"᾿Εγώ εἰμί τὸ Α καὶ τὸ Ω, ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος, ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος" (᾿Αποκ. κβ΄, 13)

Κείμενα γιά τήν ἑλληνική γλῶσσα στή διαχρονική της μορφή, ἄρθρα ὀρθοδόξου προβληματισμοῦ καί διδαχῆς, ἄρθρα γιά τήν ῾Ελλάδα μας πού μᾶς πληγώνει...


Σάββατο 11 Σεπτεμβρίου 2010

Βιοηθική καί παρένθετες μητέρες

Σχόλιο ᾿Οδυσσέως: Φιλοξενοῦμε τό παρακάτω ἄρθρο, ὄχι γιατί συμφωνοῦμε μέ ὅσα λέει, ἀλλά γιά νά δείξουμε ποῦ μπορεῖ νά φτάσει ὁ ἄνθρωπος ὅταν αὐτονομεῖται μέ ἐγωϊστικό τρόπο, ὅταν βάζει στό περιθώριο τό θέλημα τοῦ Θεοῦ γιά τή ζωή του.


Μέσα σ’ ένα φυσικό περιβάλλον που φαίνεται ότι δεν προέβλεπε τέτοιες εξελίξεις, άνοιξε ο άνθρωπος τη δική του παρένθεση που ονομάζουμε πολιτισμό, με στόχο ασυνείδητο αρχικά και μετά απολύτως συνειδητό να βελτιώσει την καθημερινότητά του, τη σκέψη και τη γνώση του.
 Σε ένα πράγμα ωστόσο παρέμεινε ο ίδιος από την αρχή της εξέλιξής του: στον τρόπο που φέρνει ζωή στον κόσμο, που τη συντηρεί και που την αποχαιρετά μετά τη λήξη της.

Τις τελευταίες δεκαετίες όμως με τη ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας και  τη συνεργασία της με τις παραδοσιακές επιστήμες η ζωή δέχτηκε έξωθεν δραματικές επεμβάσεις, μπροστά στις οποίες  η ανθρωπότητα βρέθηκε ψυχολογικά απροετοίμαστη.

Πόσο κουράγιο πρέπει να διαθέτει κανείς παραδείγματος χάριν για να πει στους γιατρούς να αφήσουν τον αγαπημένο του άνθρωπο να πεθάνει και να μην παρατείνουν μια ζωή φυτού με τα σύγχρονα μηχανήματα;
Πώς μπορεί να επιτρέψει σε μια κλινικά νεκρή γυναίκα να παραμείνει διασωληνωμένη ζωντανή για να κυοφορήσει ο αυτόματος μηχανισμός της το ολίγων εβδομάδων έμβρυο που βρίσκεται στη μήτρα της;
Πόσο φυσικό βρίσκει να έχει κυοφορήσει το παιδί του όχι η γυναίκα του αλλά η πεθερά του; Πόσο εύκολο είναι να χωνέψει ότι έχει δίδυμα παιδιά, εκ των οποίων το ένα γεννήθηκε πριν τέσσερα χρόνια και το άλλο πριν δυο μήνες;  Πώς να εξηγήσει στο δεύτερο παιδί του ότι το γέννησε όχι ακριβώς επειδή το ήθελε, αλλά για να σώσει το άρρωστο πρωτότοκό του; Και βέβαια πώς είναι δυνατόν να μείνει  αδιάφορος μπροστά στις φοβερές δυνατότητες που ανοίγονται τώρα με την κλωνοποίηση;
Η ηθική μιας συγκεκριμένης κοινωνίας είναι αυτή που έχει η πλειοψηφία των μελών της μετά από δοκιμές και φιλτράρισμα ιδεών και αξιών δια μέσου των  αιώνων. Δυστυχώς η εποχή μας δεν έχει αυτή την πολυτέλεια του χρόνου, διότι οι δυνατότητες που μας δίνει σήμερα  η επιστήμη σε συνεργασία με την τεχνολογία είναι πολλές, είναι καινούργιες και υπόσχονται όλες τη βελτίωση της ζωής μας. Προϋποθέτουν όμως αυτές οι νέες δυνατότητες και αλλαγή της νοοτροπίας μας και εδώ εμφανίζεται το πρόβλημα.
Η Βιοηθική, το νέο αυτό παρακλάδι της Ηθικής που αποτελεί κλάδο της Φιλοσοφίας, έρχεται να βοηθήσει το σύγχρονο άνθρωπο να απεμπλακεί από τα αδιέξοδα και την αμηχανία που του προκαλεί η ραγδαία επιστημονική εξέλιξη ως προς το θέμα της ανθρώπινης ζωής.
Δυστυχώς όσοι αυτοβούλως  προσφέρονται να  μας πουν τη γνώμη τους σε θέματα Βιοηθικής είναι άνθρωποι διαφορετικών ιδεολογιών, προσανατολισμών και πεποιθήσεων με αντιφατικές μεταξύ τους θέσεις.
Αυτό είναι αναμενόμενο, εφόσον τη Βιοηθική, ως μέρος της Φιλοσοφίας,  μπορεί να την υπηρετήσει ο οποιοσδήποτε φιλόδοξος διανοούμενος, σε αντίθεση με την Επιστήμη που απαιτεί ειδικές γνώσεις και ένα τουλάχιστον πτυχίο πανεπιστημίου. Και εκτός από τους αυτόκλητους  φιλοσόφους έχουμε και τους εκπροσώπους των  οργανωμένων εκκλησιών, οι οποίοι έχουν αυθαιρέτως πάρει το δικαίωμα να μιλούν περί Ηθικής, δικαίωμα που τους έχουν παραχωρήσει τα εξ αποκαλύψεως ιερά βιβλία τους.
Τη μεγαλύτερη πολεμική έχει υποστεί, όπως ξέρουμε , η δυνατότητα κλωνοποίησης του ανθρώπου. Δεν θα ασχοληθώ με τις αντιρρήσεις των θρησκευόμενων που ισχυρίζονται ότι αυτό δεν το θέλει ο Θεός. Πρώτο διότι άγνωστες είναι οι βουλές του και δεύτερο διότι, όταν γράφτηκαν τα ιερά βιβλία, ούτε ίχνος υποψίας δεν περνούσε από το μυαλό των συγγραφέων ότι κάποτε θα φτάναμε στην εποχή της κλωνοποίησης. Και τρίτο και σημαντικότερο, κανείς δεν έχει λάβει την άδεια από την Ανώτερη Δύναμη να μεταφέρει επισήμως τις απόψεις της στους ανθρώπους.
Η κλωνοποίηση των ανθρώπων ωστόσο πρέπει να είναι αντικείμενο της Βιοηθικής, επειδή είναι μια δυνατότητα ζωής πρωτόγνωρη  και ο άνθρωπος δεν είναι πειραματόζωο για να παίζουμε μαζί του  βιολογικά  παιχνίδια. Πριν όμως την καταδικάσουμε, πρέπει να σκεφτούμε πολύ.
Ίσως υπάρχουν περιπτώσεις που η ανθρώπινη κλωνοποίηση θα ήταν ευλογία για κάποιους γονείς. Μια άλλη περίπτωση, λιγότερο ακραία αυτή,  είναι η δυνατότητα να αναπαραχθούν υγιή ανθρώπινα όργανα που θα αντικαταστήσουν τα άρρωστα και τα κατεστραμμένα. Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο προσεύχονται σήμερα να γίνει εφικτό κάτι τέτοιο που θα σώσει τη ζωή τους και θα λυτρώσει από την αγωνία και τη θλίψη αυτούς και την οικογένειά τους.
Μολονότι η ανθρώπινη κλωνοποίηση είναι  επίσημα απαγορευμένη παντού, όλοι υποψιαζόμαστε ότι κάπου, σε κάποια εργαστήρια κάποιοι πειραματίζονται μαζί της. Και αυτή είναι μια τρομαχτική εκδοχή, αν όλα αυτά γίνονται κρυφά και για σκοπούς που δεν θέλουμε ούτε να σκεφτούμε.
Και βέβαια ας μην ξεχνάμε και το παράνομο εμπόριο ανθρώπινων οργάνων, φρούτο κι αυτό της εποχής μας, που οδηγεί στον ακρωτηριασμό και άλλοτε και στο θάνατο ανθρώπους φτωχούς ή παιδιά που απάγονται για το σκοπό αυτό. Έτσι όπως δείχνουν τα πράγματα, αυτοί που επωφελούνται σήμερα από τις προόδους της επιστήμης είναι οι πλούσιοι , ενώ οι φτωχοί, όχι μόνο δεν μπορούν να βελτιώσουν την υγεία τους, αλλά αντίθετα αρκετοί τη χάνουν, όταν προσφέρονται να πουλήσουν ένα νεφρό ή ένα μάτι τους. Αυτό φυσικά θα σταματήσει, όταν η επιστήμη θα μπορεί με την κλωνοποίηση να αναπαράγει υγιή όργανα από τα κύτταρα του ίδιου του αρρώστου.
Πάντως για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται ότι το καλό και το κακό δεν μπορούν να διαχωριστούν εύκολα και ότι αυτό που
μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο, να τον ανακουφίσει και να του προσφέρει μια ποιότητα ζωής, κάποιοι άλλοι είναι έτοιμοι να το εμπορευτούν. Τουλάχιστον ας το εμπορεύονται νόμιμα για να μην έχουμε παρατράγουδα.
Στην Ινδία, στην πόλη Ανάντ, η επιχείρηση που εδώ και λίγα χρόνια έχει στήσει η γυναικολόγος δρ Νάυνα Πατέλ μαζί με το σύζυγό της, είναι καθ’ όλα νόμιμη.
Η πόλη Ανάντ βρίσκεται βορειοδυτικά της χώρας και έχει πληθυσμό 130.000 κατοίκων. Εκεί έχει στήσει το ζεύγος Πατέλ την επιχείρησή του, την «Κλινική Γονιμότητας». Ο σύζυγος κλείνει τα συμβόλαια, η σύζυγος πραγματοποιεί τις επεμβάσεις. Πλούσιες γυναίκες απ’ όλο τον κόσμο έρχονται εδώ με την ελπίδα να λύσουν το πρόβλημά τους, να αποχτήσουν δηλαδή ένα παιδί που θα το κυοφορήσουν ντόπιες γυναίκες, φτωχές Ινδές που έτσι λύνουν κι αυτές το δικό τους πρόβλημα, που στην προκειμένη περίπτωση είναι το οικονομικό.
Οι νόμοι  του εμπορίου ισχύουν λοιπόν εδώ  στο ακέραιο: ζήτηση, προσφορά, διαμεσολαβητές. Και φυσικά υπάρχει και η ανάλογη διαφήμιση: προ καιρού η γνωστή Όπρα Γουίνφρεϊ φιλοξένησε τη δόκτορα Πατέλ στην εκπομπή της, την οποία παρακολούθησαν περίπου είκοσι εκατομμύρια τηλεθεατές.
Σήμερα οι πλούσιες πλην άκαρπες γυναίκες  συρρέουν στην πόλη Ανάντ μαζί με τους συζύγους τους και σε λίγο καιρό, αν όλα πάνε καλά, αποχτούν το μωρό τους που τους το έχει γεννήσει μια Ινδή. Καμιά φορά, αν ο πολυάσχολος σύζυγος εμποδίζεται να έρθει λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων, παραδίδει το κατεψυγμένο σπέρμα του στη σύζυγο για τα περαιτέρω.
Η όλη επιχείρηση στοιχίζει 22.000 δολάρια (17.000 ευρώ). Αν γεννηθούν δίδυμα, η τιμή ανεβαίνει κατά 25%. 7.500 δολάρια παίρνει η παρένθετη μητέρα, ποσό τεράστιο, αν σκεφτεί κανείς ότι ένας εργάτης στην Ινδία μπορεί να  βγάλει αυτά τα χρήματα μετά από δέκα χρόνια εργασίας. Η αντίστοιχη διαδικασία στις Ηνωμένες Πολιτείες , από όπου προέρχεται το 60% των πελατών της κλινικής, στοιχίζει 150.000 δολάρια.
Η πελάτισσα μένει στο ξενοδοχείο Μέντικαλ Τουρίστ και εν τω μεταξύ αναζητείται η παρένθετη μητέρα. Όταν βρεθεί,  συγχρονίζεται ο κύκλος  ωορρηξίας των δύο γυναικών με ενέσεις ορμονών. Κατόπιν η δόκτωρ Πατέλ αφαιρεί  ωάρια της πελάτισσας, τα γονιμοποιεί με το σπέρμα του συζύγου της και εναποθέτει γύρω στα τέσσερα με πέντε στη μήτρα της παρένθετης μητέρας. Αργότερα αφαιρεί μερικά. Οι μισές από αυτές τις προσπάθειες πετυχαίνουν με την πρώτη και στις γεννήσεις η μία στις δύο φέρνει δίδυμα μωρά.
Ο χώρος που γίνεται αυτή η διαδικασία απέχει πολύ από τα δυτικά στάνταρ υγιεινής, αλλά αυτό δεν φαίνεται να ανακόπτει την επιθυμία των άτεκνων ζευγαριών για ένα μωρό. Καθημερινά το ζεύγος Πατέλ δέχεται γύρω στα εκατό ηλεκτρονικά μηνύματα από πελάτες που θέλουν να αποχτήσουν παιδί με αυτό τον τρόπο.
Η δόκτωρ Πατέλ λέει:  «Δεν παίζω το Θεό. Κάνω αυτό που μπορεί να μας προφέρει η επιστήμη». Οι επιλογές της είναι αυστηρές. Δεν δέχεται ομοφυλόφιλους,-ες, δεν δέχεται γυναίκες άνω των 53 ετών ούτε γυναίκες που βρίσκουν πιο σικ ή πιο πρακτικό να αποχτήσουν το παιδί τους με αυτό τον τρόπο. «Η παρένθετη μητέρα δεν είναι  lifestyle, είναι η τελευταία ελπίδα», λέει.
Γύρω στις τριάντα Ινδές γονιμοποιημένες  με αυτό τον τρόπο
μένουν δέκα μήνες σ’ ένα σπίτι για παρένθετες μητέρες, μέχρι την αίσια έκβαση της επιχείρησης. Μια από αυτές είναι η Ντίκσα, 27 χρονών. Στο δωμάτιό της είναι κρεμασμένη η τεράστια φωτογραφία ενός μωρού.
«Αυτό είναι το μωράκι μου», λέει. Έκλαψε, όταν μετά τη γέννα το παρέδωσε στους εντολοδόχους γονείς, ένα ζευγάρι Ιάπωνες. Όμως θα ξαναγίνει παρένθετη μητέρα, γιατί με τα χρήματα που θα συγκεντρώσει, θα μπορέσει αργότερα να σπουδάσει τα παιδιά της.
Τα ερωτήματα που προκύπτουν από αυτή την είδηση είναι αυτονόητα:
Ποιος αποφασίζει ποιοι μπορούν να γίνουν γονείς;  Κάποτε αυτό το αποφάσιζε η φύση. Σήμερα ποιος;
Αν μια γυναίκα μειωμένης αντίληψης έχει το δικαίωμα  να γίνει μητέρα, πράγμα που σημαίνει ότι αμέσως μετά θα επέμβει η πολιτεία για να σώσει το μωρό, γιατί να μην το έχει μια ευφυής γυναίκα πενήντα τεσσάρων ετών;
Αν μια γυναίκα το βρίσκει πιο σικ να της γεννήσει μια παρένθετη μητέρα το παιδί της, είναι βέβαιο ότι δεν θα βρεθεί κανείς γιατρός να ικανοποιήσει την επιθυμία της;
Αν μια γυναίκα κυοφορεί επί πληρωμή το μωρό κάποιων άλλων, γιατί κλαίει μετά;
Σε αυτά και σε άλλα πολλά ερωτήματα καλείται η Βιοηθική να δώσει απαντήσεις. Αλλά μέχρι να ομονοήσουν όλοι εκείνοι που δηλώνουν ειδικοί επί του θέματος, ο κόσμος μάλλον θα έχει βρει από μόνος του τις απαντήσεις και αυτές θα εναρμονίζονται με τις ανάγκες του και  με τις προσδοκίες του για μια καλύτερη ζωή.
http://www.bild.de/BILD/news/2010/07/29/stadt-der-leihmuetter/indien-babys-kinder-ausland-

kosten.html

http://dialogoi.enet.gr

Εὐφροσύνου τοῦ Μαγείρου (11 Σεπτεμβρίου) / τοῦ ᾿Αρχ.Νικοδήμου Παυλόπουλου, Καθηγουμένου .῾Ι. Μ. ῾Αγίου ᾿Ιγνατίου - Λειμῶνος Λέσβου ( ἀπό τό βιβλίο του «῾Εορτοδρόμιον»)



***
Μάγειρος Άγιος
Σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, μαζί με την οσία Θεοδώρα, τη εν Αλεξάνδρεια, η οποία εξαπάτησε τον άνδρα της και υστέρα σ' όλη της τη ζωή έδειξε έργα άξια μετανοίας και με τη φυγή και την άσκησι βρήκε έλεος παρά Κυρίου και αγίασε, εορτάζομε και τη μνήμη ενός οσίου, Μαγείρου στο διακόνημα.
Ήταν άνθρωπος απλός, από αγροίκους γονείς γεννημένος αγράμματος και «ιδιώτης τον λόγον». Είχεν όμως θείον έρωτα μέσα στη ψυχή του και απλότητα καρδίας.
Δεν ήθελε να απολαμβάνη τις ψεύτικες χαρές του κόσμου τούτο», όπως τόσοι άλλοι αφελείς και ανόητοι πού μη έχοντας υψηλότερου σκοπούς και στόχους στη ζωήν τους ζουν βίο κτηνώδη και ικανοποιούν όλες τους τις ορμές χωρίς κανέναν έλεγχο και χαλινάρι.
Επροτίμησεν ο Ευφρόσυνος να ζη κοντά σε Μοναχούς, ανθρώπους αφιερωμένους στο Θεό για να μορφώνεται κι' εκείνος πνευματικά μαζί τους και να απολαμβάνη τις πνευματικές χαρές τους. Δεν αισθάνεται βέβαια και ο ίδιος τον εαυτό του ισότιμο με τους Μοναχούς πού με επίγνωσι εξεπλήρωναν τα Μοναχικά τους καθήκοντα, αλλά πολύ κατώτερο από όλους, και τον έφθανεν ότι τον καταδεχόταν να τον έχουν βοηθό στο μαγειρείο, υπηρέτη και διάκονο τους.
Στη δουλειά του ήταν πάντοτε πρόθυμος και πραγματικά έλιωνε στο καθήκον, «τω μαγειρείω προστετηκώς» όπως λέγει το Ιερό Συναξάριο. Και όμως οι Μοναχοί τον είχαν σε κατώτερη μοίρα, τον επείραζαν, τον εκορόϊδευαν και ο Ευφρόσυνος καθόλου δεν πειραζόταν «παρορώμενος πολλά και μυκτηριζόμενος».
Ένας Ιερομόναχος από τη συνοδεία εκείνη πού είχε περισσότερη καθαρότητα  και ευαρεστούσε ενώπιον του Κυρίου παρακαλούσε τον Κύριο να του αποκάλυψη τα αγαθά τα όποια απολαμβάνουν μέσα στον παράδεισο οι αγαπώντες το Θεό και ευαρεστούντες ενώπιον του. Μια νύχτα λοιπόν  έβλεπε στον ύπνο του ότι βρισκόταν στον παράδεισο και οι άγιοι Άγγελοι και Αρχάγγελοι, και πλήθος δικαίων και οσίων και Μαρτύρων και Ιεραρχών και Αποστόλων βρισκόταν γύρω από το θρόνο του Θεού και ελάτρευαν τον Παλαιό των ήμερων, μεταξύ τους δε είδε και τον περιφρονημένο Μάγειρο τον απλό  και ταπεινό Ευφρόσυνο να απολαμβάνη όλα εκείνα τα ουράνια και απερίγραπτα αγαθά του παραδείσου.  Τον επλησίασε και τον ερώτησε, ποιος είναι αυτός ο παράδεισος ο κήπος ο καρποφόρος και ολάνθιστος; και πως βρέθηκες εσύ εδώ;   και ο  Ευφρόσυνος του απάντησεν «ούτος εστί το καταφύγιον των του Θεού εκλεκτών, κάγώ, δια την πολλήν τούτου αγαθότητα; ενθάδε συνεχωρήθην αυλίζεσθαι».
Ο παράδεισος του είπεν είναι το καταφύγιον των εκλεκτών του Θεού ο τόπος της αναπαύσεως των αγωνιστών της πίστεως και εγώ όχι γιατί εκοπίασα ή γιατί τάχα αξίζω άλλα από την πολλήν ευσπλαχνία και αγαθότητα του Θεού βρίσκομαι εδώ και απολαμβάνω τις χαρές του παραδείσου.
Και ο Ιερομόναχος τον ξαναρώτησε και τι κάνεις εδώ, ποιο το έργο σου; Το έργο μου είπε ο Ευφρόσυνος είναι να ευφραίνωμαι βλέποντας όλα αυτά τα αγαθά και να επιστατώ όλα όσα βλέπεις. Και πάλιν εσυνέχισεν ο Ιερομόναχος, ημπορείς να μου δώσης έστω ένα από τα αγαθά του παραδείσου; Και βέβαια αν πραγματικά θέλης δύνασαι να λαβής, αλλά σαν δώρο της αγαθότητος του Θεού. Και ο Ιερομόναχος έδειξε με το χέρι του κάποια ωραία μήλα πού τον εντυπωσίαζαν και τον παρακαλούσε να του δώση. Ο Ευφρόσυνος έκοψε και έβαλε μέσα στο κουκούλι του λέγοντας του «ώσπερ εζήτησας, λαβών κατατρύφησον» όπως επιθυμείς να σου προσφέρονται πάρε και φάγε. Και αμέσως εκτύπησε το τάλαντο για να σηκωθούν οι Μοναχοί στην εωθινή ακολουθία, και έχασεν ο Ιερομόναχος το θεσπέσιον όνειρον.
Πόση όμως κατάπληξι ένοιωσεν όταν πηγαίνοντας να βάλη το κουκούλι του είδε μέσα τα ωραία και ευωδιαστά μήλα πού στον ύπνο του του τα επρόσφερεν ο Ευφρόσυνος, και έμεινε για πολλή ώρα ακίνητος και αμίλητος.
Επήγε μετά στη σύναξι των Μοναχών και παρακολούθησε τον όρθρο, και μόλις είδε τον Ευφρόσυνο το Μάγειρο τον ερώτησε επιτακτικά. «Πες μου που ήσουν την νύχτα; σε εξορκίζω». Ο Ευφρόσυνος απάντησε με απλότητα, συγχώρεσε με πάτερ αλλά βρισκόμουνα εδώ όπου τώρα με συνάντησες. Και ο Ιερομόναχος εσυνέχισε. Γιατί δε μου λες την αλήθεια; Την αλήθεια σου λέγω. Ήμουνα τη νύχτα εκεί πού με είδες στον ύπνο σου, στον παράδεισο, όπου μου εζήτησες και έλαβες τα εύοσμα μήλα!, αλλά ο Θεός εχρησιμοποίησε την ιδική μου ατέλεια για να γευθής εσύ τα αγαθά του παραδείσου. Άλλα συγχώρεσε με Πάτερ δεν ήταν δικό μου το δώρο, αλλά του Θεού, «ότι σκώληξ εγώ και ουκ άνθρωπος».
Ω θαύμα αποκολυπτικώτατο, ώ πανόραμα θειότατο! πώς να μη θαυμάση κανείς και να μη δοξάση το Θεό «τον εκ κοπρίας ανυψούντα πένητα»; πού γνωρίζει τα κρύφια των καρδιών και απονέμει τα βραβεία και τη χάρι του στους ταπεινούς και φοβούμενους το όνομά του;
Ο Ιερομόναχος τότε διηγήθηκε την οπτασία στους αδελφούς και όλους τους συνεκλόνησε. Και όχι μόνον αντελήφθησαν την αγιότητα του καταφρονεμένου απ' αυτούς Μαγείρου αλλά και απήλαυσαν τη γλυκύτητα και τη χάρι των μήλων του παραδείσου από τα όποια πολλοί εθεραπεύθησαν πού έπασχαν από χρόνια νοσήματα.
Άλλα ο ταπεινός και αφανής Ευφρόσυνος δεν ήθελε να αλλάξη την πρότερη ευτέλεια με τις τωρινές δόξες και τιμές, δεν ήθελε να «απέχη τον μισθόν αυτού» και γι' αυτό κρυφά έφυγε από το μοναστήρι εκείνο για να μην τον τιμήσουν και τον δοξάσουν οι αδελφοί και έζησε σε άγνωστους τόπους χωρίς ποτέ να φανερωθή.
Άλλα πάντως η αγιότητα του αποκαλύφθηκε κατά τον θαυμάσιο εκείνο τρόπο και επισημοποιήθηκε με τα ταπεινόφρονα αισθήματά του.


Πηγή:http://www.zoiforos.gr/

Η δυνατή μουσική… κουφαίνει


Μείωση της ακοής στους εφήβους προκαλεί η δυνατή ένταση 

Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη από τον Αμερικανικό Ιατρικό Σύλλογο οι έφηβοι εμφανίζουν προβλήματα ακοής σε ανησυχητικούς ρυθμούς. Περίπου το 20% των αμερικανών εφήβων, σχεδόν 6,5 εκατομμύρια έφηβοι, έχουν κάποιας μορφής πρόβλημα ακοής.

Ο Dr. Josef Shargorodsky, από το Νοσοκομείο Brigham and Women’s Hospital στη Βοστόνη και κύριος ερευνητής στη μελέτη αυτή, ανέφερε στο Associated Press: «Οι έφηβοι πραγματικά δεν συνειδητοποιούν σε πόσο πολύ θόρυβο εκτίθενται».

Οι ερευνητές σύγκριναν τα ποσοστά προβλημάτων ακοής σε περίπου 3.000 εφήβους οι οποίοι εξετάστηκαν ανάμεσα στο 1988 και το 1994 με περίπου 1.800 παιδιά που εξετάστηκαν το διάστημα 2005-2006 και ανακάλυψαν ότι η επικράτηση των προβλημάτων ακοής αυξήθηκε από περίπου 15% σε 19,5% μεταξύ των δύο μελετών, σύμφωνα με το RedOrbit.com.

Τα ακουστικά που μπαίνουν μέσα στο αυτί ενώ παίζει δυνατή μουσική μπορεί να είναι ο ένοχος γι’ αυτό. Από τη μελέτη δεν αναφέρθηκαν συγκεκριμένες συσκευές, όπως για παράδειγμα το iPod.

newsbeast.gr

Παρασκευή 10 Σεπτεμβρίου 2010

Μητροπολίτης Πειραιῶς Σεραφείμ: ῾Ο Μουσουλμανισμός ἀποτελεῖ βαθυτάτη πλάνη!

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς για την προσευχή των Μουσουλμάνων στην Πλατεία Κοτζιά

Με αισθήματα οδύνης και βαθυτάτου παραπικρασμού παρακολουθήσαμε από την τηλοψία την παραχώρηση από την Δημοτική Αρχή των Αθηνών ανευθύνως της πλατείας Κοτζιά στο κέντρο της Αθήνας σε Μουσουλμανικής θρησκευτικής παραδοχής πρόσωπα, τα οποία επετέλεσαν δημοσία, αντί σε προσωρινά παραχωρημένο κλειστό χώρο τα θρησκευτικά των καθήκοντα δια πρώτην φοράν μετά την Εθνεγερσία και την αποτίναξη της βάναυσης τουρκικής θηριωδίας.
Επιθυμούμε να καταθέσωμε τις απόψεις μας για το θέμα:
1. Είναι πρόδηλος η σύγχυση που επιχειρείται να επικρατήση με την ταύτιση της συνταγματικά κατοχυρωμένης εννοίας της ανεξιθρησκείας και της ελευθερίας θρησκευτικής συνειδήσεως με την έννοια της επικρατούσης θρησκείας.
Η παραχώρηση του κέντρου των Αθηνών για την τέλεση θρησκευτικών τελετών μίας άλλης εκτός της επικρατούσης κατά το Σύνταγμα θρησκείας αποτελεί απαράδεκτον συμπεριφοράν που πλήττει την επικρατούσα εις το Κράτος θρησκευτικήν πίστιν.
Η Ελληνική Πολιτεία βάσει του ισχύοντος Συντάγματος δεν είναι ουδετερόθρησκος Πολιτεία. Επιπροσθέτως ουδείς έχει το δικαίωμα εν ονόματι του δήθεν εκσυγχρονισμού και της δήθεν πολυπολιτισμικότητος να ποδοπατεί βαναύσως την ιστορική μνήμη του Ελληνικού Έθνους, παραθεωρώντας τους ποταμούς αιμάτων των αγρίως σφαγιασθέντων και αναιρεθέντων Νεομαρτύρων από τους οπαδούς της συγκεκριμένης θρησκευτικής παραδοχής, αλλά και των ηρώων της Εθνικής μας παλλιγγενεσίας.
Μόνον γραικύλοι και προδόται της πατρίδος διατάκται και υπεργολάβοι της νέας εποχής και του αθλίου συγκρητισμού μπορούν να αμνηστεύουν με αυτόν τον απαράδεκτο τρόπο «τέσσερα μαύρα ατέλειωτα εκατόχρονα σκλαβιάς», φρίκης, δολοφονιών, βιασμών και ειδεχθών εγκλημάτων που είχαν ως εφαλτήριο και την συγκεκριμένη θρησκευτική παραδοχή.
Ενταύθα βέβαια παραθεωρήθηκε πλήρως η διεθνώς κατωχυρωμένη έννοια της αμοιβαιότητος διότι εις ουδεμία μουσουλμανική χώρα θα επετρέπετο ποτέ μία παρόμοια θρησκευτική ενέργεια και επί πλέον εκθέτει διεθνώς την χώρα μας διότι την εμφανίζει ως δήθεν αρνουμένη την στέγασιν της συγκεκριμένης θρησκευτικής κοινωνίας την στιγμήν κατά την οποίαν εις την Ελληνικήν Επικράτειαν υφίστανται και λειτουργούν ανέτως μουσουλμανικά τεμένη στην Θράκη και την Δωδεκάννησο, αι μουσουλμανικαί μουφτείαι τυγχάνουν ανεγνωρισμέναι ως ΝΠΔΔ και μισθοδοτούνται υπό του Ελληνικού Δημοσίου οι Θρησκευτικοί λειτουργοί της Μουσουλμανικής Θρησκευτικής παραδοχής και επιβαρύνουν τον Κρατικό Προϋπολογισμό τα Μουσουλμανικά Ιεροδιδασκαλεία. Στο δε λεκανοπέδιον ανεξελέγκτως λειτουργούν άτυπα μουσουλμανικά τεμένη.
2. Επί της συγκριτικής μελέτης των δύο θρησκειών επισημειούμεν ότι το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού είναι η μόνη και η πλήρης για τον Θεόν, τον κόσμον και τον άνθρωπον αλήθεια, η οποία απεδείχθη και εσφραγίσθη όχι με το κήρυγμα των Αποστόλων και μαθητών του Χριστού μόνον, αλλά με το αίμα και το μαρτύριον τους, διότι τα αληθινά παιδιά του αληθινού Θεού ουδέποτε επεβλήθησαν με την βία και την μάχαιρα και τον θάνατο των άλλων αλλά με το θαύμα και την προσωπική τους θυσία.
Το αληθές κήρυγμα λοιπόν του Χριστού, του Μεσσίου βεβαιούται με την μαρτυρία και το μαρτύριο επί τρεις ολοκλήρους αιώνες των Αποστόλων, των Πατέρων της Εκκλησίας και 11.000.000 περίπου σφαγιασθέντων κατακρεουργηθέντων και καέντων μαρτύρων και Αγίων Της και επομένως εγείρεται το αμείλικτο ερώτημα: Ποίος λέγει την αλήθειαν;
Ο Ιησούς Χριστός, ο Θεάνθρωπος, που εγεννήθη στον κόσμον αυτόν υπερφυσικώς, δια του Πνεύματος του Θεού και όχι κατά την φυσικήν οδόν των ανθρώπων όπως αποδέχεται και διακηρύσσει πλήρως και ο ιδρυτής του Μουσουλμανισμού στο Κοράνιόν του, και του οποίου Ιησού Χριστού το κήρυγμα αποτελεί συμπλήρωσιν και ολοκλήρωσιν της εις τους Προφήτας της Παλαιάς Διαθήκης γενομένης υπό του Θεού Αποκαλύψεως, ο δε Λόγος Του και η Ανάστασίς Του μας δίδεται αψευδής δια των με τον θάνατο τους μαρτυρησάντων την Αλήθειαν η ο λόγος και οι πεποιθήσεις ενός κοινού ανθρώπου του Άραβα εμπόρου Μωάμεθ υιού του Αμπνταλάχ και της Άμινα Μπιντ Ουαχάμπ, που έζησε εξακόσια χρόνια μετά τον Ιησούν Χριστόν και που γεννήθηκε όπως όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται κατά φύσιν και που ανατρέπουν πλήρως και ουσιαστικώς όλον το περιεχόμενον της αποκαλύψεως του Θεού δια των προφητών και του ενσαρκωθέντος, σταυρωθέντος και αναστάντος Υιού Του, Κυρίου ημών Ιησού Χριστού;
Όταν ληφθή επιπροσθέτως ότι ο Μωάμεθ υπ’ ουδενός επροφητεύθη διότι ο ισχυρισμός του στη σούρα του Κορανίου (Πολεμική παράταξη 61:6) «Ο δε Ιησούς Υιός της Μαριάμ είπε προς τον λαόν αυτού Ω υιοί Ισραήλ εγώ ειμί Απόστολος του Θεού πεμφθείς προς υμάς όπως κυρώσω την προ εμού αποσταλείσαν Πεντάτευχον και ευαγγελίσωμαι υμίν την έλευσιν ετέρου Αποστόλου μετ’ εμέ ου το όνομα Αχμέτ» καθώς και η θέσις των Μουσουλμάνων ερμηνευτών ότι δήθεν στο Ευαγγελικό εδάφιο Ιω. 16, 7 «Εάν μη απέλθω ο Παράκλητος ουκ ελεύσεται προς υμάς, εάν δε πορευθώ πέμψω αυτόν προς υμάς» υπήρχε αρχικά η λέξις περικλυτός και όχι Παράκλητος η οποία σημαίνει ένδοξος και είναι συνώνυμος της κορανικής λέξεως Αχμέτ είναι εντελώς ανάξια αντικρούσεως διότι προσκρούουν στην επί έξι αιώνες μέχρι της εμφανίσεως της δήθεν αποκαλύψεως του Κορανίου, χριστιανική πίστη, Οικουμενικές Συνόδους, θεολογία, συγγραφική δραστηριότητα, παγχριστιανική πεποίθηση και επιστήμη και μάλιστα στην κοινή λογική διότι είναι εντελώς αδιανόητο να ανέμενε ο Θεός έξι ολοκλήρους αιώνες από την υπερφυσική ενσάρκωση, δράση και παρουσία του Μεσσίου και ανάληψή του στους ουρανούς για να αποστείλει την δήθεν σφραγίδα πάντων των προφητών δηλαδή τον κοινόν άνθρωπον Μωάμεθ.
Αντιθέτως ο αληθινός Παράκλητος, το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, το Πανάγιον Πνεύμα επεφοίτησε πενήντα μέρες μετά την Ανάσταση του Χριστού και δέκα μετά την ανάληψη Του στους μαθητάς και Αποστόλους Του ιδρύοντας την Εκκλησία Του που είναι το σώμα Του με εκείνον κεφαλή, ενδυναμώνοντας τους κρυβομένους και τρομοκρατημένους μαθητάς του Χριστού για να κηρύξουν σε όλο τον κόσμο το Ευαγγέλιο της υιοθεσίας του ανθρώπου από το Θεό Πατέρα και να αδιαφορήσουν για την προσωπική τους τύχη και για τα τρομακτικά βάσανα και τελικά τον μαρτυρικό και επώδυνο θάνατο, που θα «κέρδιζαν» από όλη αυτή την πνευματική προσπάθεια.
Όταν ληφθή επίσης υπ’ όψιν ότι ο Μωάμεθ κατά τα ανωτέρω επέβαλε την θρησκεία του με την βία, τον θάνατο και την εξουσία και το κυριώτερον εάν ήσαν αληθείς οι δήθεν αποκαλύψεις που εγένοντο σε αυτόν από τον φερομένον σαν αρχάγγελον Γαβριήλ, θα έπρεπε ο Θεός να είναι εντελώς παράφρων, εφ’ όσον άλλα εκήρυσε και απεκάλυπτε επί αιώνες στο ανθρώπινον γένος και εξακόσια χρόνια μετά την τελευταίαν του αποκάλυψιν «μετέβαλε γνώμην» και άλλαξε ριζηδόν την περί του Εαυτού του γνωστοποίηση.
Επειδή όμως αυτό είναι βλασφημία και ύβρις κατά του αληθινού Θεού, ο οποίος όπως το μεγαλειώδες σύμπαν, «το έργον των χειρών Του» αποδεικνύει με την υπερμαθηματικήν ακρίβειαν των δισεκατομμυρίων γαλαξιακών σχηματισμών είναι η πανσοφία, είναι η απόλυτος αλήθεια, είναι η απόλυτος αγάπη, λογικώς είναι εντελώς αδύνατον να έχει συμβεί και κατά λογική ακολουθία το συμπέρασμα που εξάγεται ευχερώς είναι, ότι ο κοινός άνθρωπος Μωάμεθ διεμόρφωσε εξακόσια χρόνια μετά την ολοκλήρωση της Θείας Αποκαλύψεως εξ ιδίας πρωτοβουλίας, σκέψεως και αντιλήψεως το θρησκευτικό του σύστημα που αποτελεί συμπίλημα αρχαίων αραβικών θρησκευτικών δοξασιών ιουδαϊκών και χριστιανικών αντιλήψεων και το χρησιμοποίησε για να συνενώσει τις Αραβικές φυλές της εποχής του και για να δημιουργήσει το θεοκρατικό, ηγεμονικό του καθεστώς, κατακτώντας την εξουσία και δημιουργώντας κράτος.
Ως εκ τούτων ο Μουσουλμανισμός αποτελεί βαθυτάτη πλάνη και η θρησκευτική παραδοχή αυτού δεν αποτελεί αποκάλυψη του ζώντος Θεού αλλά ανθρωποπαθές κατασκεύασμα που ουδεμία σχέση έχει με την αλήθεια του αποκαλυφθέντος στην Παλαιά Διαθήκη Δημιουργού του σύμπαντος κόσμου Ενός και μοναδικού Τρισυποστάτου Θεού, στους γενάρχες του εβραϊκού έθνους Αβραάμ, Ισαάκ, Ιακώβ και εξαιρέτως στον Προφήτη Μωϋσή και κατά την Καινή Διαθήκη ενσαρκωθέντος εν τω προσώπω του Λόγου Αυτού σε εκπλήρωση των ανά τους αιώνας προφητειών για την σωτηρία του κόσμου.
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ ο Πειραιώς ΣΕΡΑΦΕΙΜ
Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς
«Romfea»10/09/2010

῏Ηρθαν στήν ὥρα τους τά τουρκικά βιβλία ΣΤΑ ΜΕΙΟΝΟΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Επικαιρότητα
Την ώρα που στο ελληνικό υπουργείο Παιδείας δε ξέρουν αν και κατά πόσο θα υπάρχουν δάσκαλοι και καθηγητές τώρα που χτυπά το κουδούνι
Κάποτε λέγαμε πως κάποιος που είναι πάντα στην ώρα του «δουλεύει σαν ελβετικό ρολόι». Στην περίπτωση αυτή μάλλον το ρολόι έγινε …τούρκικο! Σαν τα πρωτοβρόχια λοιπόν όπως και κάθε χρόνο κατέφθασαν και στα μειονοτικά σχολεία της Κομοτηνής τα φορτηγά με τα τουρκικά βιβλία.
Τόνοι ολόκληροι ξεφορτώθηκαν και φυσικά μόλις οι μουσουλμανόπαιδες μαθητές βρεθούν για πρώτη φορά φέτος στην τάξη θα τα έχουν άμεσα διαθέσιμα. Κάτι που κανείς δεν είναι σε θέση να υποσχεθεί στους χριστιανούς μαθητές για τα ελληνόφωνα βιβλία αλλά και για δασκάλους και καθηγητές!
Οσοι λοιπόν εργάζονται οργανωμένα, μεθοδικά και με συγκεκριμένο όραμα φροντίζουν πάντα να είναι στην ώρα τους. Όσο για το δικό μας κράτος, τη μία η οικονομική κατάσταση, την άλλη το ασφαλιστικό, κάθε χρονιά εφευρίσκουμε και μία δικαιολογία ώστε να επικρατεί εικόνα διάλυσης και μπάχαλο…http://www.xronos.gr


Απο Hellenicrevenge

http://filoumenos.com

Πῶς μπορεῖ νὰ ἀντιμετωπισθεῖ τὸ ἄγχος; /Καθηγητῆ ᾿Ιωάννη Κορναράκη

 

 
Κορναράκης 'Ιωάννης (Ὅμότιμος Καθηγητής Ποιμαντικῆς Ψυχολογίας καὶ Ἐξομολογητικῆς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν).



Τὸ ἄγχος εἶναι ἀναμφιβόλως ἕνα πληθωρικὸ ψυχολογικὸ χαρακτηριστικό τῆς συμπεριφορᾶς τοῦ ἀνθρώπου τῆς ἐποχῆς μας. Οἱ χαρακτηρισμοί: ἀγχώδης ἀντίδραση, ἀγχογόνος κατάσταση ἀνθρώπινης ζωῆς, ἀγχωτικὸς τύπος καὶ ἄλλοι παρόμοιοι καὶ σχετικοὶ μὲ τὴν ἔννοια τοῦ ἄγχους χαρακτηρισμοί, ἀκούγονται συχνὰ στὴν καθημερινή μας ζωή.

Στὸ ἐπίπεδο τῆς ἐπιστημονικῆς ψυχολογικῆς ἔρευνας τὸ ἄγχος ἐντοπίσθηκε ὡς νοσογόνο σύμπτωμα ἀνθρώπινης συμπεριφορᾶς, κατὰ τὸ δεύτερο ἥμισυ τοῦ 19ου αἰῶνος, στὸ πλαίσιο τῆς ἀναπτύξεως τῶν διαφόρων θεωριῶν τῆς Ψυχολογίας τοῦ Βάθους (τοῦ ἀσυνειδήτου).

Ἀλλὰ τὸ ἄγχος ὑπῆρχε πάντοτε στὴν ἀνθρώπινη ψυχή, ἀπὸ κάποια χρονικὴ στιγμὴ καὶ ἑξῆς, ὡς λανθάνον αἴτιο ἐνδεχόμενης ψυχικῆς διαταραχῆς, μικρῆς ἢ μεγάλης ἐκτάσεως. Ἁπλῶς κατὰ τὸ δεύτερο ἥμισυ τοῦ 20ου αἰῶνος οἱ συνεχεῖς, μεγάλες καὶ συχνὰ ἐκπληκτικὲς ἀλλαγὲς συνθηκῶν καὶ ὅρων ἀνθρώπινης ζωῆς, ὀφειλόμενες στὴν ταχεία ἐξέλιξη τῶν ἐπιστημῶν καὶ μάλιστα τῆς τεχνολογίας, ὅπως καὶ στὴ σχετικὴ συνεργία λοιπῶν κοινωνικῶν, ἰδεολογικῶν καὶ πολιτισμικῶν παραγόντων, συνετέλεσαν στὴν ἔντονη διέγερση τοῦ ἀνθρώπινου ψυχισμοῦ, μὲ συνέπεια τὴν ἐκδήλωση ψυχολογικῶν προβλημάτων ἀλλὰ καὶ ψυχοπαθολογικῶν συμπτωμάτων μὲ κορυφαῖο, συχνά, χαρακτηριστικὸ τὸ ἄγχος.

Τὸ ἄγχος γεννήθηκε στὴν ἀνθρώπινη ψυχὴ στὸν παράδεισο ἀμέσως μὲ τὴν πτώση τοῦ ἀνθρώπου στὴν ἁμαρτία. Ἡ παράβαση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, ποὺ προῆλθε ἀπὸ τὴ θανατηφόρο παρακοὴ τοῦ Ἀδάμ, βιώθηκε καὶ ἐκδηλώθηκε ἤδη μέσα στὸν παράδεισο ὡς ἀγχογόνος ἀντίδραση στὰ ἀποτελέσματα τῆς παρακοῆς αὐτῆς, ἐπὶ τοῦ ψυχοσωματικοῦ ὀργανισμοῦ τοῦ ἀδαμικοῦ ἀνθρώπου.

Ἡ πρώτη ἀγχωτικὴ ἀντίδραση τοῦ ἀδαμικοῦ ζεύγους σχετίζεται μὲ τὴν μεταπτωτικὴ αὐτοσυνειδησία τοῦ ζεύγους αὐτοῦ· «καὶ διηνοίχθησαν οἱ ὀφθαλμοὶ τῶν δύο, καὶ ἔγνωσαν ὅτι γυμνοὶ ἦσαν, καὶ ἔρραψαν φύλλα συκῆς καὶ ἐποίησαν ἑαυτοῖς περιζώματα» (Γεν. γ’ 7).

Ἡ προσεκτικὴ μελέτη τοῦ στίχου αὐτοῦ δείχνει ὅτι οἱ παραβάτες τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, μόλις ἔφαγαν τὸν ἀπαγορευμένο καρπό, βρέθηκαν μπροστὰ σὲ μία εἰκόνα τοῦ ἑαυτοῦ τους, τόσον ἀποκρουστικὴ στὰ μάτια τῆς αὐτοσυνειδησίας τους, ὥστε ἀμέσως, χωρὶς τὴν παραμικρὴ χρονοτριβή, προσπάθησαν νὰ καλύψουν τὴν ἀσχημοσύνη τῆς ψυχικῆς, ἀπαράδεκτης γι’ αὐτούς, εἰκόνας τους.

Ἔτσι στὸ Γεν. 3,7 ἔχουμε δύο σημαντικὰ ὑπαρξιακὰ γεγονότα τῆς ζωῆς τῶν παραβατῶν αὐτῶν τὴν ἀπαράδεκτη γι’ αὐτοὺς μεταπτωτικὴ αὐτοσυνειδησία τους καὶ τὴν κάλυψη τῆς εἰκόνας τῆς αὐτοσυνειδησίας τους αὐτῆς, μὲ τέτοια συνάφεια μεταξύ τους, ὥστε νὰ μαρτυρεῖται ἐντυπωσιακὰ ὁ ἀγχώδης χαρακτήρας τῆς ἀμεσότητος μὲ τὴν ὁποία ἔσπευσαν, εὐθὺς ἀμέσως, νὰ πραγματοποιήσουν τὴν κάλυψη αὐτή, τῆς κακοποιημένης ἀπὸ τὴν ἁμαρτία προσωπικῆς τους εἰκόνας.

Ἐξάλλου ἡ δεύτερη ἀγχώδης ἀντίδραση τοῦ ἀδαμικοῦ ζεύγους στὴν ἀποτρόπαια αὐτὴ εἰκόνα τους, ἦταν ἡ ἄμεση, ἐσπευσμένη, ἀπόκρυψή τους πίσω ἀπὸ τὰ δέντρα τοῦ παραδείσου, ὅταν «ἤκουσαν τῆς φωνῆς Κυρίου τοῦ Θεοῦ περιπατοῦντος ἐν τῷ παραδείσῳ τὸ δειλινὸν» (Γεν. 3, 8). Τὸ ἠχητικὸ ἐρέθισμα τῆς φωνῆς τοῦ Θεοῦ τοὺς προκάλεσε ἔντρομη φυγὴ καὶ κρύψιμο. Ἔτσι «ἐκρύβησαν ὅ τε Ἀδὰμ καὶ ἡ γυνὴ αὐτοῦ ἀπὸ προσώπου Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἐν μέσῳ τοῦ ξύλου τοῦ παραδείσου».

Ὅταν ὅμως ὁ Θεὸς ἐκάλεσε ὀνομαστικῶς τὸν Ἀδάμ, μὲ τὴν ἐρώτηση· «Ἀδάμ, ποῦ εἶ;», ἐκεῖνος ἀπήντησε ὁμολογώντας καὶ δικαιολογώντας συγχρόνως τὸ κρύψιμό του πίσω ἀπὸ τὰ δέντρα τοῦ παραδείσου· «τῆς φωνῆς σου ἤκουσα περιπατοῦντος ἐν τῷ παραδείσῳ καὶ ἐφοβήθην, ὅτι γυμνὸς εἰμί, καὶ ἐκρύβην». Ἡ αὐτοσυνειδησία τῆς γυμνότητος τῆς εἰκόνας τους ἀπὸ τὰ θεουργὰ χαρίσματα τοῦ «κατ’ εἰκόνα» λειτούργησε μὲ ἔντρομη ἀμεσότητα, γιὰ τὴν ἀπόκρυψή τους ἀπὸ τὴν ἐλεγκτικὴ παρουσία τοῦ προσώπου τοῦ Θεοῦ. «Ἐφοβήθην» καὶ «ἐκρύβην»! Φόβος καὶ κρύψιμο, πρὸ τῆς ἐλεγκτικῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ!

Ἂν θὰ θέλαμε νὰ συσχετίσουμε τὶς δύο αὐτὲς λέξεις ἢ ἀντιδράσεις τοῦ πεπτωκότος ἀδαμικοῦ ἀνθρώπου, φόβο καὶ κρύψιμο, μὲ βασικὲς ἔννοιες τῆς Ψυχολογίας τοῦ ἀσυνειδήτου (τοῦ Βάθους), θὰ διαπιστώναμε χωρὶς δυσκολία τὴ σύμπτωση τοῦ ἀδαμικοῦ φόβου μὲ τὸ ἄγχος, ὅπως ἀκριβῶς τὸ ἐννοεῖ ἡ σύγχρονη Ψυχολογία στὴν ψυχοδυναμική του λειτουργία. Ἀλλὰ καὶ τὸ κρύψιμο θὰ μπορούσαμε ἄνετα νὰ τὸ παραλληλίσουμε καὶ μᾶλλον νὰ τὸ ταυτίσουμε μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἀπωθήσεως τοῦ ἑαυτοῦ στὸ ἀσυνείδητό του, ὅπως ἀκριβῶς τὴν ἀντιλαμβάνεται τὴν ἔννοια αὐτή, στὴ σχέση της μὲ τὸ ἄγχος, ἡ ἴδια Ψυχολογία.

Σύμφωνα μὲ τέτοιες συσχετίσεις μποροῦμε νὰ δεχθοῦμε ὅτι ἡ πτώση στὴν ἁμαρτία ἐπεσκότισε πράγματι καὶ ἀχρείωσε σὲ μεγάλο βαθμὸ τὴ χαρισματικὴ (θεουργὸ) δυναμική τοῦ «κατ’ εἰκόνα». Τὸ μεγάλο αὐτὸ δῶρο τοῦ Θεοῦ στὸν πρωτόπλαστο, βυθίστηκε στὸ σκότος μιᾶς ψυχικῆς πραγματικότητας, ἄγνωστης πλέον καὶ ἀπρόσιτης στὸ σκοτισμένο λογικό του ἀνθρώπου. Θὰ λέγαμε μὲ τὴ γλώσσα τῆς σύγχρονης ψυχολογίας στὸν ἀσυνείδητο ψυχισμό του.

Ἔτσι, στὸ ἑξῆς, οἱ ψυχικὲς ἀντιδράσεις τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου εἶχαν πλέον ἀσυνείδητες ἀφετηρίες, ἐφόσον ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου, βυθισμένος στὸ σκότος τῆς ἁμαρτίας, δὲν μπορεῖ πλέον νὰ κατόπτευση φωτιστικὰ τὸ ἀπύθμενο βάθος τῆς ἁμαρτίας αὐτῆς, στὴν ὁποία εἶχε ἤδη δουλωθῆ.

Ἑπομένως ὄχι μόνο τὸ ἄγχος ἀλλὰ καὶ ἡ ἀπώθηση τοῦ ἑαυτοῦ στὸν ἀσυνείδητο ψυχισμό του, εἶναι συμπτώματα τῆς διαβρώσεως τοῦ «κατ’ εἰκόνα» ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία στὴν ἁμαρτία, μὲ κοινὴ ὅμως ἐσωτερικὴ ἁμαρτητικὴ σχέση, ποὺ οὐσιώνεται στὴ βίωση τῆς ἐνοχῆς γιὰ τὴν παράβαση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι τὸ ἄγχος ἔχει σαφῶς ἐνοχικὴ ἀφετηρία. Ἐκφράσθηκε ὡς φόβος μπροστὰ στὴν ἀπειλὴ τῆς ἐλεγκτικῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ.

Καὶ εἶναι ἰδιαίτερα ἀξιοπρόσεκτο τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ σύγχρονη Ψυχολογία τοῦ ἀσυνειδήτου, κατανοεῖ τὸ ἄγχος ἐπίσης ὡς ἀσυνείδητη καὶ διάχυτη στὴ συνολικὴ ὕπαρξη τοῦ ἄνθρωπου ἐνοχικὴ ἀγωνία. Πρόκειται ἀσφαλῶς γιὰ τὸ ἰσχυρότερο πάθος τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς· τὸ βίωμα ἢ τὸ αἴσθημα τῆς ἐνοχῆς, ποὺ ἐξάλλου ἀποτελεῖ καὶ τὸν πυρήνα τοῦ νευρωτικοῦ γενικὰ φαινομένου.
 
*
 
Ἀπὸ τὴν ἄποψη αὐτὴ τὸ ἄγχος ὑποδηλώνει τὴν ἀόριστη, μὴ δυνάμενη νὰ προσδιορισθεῖ ἐξ ἀντικειμένου ἀγωνία ἐνώπιον κάποιας ἀπειλῆς κινδύνου. Τὸ δὲ ἔντονο κινητικὸ – ψυχοδυναμικὸ στοιχεῖο του, ποὺ προεκτείνεται συχνὰ στὴ συμπεριφορὰ τῆς ἀγχωτικῆς ἀντιδράσεως, μὲ μορφὴ ἐπιθετικότητος, ἀποτελεῖ ἀσφαλῶς μαρτυρία τῆς ἐνοχικῆς ἀφετηρίας του.
 
*
 
Ἀλλὰ τὸ ἄγχος, ὡς παθογόνος παράγοντας τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, ὡς πάθος, εἶναι ὑπὸ ὡρισμένους ὅρους, ἐπιδεκτικὸ μιᾶς ἀξιοποιήσεώς του ὡς ἐργαλείου πνευματικῆς καὶ μάλιστα νηπτικῆς προκοπῆς. Κατὰ τὸν ἅγ. Μάξιμο, τὰ πάθη, ἂν καὶ δὲν «συνεκτίσθησαν προηγουμένως» στὴν ἀνθρώπινη φύση, εἶναι καλὰ γιὰ τοὺς προχωρημένους στὴν πνευματικὴ ζωή. Γιατί αὐτοὶ μποροῦν νὰ χρησιμοποιοῦν τὴν ἐμπειρία τῶν παθῶν ποὺ εἶχαν (καὶ τὰ ἐξέβαλαν ἀπὸ τὴ σαρκική τους ἀφετηρία) γιὰ τὴν ἀπόκτηση οὐρανίων ἀρετῶν. Ὅπως τὸ φόβο ὡς μέσο προφυλάξεως ἀπὸ τὴ μέλλουσα τιμωρία ἀλλὰ καὶ τὴ λύπη, ὡς διορθωτικὴ διάθεση, κατὰ τὴ μεταμέλεια γιὰ κάποιο κακό, ποὺ διαπράχθηκε κατὰ τὸν παρόντα βίο.

Πρόκειται ἐδῶ γιὰ μία μεταποιητικὴ «κατεργασία» τῆς δυναμικῆς ἑνὸς πάθους σὲ πνευματικὴ λειτουργία ἀρετῆς. Τὴ μεταποιητικὴ αὐτὴ μέθοδο μεταβολῆς μιᾶς ἀρνητικῆς πνευματικῆς ἐμπειρίας σὲ θετικὴ καὶ ἐποικοδομητικὴ ἐνέργεια ἀνωτέρου ἐπιπέδου πνευματικῆς ζωῆς, ἐπισημαίνει καὶ ὁ ἅγ. Μάξιμος σὲ ὁρισμένα σημεῖα τοῦ συγγραφικοῦ του ἔργου.

Ἐφόσον· «Πᾶν πάθος κατὰ συμπλοκὴν πάντως αἰσθητοῦ τινός, καὶ αἰσθήσεως καὶ «φυσικῆς δυνάμεως», θυμοῦ λέγω τυχόν, ἢ ἐπιθυμίας, ἢ λόγου παρατραπέντος τοῦ κατὰ φύσιν συνίσταται», εἶναι δυνατὸν ἕνας «σπουδαῖος» πνευματικὸς ἀγωνιστής, κατὰ τὴν ἐπιδίωξη κάποιας ἀρετῆς νὰ «μεταποίησῃ ἢ νὰ «μεθορμήσῃ» ἢ νὰ «μετεργασθῇ» ἢ νὰ «ἐπαναγάγῃ» τὴ φυσικὴ αὐτὴ δυναμική τοῦ πάθους σὲ βιωματικὴ ποιότητα ἀρετῆς.

Εἶναι λοιπὸν δυνατὸν ἕνας ἀγωνιζόμενος χριστιανός, ποὺ ἀνήκει σ’ ἕνα ἀγχώδη τύπο, νὰ προσπαθήσει νὰ «μεθορμήσῃ» τὴν ἀγχωτική του δυναμικὴ σὲ ὑψηλὰ πεδία πνευματικῆς ζωῆς, ὅπως ἀκριβῶς εἶναι ἡ νήψη, ἡ ἐγρήγορση, ἡ πατερικὴ προσοχὴ καὶ ἄλλες παρόμοιες πνευματικὲς ἐμπειρίες καὶ ἐνέργειες. Στὴν ἁγιογραφικὴ ἀλλὰ καὶ στὴν πατερικὴ διδαχὴ συναντοῦμε προτροπὲς ποὺ μᾶς προσανατολίζουν στὴν πνευματικὴ ἀξιοποίηση μιᾶς «ἀγχωτικῆς» ἢ «φοβικῆς» δυναμικῆς. Ὅπως ἐνδεικτικῶς•

α) Στὴν Π. Δ. «δουλεύσατε τῷ Κυρίῳ ἐν φόβῳ καὶ ἀγαλλιάσθε αὐτῷ ἐν τρόμῳ» (Ψαλμ β’ 11).

β) Στὴν Κ.Δ. «Γρηγορεῖτε οὖν ὅτι οὐκ οἴδατε τὴν ἡμέραν οὐδὲ τὴν ὥραν ἐν ᾗ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔρχεται». «Γρηγορεῖτε οὖν· οὐκ οἴδατε γὰρ πότε ὁ κύριος τῆς οἰκίας ἔρχεται… μὴ ἐλθὼν ἐξαίφνης εὕρῃ ὑμᾶς καθεύδοντας».

«Μετὰ φόβου καὶ τρόμου τὴν ἑαυτῶν σωτηρίαν κατεργάζεσθε». «Νήψατε, γρηγορήσατε· ὁ ἀντίδικος ὑμῶν διάβολος ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίη.

γ) Κατὰ τὸν ἅγ. Μακάριο τὸν Αἰγύπτιο, αὐτὸς ποὺ θέλει πραγματικὰ νὰ εὐχαρίστησει τὸ Θεὸ καὶ νὰ δεχθεῖ τὴ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πρέπει νὰ βιάζει τὸν ἑαυτό του στὴν τήρηση ὅλων τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ… ὅπως ἀκριβῶς αὐτὸς ποὺ προσπαθεῖ νὰ μάθει τὴν εὐχὴ καὶ «βιάζεται καὶ ἄγχει». Κι’ αὐτὸς λοιπὸν ποὺ θέλει νὰ ἐφαρμόσει τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ «βιάζεται καὶ ἄγχει καὶ ἐθίζει ἔθος ἀγαθόν… Καὶ ἐμεῖς λοιπὸν βιασώμεθα καὶ ἄγξωμεν ἑαυτοὺς εἰς τὴν κατόρθωσιν τῶν ἀρετῶν».

Ὁ ἴδιος ἅγιος συνιστᾶ «Πάντοτε ο»=υν ἐν τῇ συνειδήσει ὀφείλεις ἔχειν τὴν μέριμναν καὶ τὸν φόβον…. τὸν φόβον καὶ τὸν πόνον, ὡς φυσικὸν καὶ ἄτρεπτον, τὸν συντριμμὸν τῆς καρδίας πάντοτε πεπηγμένον».

Ἐπίσης, κατὰ τὸν ἀββᾶ Δωρόθεο, ὁ ἀδιαλείπτως προσευχόμενος ἄνθρωπος, ἂν ἀξιωθεῖ νὰ ἀπόκτησει κάποιο χάρισμα γνωρίζει πῶς τὸ κατόρθωσε καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ὑπερηφανευθεῖ γιὰ τὸ χάρισμα αὐτό, ὅτι μὲ τὴ δική του δύναμη τὸ ἀπέκτησε ἀλλὰ τὸ ἀποδίδει στὸ Θεὸ καὶ συνεχῶς τὸν παρακαλεῖ «τρέμων» νὰ μὴ ἀποδειχθεῖ ἀνάξιος αὐτοῦ τοῦ χαρίσματος καὶ στερηθεῖ τῆς βοηθείας του καὶ ἀποκαλυφθεῖ ἔτσι ἡ ἀσθένεια καὶ ἡ ἀδυναμία του.

Ἡ ἀνάδυση τοῦ ἄγχους ἀπὸ ἀσυνείδητες, ἄγνωστες καὶ ἀπρόσιτες ἀπὸ τὸ λογικὸ ἐνδοψυχικὲς ἀφετηρίες, κάνουν πολὺ δύσκολη, ἂν μὴ ἀδύνατη, τὴν κατὰ μέτωπο καταπολέμησή του. Γεγονὸς ποὺ ἀφορᾶ σ’ ὅλα τὰ πάθη τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου. Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο ἡ πατερικὴ ἐμπειρία ποὺ ἐπισημαίνει ὅτι ὁ πνευματικὸς ἀγωνιστὴς δὲν εἶναι ἐκριζωτὴς τῶν παθῶν ἀλλὰ ἀνταγωνιστής, δείχνει ὅτι ἡ μέθοδος τῆς μετοχετεύσεως τῆς ψυχικῆς δυναμικῆς τοῦ πάθους σὲ στόχους πνευματικῆς ζωῆς, δημιουργεῖ ἐλπίδες μιᾶς θεοφιλοῦς ἀξιοποιήσεως τοῦ ἄγχους, σὲ νηπτικοὺς ἀγῶνες καὶ προσπάθειες φωτιστικῆς αὐτογνωσίας, στὸ κλίμα τῆς ἀδιάλειπτης μνήμης τοῦ ὀνόματος καὶ τῆς παρουσίας τοῦ προσώπου τοῦ Θεοῦ στὴ προσωπικὴ ζωὴ τοῦ πνευματικοῦ ἀγωνιστοῦ.

Ἂν τὸ ἄγχος βιώνεται ὡς ἕνας ἀνεπιθύμητος ψυχικὸς ἀναγκασμός, σὰν μία πιεστικὴ βία στὸν πυρήνα τῆς αὐτοσυνειδησίας τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου, ὁ μόνος τρόπος νὰ ἀνταγωνιστεῖ κανεὶς τὸ ἄγχος εἶναι ἡ ἄσκηση βίας στὴ βία τοῦ πάθους αὐτοῦ. Στὸ σημεῖο τοῦτο εἶναι χρήσιμη ἡ προτροπὴ τοῦ ὁσίου Νείλου τοῦ ἀσκητοῦ· «Θέλησον τῇ βίᾳ τῆς φιλόθεου σπουδῆς ἐκνικῆσαι καὶ λῦσαι τὴν βίαν (τοῦ ἄγχους)! «Ἡμεῖς τῇ βίᾳ τὴν βίαν καταγωνισώμεθα».

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Στὸ ἐρώτημα «πῶς μπορεῖ ἕνας πνευματικὸς ἄνθρωπος νὰ ἀντιμετώπισει καὶ νὰ ἀξιοποίηση τὸ ἄγχος ὡς ἐργαλεῖο πνευματικῆς προκοπῆς;» μία ἐπιγραμματικὴ – συνοπτικὴ ἀπάντηση θὰ ἦταν, στὸ ἐρώτημα αὐτὸ ἡ ἑξῆς·

- Νὰ παραδώσει τὸ ἄγχος καὶ τὴν ἀνασφάλεια ποὺ τὸ συνοδεύει στὸ ἔλεος καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

- Νὰ προσπαθήσει νὰ τὸ ἰδεῖ καὶ νὰ τὸ κατανοήσει στὴν ψυχοδυναμική του ἰδιαιτερότητα ὡς φοβίας ἢ ἀόριστης ἀγωνίας ἢ ἀναιτιολόγητης ἐπιθετικῆς παρορμήσεως ἢ τέλος ὡς ἐνοχικῆς φοβικῆς εὐαισθησίας, ὡς παράγοντα τῆς παιδείας τοῦ Κυρίου!

- Νὰ ἐντοπίσει ἐνδεχομένως τὸ ἐνοχικὸ ὑπόστρωμα τοῦ ἄγχους, ποὺ συνήθως ἀποτελεῖ τὴν κυρία ψυχοδυναμική του ἀφετηρία. Ἀπωθημένες ἁμαρτητικὲς ἐμπειρίες, δηλ. ἀνεξομολόγητες ἐνοχές, ἐκδικοῦνται μὲ ἀσυνείδητη ἀγχώδη ἀντίδραση.

- Νὰ συλλάβει τὴν ἀφυπνιστικὴ πνευματικὴ σημασία τοῦ ἄγχους, ὡς ἐρεθίσματος μιᾶς ἐργασίας αὐτογνωσίας μὲ κριτήρια ἀντικειμενικὰ καὶ ὄχι αὐτοδικαιωτικά.

- Νὰ μεταποιήσει τὴ δυναμική τῆς ἀγχωτικῆς ἀγωνίας σὲ νηπτικὸ τρόπο βιώσεως τῆς πνευματικῆς ζωῆς, σύμφωνα μὲ τὴν μνημονευθεῖσα προτροπὴ τοῦ ἄγ. Μακαρίου του Αἰγυπτίου· «Καὶ ἡμεῖς τοίνυν βιασώμεθα καὶ ἄγξωμεν ἑαυτοὺς εἰς τὴν ταπεινοφροσύνην, τὴν ἀγάπην καὶ τὴν πραότητα., ἵνα ἀποστείλῃ τὸ Πνεῦμα αὐτοῦ εἰς τὰς καρδίας ἡμῶν ὁ Θεός»!

Ὄντως τὰ ἀντίρροπα τοῦ ἄγχους εἶναι ἡ ταπεινοφροσύνη, ἡ ἀγάπη καὶ ἡ πραότητα!


Πηγή:http://www.agiazoni.gr

ΟΜΑΔΙΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ ΣΤΗ ΛΑΡΙΣΑ


Εικόνα πρωτόγνωρη σήμερα για τη Λάρισα. Το δημοτικό γήπεδο της πόλης, μετατράπηκε σε χώρο προσευχής για δεκάδες Μουσουλμάνους, που ζουν και εργάζονται στην περιοχή και οι οποίοι γιορτάζουν τo τέλος της μεγαλύτερης θρησκευτικής τους γιορτής, του Ραμαζανιού...

Με επικεφαλής έναν κληρικό, περισσότερα από 100 άτομα, στην πλειοψηφία τους Πακιστανοί και Μπαγκλαντεσιανοί (αλλά και από άλλες αραβικές κυρίως χώρες) συγκεντρώθηκαν –μετά από σχετική άδεια!- σε δημοτικό γήπεδο και στραφέντες προς τη Μέκκα προσευχήθηκαν.

Το Ραμαζάνι χαρακτηρίζεται ως ένας από τους "πέντε στύλους" του Ισλάμ με χαρακτήρα υπακοής, εξιλασμού και προσευχής προς το Θεό. 



Πηγή: enet.gr