αμαρτίας , λέγοντας ότι το γεγονός αυτό θα έχει μοιραίες συνέπειες για τη σωματική και ψυχική υγεία των ανθρώπων".

Η Ιερά Σύνοδος ζήτησε να απαγορευτεί η εκδήλωση και κάλεσε τους ανθρώπους να μη συμμετέχουν στο πρόγραμμα "βδέλυγμα που τόλμησε να αντιταχθεί στη φύση που όρισε ο Θεός, ο δημιουργός των πάντων ορατών και αοράτων".

Οι Ιεράρχες, κάνουν έκκληση στους γονείς να κρατήσουν τα παιδιά τους μακριά από την παρέλαση.

Бугарска Патријаршија

Πηγή: http://aktines.blogspot.com

«ΠΡΟΤΗΓΑΝΙΣΜΕΝΗ» ΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΙΑ

«Τὸ νόμο στὰ χέρια του πῆρε ἱερέας ὁ ὁποῖος στὴ θέα κλέφτη, ποὺ λίγο νωρίτερα εἶχε ἀφαιρέσει τὰ τάματα ἀπὸ ἐκκλησία τῆς πόλεως, συνεπλάκη μαζί του ὑποχρεώνοντας τὸν 40χρονο δράστη νὰ τραπεῖ ἄπραγος εἰς φυγήν».(romfea.gr, 25.06.10)
Σχόλιο «Χ. Β.»: Νὰ ἕνα χαρακτηριστικὸ (καὶ ἴσως ἀκούσιο)  δεῖγμα ἐλαφρότατα –τόσο δηλ. ὅσο χρειάζεται– τροποποιημένης εἰδησεογραφίας (καὶ μάλιστα ἐκκλησιαστικῆς). Ἀναφέρει μὲν ἕνα πραγματικὸ περιστατικό, ἀλλὰ τὸ βάρος πέφτει στὴν ἐπιλογὴ τῶν λέξεων, τῆς διατυπώσεως δηλαδὴ μὲ τὴν ὁποία παρέχεται ἡ πληροφορία καὶ γίνεται ἡ ἀναφορὰ αὐτοῦ τοῦ γεγονότος. Ἡ ἐπιλεγμένη διατύπωση στὴν συγκεκριμένη περίπτωση περιέχει ἀπὸ μόνη της μιὰ ἀποδοκιμασία, εἶναι ἀπὸ μόνη της ἀπορριπτική: «πῆρε τὸ νόμο στὰ χέρια του». Πρόκειται γιὰ μιὰ ἔκφραση ποὺ χρησιμοποιεῖται μειωτικὰ ὡς πρὸς τὴν νομιμότητα καὶ τὴν ὀρθοφροσύνη τοῦ ἀμυνομένου/δρῶντος ὑποκειμένου –ποὺ μάλιστα εἶναι ἱερέας– , ἐπειδὴ ἐνέχει μιὰ ἀπαξίωση, ἀφοῦ τοποθετεῖ τὸ δρῶν ὑποκείμενο πέρα ἀπὸ τὴ νομιμότητα, πέρα ἀπὸ τὸ “σωστό” , στὸν χῶρο τῆς καταδικαστέας «αὐτοδικίας». «Ἀδειάζει» μὲ λίγα λόγια τὸν ἱερέα, χωρὶς νὰ τὸν ἔχει μεμφθεῖ ἄμεσα.
Κατ᾽ αὐτὸ τὸν τρόπο σερβίρεται ἡ πληροφορία συναισθηματικῶς ἀλλὰ καὶ ἠθικῶς “προτηγανισμένη”, προληπτικῶς κριμένη. Γενικότερα ἔτσι ἐπιτυγχάνεται ἀφ᾽ ἑνὸς μὲν ἡ ἐσωτερικὴ ὑπονόμευση τοῦ τυχόντος ἠθικοῦ περιεχομένου τῆς πληροφορίας καὶ ἡ σταδιακὴ ἄμβλυνση τῶν κριτηρίων τῶν παραληπτῶν τῆς πληροφορίας, ἀφ᾽ ἑτέρου δὲ ἡ ἀσυνείδητη ὑφαρπαγὴ καὶ λεπτότατη ὑποκλοπὴ τῆς γνώμης τους.
Διαφορετικὰ εἰπωμένο: Ὁ ἐφημέριος τοῦ Ναοῦ τί θὰ ἔπρεπε νὰ κάνει , κατὰ τὸ ρεπορτάζ, ὥστε νὰ μὴ πάρει «τό νόμο στὰ χέρια του»; Ἴσως νὰ γονατίσει μπροστὰ στὸν κλέφτη καὶ νὰ τὸν παρακαλέσει νὰ κλέψει ἀνενόχλητα ὅσο θέλει καὶ ἀπὸ πάνω νὰ τὸν δείρει, ποὺ  τὸν ἐνόχλησε τὴν ὥρα τῆς δουλειᾶς του. Τὸ ἴδιο φυσικὰ θὰ ἔκανε καὶ ὁ συντάκτης τῆς δημοσιογραφικῆς ἀναφορᾶς, ἂν διεπίστωνε ὅτι ἕνας κακοποιὸς ἔχει εἰσβάλει στὸ σπίτι του καὶ κακοποιεῖ τὴν οἰκογένειά του, κι ἔτσι δὲν ἔπαιρνε τὸ νόμο στὰ χέρια του.


Πηγή: http://christianvivliografia.wordpress.com

῾Ο ᾿Αρχιεπίσκοπος ῾Ιερώνυμος γιά τήν χθεσινή δολοφονία

Γραπτή δήλωση έστειλε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος, για τη χθεσινοβραδυνή επίθεση στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.
Συγκεκριμένα ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος δήλωσε :«Με βαθύτατη θλίψη, ευρισκόμενος στην Καππαδοκία, πληροφορήθηκα το χθεσινό αποτρόπαιο έγκλημα, το οποίο και καταδικάζω απερίφραστα.
"Ολόψυχα δε εκφράζω την συμπαράστασή μου στην οικογένεια του αστυνομικού υποδιευθυντού Γιώργου Βασιλάκη που έπεσε κατά την επιτέλεση του καθήκοντος",  πρόσθεσε ο Μακαριώτατος.
Κλείνοντας, τονίζει ότι "Σε αυτές τις σκληρές ώρες τέτοια οδυνηρά γεγονότα θα πρέπει να μας φέρουν πιο κοντά στο ομόψυχο και όμαιμο του Γένους μας. Η Εκκλησία είναι δίπλα στον ανθρώπινο πόνο και προσευχή Της είναι η ειρήνη και γαλήνη στην κοινωνία μας".

Πηγή: romfea.gr

Τίμιος Πρόδρομος Σερρῶν, Ἱερά Μονοπάτια.
Ἀπό τὴν ἐκπομπή τῆς ΕΤ3  Ἱερά Μονοπάτια

῾Ο κ. Βασίλης Κερμενιώτης ἀποκαλύπτει τήν ἀπαράδεκτη καί μέχρι κωμικότητος (!!!) μεροληψία τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ συντάκτη κ. Νίκου Παπαχρήστου

Ανοιχτή επιστολή προς τον εκκλησιαστικό συντάκτη Νίκο Παπαχρήστου. Βασίλη Κερμενιώτη
Οφείλετε να εξηγηθείτε κ. Παπαχρήστου
και να σταματήσετε να παραπληροφορείτε τον πιστό λαό.

Κύριε Παπαχρήστου, διάβασα, προχθές, στην φιλοοικουμενιστική «Πύλη Εκκλησιαστικών Ειδήσεων amen», την οποία διευθύνετε, το άρθρο σας με τίτλο «Σκληρή απάντηση Μεσσηνίας στον Κυθήρων με φόντο το διάλογο με την Ρώμη». Χαρακτηρίζετε την, εκτός θέματος και πλήρη ειρωνίας, απάντηση του Μητροπολίτη Μεσσηνίας στην τεκμηριωμένη επιστολή του Μητροπολίτη Κυθήρων ως «απάντηση καταπέλτη»! Και αφού, όπως αναμενόταν, παίρνετε, ουσιαστικά, θέση υπέρ του αιρετίζοντος αρχιερέα, επικαλείσθε κάποιες, υποτιθέμενες, αντιδράσεις επισκοπικών και εκκλησιαστικών κύκλων, για τις οποίες, όμως, οφείλετε να δώσετε κάποιες εξηγήσεις.
Συγκεκριμένα, γράφετε ότι:
■ «Η υπόθεση (εννοείτε την επιστολή του Κυθήρων προς την Ιερά Σύνοδο) έχει προκαλέσει έντονο προβληματισμό σε πολλούς Μητροπολίτες της Ελλαδικής Εκκλησίας».
Σας ερωτώ: Ποιοί είναι, ονομαστικά, αυτοί οι «πολλοί» Μητροπολίτες; Και προς τί ο «προβληματισμός» τους; Τι τους «προβλημάτισε»; Τους προβλημάτισε το γεγονός ότι βγήκε, επιτέλους, ένας επίσκοπος να πει την αλήθεια, τη στιγμή που αυτοί ακολουθούν την, βολική και ασφαλή, τακτική του στρουθοκαμηλισμού; «Προβληματίστηκαν», λοιπόν, επειδή ένας εξ’ αυτών έπεσε στο “ατόπημα” να… σπάσει τη συνομωσία της σιωπής; Ή μήπως «προβληματίστηκαν» και αναρωτήθηκαν: «Τι κάναμε τόσο καιρό; Βάλαμε ως εκπρόσωπο της Εκκλησίας της Ελλάδος στους διαλόγους, έναν άνθρωπο που δεν πιστεύει στα δόγματα της Εκκλησίας! Έναν αιρετικό!». Απαντήστε
μας κ. Παπαχρήστου.
■ «Σημειώνει στο Αmen.gr, ένας εκ των Μητροπολιτών: “Τους τελευταίους μήνες κάποιοι αδελφοί μας Ιεράρχες εξαπολύουν επιθέσεις κατά του διαλόγου με τη Ρω-μαιοκαθολική Εκκλησία. Καταγγέλλουν τους πάντες, από Πατριάρχες μέχρι λαϊκούς, χρησιμοποιούν ακραία φρασεολογία, συνταυτίζονται με συντηρητικές παρεκκλησιαστικές και άλλες ομάδες, δείχνουν να μην δεσμεύονται από Συνοδικές αποφάσεις. Που οδηγούμαστε; Στο τέλος ο καθένας θα κάνει ό,τι θέλει”».

Κύριε Παπαχρήστου, έχετε χρέος να μας πείτε ποιός είναι αυτός ο μητροπολίτης. Αναμένουμε.
Πάντως, με τις θέσεις αυτού του «μητροπολίτη», το amen και εσείς προσωπικά, επανειλημμένα, δείξατε ότι συμπλέετε. Είτε με δικά σας άρθρα, είτε με επιλεγμένους φιλοοικουμενιστές ή απροκάλυπτους οικουμενιστές «θεολόγους», κληρικούς, κ.ά. περάσατε το μεγάλο ψέμα ότι, δήθεν, οι αντιδρώντες είναι αντίθετοι με τους διαλόγους με τους ετερόδοξους. Δεν είναι αντίθετοι με τους διαλόγους, κ. εκκλησιαστικέ συντάκτη, είναι αντίθετοι με τις αντορθόδοξες και αντιπατερικές υποχωρήσεις των εκπροσώπων μας στους διαλόγους αυτούς, για τις οποίες ουδέποτε εξουσιοδοτήθηκαν από την Ιερά Σύνοδο!
Κύριε Παπαχρήστου, δεν διευθύνετε κανένα blog ώστε να μπορείτε να γράφε-τε ό,τι θέλετε. Είστε δημοσιογράφος και δημοσιογραφία = αλήθεια. Πόσω μάλλον που είστε εκκλησιαστικός συντάκτης. Η Εκκλησία είναι ο κατ’ εξοχήν χώρος στον οποίο δεν χωρεί το ψέμα. Χιλιάδες χριστιανών “μπαίνουν” καθημερινά στο «amen» με σκοπό να ενημερωθούν αντικειμενικά για τα εκκλησιαστικά δρώμενα και, συ-χνά, εισπράττουν την οικουμενιστική προπαγάνδα! Ένα εξόφθαλμο παράδειγμα αποτελεί η «δημοσιογραφία» σας σχετικά με την «Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού». Ενώ το σπουδαίο και πατερικότατο αυτό κείμενο δημοσιεύθηκε στα πέρατα της γης (όχι μόνο στα ελληνικά, αλλά μεταφρασμένο και σε άλλες γλώσσες), το «πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων», που διατηρείτε …δεν έκρινε σκόπιμο να το δημοσιεύσει!!!1 Ιδού, λοιπόν, κ. Παπαχρήστου ποιός είναι, πραγματικά, εναντίον του διαλόγου! Και αν το δημοσιογραφικό σας ολίσθημα περιοριζόταν μόνο εκεί, θα ήταν καλά. Εσείς, όμως, προχωρήσατε ακόμη περισσότερο: Ενώ δεν δημοσιεύσατε την «Ομολογία Πίστεως» ―ίσως, για να μη μάθει την αλήθεια ο πι-στός λαός, αφυπνισθεί και ράνει με ντομάτες, αντί ροδοπετάλων, τους άθεους Οικουμενιστές―, εν τούτοις, δημοσιεύσατε αρκετές απαξιωτικές «κριτικές» εναντίον της, από αυτόκλητους και μη, «συνηγόρους» του Οικουμενισμού! Αυτή είναι η δημοσιογραφική και δημοκρατική ευαισθησία σας, κ. Παπαχρήστου; Αυτή την αντιδεοντολογική και αντιδημοκρατική συμπεριφορά σας, τη γνωρίζει η εφημερίδα που σας αμείβει; Τη γνωρίζουν οι συνάδελφοί σας δημοσιογράφοι;
■ Τέλος, γράφετε: «Σύμφωνα πάντως με ορισμένες εκτιμήσεις εκκλησιαστικών κύκλων αυτές οι επιθέσεις κατά του προσώπου του Μητροπολίτη Μεσσηνίας “εξυπηρετούν” τις φιλοδοξίες κάποιων Αρχιερέων «που εποφθαλμιούν την θέση του αντιπροσώπου της Εκκλησίας της Ελλάδος στο διεξαγόμενο διάλογο Ορθοδόξων-Ρωμαιοκαθολικών»».

Αυτό είναι είδηση! Γιατί, όμως, δεν μας λέτε κ. Παπαχρήστου, ποιοί είναι αυτοί οι «εκκλησιαστικοί κύκλοι»; Κι αυτό απόρρητο είναι; Ειλικρινά, δεν ξέρω αν υπάρχουν επίσκοποι με τέτοια φιλοδοξία. Αυτό, όμως, που είναι «ηλίου φαεινότερο» είναι ότι ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας εμφορείται από αιρετικές απόψεις και καλά θα κάνει η Ιερά Σύνοδος, αν δεν τον καθαιρέσει, τουλάχιστον να αδράξει την ευκαιρία και να αποπέμψει τόσο αυτόν, όσο τους άλλους ομοϊδεάτες του ρασοφόρους, από τη νευραλγική θέση της εκπροσώπησης στους διαλόγους. Όλως «τυχαίως» και «συμπτωματικώς», ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των ελλαδιτών Αρχιερέων είναι κατά του Οικουμενισμού[2], σχεδόν πάντοτε, οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας μας, στους διαλόγους, είναι …Οικουμενιστές!
Κύριε Παπαχρήστου, έχετε δημοσιογραφικό και ηθικό χρέος να απαντήσετε στα ερωτήματα που σας ετέθησαν. Αν δεν το κάνετε, θα αφήσετε να εννοηθεί ότι διασπείρετε ψευδείς ειδήσεις!
Παρατηρώντας, τόσο καιρό, το εκκλησιαστικό ρεπορτάζ, έχω διαπιστώσει ότι τόσο εσείς, όσο και η κυρία Μ. Αντωνιάδου, μεροληπτείτε και, θελημένα ή αθέλητα, ενίοτε, διαστρεβλώνετε την αλήθεια και παραπληροφορείτε τον κόσμο, κάτι που συνιστά σοβαρό δεοντολογικό και δημοσιογραφικό ολίσθημα, για το οποίο θα πρέπει να λογοδοτήσετε στην Ε.ΣΥ.Η.Ε.Α.
Πάντως, να γνωρίζετε, τουλάχιστο χώρο της Εκκλησίας, ότι όσο κι αν προσπαθήσει κάποιος να κρύψει την αλήθεια, στο τέλος αυτή θα αποκαλυφθεί, γιατί η αλήθεια δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, αλλά το πρόσωπο του Ιησού Χριστού, του ίδιου του Θεού («Εγώ ειμί η Αλήθεια» – Ιω. ιδ’ 6).
Πτολεμαΐδα, 23/6/2010
Βασίλης Κερμενιώτης
(Υπαγ. στην Ι. Μητρόπολη Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας)


1. Το «Amen», δημοσίευσε, μόνο, κάποια αποσπάσματα.

2. Αυτό, το γράφω «μετά λόγου γνώσεως». Για δύο χρόνια διετέλεσα Γραμματέας ενός σωμα-τείου που αγωνίζεται κατά του Οικουμενισμού. Είχαμε πλήθος επαφών και πληροφοριών απ’ όλη την Ελλάδα. Ως εκ τούτου, μπορώ να πω, ότι η μεγάλη πλειοψηφία των μητροπολιτών της Εκκλησίας μας, θεωρούν αίρεση και τον Οικουμενισμό και τον Παπισμό, παρά το γεγονός ότι αποφεύγουν να το διατρανώσουν δημόσια (πρακτική που, φυσικά, δεν τους τιμά).

Πηγή:http://anavaseis.blogspot.com

Τό σκάκι-Μανόλης ᾿Αναγνωστάκης (ποίημα)

Τὸ σκάκι

Ἔλα νὰ παίξουμε...
Θὰ σοῦ χαρίσω τὴ βασίλισσά μου
Ἦταν γιὰ μένα μιὰ φορὰ ἡ ἀγαπημένη
Τώρα δὲν ἔχω πιὰ ἀγαπημένη
Θὰ σοῦ χαρίσω τοὺς πύργους μου
Τώρα πιὰ δὲν πυροβολῶ τοὺς φίλους μου
Ἔχουν πεθάνει ἀπὸ καιρὸ
πρὶν ἀπὸ μένα
Ὅλα, ὅλα καὶ τ᾿ ἄλογά μου θὰ στὰ δώσω
Ὅλα, ὅλα καὶ τ᾿ ἄλογά μου θὰ στὰ δώσω
Μονάχα ἐτοῦτο τὸν τρελό μου θὰ κρατήσω
ποὺ ξέρει μόνο σ᾿ ἕνα χρῶμα νὰ πηγαίνει
δρασκελώντας τὴν μίαν ἄκρη ὡς τὴν ἄλλη
γελώντας μπρὸς στὶς τόσες πανοπλίες σου
μπαίνοντας μέσα στὶς γραμμές σου ξαφνικὰ
ἀναστατώνοντας τὶς στέρεες παρατάξεις
Ἔλα νὰ παίξουμε...
Ὁ βασιλιὰς αὐτὸς δὲν ἤτανε ποτὲ δικός μου
Κι ὕστερα τόσους στρατιῶτες τί τοὺς θέλω!
Τραβᾶνε μπρὸς σκυφτοὶ δίχως κἂν ὄνειρα
Ὅλα, ὅλα, καὶ τ᾿ ἄλογά μου θὰ στὰ δώσω
Ὅλα, ὅλα, καὶ τ᾿ ἄλογά μου θὰ στὰ δώσω
Μονάχα ἐτοῦτο τὸν τρελό μου θὰ κρατήσω
ποὺ ξέρει μόνο σ᾿ ἕνα χρῶμα νὰ πηγαίνει
δρασκελώντας τὴν μίαν ἄκρη ὡς τὴν ἄλλη
γελώντας μπρὸς στὶς τόσες πανοπλίες σου
μπαίνοντας μέσα στὶς γραμμές σου ξαφνικὰ
ἀναστατώνοντας τὶς στέρεες παρατάξεις
Ἔλα νὰ παίξουμε...
Κι αὐτὴ δὲν ἔχει τέλος ἡ παρτίδα...