Άνω - κάτω η Νέα Δημοκρατία για την Κάρτα του Πολίτη

πηγή: Το ΒΗΜΑ/  http://thriskeftika.blogspot.com

Γράφει ο ΑΡΗΣ ΡΑΒΑΝΟΣ

Εσωκομματική αναστάτωση και σύγχυση επικρατεί στη Νέα Δημοκρατία σχετικά με τη στάση της αξιωματικής αντιπολίτευσης για την« κάρτα του πολίτη» που προωθεί η κυβέρνηση, μετά την παρέμβαση του τομεάρχη Εσωτερικών του κόμματος κ. Χρ. Ζώη. Ο βουλευτής Λάρισας, σε τελείως διαφορετική γραμμή από αυτή που είχε χαράξει ο πρόεδρος της Ν.Δ. κ. Αντ. Σαμαράς στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, τον περασμένο Σεπτέμβριο, που εμφανίστηκε κάθετα αρνητικός στην υιοθέτηση της κάρτας, προκάλεσε έντονες συζητήσεις στην Κοινοβουλευτική Ομάδα και στο κόμμα, με τη δημόσια παρέμβασή του το απόγευμα της παραμονής των Θεοφανείων....
Ο κ. Ζώης με τη δήλωσή του, επεσήμανε την ανάγκη το Υπουργείο Εσωτερικών, όχι απλώς να διαβεβαιώσει πως θα πράξει το αυτονόητο, ότι δηλ. θα ερωτήσει την Ανεξάρτητη Αρχή για την προστασία των προσωπικών δεδομένων, αλλά περαιτέρωνα κατανοήσει και τις επιφυλάξεις που εκφράζονται ,τόσο από ειδικούς επιστήμονες και αφορούν την ασφάλεια των συστημάτων, όσο και από απλούς πολίτες, που δικαιούνται να εκφράζουν τους φόβους τους, μπροστά σε κάτι που δεν γνωρίζουν. Μέχρι αυτό το σημείο, κανείς εκ των συναδέλφων του δεν διέγνωσε πρόβλημα, αλλά η γκρίνια προκλήθηκε από το δεύτερο τμήμα της δήλωσης.
«Το Υπουργείο οφείλει να αξιοποιήσει τη διεθνή εμπειρία για να αντιμετωπίσει και να προλάβει ό, τι μπορεί να θέσει σε κίνδυνο ελευθερίες και δικαιώματα των πολιτών και ταυτόχρονα να τους πείσει και να καθησυχάσει τους φόβους τους. Και αυτό μπορεί να γίνει μέσα από μία μεταβατική και δοκιμαστική ταυτόχρονα περίοδο, με πιλοτική εφαρμογή της πρότασης του Υπουργείου Εσωτερικών» ανέφερε στη γραπτή δήλωσή του ο κ. Ζώης, μια επισήμανση που προκάλεσε ερωτηματικά και ενστάσεις από πολλούς νεοδημοκράτες.
Δεν είναι λίγοι οι βουλευτές και τα στελέχη που αντιδρούν, υποστηρίζοντας ότι δεν μπορεί η Ν.Δ. να ζητά πιλοτική, μεταβατική και δοκιμαστική περίοδο για τη χρήση της κάρτας, όταν υπάρχει αρνητικό κλίμα στην κοινή γνώμη. Ορισμένοι μάλιστα υπενθυμίζουν τι είπε στην ομιλία του ο κ. Σαμαράς στη ΔΕΘ.
Τον περασμένο Σεπτέμβριο, ο πρόεδρος της Ν.Δ είπε χαρακτηριστικά: «Δεν χρειάζεται να βγάλουμε πρόσθετη «κάρτα» για κάθε πολίτη, όπως πρότεινε ο κ. Παπανδρέου. Αυτό θα φέρει επί πλέον κόστος και μεγάλη καθυστέρηση. Οι τρείς αριθμοί που ήδη έχει και το δελτίο ταυτότητας αρκούν. Είπαμε να μειώσουμε τη γραφειοκρατία, όχι να τη διογκώσουμε. Είπαμε να κόψουμε τις δαπάνες, όχι να τις αυξήσουμε χωρίς λόγο».
Πολλοί βουλευτές της Ν.Δ. που αντιδρούν αναφέρουν, ότι ο μεγάλος κίνδυνος είναι να επικρατήσει η θρησκοληψία και οι εσχατολογικές επισημάνσεις παραεκκλησιαστικών οργανώσεων και υποστηρίζουν πως η μόνη ορθή οδός είναι να απομονωθούν τέτοιες φωνές σε επίπεδο κοινωνίας και να αναδειχθεί το πρόβλημα που υπάρχει με την προστασία των προσωπικών δεδομένων.
Ο βουλευτής Αχαϊας κ. Ν. Νικολόπουλος, ένας από τα μέλη της Κ.Ο. της Ν.Δ. που αντιδρά στη χρήση της κάρτας, επικαλείται στις δημόσιες παρεμβάσεις του τη Μεγάλη Βρετανία, όπου, όπως λέει, «οι πολίτες αντέδρασαν διαμαρτυρόμενοι με κάθε τρόπο και πέτυχαν την κατάργηση των ηλεκτρονικών βιομετρικών ταυτοτήτων».
Άλλοι βουλευτές επικαλούνται την περίπτωση της Γερμανίας, όπου η εισαγωγή της νέας γερμανικής ταυτότητας (Γερμανική Κάρτα του Πολίτη) από 1/11/2010, αύξησε την ανησυχία των πολιτών σχετικά με την ιδιωτικότητα της ζωής τους γιατί, όπως ανέφερε το Reuters, το οποίο επικαλούνται, τους ξύπνησε μνήμες από την εποχή των παρακολουθήσεων της Στάζι και της Γκεστάπο.
Δεν είναι λίγοι οι βουλευτές και τα στελέχη που υποστηρίζουν ότι «η κάρτα του πολίτη παραβιάζει κατάφωρα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα και καταρρακώνει την ελευθερία του ανθρώπου». Μάλιστα, αρκετοί επικρίνουν τον κ. Ζώη που υπερασπίστηκε την άποψη να υπάρξει μεταβατική και δοκιμαστική χρήση της κάρτας και λένε ότι όφειλε εξ αρχής να πει όχι στην χρήση της.
«Από τη στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων μας έχει διαφωνίες για τη χρήση της κάρτας, εμείς οφείλουμε να τους ακούσουμε, προτάσσοντας το θέμα της προστασίας των προσωπικών δεδομένων» λέει βουλευτής της Ν.Δ. και στην ίδια γραμμή είναι και άλλοι συνάδελφοί του, αν και ορισμένοι συντάσσονται με τις απόψεις της Εκκλησίας.
Είναι χαρακτηριστικό, ότι στο εσωτερικό της Εκκλησίας, φουντώνει το λεγόμενο κίνημα κατά της κάρτας του πολίτη και πολλοί ιεράρχες, περισσότεροι των 20, αντιδρούν στην υιοθέτησή της, ενώ κατά είναι και ο σύνδεσμός των κληρικών Ελλάδος.
Με δεδομένο, τη στενή σχέση πολλών βουλευτών της Ν.Δ. με την Εκκλησία και παράγοντές της, αλλά και η σύνδεσή τους με παραεκκλησιαστικές οργανώσεις που πρωτοστατούν στις εκδηλώσεις κατά της κάρτας, είναι πολύ πιθανόν το επόμενο διάστημα να ανέβουν οι τόνοι και να επανέλθουν στη μνήμη πολλών η συμπόρευση «γαλάζιων» βουλευτών με την Εκκλησία την περίοδο των ταυτοτήτων, επί Αρχιεπισκόπου, του μακαριστού Χριστοδούλου.
Υπ’ αυτές τις συνθήκες δεν αποκλείεται το επόμενο διάστημα να εμφανιστούν με δηλώσεις τους κατά της κάρτας, βουλευτές της Ν.Δ. που εκλέγονται σε νομούς, όπου οι μητροπολίτες αντιδρούν, και θα επιχειρήσουν να εμφανιστούν ως…πολιτική προέκταση της...«Δεξιάς του Κυρίου». Ενδεικτικά, αναφέρονται οι Μητροπολίτες που αντιδρούν: Αιτωλίας κ. Κοσμάς, Κονίτσης κ. Ανδρέας, Πειραιώς κ. Σεραφείμ, Κηφισίας κ. Κύριλλος, Φθιώτιδος κ. Νικόλαος, Αλεξανδρουπόλεως κ. Ανθιμος, Θεσσαλονίκης κ. Ανθιμος, Καλαβρύτων κ. Αμβρόσιος, Σπάρτης κ. Ευστάθιος, Λαγκαδά κ. Ιωάννης, Γόρτυνος κ. Ιερεμίας, Πατρών κ. Χρυσόστομος, Αργολίδος κ. Ιάκωβος, Λαρίσης κ. Ιγνάτιος, Ξάνθης κ. Παντελεήμων και Κυθήρων κ. Σεραφείμ.

Η ΣΥΝΑΞΙΣ τοῦ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ, ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ καὶ ΒΑΠΤΙΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ

Η ΣΥΝΑΞΙΣ τοῦ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ, ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ καὶ ΒΑΠΤΙΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ

Ἡ Ἐκκλησία συνηθίζει τὴν ἐπαύριο ὁρισμένων Δεσποτικῶν καὶ Θεομητορικῶν ἑορτῶν νὰ τιμᾶ ἐκεῖνον ποὺ ὑπηρέτησε τὸ ἐν λόγῳ μυστήριο· σήμερα, ἐπαύριο τῶν Θεοφανείων, τιμᾶ τὸν Βαπτιστὴ καὶ Πρόδρομο, καὶ τὸν ἐγκωμιάζει ὡς μεγαλύτερο τῶν προφητῶν, μείζονα ἐν γεννητοῖς γυναικῶν, φωνὴ τοῦ Λόγου, κήρυκα τῆς χάριτος, χελιδόνα ἀναγγέλλουσα τὴν Ἄνοιξη τὴν πνευματική, Λύχνο τοῦ Θείου Φωτός, πνευματικὴ αὐγὴ ἀναγγέλλουσα τὸν Ἥλιο τῆς Δικαιοσύνης, ἐπίγειο ἄγγελο καὶ οὐράνιο ἄνθρωπο ποὺ βρίσκεται στὸ μεταίχμιο γῆς καὶ οὐρανοῦ καὶ ἑνώνει τὴν Παλαιὰ μὲ τὴν Καινὴ Διαθήκη.
.         Ἐστάλη ἀπὸ τὸν Θεὸ ὡς φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ, γιὰ νὰ ἀναγγείλει καὶ νὰ προετοιμάσει τὴν ἔλευση τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ὁλοκληρώνει ὁ Ἰωάννης τὴν ἀποστολή του βαπτίζοντας τὸν Κύριο στὸν Ἰορδάνη ποταμό: Αὕτη οὖν ἡ χαρὰ ἡ ἐμὴ πεπλήρωται· ἐκεῖνον δεῖ αὐξάνειν, ἐμὲ δὲ ἐλαττοῦσθαι (Ἰω. γ´  30).  Παρ’ ὅλα αὐτά, ἀκόμη καὶ μετὰ τὴν φανέρωση τῆς χάριτος καὶ τὸν μαρτυρικό του θάνατο, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Βαπτιστὴς παραμένει γιὰ τοὺς χριστιανοὺς ὁ «Πρόδρομος», μὲ τὴν πνευματικὴ ἔννοια, τοῦ Χριστοῦ.
.        Πρότυπο ἐγκρατείας, παρθενίας, μετανοίας καὶ κάθαρσης ἀπὸ τὰ πάθη διὰ τῆς ἀσκήσεως καὶ τῆς προσευχῆς, καθίσταται μυσταγωγὸς τοῦ μοναχικοῦ βίου καὶ ἀδιάκοπα προετοιμάζει δι’ ἡμᾶς τὴν ὁδὸν ποὺ ὁδηγεῖ στὸν Κύριο. Ἀκολουθώντας τὸ μήνυμα μετανοίας τοῦ Τιμίου Προδρόμου μποροῦμε ἐπάξια νὰ προετοιμασθοῦμε, ὥστε νὰ λάβουμε τὸ ἅγιο Βάπτισμα καί, μιμούμενοι μετὰ τὸν φωτισμὸ τὴν ἁγία βιοτή του στὴν ἔρημο, θὰ μπορέσουμε νὰ διαφυλάξουμε τὴν χάρη καὶ νὰ τὴν κάνουμε νὰ αὐξάνει ἀδιάκοπα, ἕως ὅτου ὁ Χριστὸς σκηνώσει μέσα μας μὲ ὅλη τὴν δόξα τῆς Ἀναστάσεώς του.
.        Ὅμως, τὴν ἡμέρα αὐτὴ ἑορτάζουμε καὶ τὸ γεγονὸς τῆς μεταφορᾶς στὴν Κωνσταντινούπολη τῆς τιμίας Χειρὸς τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου, ποὺ ἔγινε κατὰ τὸν ἀκόλουθο τρόπο: τὸ σκήνωμα τοῦ Τιμίου Προδρόμου τὸ ἐνεταφίασαν οἱ μαθητές του στὴν Σεβάστεια, ὅπου λίγο ἀργότερα ἔφθασε ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς καὶ πῆρε τὴν δεξιὰ τοῦ Προδρόμου, ὥστε νὰ τὴν καταθέσει στὴν πατρίδα του τὴν Ἀντιόχεια, ὅπου τὸ τίμιο λείψανο ἐπιτέλεσε πολλὰ θαύματα. Μεταξὺ ἄλλων διηγοῦνται ὅτι οἱ εἰδωλολάτρες τῆς πόλης συνήθιζαν νὰ θυσιάζουν κάθε χρόνο μία παρθένα κόρη, ἡ ὁποία μόλις εἶχε μπεῖ στὴν ἐφηβία, σ’ ἕναν φοβερὸ δράκοντα ποὺ τὸν τιμοῦσαν ὡς θεό. Μία ἡμέρα, ὁ πατέρας τῆς δύστυχης κόρης ποὺ εἶχε ἐπιλεγεῖ γιὰ τὴν θυσία, προσέτρεξε στὴν ἐκκλησία ὅπου ἐτιμᾶτο τὸ πολύτιμο λείψανο, γιὰ νὰ ζητήσει τὴν βοήθεια τοῦ Τιμίου Προδρόμου, καὶ ἅρπαξε κρυφὰ ἕνα του δάκτυλο. Τὴν ὥρα πού, ἐνώπιον ὅλου τοῦ λαοῦ, οἱ ἱερεῖς τῶν εἰδώλων ἑτοιμάζονταν νὰ ρίξουν τὴν κόρη στὸ ὀρθάνοικτο στόμα τοῦ τέρατος, ὁ πατέρας ἔρριξε μέσα τὸ δάκτυλο τοῦ ἁγίου καὶ στὴν στιγμὴ τὸ θηρίο ἔπεσε νεκρό. Ὡς ἔκφραση εὐγνωμοσύνης ἔκτισαν ἐκεῖ μία λαμπρὴ ἐκκλησία πρὸς τιμὴ τοῦ Προδρόμου.
.         Πολλὰ χρόνια ἀργότερα, οἱ εὐσεβεῖς αὐτοκράτορες Κωνσταντῖνος Ζ΄ καὶ Ρωμανὸς Β΄ πληροφορήθηκαν τὰ ἀναρίθμητα θαύματα ποὺ ἐπιτέλσε τὸ τίμιο λείψανο τῆς χειρὸς τοῦ Προδρόμου καὶ ἔδωσαν ἐντολὴ σ’ ἕναν διάκονο, ὀνόματι Ἰώβ, νὰ τὸ φέρει στὴν Κωνσταντινούπολη. Ἡ ὑποδοχὴ τῆς δεξιᾶς τοῦ Βαπτιστοῦ καὶ Προδρόμου τοῦ Χριστοῦ στὴν Βασιλεύουσα ἔλαβε χώρα τὸ βράδυ ἀκριβῶς τῆς παραμονῆς τῶν Θεοφανείων.

.          Τὸ ἅγιο λείψανο τῆς δεξιᾶς του Προδρόμου βρίσκεται σήμερα κατατεθειμένο στὴν Ἱερὰ Μονὴ Διονυσίου τοῦ Ἁγίου Ὅρους, ὅπου τιμᾶται μὲ εὐλάβεια.

(Πηγή: Νέος Συναξαριστὴς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, Ἐκδόσεις ΙΝΔΙΚΤΟΣ)

ΠΗΓΗ: http://mkka.blogspot.com/

 ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Ὁ «ἑορταστικός» Παπαδιαμάντης / τοῦ Σαράντου Καργάκου

 

 

Ὅπως γράψαμε στό προηγούμενο δημοσίευμά μας, στίς 3 Ἰανουαρίου τῆς νέας χρονιᾶς συμπληρώνεται ἕνας αἰώνας ἀπό τήν ἐκδημία τοῦ ἀοίδιμου Παπαδιαμάντη. Ἀκόμη καί ὅταν ζοῦσε ὁ Σκιαθίτης συγγραφέας, εἶχε καθιερωθεῖ σάν «ἑορταστικός συγγραφέας». Ὅλα σχεδόν τά ἔντυπα τῆς ἐποχῆς του, κατά τίς ἡμέρες τῶν Χριστουγέννων καί τοῦ Πάσχα, τοῦ ζητοῦσαν ἔναντι γλίσχρας ἀμοιβῆς νά τούς δώσει πρός δημοσίευση κάποιο κείμενό του. Οἱ τότε ἀλλά καί οἱ μετέπειτα «προοδευτικοί» τοῦ εἶχαν κολλήσει τήν ταμπέλλα (ἡ ταμπελλοκρατία, ὅπως καί ἡ τεμπελοκρατία, στήν Ἑλλάδα εἶναι παλιᾶς κοπῆς) τοῦ συντηρητικοῦ πού μόνον τό λιβάνι καί τό κρασί μποροῦσαν νά τόν ἐμπνεύσουν.
Ὁ Παπαδιαμάντης, παρά τά λεγόμενα, δέν ἦταν ψοφοδεής. Δέν αἰσθανόταν τήν ἀνάγκη νά ἀπολογηθεῖ γιά ὅσα πίστευε. Καί μέ σθένος ἐδήλωνε:
«Τό ἐπ’ ἐμοί, ἐν ὅσω ζῶ καί ἀναπνέω καί σωφρονῶ, δέν θά παύσω, ἰδίως δέ κατά τάς πανεκλάμπρους ταύτας ἡμέρας, νά ὑμνῶ μετά λατρείας τόν Χριστόν μου, νά περιγράφω μετ᾽ ἔρωτος τήν φύσιν καί νά ζωγραφῶ μετά στοργῆς τά γνήσια Ἑλληνικά ἔθη (=ἔθιμα)».
Σάν «ἑορταστικό» καθιέρωσαν ἀκόμη τόν Παπαδιαμάντη τό ἑλληνικό σχολεῖο (πάντα παραμονές τῶν Χριστουγέννων καί τοῦ Πάσχα διδασκόμαστε ἤ διδάσκαμε τά ἐξαίσια διηγήματα. «Ἡ σταχομαζώχτρα», «Στό Χριστό στό Κάστρο» καί τό «Πάσχα ρωμέικο»), καί ὁ ἑλληνικός Τύπος, ἀκόμη καί ὁ ραδιοτηλεοπτικός. Κι αὐτό μέχρι σήμερα, ὅπου μπορεῖς νά ἀκούσεις ἤ νά διαβάσεις πολλά περί Παπαδιαμάντη ἀλλ’ ὄχι τόν ἴδιο τόν Παπαδιαμάντη. Διότι στό χάλι ὅπου ἔφθασε ἡ παιδεία μας, ὁ λόγος τοῦ Σκιαθίτη συγγραφέα εἶναι «ἀνήκουστος» καί ἀκατάληπτος. Περιέργως, ὅμως, σέ κάποια σχολεῖα, χάρη στήν εὐψυχία ὁρισμένων παιδαγωγῶν, ὁ Παπαδιαμάντης διδάσκεται, γίνεται προσιτός καί –τό σημαντικώτερο– ἀγαπητός! Παραμένει ὁ περισσότερο –παρά τήν πολεμική πού τοῦ ἀσκεῖται– διαβαζόμενος συγγραφέας μας.
Ἀσφαλῶς καί φέτος θά τιμηθεῖ πιθανῶς καί ἀπό τήν Ἀκαδημία, τά πανεπιστήμια καί τό ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ. Ἐκεῖνο πού φοβᾶμαι ὅτι θά συμβεῖ καί τούτη τή φορά, εἶναι πώς κάποιες ἐπίσημες πανηγυρικές ἐκδηλώσεις θά εἶναι γιά τά ...πανηγύρια ἤ κάποιες –τάχα– σοβαρές θά ἔχουν ἕναν «τιπουκειτιστικό» χαρακτήρα, μέ ἀποτέλεσμα ἡ οὐσία τοῦ παπαδιαμαντικοῦ ἔργου νά διαρρεύσει. Φοβᾶμαι ἀκόμη ὅτι σέ κάποια ἔντυπα θά δημοσιευθοῦν «βαθυστόχαστες» μελέτες πού θ’ «ἀποδείχνουν» ὅτι ὁ Παπαδιαμάντης εἶναι –καί ἤταν– ἕνας συγγραφικός ἀναχρονισμός, ἕνας ἄνθρωπος πού δέν ταιριάζει στόν δικό μας αἰώνα, ἀφοῦ, ὅπως ἄλλωστε, ἔχει λεχθεῖ δέν ταίριαζε οὔτε στούς δύο προηγούμενους. Ὀρθόν, μέ μία διαφορά: οἱ αἰῶνες αὐτοί πού εἶχαν χαρακτηρισθεῖ «αἰῶνες προόδου», δέν ταίριαζαν οὔτε ταιριάζουν στό παπαδιαμαντικό προσωπικό καί συγγραφικό ἦθος.
Ὁ Παπαδιαμάντης δέν ἀνήκει ἀποκλειστικά σέ κανέναν αἰώνα· εἶναι διαιώνιος. Ἀνήκει σέ ὅλους τούς αἰῶνες. Εἰσχώρησε ὅσο κανείς στά προβλήματα τῆς κοινωνικῆς ζωῆς, στά προβλήματα τῆς ἠθικῆς ἐκτροπῆς καί ἐξαθλιώσεως (πρῶτος αὐτός ἔγραψε μέ οἶκτο γιά τούς ἀνθρώπους πού εὕρισκαν παρηγοριά στό κρασί, στό χασίς, γιά τίς κοινές γυναῖκες, γιά τά νόθα παιδιά), κι ἀκόμη κανείς δέν μίλησε τόσο σκληρά γιά τούς πολιτικούς καί τήν πολιτική γενικά. Τό διήγημα «Οἱ Χαλασοχώρηδες» καί ὁ ὁρισμός τῆς πολιτικῆς πού δίνει στούς «Ἐμπόρους τῶν Ἐθνῶν» εἶναι κείμενα μνημειακά. Κανείς δέν συνέλαβε στό βαθμό πού τό ἔπραξε αὐτός μέ τήν«Φόνισσα» ὅτι τό μεγαλύτερο κοινωνικό πρόβλημα τοῦ νεώτερου ἑλληνικοῦ κράτους ἦταν ἡ προίκα!
Ὁ θεσμός αὐτός πού ἴσχυε ὥς τόν πρόσφατο καιρό, καί καμουφλαρισμένα ἰσχύει ἀκόμη, εἶναι αὐτός πού πρωτίστως προκάλεσε τήν αἱμορραγία τῆς μεταναστεύσεως καί τῆς ἀστυφιλίας, τήν ὑποβάθμιση τοῦ θηλυκοῦ πλάσματος σέ ἐπίπεδο κατάρας (καί μέ πολλές βρεφοκτονίες) καί τήν ἀγαμία τῶν ἀρρένων ἤ τῶν μικρότερων κοριτσιῶν, ἐπειδή δέν εἶχε βρεθεῖ γαμπρός γιά τήν μεγάλη ἀδελφή!
Ἀσφαλῶς ὁ Παπαδιαμάντης προσφέρεται ὡς τερπνόν ἀνάγνωσμα στίς ἡμέρες τῶν ἑορτῶν. Καί ποιός δέν θά συγκινηθεῖ, ἄν διαβάσει τόν μοναδικό σέ πλοκή «Ἀμερικάνο»; Ποιός δέν θά χαρεῖ στήν εὐτραπελία, τή λεκτική δεξιοτεχνία, τήν πλουτολεξία, ἄν διαβάσει τό «Ὄνειρο στό κύμα»; Ὡστόσο, τά ἀθηναϊκά του διηγήματα πού ἀποτελοῦν τό ἕνα τρίτο τοῦ σύνολου ἔργου του, καθώς καί κάποια ἄρθρα ἤ μελέτες του καθιερώνουν τόν Παπαδιαμάντη ὡς ἕνα βαθύτατο κοινωνικό ἀνατόμο καί στοχαστή πρώτης γραμμῆς, πού ὁ σοφός λόγος του πρέπει ν᾽ ἀκούγεται καί σ’ αὐτή τήν κακομοίρικη ἐποχή.

Πηγή: 

Εστία

Ημερομηνία: 

31/12/2010

Πηγή:http://www.sarantoskargakos.gr/ΑΚΤΙΝΕΣ

῾Ο Μητροπολίτης Αἰτωλίας καί ᾿Ακαρνανίας Κοσμᾶς γιά Τεμένη, «Κάρτα του Πολίτη», ᾿Αξίες καί ἰδανικά.

Συνέντευξη στο Περιοδικό "Έξοδος" παραχώρησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας ΚΟΣΜΑΣ.

Το κείμενο της συνεντεύξεως είναι το ακόλουθο:

Ερώτηση:Ένα μεγάλο και ενεργό κομμάτι της κοινωνίας μας, όπως είναι οι νέοι σήμερα βιώνουν πολυδιάστατα αδιέξοδα, αμφισβητήσεις και επιφύλαξη. Υπάρχει τρόπος διεξόδου; Τι πιστεύετε ότι λείπει από τη νεολαία μας; Το κίνητρο η η ελπίδα;

Απάντηση: Όπως λέτε, οι νέοι μας πάντοτε και σήμερα, είναι ένα μεγάλο και ενεργό κομμάτι της κοινωνίας μας. Θα προσθέσω ότι είναι το καλύτερο κομμάτι της κοινωνίας, το μέλλον της, η ελπίδα της, η απαντοχή της. Πολύ σωστά πάλι λέτε ότι ζουν πολυδιάστατα αδιέξοδα. Σήμερα η νεότης μας ζη μέσα σε μεγαλύτερη ευμάρεια, σε άνεση, έχει δυνατότητα επικοινωνίας, δυνατότητα προόδου και εξελίξεως μεγαλυτέρα από προηγούμενες εποχές.

Γιατί να υπάρχουν και μάλιστα πολυδιάστατα αδιέξοδα; Γιατί να υπάρχουν αμφισβητήσεις, επιφυλάξεις και επαναστάσεις από τους νέους;

Πιστεύω για την κατάστασι αυτή στη νεότητά μας δεν ευθύνονται οι νέοι μας, αλλά εμείς οι μεγαλύτεροι στην ηλικία, κληρικοί, εκπαιδευτικοί και κυρίως οι γονείς.

Μεγαλώνουμε τα παιδιά μας μόνο σαν σωματικούς οργανισμούς.

Τα μάθαμε να τρώνε, να πίνουν, να απολαμβάνουν, να ικανοποιούν την εγωπάθειά τους, τις αδυναμίες τους, συγχωρέστε με, και την ενστικτώδη ζωή τους.

Τα βλέπουμε περισσότερο σαν μηχανές που περιμένουμε να παράγουν έργο και οικονομικό κέρδος, παρά σαν ψυχοσωματικές οντότητες, σαν εικόνες Θεού, σαν προσωπικότητες με αρετές, με ιδανικά, αξίες, με στόχο την πνευματική καλλιέργειά τους, τον αγιασμό τους, την κατάκτησι της αιωνιότητος.

Τα παιδιά μας καλομαθημένα, χωρίς κόπο, εργασία και άσκησι, κενά από ιδανικά και αξίες με την παραμικρή δυσκολία αδυνατούν να αγωνισθούν, έρχονται σε αδιέξοδο, αποθαρρύνονται, χάνουν τα πάντα.

Πιστεύω, γιατί το έζησα τόσα χρόνια διακονώντας τη νεότητα, πως αν συνδέσουμε προσωπικά και συνειδητά το νέο με τον Χριστό μας και την αγωνιστική χριστιανική ζωή, τότε ο νέος θα πληρωθή από πνευματικό περιεχόμενο, θα αποκτήση πίστι στις αιώνιες αξίες και τα ιδανικά, θα βρη σκοπό και στόχο αλάθητο στη ζωή του, θα ευτυχή πραγματικά αγωνιζόμενος. Θα αποκτήση όχι απλώς ελπίδα, αλλά και πίστη ακράδαντη και χαροποιό.

Ερώτηση:Το τελευταίο χρονικό διάστημα έχει γίνει λόγος πολύς για την ανάγκη η όχι ανέγερσης σημείων λατρείας άλλων θρησκειών στην Ελλάδα, με ένα κομμάτι της κοινωνίας να αντιδρά σ’ αυτή την προοπτική. Πιστεύετε πως είναι ώριμες οι συνθήκες να γίνει αυτό;

Απάντηση :Μέσα σε μία ορθόδοξη Ελλάδα, σε μια χώρα ηρώων και μαρτύρων, σε έναν τόπο αιματοβαμμένο από τις επιθέσεις και τα εγκλήματα τόσων επιδρομέων νομίζω πως είναι ανάγκη να το σκεφθούμε πολύ, αν πρέπει να στηθούν τεμένη αλλοτρίων θρησκευμάτων. Εδώ υψώνεται ο Σταύρος, το αιώνιο σύμβολο της νίκης και του θριάμβου. Εδώ στήνονται θυσιαστήρια ορθοδόξων Ναών, εδώ υπάρχει η αποκάλυφθείσα Ορθόδοξη αλήθεια, εδώ υπάρχει λαός πιστός και ευσεβής. Εδώ τόσοι νεομάρτυρες υπενθυμίζουν τους εχθρούς της πίστεως του Χριστού μας.

Κάθε παρουσία άλλου θρησκεύματος θα προκαλεί, θα σκανδαλίζη, θα επηρεάζη, θα κλονίζη ακόμη την πίστη των αδυνάτων. Το θέλουμε αυτό;

Οι οπαδοί των άλλων θρησκευμάτων πρέπει να βλέπουν το Σταυρό για να διδάσκονται και αυτοί και να συνειδητοποιούν ότι εδώ στην Ορθοδοξία βρίσκεται η σώζουσα αλήθεια.

Νομίζω, πως σε πολλές ισλαμικές χώρες δεν δέχονται ούτε το σημείο του Σταυρού να κάνουν οι ορθόδοξοι.Πως εμείς θα στήσουμε τεμένη τους ανάμεσα σε χριστιανούς που λατρεύουν τον Αναστάντα Κύριο και Λυτρωτή μας, τον μόνο Θεό;

Δεν μπορούμε, νομίζω, να μιλάμε για ώριμες η όχι συνθήκες. Ας αφήσουν την ορθόδοξο Ελλάδα να λατρεύη ελεύθερα και ανεμπόδιστα τον Τριαδικό Θεό μας, τον μόνο Θεό και Σωτήρα μας.

Με όλα αυτά δεν αρνούμαστε το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να λατρεύη ότι επιθυμεί.

Νομίζω όμως ότι είναι ασέβεια εκ μέρους μας και προσβολή του Τριαδικού μας Θεού να ανεγείρουμε εμείς οι Ορθόδοξοι αλλοθρήσκων τεμένη.

Ερώτηση:Η «κάρτα του πολίτη» έχει ξεσηκώσει από την άλλη πλευρά πλήθος αντιδράσεων από κοινωνικούς αλλά και εκκλησιαστικούς εκπροσώπους. Ποιά η θέση σας σε αυτή την «καινοτομία» που γίνεται προσπάθεια να εισαχθεί στη ζωή όλων μας αλλάζοντας αναπόφευκτα την καθημερινή ζωή;

Απάντηση:Πολύς θόρυβος τελευταία γίνεται για την «κάρτα του πολίτη». Μόλις προ ημερών ανήρτησε στο διαδίκτυο το Υπουργείο Εσωτερικών διαβούλευσι σχετική με την «κάρτα του πολίτη» και ζήτησε τις γνώμες των πολιτών.

Είναι ένα μεγάλο θέμα, το οποίο θέλει πολλή ανάπτυξι. Απλώς εδώ να πούμε ότι η «κάρτα του πολίτη» θα συνδέεται με πλήθος αρχείων τα οποία αφορούν καθένα από μας, άρα θα υπάρξη ενοποίησι αυτών η τουλάχιστον συσχετισμός των στοιχείων τους.

Έπειτα θα φέρει ηλεκτρονικό εξοπλισμό ο οποίος στην Ελληνική έχει αποδοθεί με τον όρο πλινθίο και είναι το γνωστό μικροτσίπ.

Η «κάρτα του πολίτη» με όλες βέβαια τις ενσωματωμένες κάρτες θα είναι μία σκλαβιά για τον κάθε άνθρωπο, ο οποίος θα παρακολουθείται, θα ελέγχεται και θα χάση την ελευθερία του.

Η τεχνολογία του μικροτσίπ συνεπάγεται την καταστρατήγησι της ιδιωτικότητος, τον ασφυκτικό έλεγχό της και επομένως την προσβολή του ανθρωπίνου προσώπου, κατά την θεολογική έννοια, αφού ο άνθρωπος καταλήγει να ταυτίζεται με νούμερο.

Η «κάρτα του πολίτη» θα καταργήση το αυτεξούσιό του ανθρώπου.

Για όλους αυτούς τους λόγους αντιτιθέμεθα, όπως αντιτιθέμεθα και στην ενοποίησι των αρχείων που υπάρχουν για κάθε πολίτη.

Ερώτηση:Θα θέλαμε την συμβουλή η παραίνεσή σας ενόψει εισόδου μας σε εποχές όπου κατά γενική ομολογία, οι αξίες όπως τις ξέραμε μέχρι σήμερα, θα κριθούν και μάλιστα έντονα.

Απάντηση:Έχουμε ήδη εισέλθη σε εποχή κατά την οποία προσπαθούν πολλοί να απομακρύνουν από την καρδιά μας και τη ζωή μας αξίες και ιδανικά αιώνια.

Βρισκόμαστε σε εποχή, που όχι μόνο τις αξίες αλλά και τον Σωτήρα και Λυτρωτή μας, τον Σαρκωθέντα Θεό μας, τον Χριστό μας αγωνίζονται πολλοί να ξεριζώσουν από τις καρδιές μας και μάλιστα των νέων και νεανίδων, των παιδιών μας.

Είναι ένα μεγάλο πάλι θέμα αυτό που θέλει μεγάλη συζήτησι και μελέτη.

Απλώς θα ήθελα να πω ότι είναι φοβερό αλήθειες και αξίες που μας ελευθέρωσαν από τη σκλαβιά, μας ανέδειξαν, μας διετήρησαν σαν έθνος, να τις λησμονούμε, να τις περιφρονούμε, να αγωνιζόμαστε να τις απομακρύνουμε. Για παράδειγμα, η πίστι στην Ορθοδοξία μας και στην Ελλάδα μας, πρέπει να διατηρηθούν απρόσβλητες.

Σε όποιες εποχές κι αν εισέλθουμε, τον Χριστό και την Πατρίδα δεν πρέπει να τα κρίνουμε.

Ο Χριστός είναι ο Θεός μας και η Ελλάδα, η Πατρίδα των μαρτύρων και των ηρώων, η Πατρίδα μας. Αντί να κρίνουμε, να γνωρίσουμε καλά την ορθόδοξη πίστι μας, να την ζήσουμε, να γνωρίσουμε την γνήσια και ανόθευτη Ελληνική μας Ιστορία, να γνωρίσουμε τις αξίες που έθρεψαν και εγαλούχησαν γενεές γενεών των προγόνων μας, των πατέρων μας και να μεταλαμπαδεύσουμε τις αιώνιες αξίες στα παιδιά μας για να περισώσουμε το έθνος μας.

Μην επηρεαζόμαστε από αλλότριες φωνές. Δεν μας σώζει κανείς παρά μόνον ο Τριαδικός Θεός μας, η Ορθοδοξία μας και ο προσωπικός μας γνήσιος αγώνας. Έτσι σωθήκαμε τόσους αιώνες, έτσι και τώρα. Καλά και Άγια Χριστούγεννα.

Περιοδικό "Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός"

στις 5:40 μ.μ. ΑΚΤΙΝΕΣ

ΜΙΑ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΔΕΙΧΝΕΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΚΑΡΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΣΦΥΚΤΙΚΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΚΛΟΙΟ

 ΑΛΗΘΙΝΗ ΚΑΤΑ ΠΑΝΤΑ καὶ ὁλόφρεσκη, ΣΗΜΕΡΙΝΗ (05.01.11). Μᾶς τὴν ἔστειλε ἀναγνώστης τῆς «Χριστιανικῆς Βιβλιογραφίας» παρακινηθεὶς ἀπὸ τὸ σχετικὸ δημοσίευμα μὲ σχόλιο τῆς «Χριστιανικῆς Βιβλιογραφίας»http://christianvivliografia.wordpress.com/2011/01/03/μέσῳ-τραπεζῶν-ἡ-σταδιακὴ-συρρίκνωσ/.
Ὅπως θὰ διαπιστώσει κάθε ἔμφρων καὶ καλόπιστος ἀναγνώστης «Η ΒΑΛΙΤΣΑ», μὲ τὰ προσχηματικὰ μέτρα κατὰ τοῦ «ξεπλύματος βρώμικου χρήματος» καὶ τὶς διάφορες «Κάρτες» δῆθεν γιὰ διευκόλυνση καὶ ἠλεκτρονικὴ δια…φέντευση (πρὸς τὸ παρὸν τὰ φέρνουν ἤπια καὶ προαιρετικά) καὶ μὲ ἐργαλεῖο τὴν ἀντιστροφὴ τοῦ «τεκμηρίου τῆς ἀθωότητας» γιὰ κάθε πολίτη, «ΠΑΕΙ ΠΟΛΥ ΜΑΚΡΙΑ». Ἐκεῖ ποὺ πλέον μέσῳ τοῦ ἀσφυκτικοῦ οἰκονομικοῦ/φορολογικοῦ ἐλέγχου τῶν συναλλαγῶν θὰ ἐγκλωβισθοῦν οἱ ἄνθρωποι καὶ θὰ μεταβληθοῦν σὲ δούλους καὶ ὑπηκόους τοῦ πιὸ αὐταρχικοῦ καὶ ἀνελευθέρου καθεστῶτος τῆς ἱστορίας, ἐκεῖ ποὺ πλέον θὰ στραγγαλισθοῦν οἱ συνταγματικὲς ἐλευθερίες, γιὰ τὶς ὁποῖες τόσο αἷμα χύθηκε, ἀφοῦ προηγουμένως θὰ ἔχει ἀναιρεθεῖ ἐν τοῖς πράγμασι ἡ θεόσδοτη ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, γιὰ τὸν ὁποῖο ἔχυσε τὸ αἷμα Του ὁ Χριστός.
Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ξημερώνει τῶν Θεοφανείων καὶ ὁ νοῦς στρέφεται στὴν ἑορτή, ἐν τούτοις ἡ «ΧΡΙΣΤΙΑΝ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ» τὸ δημοσιεύει, διότι εἶναι ὁλοζώντανη καὶ ἀποκαλυπτικὴ μαρτυρία, τεκμηριωμένη, ἀπὸ ἀξιόπιστο πρόσωπο καὶ διότι ὁ ἐν τέλει σχολιασμὸς τοῦ ἰδίου τοῦ γράφοντος ἔχει πραγματικὸ πνευματικὸ περιεχόμενο, συμβατὸ μὲ τὴν προοπτικὴ τῶν Φώτων.

Πρόσφατα ἀποφασίσαμε μὲ τὴν σύζυγό μου, νὰ μεταφέρουμε κάποιες ἀποταμιεύσεις μας (ὅλα-ὅλα 25.000 Εὐρώ, γιὰ 2 ἄτομα, γιὰ ὅλα τὰ χρόνια ἐργασίας μας), ἀπὸ μία συγκεκριμένη τράπεζα, σὲ ἄλλη. Πηγαίνοντας στὸ ταμεῖο, γιὰ νὰ ἐκδώσω τραπεζικὴ ἐπιταγή, ὁ ταμίας μὲ κοιτάζει μὲ ἕνα περίεργο ὕφος καὶ μοῦ λέει:

–Ἔχετε ἐκκαθαριστικό της Ἐφορίας μαζί σας;
– Ὄχι, γιὰ ποιό λόγο χρειάζομαι ἐκκαθαριστικὸ ἐφορίας, γιὰ νὰ κάνω μία ἀνάληψη;
– Γιὰ τόσο μεγάλα ποσὰ χρειάζεται.
– Μὰ τί λέτε, εἶναι μεγάλο ποσὸ αὐτό;
– Ἀπὸ δῶ καὶ στὸ ἑξῆς γιὰ κάθε ἀνάληψη ἢ κατάθεση πάνω ἀπὸ 15.000 Εὐρώ, πρέπει νὰ προσκομίζετε ἐκκαθαριστικὸ τῆς ἐφορίας καὶ μάλιστα πρόσφατο.
– Δηλαδή, μοῦ λέτε ὅτι δὲν μπορῶ νὰ πάρω τὰ χρήματά μου;
– Ἂν δὲν ἔχετε μαζί σας ἐκκαθαριστικό, ὄχι!
– Δὲν εἶναι δυνατόν! Μέχρι τώρα δὲν εἶχα συναντήσει κανένα πρόβλημα μὲ παρόμοιες συναλλαγές.
– Τώρα δὲν γίνεται. Ἐκτὸς ἂν ἐπικοινωνήσουμε μὲ τὸ κατάστημα, στὸ ὁποῖο ἀνοίξατε τὸν λογαριασμό σας καὶ μᾶς στείλουν ἀπὸ ἐκεῖ ἕνα ἐκκαθαριστικό, ἀλλὰ πρέπει νὰ εἶναι πρόσφατο.

Διαμαρτυρήθηκα ἀμέσως στὸν διευθυντή:

– Κύριε διευθυντά, ἐγὼ ἔχω κάνει καὶ ἄλλες φορὲς τέτοιες ἀναλήψεις καὶ οὐδέποτε μοῦ ἐζήτησαν αὐτὰ τὰ στοιχεῖα ποὺ ζητᾶτε.
– Δὲν τὸ λέω ἐγώ, ὁ νόμος τὸ λέει, ὅτι στὸ ἑξῆς γιὰ κάθε ἀνάληψη ἢ ἀκόμα καὶ γιὰ κάθε κατάθεση πάνω ἀπὸ 15.000 Εὐρώ, πρέπει νὰ ζητᾶμε ἐκκαθαριστικὸ Ἐφορίας, ἢ νὰ ἐλέγχουμε ἂν αὐτὸ ποὺ προσκομίσατε, ὅταν ἀνοίξατε τὸ λογαριασμό σας, εἶναι πρόσφατο.
– Δὲν καταλαβαίνω ὅμως ποιός εἶναι ὁ λόγος κ. διευθυντά, μπορεῖτε νὰ μοῦ ἐξηγήσετε; Μὲ ἀντιμετωπίζετε, λὲς καὶ ἔχω κάνει κάτι κακό.
– Αὐτὸ γίνεται γιὰ τὸν ἔλεγχο τοῦ «ξεπλύματος» μαύρου χρήματος.
–Βάσει ποίου νόμου γίνεται αὐτό; μπορεῖτε νὰ μοῦ δώσετε τὸν ἀριθμὸ ΦΕΚ, νὰ τὸν μελετήσω;

Ἔψαχνε τὸ νόμο, ἐνῶ στὸ μεταξὺ ὁ ταμίας ἔπαιρνε τηλέφωνο μπροστά μου στὸ κατάστημα ποὺ εἶχα ἀνοίξει τὸ λογαριασμό, σὰ νὰ ἤμουν καταζητούμενος: «Σᾶς παίρνω γιὰ κάποιον κύριο… ποὺ ἔχει ἀνοίξει λογαριασμὸ σὲ ἐσᾶς, μὲ νούμερο… Ἔχει καταθέσει ἐκκαθαριστικὸ τῆς Ἐφορίας; μπορεῖτε νὰ ψάξετε καὶ νὰ μοῦ τὸ στείλετε;»
Μέχρι νὰ μὲ περάσουν ἀπὸ «κόσκινο», κάθισα νὰ περιμένω στὸ γραφεῖο τοῦ διευθυντῆ, ὁ ὁποῖος μὲ φυσικότητα καὶ εἰλικρίνεια μὲ ἐνημέρωσε ὡς ἑξῆς:

– Μᾶς ἐπιβάλλει ὁ νόμος νὰ ἐλέγχουμε ὅλες τὶς συναλλαγὲς πάνω ἀπὸ 15.000. Ἂν πᾶς στὸ ταμεῖο νὰ καταθέσεις ἢ νὰ κάνεις ἀνάληψη τέτοιου ποσοῦ, ἀμέσως θὰ «χτυπήσει κόκκινο» στὸ γραφεῖο τοῦ διευθυντῆ τοῦ καταστήματος, ἀλλὰ καὶ στὸ κεντρικὸ σύστημα τοῦ κράτους ποὺ παρακολουθεῖ αὐτὲς τὶς συναλλαγές. Ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα μπορεῖ τὸ ΣΔΟΕ νὰ σοῦ ζητήσει νὰ ἀποδείξεις ποῦ βρῆκες αὐτὰ τὰ χρήματα. Ἀλλὰ καὶ ὁ διευθυντής, ἔχει χρέος νὰ σοῦ ζητήσει στοιχεῖα γιὰ τὰ χρήματα αὐτά. Ἂν σὲ ἀφήσω ἐγὼ νὰ κάνεις τὴν ἀνάληψη, θὰ λογοδοτήσω στὴν Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος, γιατί δὲν σοῦ ζήτησα στοιχεῖα. Προχθές, γιὰ παράδειγμα, τὸ ὑποκατάστημά μας στὴν Πάτρα, κινδύνεψε νὰ τιμωρηθεῖ μὲ τσουχτερὸ πρόστιμο, γιατί δέχθηκε μία μεγάλη κατάθεση χωρὶς ἔλεγχο, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τρέχει ὁ διευθυντὴς νὰ ἀποδείξει, ὅτι ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἔκανε τὴν κατάθεση πούλησε τὸ σπίτι του!
Δὲν μπορεῖς οὔτε νὰ μεταφέρεις χρήματα ἀπὸ μία τράπεζα σὲ ἄλλη, χωρὶς νὰ εἶσαι ὑποχρεωμένος νὰ ἀποδείξεις στὸ ΣΔΟΕ ποῦ τὰ βρῆκες. Εἰδικὰ ἂν τὰ μεταφέρεις σὲ τράπεζα τοῦ ἐξωτερικοῦ, μπορεῖ νὰ σοῦ κάνουν ἔλεγχο.
Ἐπίσης ἂν ἐσὺ κάνεις πολλὲς ἀναλήψεις μικρῶν ποσῶν π.χ. 3.000 Εὐρώ, καὶ ἀθροιστικὰ ξεπεράσεις τὰ 15.000 Εὐρώ, πάλι εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἐλέγξω ποῦ τὰ βρῆκες.

– Μὰ κ. διευθυντά, τί πιὸ λογικό, ἕνας ἄνθρωπος (σὰν κι ἐμένα) ποὺ δουλεύει πάνω ἀπὸ 15 χρόνια, καὶ ἔχει κάποιες ἀποταμιεύσεις, νὰ θελήσει νὰ τὶς χρησιμοποιήσει; Θὰ πρέπει νὰ ἀποδείξει ὅτι δὲν κάνει «ξέπλυμα» μαύρου χρήματος;
– Τότε, ἂν εἶναι ἔτσι, αὐτὸς δὲν κινδυνεύει, θὰ ἀποδειχθεῖ ἀπὸ τὸν ἔλεγχο τοῦ ΣΔΟΕ, ὅτι τὰ χρήματα προέρχονται ἀπὸ τὴ δουλειά του. Μὴν ξεχνᾶς ὅμως ὅτι τὸ «ξέπλυμα» γίνεται συνήθως μὲ μικρὰ ποσά, τὰ ὁποῖα, ἂν ἀθροιστοῦν, βγάζουν κάποια ἑκατομμύρια. Ἕνα τέτοιο κύκλωμα ἀνακάλυψαν πρόσφατα.
– Μὰ ὅπως καταλαβαίνω ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μοῦ λέτε, μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἀντιστρέφεται τὸ «τεκμήριο τῆς ἀθωότητας» γιὰ κάθε πολίτη καὶ φτάνει στὸ σημεῖο, κάθε φορὰ ποὺ κάνει ἀνάληψη ἢ κατάθεση, νὰ ἀποδεικνύει ὅτι δὲν εἶναι ἀπατεώνας.
– Ἔτσι ἀκριβῶς εἶναι μὲ τὰ καινούργια μέτρα. Μὴν ξεχνᾶς ὅτι στὸ ἑξῆς κάθε συναλλαγὴ πάνω ἀπὸ 1.500 Εὐρὼ ἢ πάνω ἀπὸ 3.000 γιὰ ἐπαγγελματίες, πρέπει νὰ γίνεται μέσῳ τράπεζας ἢ μὲ πιστωτικὴ κάρτα.
– Αὐτὸ τὸ γνωρίζω, ἀλλὰ πεῖτε μου, ἂν κάποιος πελάτης μου δὲν ἔχει ἐπιταγὲς πῶς θὰ μὲ πληρώσει;
– Δὲν ἔχετε ἐπαγγελματικὸ λογαριασμό; Τί δουλειὰ κάνετε;
– Μηχανικός.
– Τότε θὰ πρέπει νὰ τὰ καταθέσει στὸν ἐπαγγελματικό σας λογαριασμό. Σὲ περίπτωση ὅμως ποὺ θέλει ἄμεσα ἀπόδειξη ὅτι σᾶς ἐξόφλησε, δὲν θὰ πρέπει ἐσεῖς νὰ ἔχετε συσκευὴ γιὰ πιστωτικὴ κάρτα, ὥστε νὰ τοῦ τυπώσετε τὴν ἀπόδειξη;
–Μὰ θὰ τοῦ δώσω τὸ τιμολόγιο. Δὲν ἀρκεῖ αὐτό; Ἕνας μηχανικὸς θὰ πρέπει νὰ προμηθευτεῖ συσκευὴ πιστωτικῆς κάρτας, ὅπως τὰ καταστήματα;
– Αὐτὸ εἶναι τὸ λιγότερο καὶ εἶναι πολὺ εὔκολο. Οὕτως ἢ ἄλλως θὰ ἀναγκαστεῖς νὰ τὸ κάνεις λόγῳ τῆς «φοροκάρτας». Μὴν κοιτᾶς ποὺ τώρα εἶναι προαιρετική. Μετὰ ἀπὸ λίγο θὰ γίνει ὑποχρεωτικὴ καὶ θὰ πρέπει καθένας νὰ μαζεύει τὶς ἀποδείξεις του μέσῳ τῆς κάρτας. Ἄρα θὰ εἶσαι ὑποχρεωμένος νὰ ἔχεις τέτοια συσκευή.

Ἄρχισα νὰ  πνίγομαι συνειδητοποιώντας ὅτι θὰ ἐλέγχονται ὄχι μόνο οἱ μεγάλες (;) συναλλαγές, ὅπως προσπαθοῦσε μέχρι τώρα νὰ μοῦ ἀποδείξει, ἀλλὰ καὶ κάθε μηδαμινὴ συναλλαγὴ (μέσῳ τῆς φοροκάρτας).

Τὸ μεγάλο σὸκ ὅμως τὸ ἔπαθα ὅταν ξαφνικὰ μοῦ εἶπε:

– Τί νὰ τὰ κάνεις ὅμως ὅλα αὐτά; Δὲν φέρνουν κανένα ἀποτέλεσμα στὴν καταπολέμηση τοῦ «ξεπλύματος» μαύρου χρήματος. Ἐπιπλέον μᾶς ἐπιφορτίζουν καὶ ἐμᾶς, νὰ κάνουμε τόσους ἐλέγχους χωρὶς λόγο.
– Τί ἐννοεῖτε κ. διευθυντά, δηλαδὴ τελικὰ δὲν καταπολεμεῖται ἔτσι τὸ μαῦρο χρῆμα;
– Ὄχι βέβαια !

Καὶ ἄρχισε μὲ εἰλικρίνεια (ἢ ἀφέλεια), νὰ μοῦ κάνει «φροντιστήριο», γιὰ τὸ πῶς ξεπλένεται τὸ μαῦρο χρῆμα:

α) – Τὸ χρῆμα δὲν «ξεπλένεται» μὲ καταθέσεις καὶ ἀναλήψεις σὰν καὶ αὐτές, ἀλλὰ μέσῳ τοῦ χρηματιστηρίου. Ἂν π.χ. ἀγοράσει κάποιος σήμερα μετοχὲς ἀξίας 3.000 εὐρὼ καὶ τὶς πουλήσει αὔριο, τότε τὸ χρηματικὸ αὐτὸ ποσὸ μπαίνει στὸ λογαριασμό του, χωρὶς νὰ εἶναι ὑποχρεωμένη ἡ τράπεζα νὰ κάνει κανένα ἔλεγχο, γιατί ἀφ᾽ ἑνὸς τὸ ποσὸ εἶναι μικρὸ καὶ ἀφ᾽ἑτέρου, προέρχεται ἀπὸ ἀγοροπωλησία μετοχῶν. Ἂν ἐπαναλαμβάνει τέτοιες συναλλαγὲς καθημερινά, μπορεῖ νὰ «ξεπλύνει» ἑκατομμύρια χωρὶς ἐπίπτωση.
- Δηλαδὴ ἐσεῖς σὰν τράπεζα δὲν ἐλέγχετε μία τέτοια συναλλαγὴ ἀπὸ ἀγοροπωλησία μετοχῶν;
- Ὄχι. Νὰ λοιπὸν πῶς γίνεται τὸ «ξέπλυμα».

β) Σὰν δεύτερο παράδειγμα μοῦ ἀνέφερε ὅτι μπορεῖ κάποιος λογιστὴς π.χ. νὰ ἔχει πολλοὺς πελάτες (ἀπ᾽ ὅ,τι κατάλαβα, ἀληθινοὺς ἢ πελάτες-μαϊμοὺ) καὶ νὰ δηλώνει πολλὰ μικρὰ ποσὰ σὰν νόμιμες ἀμοιβές. «Μέσα σὲ αὐτὰ τὰ ποσὰ δὲν θὰ ὑπάρχουν καὶ πολλὰ «μαῦρα»; Ἐσὺ τί λές;», μοῦ εἶπε. Κατάλαβα ὅτι ἂν ἕνας τέτοιος λογιστὴς ἐξασκεῖ μὲ σύστημα αὐτὴ τὴν τακτική, θὰ νομιμοποιήσει ἑκατομμύρια σὲ παράνομο χρῆμα.

γ) – Ἄλλος τρόπος εἶναι μέσῳ τοῦ καζίνο. Σὲ πληροφορῶ ὅτι τὰ καζίνο στὴν Ἰταλία τὸ 40% τοῦ τζίρου τους (ποὺ μᾶλλον προέρχεται ἀπὸ παράνομο χρῆμα), τὸ «ξεπλένουν», χρησιμοποιώντας πολλὰ ἄτομα, ὑπεράνω ὑποψίας, στὰ ὁποῖα τὸ διανέμουν καὶ τοὺς δίνουν μία καλὴ προμήθεια γιὰ τὸ ποσὸ ποὺ θὰ «ξεπλύνει» ὁ καθένας. Γι’ αὐτὸ σοῦ λέω, δὲν «πιάνεται» ἔτσι τὸ μαῦρο χρῆμα.

Μὲ τὰ τελευταῖα λόγια του διευθυντῆ, συνειδητοποίησα ὅτι ὅλος αὐτὸς ὁ ἀσφυκτικὸςἔλεγχος τῶν συναλλαγῶν κάθε πολίτη, τελικὰ δὲν ἔχει στόχο, ὅπως προφασίζεται τὸ κράτος, νὰ πατάξει τὶς παράνομες συναλλαγὲς καὶ τὸ «ξέπλυμα» χρήματος, ἀφοῦ τὸ ἴδιο τὸ σύστημα προσφέρει στοὺς ἰσχυροὺς καὶ μεγάλους «παῖχτες», πολλοὺς νόμιμους τρόπους γιὰ νὰ τὸ κάνουν. Τόσο προφανὲς εἶναι αὐτὸ ποὺ καὶ οἱ ἴδιοι οἱ διαχειριστὲς αὐτοῦ τοῦ συστήματος (ὅπως ὁ ἐν λόγῳ διευθυντὴς ἑνὸς μικροῦ καταστήματος, μιᾶς μικρῆς Τράπεζας) τὸ ὁμολογοῦν. Ἑπομένως, κάποιος ἄλλος λόγος ὑπάρχει γιὰ τὸν ἔλεγχο τῶν συναλλαγῶν καὶ τήν, μέσα ἀπὸ αὐτόν, κατάργηση τῆς ἐλευθερίας τοῦ προσώπου. Δὲν ἔχουν λοιπὸν ἄδικο αὐτοὶ ποὺ τὰ ἐπισημαίνουν ὅλα αὐτὰ καὶ κρούουν τὸν «κώδωνα». Ἀντίθετα κατάλαβα ὅτιὅσοι τὸ παίρνουν ἀψήφιστα, ὅσοι χλευάζουν αὐτοὺς ποὺ προβληματίζονται γι’ αὐτά, ὅσοι προβάλλουν τὰ «ἀνταλλάγματα» τῆς ψηφιοποίησης τῶν συναλλαγῶν, ὅλοι αὐτοὶ «ζοῦν στὸν κόσμο τους». Μὲ αὐτὲς ὅλες τὶς σκέψεις καὶ μετὰ ἀπὸ τὸ «κοσκίνισμα» ποὺ ὑπέστην στὴν τράπεζα, μὲ ἔπιασε ἀσυναίσθητα πονοκέφαλος καὶ ἔνοιωθα σὰ νὰ μοῦ σφίγγουν τὸ λαιμὸ δέκα δυνατὰ χέρια. Βγαίνοντας ἀπὸ τὸ κατάστημα σκέφθηκα ὅτι ζοῦμε σὲ μέρεςἈποκαλύψεως καὶ ὅτι ὅλα αὐτὰ μόνο ἀπὸ τὸ διάβολο μπορεῖ νὰ προέρχονται. Ἀλλὰ γιατί λέγουν οἱ Πατέρες ὅτι μετὰ τὴ Σταυρικὴ θυσία καὶ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, ὁ διάβολος δὲν ἔχει καμία ἐξουσία πάνω στὸν ἄνθρωπο; Μάλιστα τὸν παρουσιάζουν μὲ ἕνα ἀκέφαλο τέρας ποὺ τοῦ ἔμεινε μόνο ἡ οὐρὰ σὰν τοῦ σκορπιοῦ, γιὰ νὰ τσιμπάει ὅποιον τὸν πλησιάζει μὲ τὴ θέλησή του. Νὰ τσιμπάει ὅμως, ὄχι νὰ καταδυναστεύει.

Ἡ ἀπάντηση ἦρθε μόνη της ἀπὸ μέσα μου: Γιατί ὁ διάβολος θὰ πέσει στὴ δικιά του παγίδαὅπως ἔπεσε μὲ τὴ Σταυρικὴ θυσία τοῦ Κυρίου, γιατί ὅ,τι καὶ νὰ κάνει δὲν ἔχει ὑπολογίσει τὸ ἑξῆς: Ὅτι τοὺς χριστιανοὺς δὲν τοὺς φοβίζει ἡ φτώχια, οὔτε ἡ κακοπάθεια γιὰ χάρη τοῦ Χριστοῦ. Δὲν τοὺς φοβίζει ἀκόμα καὶ νὰ χάσουν τὰ ὑπάρχοντά τους, νὰ πεινάσουν ἀκόμα καὶ νὰ πεθάνουν, ἂν πρόκειται νὰ ὁμολογήσουν τὸν Χριστό. Ἔτσι λοιπὸν στὰ χρόνια τοῦἈντίχριστου (ποὺ μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ αὐτὰ ποὺ ζοῦμε), θὰ γεμίσει ὁ οὐρανὸς μὲ ὁμολογητὲς καὶ μάρτυρες καὶ αὐτὸ θὰ τὸ ἔχουν καταφέρει ἄθελά τους οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις ποὺ καὶ σήμερα μᾶς κυβερνοῦν!

«ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ» http://christianvivliografia.wordpress.com

''Φώτα'' Ένα άγνωστο θρησκευτικό άρθρο του Παπαδιαμάντη , Γιώργος Βαλέτας, Από το Περιοδικό ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, 1941

Θεοφάνεια

Σήμερον η Εκκλησία ημών εορτάζει την μεγάλην εορτήν των Θεοφανείων, και ποιείται μνείαν της βαπτίσεως του Χριστού εν τω Ιορδάνη. Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος και Βαπτιστής, όστις έμβρυον εν τη μήτρα είχεν αναγνωρίσει τον Λυτρωτήν και εσκίρτησεν, ανήρ γενόμενος υπήρξε και ο πρώτος πιστεύσας, υποδείξας και κηρύξας τον Χριστόν.
«Ίδε ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου», είπεν ότε είδε τον Ιησούν περιπατούντα. «Έρχεται άλλος οπίσω μου, ου ουκ ειμί ικανός λύσαι τον ιμάντα των υποδημάτων αυτού», έλεγε προς τους μαθητάς του. Τινές δε των μαθητών τούτων, εγκαταλιπόντες αυτόν, ηκολούθησαν τον Ιησούν, όθεν ο Ιωάννης εγκαρτερών και υποτασσόμενος έλεγεν, «Εκείνον δει αυξάνειν, εμέ δε ελαττούσθαι».
Εκ των μαθητών τούτων του Ιωάννου λέγεται ότι ήσαν ο Ανδρέας ο πρωτόκλητος και ο αδελφός αυτού Σίμων Πέτρος, όστις και πρώτος εκ των άλλων αποστόλων ωμολόγησε τον Χριστόν, «Ραββί, συ ει ο Χριστός, ο υιός του Θεού, συ ει ο βασιλεύς του Ισραήλ». Προς τούτον λοιπόν τον Ιωάννην, τον κηρύττοντα και βαπτίζοντα βάπτισμα μετανοίας, προσήλθεν ο Χριστός ως άνθρωπος και εβαπτίσθη θέλων να δώση το παράδειγμα.



Επειδή περί βαπτίσματος ο λόγος, καλόν νομίζω ενταύθα να υποβάλω πρακτικάς τινας παρατηρήσεις περί του τρόπου καθ’ ον τελείται παρ’ ημίν το Βάπτισμα.

Οι παλαιοί πρακτικώτατοι και μεμορφωμένοι ιερείς, καίτοι αγράμματοι λεγόμενοι, είξευρον να εκτελώσι κανονικώτατα τας τρεις καταδύσεις και αναδύσεις, κρατούντες τον βαπτιζόμενον όρθιον προς ανατολάς βλέποντα, εφαρμόζοντες την δεξιάν επί της μασχάλης του βρέφους αβρώς άμα και ασφαλώς, φράττοντες δε δια της αριστεράς το στόμα αυτού. Εφρόντιζον περί της θερμοκρασίας του ύδατος και εκάστη κατάδυσις εγίνετο ακαριαία, το δε διάλειμμα μεταξύ των καταδύσεων εγίνετο αρκετόν, ώστε ν' αναπνεύση το βρέφος. (*)

Τοιούτω τρόπω ουδείς βαπτιζόμενος έπαθε ποτέ τι εν τη κολυμβήθρα. Το σημερινόν όμως σμήνος των ιερέων, τους οποίους η διεφθαρμένη πολιτική επιβάλλει πολλάκις αξέστους και ακαλλιεργήτους εις τους Σ. Σ. ιεράρχας να τους χειροτονώσιν, αφού κακώς εκτελεί, ή μάλλον κακώς παραλείπει τοσούτους άλλους τύπους, οφείλει τουλάχιστον να σεβασθή αυτό το θεμέλιον της πίστεως ημών, το άγιον βάπτισμα.

Γράφομεν ταύτα, διότι έχομεν λόγους να πιστεύωμεν ότι πολλοί των ιερέων, χαριζόμενοι εις την τυφλήν και μωράν πολλάκις φιλοστοργίαν αμαθών και προληπτικών γονέων, οίτινες νομίζουν, ότι κάτι θα πάθη το χαΐδευμένον νεογνόν των εν τη ιερά κολυμβήθρα, εκτελούσι σχεδόν ράντισμα, και όχι βάπτισμα.
Οι της Δυτικής Εκκλησίας είναι συγγνωστοί, διότι ηγνόησαν την έννοιαν του ελληνικού ρήματος βαπτίζω, baptizo, ότι δηλ. σημαίνει βάπτω, βυθίζω, βουτώ, οι Έλληνες όμως δεν πρέπει ποτέ να την αγνοήσωσιν.
Είναι καιρός να φυλαχθή ο ιερός ούτος τύπος, διότι αν εξακολουθήση η αμάθεια του κλήρου, και πληθυνθή η αθεΐα και η ασέβεια, μετά μίαν γενεάν, ότε θα είμεθα μισοβαφτισμένοι όλοι, θα δεήση να διαταχθή γενικός αναβαπτισμός όλων των κατοίκων του Ελληνικού Βασιλείου, αρρένων και θηλέων. Διότι πρέπει να είμεθα συνεπείς.
Η ημετέρα Εκκλησία εις μεν τους προσερχόμενους εκ των Δυτικών εις τους κόλπους της επιβάλλει τον αναβαπτισμόν, τους δε Αρμενίους τους μυρώνει μόνον, και τούτο διότι ούτοι μεν είναι κανονικώς βεβαπτισμένοι δια τριών αναδύσεων και κα-ταδύσεων, εκείνοι δε ατελώς μόνον δια ραντισμού. «Συντηρώμεθα χάριτι, πιστοί, και σφραγίδι, ως γαρ όλεθρον εφυγον, Εβραίοι, φλιας πάλαι αιμαχθείσης, ούτω και ημίν εξόδιον το θείον τούτο, της παλιγγενεσίας λουτήριον έσται, ένεκεν και της Τριάδος, οψόμεθα φως το άδυτον».

ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ
(«Εφημερίς», 6 του Γεν. 1888, 3α.)


Σημειώσεις

(*) Όλες αυτές οι λεπτομέρειες, που και οι παπάδες ακόμα δεν καλοξέρουν, μας φαίνονται περίεργες απ’ την πρώτη ματιά. Μα όσοι εδιάβασαν τη βιογραφία του Παπαδιαμάντη και τον παρακολούθησαν στα παιδικά του χρόνια, θα θυμούνται πως το παπαδοπαίδι εκείνο παρακολουθούσε βήμα προς βήμα τον πατέρα του σ' όλες τις λειτουργίες και τελετές, και τον βοηθούσε «και συνέψαλλε μετ' αυτού» και τον ρωτούσε για θρησκευτικές λεπτομέρειες και τύπους, γιατί ο πατέρας του ήταν αρχαιοπρεπής παπάς, απόγονος και μαθητής των κολλυβάδων της Σκιάθου, και γνώριζε κατά βάθος την παλαιά εκκλησιαστική τάξη, και την τηρούσε με φανατισμό.

Ο Παπαδιαμάντης έχει γράψει και άλλα παρόμοια ειδικά λειτουργικά άρθρα, όπου κατήγγελλε ή καυτηρίαζε διάφορες παρατυπίες και παραλείψεις, π.χ. Τα «Μνημόσυνα και το Καθαρτήριον», «Ιερείς των πόλεων και ιερείς των χωρίων» κλπ. Το δε διήγημά του «Τα τραγούδια του Θεού» έχει την αρχή και την έμπνευσή του απ' το απλούστατο γεγονός μιας εκκλησιαστικής παρατυπίας, που ήθελε να την καυτηριάσει ο Παπαδιαμάντης.
Και η παρατυπία αυτή ήταν ότι στην κηδεία ενός νηπίου εψάλη όχι η ειδική, μα η κοινή νεκρώσιμη ακολουθία. Για εκκλησιαστικές παρατυπίες παράβαλε και το διήγημα «Ο Καλόγερος», υπάρχουν όμως κι άλλα σκόρπια χωρία στα διηγήματα του.

Α. ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

Εισήλθεν εν πρώτοις εις εν αρχοντικόν μέγαρον. Είδεν εκεί το ψεύδος και την σεμνοτυφίαν, την ανίαν και το ανωφελές της ζωής, ζωγραφισμένα εις τα πρόσωπα του ανδρός και της γυναικός και ήκουε τα δύο τέκνα να ψελλίζωσιν είς άγνωστον γλώσσαν.

***

Φρονώ ότι η καλή μνήμη οφείλει να είναι καλόν χωνευτήριον, ως ο στόμαχος, όστις δέχεται παντοία εδέσματα, χωρίς να ενθυμήται τα είδη αυτών.

***

Και το τρίτον παιδίον, ο Μήτσος, εκείνο το οποίον έβλεπα, ήρχετο εις το παντοπωλείον και εζήτει από τον μικρόν μπακάλην, όστις ήτο ακριβής εις τα σταθμά, αλλά δεν ενόει από ελεημοσύνην, ήρχετο και εζήτει να του στάξη «μια σταξιά λάδι στο γυαλί», αυτό το οποίον θα ήτο άξιον να στάξη μιαν σταγόνα νερού εις πολλών πλουσίων χείλη εις τον άλλον κόσμον!...

Και ητιολόγει την αίτησίν του, λέγων:

— Δεν έχουμε πατέρα στο σπίτι!


(Πηγή: "Μυριόβιβλος")
alopsis.gr/ΑΝΑΒΑΣΕΙΣ