Σχόλιο ᾿Οδυσσέως: νομίζω πώς μέ δυσκολία θά μπορέσει κάποιος νά κρύψει τήν συγκίνησή του γιά τόν καλό μας ἄνθρωπο, τόν Θανάση Βέγγο. Μέ δυσκολία θά μπορέσει νά κρύψει, ἔστω ἕνα δάκρυ, πού σάν προσευχή θά τρέξει ἀπό τά μάτια του. Νομίζω πώς τούτη τήν ὥρα, πού ἡ πατρίδα μας συνέχεται ἀπό τίς ἀρνητικές ἐπιπτώσεις τῆς οἰκονομικῆς καί κυρίως τῆς πνευματικῆς κρίσης, ὁ Θανάσης ἀποτελεῖ ἕνα σύμβολο ἀνθρωπιᾶς, καθαρότητας καί εἰλικρίνειας. Καί ἡ πατρίδα μας ἔχει ἀνάγκη ἀπό τέτοια σύμβολα, ἰδίως τοῦτες τίς ὧρες. ῾Ο Θεός νά σέ ἀναπαύσει ἐν χώρᾳ ζώντων, ἐν σκηναῖς δικαίων, "δικέ μας" Θανάση...
῞Ολοι μαζί ἄς προσευχηθοῦμε...
Ο Άγιος την ημέρα εκείνη δεν ήταν στο μοναστήρι. Όταν το επισκέφθηκε την επόμενη, βρήκε τα πτώματα των μοναχών στην αυλή και το μοναστήρι κατεστραμμένο. Αφού φρόντισε για την ταφή των μοναχών, αποσύρθηκε μόνιμα πλέον στην σπηλιά που ασκήτευε. Στο μοναστήρι κατέβαινε μόνο στις μεγάλες εορτές για να λειτουργήσει στην εκκλησία του. Σε μια τέτοια εορτή, στις 14 Σεπτεμβρίου του 1425 (ημέρα μνήμης της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού), ξαναεπισκέφθηκαν οι Τούρκοι την μονή. Συνέλαβαν τον Άγιο και άρχισαν να τον υποβάλουν σε φρικτά βασανιστήρια προσδοκώντας να τους αποκαλύψει τυχών μυστικές κρύπτες με θησαυρούς που δεν είχαν καταφέρει να ανακαλύψουν. Οκτώ ολόκληρους μήνες ο Άγιος υπέμενε τα φρικτά βασανιστήρια των Τούρκων έως τις 5 Μαΐου του 1426 κρεμασμένος ανάποδα καρφωμένος με καρφιά στον κορμό μιας μουριάς, παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο, σε ηλικία 42 ετών.
