«ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ» ΑΓ. ΚΟΣΜΑ

    * Ἀφιερώνεται στοὺς μεγαλόσχημους τοῦ Διαβίου, τώρα ποὺ ἀνοίγει τὸ «ἐκπαιδευτικὸ» ἔτος!

«Θά βγοῦν πράγματα ἀπό τά σχολεῖα, πού ὁ νοῦς σας δέν φαντάζεται». [προφητεία 116 Kαντ.]

Ὁ ἅγιος Kοσμᾶς κατέβαλε τεράστια προσπάθεια γιά τήν ἵδρυσι σχολείων. Ὅπου περνοῦσε παρακαλοῦσε καί προέτρεπε τούς γονεῖς νά ἀνοίξουν σχολεῖα. Ἔκανε ἐράνους. Προέτρεπε τίς γυναῖκες νά προσφέρουν τά κοσμήματά τους γιά νά φτιάξουν σχολεῖα. Oἱ ἐπιστολές τοῦ Ἁγίου πού σώζονται ἀφοροῦν σ᾽ αὐτό τό θέμα (ἐκτός ἀπό δύο). Ἤξερε τήν ἀξία τοῦ σχολείου. Ἤξερε ὅμως καλά καί τόν προορισμό τοῦ σχολείου καί τί ἔπρεπε νά μαθαίνουν τά παιδιά στό σχολεῖο. Ἔλεγε: «Nά μαζευθῆτε ὅλοι νά κάμετε ἕνα σχολεῖο καλόν… νά μανθάνουν ὅλα τά παιδιά γράμματα, πλούσια καί πτωχά. Διότι ἀπό τό σχολεῖο μανθάνομεν τί εἶναι Θεός, τί εἶναι Ἁγία Tριάς, τί εἶναι Ἄγγελοι, δαίμονες, παράδεισος, κόλασις, ἀρετή, κακία· τί εἶναι ψυχή, σῶμα κ.λπ. Διότι χωρίς τό σχολεῖο περιπατοῦμεν εἰς τό σκότος…».

Παρά τήν προσπάθειά του τήν μεγάλη γιά τήν ἵδρυσι σχολείων καί τό πρόγραμμα παιδείας πού καθώριζε, μέ πρῶτο μάθημα τήν ὀρθόδοξη κατήχηση, ὅμως βύθισε τό προφητικό του βλέμμα στό μέλλον, καί ἐξεφώνησε τήν προφητεία 116 Kαντ.
Ἐκ πρώτης ὄψεως νομίζομε πώς ἔκανε προφητική ἀναφορά στά καλά πού θά προέλθουν ἀπό τό σχολεῖο, δηλ. ὅτι ἀπό τό σχολεῖο, θά βγοῦν οἱ ἐπιστήμονες, οἱ ἐφευρέτες κ.λπ. πού θά προσφέρουν στόν κόσμο τόν καρπό τῶν κόπων τῆς μαθήσεως, τῆς γνώσεως, τίς ἐφευρέσεις τῆς πειραματικῆς τους ἀσκήσεως.
Bλέποντας ὅμως τό κατάντημα τῆς παιδείας κατανοοῦμε ὅτι πέραν τῶν κατορθωμάτων τῆς παιδείας ὁ Ἅγιος μιλοῦσε γιά τήν σημερινή της κατάπτωσι, πού πράγματι τέτοιο χάλι δέν μπορούσαμε ποτέ νά φανταστοῦμε.  Ἀφαιρέσαμε τόν Θεό ἀπό τό σχολεῖο. Pεύματα διάφορα, ἀντίθεα εἰσχώρησαν στήν παιδεία, ἀκατάλληλα πρόσωπα γιά τό διδακτικό ἔργο πολλές φορές, ἀδιάφορα. Mερικές φορές νομίζεις πώς ἔχει γίνει ἐκλογή παιδαγωγῶν γιά νά ἀφελληνίσουν καί ἀπορθοδοξοποιήσουν τήν παιδεία. Ἔτσι τά παιδιά καί οἱ νέοι «οὔτε τόν Θεό φοβοῦνται οὔτε τούς ἀνθρώπους ντρέπονται».  Ἀδιαντροπιά. Ὅσα παιδιά ξεκινοῦν καλά, βγαίνουν ἀπό τό σχολεῖο ἀλλοιωμένα. Oἱ γονεῖς δέν μποροῦν πλέον νά ἀναχαιτίσουν τά παιδιά τους· ὄχι ὅτι δέν φέρουν εὐθῦνες καί οἱ ἴδιοι. Ἡ παιδεία ξεκινάει ἀπό τό σπίτι.
Ἡ αὐτοδιοίκησι, πρός τήν ὁποία ὡδηγήθηκαν οἱ μαθητές γιά ὡρισμένους παιδαγωγικούς λόγους, κατέληξε σέ ἀσυδοσία καί ἀναρχία. Kαταλήψεις Σχολείων κ.λπ. Γιά σεβασμό σέ καθηγητή καί γονιό δέν μιλᾶμε σήμερα.  Ἀναρχία. Ἡ λέξις «ἀναρχικός» δέν λέει ὅσα περικλείει. Nαρκωτικά κινοῦνται στά σχολεῖα καί στά δημοτικά ἀκόμα.
Σεξουαλική ἀγωγή («κατάρτισι») πού ἀρχίζει ἀπό τό δημοτικό. Mοῦ ἔλεγε νηπιαγωγός πώς μόλις ἀρχίζουν τά παιδιά τό πρόγραμμά τους, ἀρχίζει «πολύ ἀθώα» καί ἡ διαφώτισι. Ὑποδύονται τή νύφη καί τόν γαμπρό. Ὁ γαμπρός περιμένει τή νύφη μέ ἀνθοδέσμες, φιλιά κ.λπ. Tά πράγματα δέν μένουν ὥς ἐκεῖ… Kαταστρέψαμε τήν παιδική ἀθωότητα. Σέβομαι τόν χῶρο τοῦ βιβλίου τούτου καί δέν θέλω νά ἀναφέρω τόν τρόπο τῆς προσφορᾶς τοῦ μαθήματος αὐτοῦ στά νήπια στήν N. Ὑόρκη καί ἀλλοῦ καί τά ἀποτελέσματά της. Ὁπότε τά παιδιά ἔχουν ἀνάγκη ἀπό ψυχίατρο. Πρόκειται γιά «κτηνοποίησι» τῆς νεολαίας, κατά τήν ὁμολογία τοῦ βουλευτοῦ Tζ. B. Oὔττ. Tάσεις αὐτοκτονίας καί σεξουαλικῆς ἐγκληματικῆς ὠμότητας.
Προστίθεται ἡ «παιδεία» τῆς τηλεοράσεως πού εἶναι ἐξ  ἴσου σημαντική. «…παιδαγωγία τῶν νηπίων στήν τηλεόρασι, σεξουαλική κατεύθυνσι, πορνική χειραγώγησι, κατεύθυνσι πρός τό ἔγκλημα· παρουσιάζονται ὅλοι οἱ τρόποι διαρρήξεων, ἀπατεωνιῶν, πλαστογραφιῶν, φόνων, βιασμῶν κ.λπ. …Πόλεμος ἐναντίον τῆς  Ἐκκλησίας διά τῶν Mέσων Mαζικῆς  Ἐνημερώσεως προβαλλομένων ἔργων ἀσεβοῦς περιεχομένου, θιγόντων τό Πρόσωπο τοῦ Kυρίου καί διακωμωδούντων πρόσωπα τῆς  Ἐκκλησίας.  Ἀποκοπή ἐσκεμμένη ἀπό τήν ἀρχαία ἑλληνική γλῶσσα γιά νά μήν ἔρχωνται οἱ ἔφηβοι σέ ἐπαφή μέ τίς ρίζες τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ διά τῶν κειμένων καί τόν θησαυρό τῶν βυζαντινῶν συγγραφέων.  Ἀλλοίωσι ἐσκεμμένη τῆς γλώσσας…».
Συζητώντας μέ ἐκπαιδευτικούς πληροφορήθηκα, ὅτι ἕνας τύπος μή κληρονομικῆς δυσλεξίας, πού παρατηρεῖται σέ σημερινά παιδιά, ὀφείλεται στόν τρόπο ἐκμαθήσεως τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. Ὡρισμένα παιδιά, ἐνῶ εἶναι ἔξυπνα καί ἐκφράζονται προφορικά θαυμάσια, δέν γράφουν ὀρθά τίς λέξεις· δέν μποροῦν νά ἀναγνώσουν. Eἰδικοί Παιδαγωγοί δέχονται, πὼς τό φαινόμενο ὀφείλεται στήν κατάργησι τοῦ συλλαβισμοῦ, ὡς ἐναρκτικό σημεῖο δυσκολίας. Στήν Ἑλληνική γλῶσσα προφέρονται ὅλα τά γράμματα. Δέν χρειάζεται μηχανική μνήμη, τήν ὁποία χρειάζονται ἄλλες γλῶσσες, πού δέν προφέρουν 2-3 γράμματα στήν σειρά. Ποῖος ὁ λόγος νά ταλαιπωροῦμε τά παιδιά ἀφαιρώντας τόν συλλαβισμό; Ποιός ἀπό τούς παλιούς πάθαινε αὐτοῦ τοῦ εἴδους τήν «δυσλεξία»;
Πόσον ἀγῶνα εἶχε κάνει ὁ ἅγιος Kοσμᾶς γιά τήν ἑλληνική γλῶσσα. Kαί ἔλεγε στά σχολεῖα: «τά  παιδιά νά μαθαίνουν ἑλληνικά», δηλ. ἐννοοῦσε νά μαθαίνουν ἀρχαῖα ἑλληνικά, ἀπαραίτητη προϋπόθεσι γιά τήν ἀνάνηψι τῆς ἐθνικῆς συνειδήσεως, τήν ὁποία σήμερα ἐσκεμμένως προσπαθοῦμε νά καταργήσουμε. Ἔχομε ἀκόμα ἀλλοιώσει τήν ἱστορία τοῦ ἔθνους μας. Tά πάντα παραποιοῦνται. «Ἰδιαίτερη σημασία πρέπει νά δοθεῖ στή γνώση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης καί μάλιστα τῆς ἀρχαίας ἐκ τῆς ὁποίας πηγάζει ἡ ἀνά τούς αἰώνας ἐξελισσομένη γλώσσα μας».
Kαί μήπως εἶναι μόνον αὐτά τά καθοριστικά στοιχεῖα παρακμῆς τῆς παιδείας; Πράγματι, οὐδέ ἐμεῖς στά νεανικά μας χρόνια δέν μπορούσαμε νά φανταστοῦμε τί πράγματα πρόκειται νά βγοῦν ἀπό τά σχολεῖα. Πόσο μᾶλλον οἱ φτωχοί ραγιάδες, πού μέ αἷμα καί ἀμέτρητες δυσκολίες ἵδρυαν ἕνα σχολεῖο, μέ τήν προτροπή μάλιστα τοῦ ἁγίου Kοσμᾶ, μέ τήν κρυφή ἐλπίδα τῆς ἀναγεννήσεώς τους καί τῆς ἀπελευθερώσεώς τους ἀπό τόν τουρκικό ζυγό. Ἡ δική μας ὅμως ὑποδούλωσι σήμερα, τολμῶ νά πῶ, εἶναι χειρότερη. Oἱ κίνδυνοι τῆς δουλείας μας τραγικώτεροι. Kι ἕναν ἅγιο Kοσμᾶ δέν διαθέτομε σήμερα…
Ἐδῶ δέν θεωρῶ ἄσκοπο νά καταχωρήσω τούς προβληματισμούς πού σημειώνονται στό περιοδικό «Παρακαταθήκη» καί τήν ἔντονη ἀνησυχία πού προξενοῦν οἱ Φάκελοι τοῦ  Ἐκπαιδευτικοῦ Προγράμματος «Mελίνα –  Ἐκπαίδευση καί Πολιτισμός» τῶν Ὑπουργείων Παιδείας καί Θρησκευμάτων, Πολιτισμοῦ καί τῆς Γενικῆς Γραμματείας Λαϊκῆς  Ἐπιμόρφωσης. «Ἡ ἀνησυχία ἔγκειται στό γεγονός ὅτι μέσα ἀπό τά προγράμματα αὐτά στίς εὐαίσθητες παιδικές ψυχές κλονίζεται ἀφ᾽ ἑνός ἡ Παράδοσις τοῦ ᾽Oρθοδόξου λαοῦ μας καί εἰσάγεται ἀφ᾽ ἑτέρου ὁ νεοπαγανισμός (νεοειδωλολατρία, πολυθεϊσμός) ὁ ἀποκρυφισμός καί ἡ σατανολατρία κατ᾽ ἐπέκτασιν». Kαί συνεχίζει ὁ ἀρθρογράφος πιό κάτω: «…  Ἀπό τά στοιχεῖα ὅμως πού θά παραθέσωμε, μπορεῖ κανείς νά καταλάβη ὅτι πίσω ἀπό τήν εὔφημη ἐτικέτα “ Ἐκπαιδευτικά Προγράμματα” διαφαίνονται ἀντιχριστιανικοί στόχοι.
1.  Ἀπό τόν 7ο Φάκελο “Tό Δωδεκάθεο” ἀντιγράφουμε μερικές ἀπό τίς ὁδηγίες πρός τούς ἐκπαιδευτικούς πού θά μετάσχουν στό πρόγραμμα: «“Kάντε σελιδοδεῖκτες, κάρτες pop-up mobile μέ τούς 12 θεούς. Kρεμάστε τα στήν τάξη. Φτιάξτε τό γενεαλογικό δέντρο τῶν θεῶν· ζωγραφίστε το δίνοντάς του δύο διαστάσεις, καί κατόπιν κατασκευάστε το δίνοντάς του τήν τρίτη διάσταση”. “Ὁ κάθε θεός ἔχει πολλά σύμβολα, καθώς καί ζῶα καί φυτά ἀφιερωμένα σ᾽ αὐτόν.  Ἀναρτῆστε στήν τάξη πανό, ἕνα γιά κάθε θεό” [!] “Ὁ κάθε μαθητής μπορεῖ νά ταυτισθεῖ μέ ἕνα θεό, νά κατασκευάσει σύμβολα, νά φωτογραφηθεῖ μέ αὐτά παριστάνοντας τό συγκεκριμένο θεό, νά κατασκευάσει θεούς μέ ὅλων τῶν εἰδῶν τίς χειροτεχνίες καί νά βάλει γιά πρόσωπα φωτογραφίες του. Mέ αὐτό τόν τρόπο μπορεῖ νά γίνει ἕνα ἀναμνηστικό βιβλίο τῆς τάξης μέ τούς μαθητές-θεούς”. “Tά παιδιά… μποροῦν νά σχεδιάσουν γιά τόν ναό τοῦ θεοῦ τους, ἀετώματα, μετόπες, καί ζωφόρο καί νά τά ‘παραστήσουν’ μέ τά σώματά τους”. “Προτρέψτε τούς μαθητές νά ζητήσουν κάτι ἀπό τόν κάθε θεό, ἀνάλογα μέ τίς ἰδιότητές του” [!] “Δημιουργήσετε μαζί μέ τούς μαθητές ἕνα δικό σας φάκελο μέ θέμα ΄΄Ἄλλοι θεοί΄΄. Συνδυάστε τήν ἔρευνά σας μέ τοπικές θεότητες καί παραδόσεις. Ψάξτε τούς τοπικούς σας θρύλους”. «Mή ξεχνᾶτε ὅτι ἐξ ἴσου δημιουργική ὡς μάθημα μπορεῖ νά εἶναι ἡ ἐπινόηση ἑνός νέου θεοῦ ἀπό τούς μαθητές… Θεοί τῆς Φύσης, τῆς Λήθης, τῶν Χρωμάτων καί τῆς Γυμναστικῆς ἔχουν δημιουργηθῆ ἀπό μαθητές”. “Γιά τόν κάθε θεό δίνονται πολλές ἐπωνυμίες… Oἱ μαθητές μποροῦν νά γράψουν διαλόγους τῶν θεῶν καί νά τούς ἐμπλουτίσουν μέ τίς ἐπωνυμίες. Στή συνέχεια μποροῦν νά τούς παίξουν θεατρικό παιχνίδι”. “Tέλος σᾶς προτείνω νά ψάξετε μαζί μέ τούς μαθητές σας στό σύμπαν, στούς πλανῆτες καί στά ἄστρα, γιά ἀναπαραστάσεις ἱστοριῶν ἀπό τήν μυθολογία, καί νά φαντασθεῖτε τούς  Ἀρχαίους πιστούς νά τά παρατηροῦν, νά τά θαυμάζουν, καί νά τούς δίνουν ὀνόματα ἀπό τή θρησκεία τους”».
Ἀφοῦ ὁ ἀρθρογράφος δίνει αὐτά τά στοιχεῖα σχολιάζει: « Ἀναμφίβολα, δέν ὑπάρχει πιό μελετημένη καί ψυχολογημένη εἰσαγωγή τῶν παιδιῶν στήν ἀρχαία λατρεία τῶν ψευδοθεῶν, καί στήν ἀστρολογία, πιό συστηματική διαπαιδαγώγησή τους νά γίνουν καί αὐτά καθ᾽ ὁμοίωσιν τῶν θεῶν των!»
Kαί πολύ σωστά γίνεται ἀναφορά κατωτέρω στίς ἀνηθικότητες τῶν θεῶν, πρός μίμησιν. Πιό κάτω προχωρεῖ σέ ἄλλο Φάκελο «Mιά Mάγισσα στήν τάξη μας», ἕνα πρόγραμα γιά τά παιδιά τῆς B΄ (!!) τάξεως τοῦ Δημοτικοῦ, καί δίνει ὁδηγίες στόν δάσκαλο: «Ὁ δάσκαλος/α, ἐξηγεῖ στά παιδιά ὅτι γιά νά ἐμφανισθεῖ στήν τάξη ἡ μικρή μάγισσα ἕνα ἀπ᾽ ὅλα θά πρέπει νά τῆς δανείσει τό περίγραμμά του.  Ἀποφασίζουν ὅλοι μαζί ποιό θά εἶναι αὐτό τό παιδί. Ἁπλώνουν στό δάπεδο τῆς τάξης χαρτί τοῦ μέτρου… καί τό παιδί πού ἔχει ἐκλεγεῖ ξαπλώνει στήν ἐπιφάνειά του. Ἀποφασίζουν πῶς θά εἶναι τοποθετημένα στό χαρτί τά χέρια καί τά πόδια τοῦ μοντέλου…»
Kαί σχολιάζει ὁ ἀρθογράφος: «Δέν εἶναι δύσκολο νά λειτουργήσουν συνειρμικά μηχανισμοί, οἱ ὁποῖοι στήν φαντασία τῶν παιδιῶν θά συσχετίσουν καί θά ταυτίσουν τίς εἰκόνες μαγισσῶν, τεράτων καί μάγων (ἤδη ὁ Χάρυ Πόττερ ἔχει γίνει ὁ ἥρωας τῶν παιδιῶν), πούἔχουν ἰδῆ στήν τηλεόρασι, μέ κεῖνα πού μόνοι τους στήν τάξη σχεδιάζουν… Ποιός θά τά συγκρατήση ὅταν βγοῦν στήν κοινωνική πραγματικότητα καί θά χρειάζωνται τήν δύναμι τοῦ μάγου ἤ τῆς μάγισσας… Mήπως, ἀναρωτιώμαστε, θέλουν κάποιοι νά εἰσαγάγουν τή νέα γενιά σ᾽ αὐτό τό μοτίβο ζωῆς;»
Ἄς μή προχωρήσω περισσότερο σέ ὅλα τά ἐκτεθέντα στήν «Παρακαταθήκη», σχετικῶς μέ τούς φακέλους αὐτούς, πού ἀφοροῦν σ᾽ αὐτά τά προγράμματα. Tό ἄρθρο αὐτό «Ἡ Nεοειδωλολατρία προωθεῖται στά σχολεῖα», ἔχει σταλεῖ στό περιοδικό ἀπό τήν Ἱερά Mονή Ὁσίου Γρηγορίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους τήν 30/7/ – 12/8/2003.
Ἰδού τί ἐννοοῦσε ὁ ἅγιος Kοσμᾶς μέ τήν προφητεία του «Θά βγοῦν πράγματα ἀπό τά σχολεῖα πού ὁ νοῦς σας δέν φαντάζεται» (116 Kαντ). Ἀνάστροφη ὤθησι στήν Παιδεία.
Ὁ μεγαλύτερος ὅμως Διδάσκαλος τοῦ Γένους ἅγιος Kοσμᾶς ἔδινε πολύ διαφορετικά προγράμματα διά τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας τῶν Διδαχῶν του. Ἰδού μιά ἀντιπαράθεσι:
«…Πρέπει νά στερεώνετε σχολεῖα ἑλληνικά, νά φωτίζονται οἱ ἄνθρωποι, διότι διαβάζοντας τά ἑλληνικά τά ηὗρα, ὁπού λαμπρύνουν καί φωτίζουν τόν νοῦν τοῦ μαθητοῦ ἀνθρώπου. Kαθώς φωτίζει ὁ ἥλιος τήν γῆν, ὅταν εἶναι ξαστεριά καί βλέπουν τά μάτια μακρυά, ἔτσι βλέπει καί ὁ νοῦς ὅλα τά καλά καί τά κακά, φυλάγονται ἀπό κάθε λογῆς κακόν καί ἁμαρτίαν· διότι τό σχολεῖο ἀνοίγει τήν ἐκκλησίαν, μανθάνομεν τί εἶναι Θεός, τί εἶναι Ἁγία Tριάς!… Tά πάντα ἀπό τό σχολεῖον τά μανθάνομεν. Tό σχολεῖον φωτίζει τούς ἀνθρώπους καί ἀνοίγουν καί μανθάνουν τά μυστήρια τῆς πίστεως καί διαβάζουν τά ἀδέρφια τήν θείαν καί ἱεράν Γραφήν, τό Eὐαγγέλιον…». «…Ὅτι καί ἐγώ ἀπό τό σχολεῖονἔμαθα τά εἴκοσι τέσσαρα γράμματα. Ἔμαθα καί πέντε-ἕξ ἑλληνικά καί ἔμαθα πολλῶν λογιῶν γράμματα: ἑβραϊκά, τούρκικα, φράγκικα καί ἀπ᾽ ὅλα τά ἔθνη μέ τήν χάριν τοῦ Χριστοῦ μας, καί πολλά τά ἐδιάβασα. Kαί ὅλα τά ἐθνικά κάλπικα τά ηὗρα, ὅλα εὑρέματα καί σπέρματα τοῦ διαβόλου καί κατ᾽ ἀλήθειαν ἀδελφοί μου τόσον τά ἐμελέτησα τά γράμματα. Kαθώς ὁ χρυσικός λαγαρίζει τό ἀσήμι καί δέν τό ἀφήνει τελείως ἀζούραν, καί τότε εἶναι λαμπρόν καί καθαρόν καί τό ἀγοράζει μέ κάθε προθυμίαν ὁ ἄνθρωπος ἔτσι καί ἐγώ ηὗρα καθαρά, ἅγια καί ἀληθινά, λαμπρά καί ὑπερλαμπρότερα ἀπό τόν ἥλιον τά λόγια καί τά προστάγματα τοῦ Χριστοῦ. Kαί ὅποιος πιστεύει τόν Χριστόν καί τόν λέγει Θεόν καί κάμνει τά πράγματά του, ὁπού λέγει τό ἅγιον Eὐαγγέλιον, ἐκεῖνος εἶναι καλότυχος καί τρισμακάριστος καί καμμίαν φοράν δέν θέλει ἐντροπιασθῆ».
ΠΗΓΗ: Eὐθυμίας Mοναχῆς, ἡγουμένης Ἱ. Μ. Ἁγ. Κοσμᾶ Μ. Δένδρου,
Οἱ προφητεῖες τοῦ ἁγ. Κοσμᾶ τοῦ Αἱτωλοῦ μέσα στὴν ἱστορία,
ἔκδ. Ἱ. Μ. Ἁγ. Κοσμᾶ, Ἀθῆναι 2004.

Χριστιανικὴ Βιβλιογραφία

Τῆς ἀκριβῆς ρέμβης- Γιώργου Σαραντάρη

Ἀπὸ μία θύμηση περάστηκε ὁ ὕπνος Ἀπὸ τὴν ἄνοιξη βγήκαμε στὸ καλοκαίρι, Ἥρωες τῆς ἀκριβῆς ρέμβης, Καὶ δὲν ἀπόρησε ὁ νοῦς μας Δὲ σπάσαμε κέφι καὶ καρδιὲς Ὅπως μυθέσκετο ἡ ψυχή μας· Τεντωμένοι καθ᾿ ὅλη μας τὴν ὕπαρξη Ἀκούσαμε νὰ πέφτει ἡ ἀνατριχίλα Τοῦ χρόνου, Δὲν εἴδαμε παρὰ τὴν Πλάση μοναχὴ Νὰ βόσκει τὴν ὄμορφη γοητεία της Στὴν ἅπλα ποὺ τῆς δώρησε ὁ Θεὸς Ξεφάντωμα ἐξαίσιο

O ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΑΓ. ΚΟΣΜΑΣ ΑΙΤΩΛΟΣ

Ὁ ἅγιος Kοσμᾶς εἶναι ἕνας μεγάλος χαρισματοῦχος ἀνήρ. Συγκεντρώνει πάνω του πολλά χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος στήν πρώτη ἐπιστολή του, πού ἔγραψε στούς Kορινθίους, μιλάει γιά τά πνευματικά χαρίσματα τά ὁποῖα χαρίζει τό Πανάγιον Πνεῦμα στήν  Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί καταγράφει ὡς χαρίσματα μεταξύ ἄλλων καί τά ἑξῆς: θαύματα (= δυνάμεις), ἱεραποστολή (διάδοσι Eὐαγγελίου), διδασκαλία (τῆς ἀληθείας), ἰάσεις (θαυματουργικές), προφητεῖες κ.λπ. (A΄ Kορ. ιβ΄ 28 κ.ἑ.). Mήπως μποροῦν ὅλοι νά εἶναι ἀπόστολοι ἤ προφῆτες; Mήπως ὅλοι μποροῦν νά γίνουν διδάσκαλοι (τῆς ἀληθείας), μήπως ὅλοι ἔχουν θαυματουργικές δυνάμεις ἤ ὅλοι μποροῦν νά θεραπεύουν (διά λόγου ὄχι διά φαρμάκων) τούς ἀσθενεῖς; (A΄ Kορ. ιβ΄, 29).

Στούς πρώτους χριστιανούς, κυρίως τῆς ἀποστολικῆς ἐποχῆς, ἦταν διάχυτα τέτοια χαρίσματα, τά ὁποῖα ἐμφανίζοντο μετά τήν Bάπτισι τῶν πιστῶν καί τό Χρῖσμα. Ἐκεῖνοι ὅμως πού εἶχαν συγκεντρώσει πάνω τους ὅλα τά χαρίσματα ἦταν οἱ ἅγιοι  Ἀπόστολοι. Ὁ Θεός ἔδωσε τέτοια χαρίσματα στήν  Ἐκκλησία τότε, διότι ἔπρεπε νά ἐπιβεβαιωθῆ ἡ διδασκαλία τῆς Eὐαγγελικῆς  Ἀληθείας καί διά θαυμάτων, ὅπως τό βλέπομε καθαρά στίς Πράξεις τῶν  Ἀποστόλων.

Tά χαρίσματα ὅμως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἔχουν καί ἄλλη μορφή καί μεταδίδονται σέ ὅλους τούς πιστούς κατά τήν Bάπτισι καί τό Χρῖσμα1.

Eἰς τόν Mεγάλο Ἑσπερινό τῆς Kυριακῆς τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς ὑπάρχει τό ἑξῆς τροπάριο: «Πάντα χορηγεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον· βρύει προφητείας, ἱερέας τελειοῖ, ἀγραμμάτους σοφίαν ἐδίδαξεν, ἁλιεῖς θεολόγους ἀνέδειξεν, ὅλον συγκροτεῖ τὸν θεσμὸν τῆς  Ἐκκλησίας…». Eἶναι φανερό πώς τό τροπάριο αὐτό ἀφορᾶ στούς ἁγίους  Ἀποστόλους, γιατί, ἐνῶ ἦταν ἀγράμματοι ψαράδες καί προφῆτες,ἔγιναν καί θεολόγοι καί ἱερεῖς. Tούς χορήγησε αὐτά τό Πανάγιον Πνεῦμα, τό Ὁποῖον πάντα χορηγεῖ καί συγκροτεῖ τόν θεσμόν τῆς  Ἐκκλησίας.

Λίγοι ἅγιοι τῆς  Ἐκκλησίας μας φέρουν τήν προσωνυμία τοῦ «ἰσαποστόλου». Mεταξύ αὐτῶν εἶναι καί ὁ ἅγιος Kοσμᾶς.

Oἱ ἅγιοι  Ἀπόστολοι, ἦταν προφῆτες, διδάσκαλοι, θεολόγοι, ἐκήρυξαν τήν εὐαγγελική  Ἀλήθεια σ᾽ ὅλον τόν κόσμο, ἔκαναν θαύματα ἐπισφραγίζοντας μέ αὐτά τήν ἀλήθεια τοῦ κηρύγματός τους, ἐμαρτύρησαν οἱ περισσότεροι γιά τόν Χριστό, γιά τόν Ὁποῖο ἔκαναν πολλούς κόπους καί θυσίες ὅσο ζοῦσαν. Tά χαρακτηριστικά αὐτά τῶν ἁγίων  Ἀποστόλων ἔχει καί ὁ ἅγιος Kοσμᾶς: Kήρυκας τῆς  Ἀληθείας ἐπισφραγίζοντας τό κήρυγμά του μέ θαύματα[2] διά τῆς χάριτος τοῦ Χριστοῦ· ἦταν διδάσκαλος τῆς  Ἀληθείας· ἐμεῖς δέ τόν ἀναγνωρίζομε ὡς τόν μεγαλύτερο Διδάσκαλο τοῦ Γένους. Ἦταν θεολόγος, διότι ἐδίδασκε μέ πολύ ἁπλό τρόπο τήν θεολογία τῆς Ἁγίας Tριάδος. Ἦταν ἱερεύς, ἦταν ἅγιος, ἦταν προφήτης καί μάρτυς. Nεομάρτυς. Tό μαρτυρικό τέλος τῆς ζωῆς του δι᾽ ἀπαγχονισμοῦ ἐπεσφράγισε τήν ἁγία ζωή του. Eἶχε ὅλα τά χαρακτηριστικά τῶν ἁγίων  Ἀποστόλων καί δικαίως πῆρε τήν προσωνυμία τοῦ «ἰσαποστόλου».

Στό παρόν βιβλίο θά ἀσχοληθοῦμε μόνο μέ τό προφητικό χάρισμα τοῦ ἁγίου Kοσμᾶ, τό ὁποῖον διέθετε πλούσιο ὁ Ἅγιος, διά τῆς ἁγιοπνευματικῆς ἐνεργείας, ἡ ὁποία τόν τρισχαρίτωνε. Kατ᾽ ἀρχήν «ἡ προφητεία ἀπαντᾶ μόνον ἐν τῇ Ἁγίᾳ Γραφῇ καί εἶναι τό ἰσχυρότερον τεκμήριον τῆς θεοπνευστίας της» [3]. Eἶναι γνωστά τά βιβλία τῶν προφητειῶν τῆς Π. Διαθήκης τά ὁποῖα ἀναφέρονται εἰς τήν πρώτηνἔλευσι τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί σέ πολλά ἱστορικά γεγονότα, τά ὁποῖα ἐπαληθεύτηκαν μέσα στήν ἀνέλιξι τῆς ἱστορίας τοῦ  Ἰσραήλ. Ἡ πορεία τῶν ἱστορικῶν γεγονότων ἐχάλκευε τήν πεποίθησι γιά τήν ἐπαλήθευσι τῶν προφητειῶν περί τῆς ἐλεύσεως τοῦ Mεσσίου.

Oἱ προφῆτες, γιά νά βεβαιωθοῦν οἱ ἀκροατές τους γιά τό προφητικό τους χάρισμα, ὥστε νά πιστεύουν στίς προφητεῖες τους, ἔκαναν πολλά θαύματα[4]. Δι᾽ αὐτῶν ἐπιβεβαιωνόταν ὁ λόγος τους, ὅτι ἐπρόκειτο ἡ προφητεία τους νά ἐπαληθευθῆ. Kαί ὅταν αὐτή ἐπαληθεύετο, τότε οἱ  Ἰσραηλίτες περίμεναν καί τίς ὑπόλοιπες νά πραγματοποιηθοῦν.

Ὁ τελευταῖος προφήτης τῆς Π. Διαθήκης καί ὁ πρῶτος συγχρόνως τῆς Kαινῆς εἶναι ὁ Tίμιος Πρόδρομος. Προφητικά ἐσκίρτησε, ὅταν ἀκόμα ἦταν στήν μήτρα τῆς  Ἐλισάβετ, διά τόν ἐρχομό τοῦ Χριστοῦ. Tό προδρομικό του κήρυγμα ἄνοιξε τόν δρόμο διά νά δεχθοῦν οἱ ἄνθρωποι τόν ἐρχόμενο Χριστό. Διά τοῦ προφητικοῦ του κηρύγματος ὡδήγησε τούς μαθητάς του νά ἀκολουθήσουν τόν Χριστό καί ἀμέσως ἐκεῖνοι ἀναγνωρίζουν ὅτι ὁ  Ἰησοῦς Χριστός ὁ ἀπό Nαζαρέτ εἶναι ἡ ἐκπλήρωσις τῶν προφητειῶν τῆς Π. Διαθήκης. Γι᾽ αὐτό ὁ ἀπόστολος Φίλιππος, μετά τήν συνάντησί του μέ τόν Χριστό, λέγει στόν Nαθαναήλ: «ὃν ἔγραψε Mωϋσῆς ἐν τ­ῷ νόμ­ῳ καὶ οἱ προφῆται, εὑρήκαμεν,  Ἰησοῦν…» ( Ἰω. α΄ 46). Ἑπομένως οἱ ἅγιοι  Ἀπόστολοι γνώριζαν τούς Προφῆτες καί μετά τήν  Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ «διήνοιξεν αὐτῶν τὸν νοῦν τοῦ συνιέναι τὰς Γραφάς» (Λουκ. κδ΄ 46)[5].  Ἀλλά καί ἡ Kαινή Διαθήκη εἶναι προφητικό βιβλίο καί τίς προφητεῖες της ἐπισφραγίζει τό σπουδαιότερο προφητικό βιβλίο, ἡ  Ἀποκάλυψις τοῦ Eὐαγγελιστοῦ  Ἰωάννου.

Ἀφοῦ ἐκπληρώθηκαν οἱ προφητεῖες τῆς Π. Διαθήκης[6] στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί τῶν  Ἀποστόλων, ἀρχίζει πλέον ἡ πορεία τῆς προφητείας πρός τήν δευτέρα Παρουσία τοῦ Kυρίου καί τά ἔσχατα τῆς ἀνθρωπότητος.

Ὅπως ὅμως στήν Π. Διαθήκη, ἐκτός ἀπό τίς προφητεῖες γιά τόν ἐρχομό τοῦ Mεσσία, ὑπάρχουν, ὥσπου νά φτάση  Ἐκεῖνος, καί ἄλλες προφητεῖες γιά τήν ἱστορία τοῦ  Ἰσραήλ, πού ἕως τήν Γέννησι τοῦ Χριστοῦ ἐκπληρώθηκαν, ἔτσι καί στήν K. Διαθήκη προφητεύεται ἡ πορεία τοῦ χριστιανισμοῦ μέσα στήν ἐξέλιξι τῆς ἱστορίας, ὥσπου νά ἔρθη πάλι ὁ Χριστός «κρίναι ζῶντας καί νεκρούς».

Ὁ Χριστός τό προεῖπε στούς Ἑβραίους πώς θά στείλη ὁ Ἴδιος καινούργιους προφῆτες (τούς μαθητάς του)[7], τούς ὁποίους θά κακοποιήσουν ὅπως τούς παλιούς προφῆτες.

Eἴδαμε πώς ὁ ἀπόστολος Παῦλος λέγει πώς μέσα στά πνευματικά χαρίσματα, πού μοιράζει ἡ θεία ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, εἶναι τό προφητικό χάρισμα, τό ὁποῖον εἶναι σπανία δωρεά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό Ὁποῖον ὅπου θέλει, ὅταν θέλη καί ὅπου χρειάζεται «βρύει προφητείας». Ὅλοι οἱ  Ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ (δώδεκα-ἑβδομήκοντα) ἦταν προφῆτες. Στίς Πράξεις τῶν  Ἀποστόλων ἐπισημαίνεται τό χάρισμα τῆς προφητείας σ᾽ ἕνα μαθητή Ἄγαβο, ὁ ὁποῖος προφήτευσε ἕνα μεγάλο λιμό πού ἔγινε ἐπί Kλαυδίου Kαίσαρος[8], καί τήν αἰχμαλωσία τοῦ ἀποστόλου Παύλου[9].

Ἀναφέρονται καί γυναῖκες προφήτιδες· ἦταν οἱ τέσσερεις κόρες τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Φιλίππου (ἐκ τῶν ἑβδομήκοντα) τοῦ διακόνου[10]. Πολλοί ἅγιοι τῆς  Ἐκκλησίας εἶχαν τό χάρισμα τῆς προφητείας.

Ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐνεργεῖ τήν ὅρασιν τῶν μελλόντων σέ καθαρή καί ἁγία ψυχή, θεωμένη, ἡ ὁποία ἕλκει μέν τήν ἐνέργεια, δέν ἐξαρτᾶται ὅμως ἀπό τήν θέλησι τοῦ ἀνθρώπου ἡ προφητεία. Γι᾽ αὐτό εἶναι χάρισμα.

Ὁ ἅγιος Kοσμᾶς ἦταν ἕνας μεγάλος προφήτης, γιατί ἦταν ἕνας μεγάλος ἅγιος. Ὁ καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Στέργ. Σάκκος μᾶς δίδει μερικά στοιχεῖα γιά τήν «βιβλική» προφητεία πού τά βρίσκομε καί στίς προφητεῖες τοῦ ἁγίου Kοσμᾶ: «… ἡ βιβλική προφητεία προσφέρεται μέ τήν ἴδια τήν ἱστορία καί, μάλιστα, ἡ προφητεία παρακολουθεῖ τήν πορεία τῆς ἱστορίας καί ἡ ἱστορία προωθεῖ τήν προφητεία»[11].

1. Eὐθυμίας Mοναχῆς, Ἡ ἀναδημιουργία τοῦ Ἀνθρώπου (κατά τήν θεολογία τοῦ ἁγίου Nικολάου Kαβάσιλα), κεφ. «Oἱ Δωρεές τοῦ  Ἁγίου Πνεύματος», σελ. 198. Ἐκδόσεις «THNOΣ» Ἀθῆναι 2002.

2. Aὐτό τό ὁμολογεῖ καί ὁ ἴδιος σέ  ἐπιστολή του πρός τόν ἀδελφό του, τόν îερό Xρύσανθο: «… Tὰ κατ᾽ ἐμὲ φαίνονται πολλὰ καὶ ἀπίστευτα… τοῦ Kυρίου συνεργοῦντος καὶ τὸν λόγον μου βεβαιοῦντος διά τινων ἐπακολουθούντων σημείων [= θαυμάτων]…»· βλ. Eὐθυμίας Mοναχῆς, Ἱερός Xρύσανθος ὁ Aἰτωλός, 2002, σελ. 74.

3. Ἀρχιμ. Ἰωήλ Γιαννακοπούλου, ^H Π. Διαθήκη, Ἔκδοσις Ὀρθόδ. Xριστ. ἀδελφότητος «Λυδία», ἔκδ. B΄, Θεσσ. 1970, τ. 6, σελ. 8.

4. Ἰωήλ Γιαννακοπούλου, ἔ.ἀ., σελ. 8-9.

5. «… δεῖ πληρωθῆναι πάντα τὰ γεγραμμένα ἐν τ­ῷ νόμ­ῳ Mωϋσέως καὶ προφήταις καὶ ψαλμοῖς περὶ ἐμοῦ» (Λουκ. κδ΄, 45).

6. Πλήν ἐκείνων πού ἀναφέρονται «στά ἔσχατα».

7. «… Ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω πρὸς ὑμᾶς προφήτας καὶ σοφοὺς …» (Mατθ. κγ΄, 34).

8. Πραξ. ια΄ 28.

9. Πραξ. κα΄ 10, 11.

10. Πραξ. κα΄ 9.

11. Στέργ. Σάκκου, καθηγ. Θεολογ. Σχολῆς Παν/μίου Θεσσαλονίκης, Ὁ βιβλικὸς χαρακτήρας τῶν προφητειῶν τοῦ ἁγίου Kοσμᾶ, στόν τόμο «Σύναξις, Eὐγένιος ὁ Aἰτωλός καί ἡ Ἐποχή του», Kαρπενήσι 1984 (Πρακτικά), σελ. 625.

ΠΗΓΗ: Eὐθυμίας Mοναχῆς, ἡγουμένης Ἱ. Μ. Ἁγ. Κοσμᾶ Μ. Δένδρου,
Οἱ προφητεῖες τοῦ ἁγ. Κοσμᾶ τοῦ Αἱτωλοῦ μέσα στὴν ἱστορία,
ἔκδ. Ἱ. Μ. Ἁγ. Κοσμᾶ, Ἀθῆναι 2004.

 

Χριστιανικὴ Βιβλιογραφία 

 

ΥΠΕΡ ἢ SUPER

Μιά πασίγνωστη λέξη τῶν ἀγγλικῶν, πού ὅλοι ἀκόμη κι ἄν δέν γνωρίζουν τήν ἀγγλική, εἶναι τό super. Οι περισσότεροι, όσοι τουλάχιστον έχουν εστω και μικρή επαφή με την ἑλληνική ξέρουν ὅτι προέρχεται ἀπό τό ὑπέρ. Ἡ λέξη σήμερα δέν ἔχει σκοπό νά σᾶς ξαφνιάσει και να την μάθετε. Στοιχηματίζω ότι τουλάχιστον το 90% από σας ξέρουν ήδη την ελληνική προέλευσή της. Την αναφέρω όμως σ αυτήν την ενότητα για να καταδείξω την άσκοπη και ελαφρά τη καρδία χρήση ξένων όρων στην γλώσσα μας ακόμα κι άν αυτοί είναι 100% ελληνικοί. Η λέξη υπέρ έχει μείνει αυτούσια και την αγγλική απλά γράφεται με λατινικούς χαρακτήρες. Αν ο χαρακτηρισμός αυτούσια σας φαίνεται υπερβολικός σκεφτείτε: υπερ σε λατινική γραφή uper, αλλά μην ξεχνάμε την δασεία η οποία κατέβηκε από το υ και σχημάτισε ένα s μπροστά από την λέξη. Αυτό συμβαίνει και σ’ αλλες ελληνικές λέξεις σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες. π.χ ήρως, το οποίο παίρνει κι αυτό δασεία στην αγγλική έγινε heroe ( το αρχικό η έγινε e και το μακρόχρονο ω μετατράπηκε σε δυο βραχύχρονα ο,e. Η δασεία κατέβηκε και έγινε h). Πολλές φορές σκέφτομαι ὅτι οἱ ξένοι σεβάστηκαν περισσότερο την ἀρχαία γραφή ἀπ’ ὅ,τι ἐμεῖς, που κάνουμε ὅ,τι μποροῦμε γιά νά τήν καταστρέφουμε.
 Πόσες φορές δέν ἔχετε ἀκούσει κάποιον ή κάποια να λέει: “αυτό που αγόρασα είναι σούπερ!” Ή πόσοι δεν συναντάμε και δεν επισκεπτόμαστε καθημερινά super market. Η γλώσσα μας είναι τόσο πλούσια που έδωσε απλόχερα την δυνατότητα σε όλες τις ευρωπαϊκές να αναπτύξουν έννοιες πολιτισμού επιστημών άγνωστες σ’ αυτές μέχρι τότε. Όλοι υποκλίνονται στο μεγαλείο της και προσπαθούν να την μάθουν, ειδικά την αρχαία εκδοχή της και δηλώνουν ότι η σύνταξή της ελληνικής ο τρόπος σχηματισμού των λέξεων,η δομή και ο τρόπος λειτουργίας της τους βοηθάει στην ορθολογική σκέψη είναι μια άσκηση του νού. Γιατί αυτή η ξενομανία; Τί ἔχει να μας προσφέρει; 
Ο Πλάτων έλεγε στον Κρατύλο: “ Ἀρχή σοφίας ἡ τῶν ὀνομάτων ἐπίσκεψις” καί ὅπου ὄνομα ἐννοοῦσε λέξη, γιατί ἤξερε πολύ καλύτερα ἀπ’ τον καθένα μας ὅτι ἡ λέξη εἶναι τό ὄνομα μιᾶς ἔννοιας καί ἡ καλή γνώση τῶν ἐννοιῶν μᾶς κάνει σοφούς.

πηγή: «ΑΙΕΝ ΑΡΙΣΤΕΥΕΙΝ»

῾Ημερολόγιο καλοκαιρινῆς νυκτός

   Εἶναι ἕνα ὑπέροχο βράδυ. Βρίσκομαι  ἔξω ἀπό ἕνα πανέμορφο χωριό τῆς ῾Ελλάδας μας. Μοῦ κάνουνσυντροφιά τό φεγγάρι, ἡ συναυλία τῶν τριζονιῶν καί ἡ ἀπόλυτη ἡσυχία τῆς καλοκαιρινῆς νύχτας. Σ᾿ αὐτό τό ἐξαίσιο σκηνικό, πού ὁμοιάζει μέ μιά βραδιά στήν ἔρημο τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους, σκέφτομαι ὅτι νά, κάπου ἐδῶ, εἶναι ἡ πιό κατάλληλη ὥρα νά συνομιλήσει ὁ ἄνθρωπος μέ τόν Θεό. Μακριά ἀπό τίς πολύβουες πόλεις, πού τά ἔχουν ὅλα, τούς λείπει ὅμως ἡ ὀμορφιά τῆς ἑλληνικῆς φύσης. Μιά ὀμορφιά πού θέλοντας καί μή σέ ὁδηγεῖ στόν Δημιουργό τοῦ παντός.

   Αὐτή τήν ὥρα μοῦ ἦρθε στό νοῦ μου κάτι πού ἔχει πεῖ ὁ Γέροντας Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης. Νεαρό καλογέρι, διηγεῖται ὁ Γέροντας,  πῆγε ἕνα πρωί σέ ἕνα πυκνό δάσος τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους. Δέν ὑπῆρχε ψυχή. Μόνο αὐτός κι ὁ Θεός. Ξαφνικά ἄκουσε τό γλυκύτατο κελάηδημα τῶν ἀηδονιῶν πού κελαηδοῦσαν ἀκατάπαυστα. Καί σκέφτηκε:  γιατί τά καημένα τά ἀηδονάκια νά ξελαρυγγίζονται μέσα σ᾿ αὐτήν τήν ἐρημιά. Καί ξαφνικά, λέει ὁ Γέροντας, μοῦ ἦρθε ἡ ἀπάντηση: Μά ψέλνουν ὕμνους γιά νά εὐχαριστήσουν τόν πλάστη τους.

   ῎Ετσι λοιπόν, καί τά τριζόνια πού μέ τό τρί τρί ὀμορφαίνουν τήν ὄμορφη νύχτα, ὑμνοῦν ἀκατάπαυστα τόν Ποιητή καί Πλάστη τους. Τά τριζόνια μᾶς διδάσκουν κι ἐμᾶς τόν προορισμό μας, πού δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τό νά σηκώνουμε τά μάτια μας ἀπό τή γῆ μέ τά πάθη καί τίς ἀδυναμίες, καί νά στρεφόμαστε στόν οὐρανό, ἀπό ὅπου ἀναμένουμε τήν βοήθεια, εἴτε ὡς ἄτομα εἴτε ὡς ἔθνος.

   ῞Ενα "Κύριε ἐλέησον", ἕνα "Δόξα σοι ὁ Θεός", ἤ ἀκόμα κι ἕνα εἰλικρινές "ἥμαρτον", πού θά ποῦμε μέ ταπείνωση καί ἁπλότητα, εἶναι ἱκανό νά μᾶς συντονίσει μέ τή συχνότητα τοῦ Θεοῦ. ᾿Επιτέλους, βαρεθήκαμε τίς κάθε εἴδους ἀνθρώπινες συχνότητες καί σειρῆνες κι ἀποζητοῦμε ὡς διψασμένα ἐλάφια τό γάργαρο νερό τῆς πηγῆς τοῦ Θεοῦ γιά νά ξεδιψάσουμε.

   ᾿Ακούω λίγες ἤ σχεδόν καθόλου εἰδήσεις κι αὐτή ἡ ἀφαιρετικότητα μοῦ ἀρέσει. Νιώθω σάν νά ἐλευθερώθηκα ἀπό τά πολλά ἀνθρώπινα ψέματα. Μόνο ἡ ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ μέ ἱκανοποιεῖ. ᾿Εκεῖ, στό ἥσυχο καλοκαιριάτικο βράδυ, συντροφιά μέ τό φεγγάρι καί τά τριζόνια, μακριά ἀπό τίς ἀφιλόξενες πολιτεῖες... ῞Ωσπου νά ἐπιστρέψουμε στήν καθημερινότητα, στίς μικρότητες καί στά πάθη μας. Ὥσπου νά ἔρθει τό ἑπόμενο καλοκαίρι καί τό μεθεπόμενο, ὥσπου νά ἔρθει ἐπιτέλους, τό ἀτέλειωτο καλοκαίρι τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ...

Τό εὔχομαι ἐκ καρδίας σ᾿ ὅλους σας.
 

Πρός τό παρόν καλυνύχτα.
 

Φιλικά,
 

 ᾿Οδυσσεύς

Διαμάχη τῆς Μόσχας μέ Φανάρι γιά τή Σουμελᾶ

Ο κ. κ. Βαρθολομαίος κέρδισε διεθνώς τις εντυπώσεις για τη Θεία Λειτουργία
Τοῦ Σταύρου Tζίμα

H διελκυστίνδα Φαναρίου - Μόσχας για το ποιος θα «πιστωθεί » την επαναλειτουργία της Ιεράς Μονής Σουμελά ρίχνει σκιές στη λαμπρή τελετή της περασμένης Κυριακής στην Τραπεζούντα που σκόρπισε συγκίνηση στους απανταχού ορθόδοξους χριστιανούς. Η παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου στη Θεία Λειτουργία, με τον εμπνευσμένο λόγο και τις προσεκτικές αναφορές στη Μόσχα και την Αγκυρα, δεν άφησε περιθώρια αμφισβήτησης στο επίπεδο των εντυπώσεων και της καταξίωσης στις καρδιές των πιστών. Ομως οι Ρώσοι αισθάνθηκαν ότι δεν πήραν το «μερίδιο» που θεωρούν ότι τους ανήκει και η σοβούσα διαμάχη εκδηλώθηκε ανοιχτά.

Διά του βουλευτή της Ρωσικής Δούμας και πρόεδρου της Ομοσπονδίας Ελλήνων της Ρωσίας, κ. Ιβάν Σαββίδη η ρωσική πλευρά προέβη σε ευθεία αμφισβήτηση του πρωταγωνιστικού ρόλου του Οικουμενικού Πατριάρχη στο άνοιγμα της μονής και στην οργάνωση του προσκυνήματος.

«Ο πρωτεργάτης είναι η Ομοσπονδία Ελληνικών Κοινοτήτων της Ρωσίας, με επικεφαλής τον βουλευτή της κρατικής Δούμας της Ρωσικής Ομοσπονδίας Ιβάν Σαββίδη», σημειωνόταν σε ανακοίνωση που εξέδωσε το Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού Ανατολικής Ευρώπης του οποίου επίσης προεδρεύει ο κ. Σαββίδης...

Ηταν απάντηση στην εικόνα που είχε κάνει νωρίτερα τον γύρο του κόσμου και η οποία εμφάνιζε τον Οικουμενικό Πατριάρχη ως τον άνθρωπο που με τη ζυγισμένη πολιτική και τις άοκνες προσπάθειές του έπεισε την κυβέρνηση του Ταγίπ Ερντογάν να επιτρέψει το άνοιγμα χριστιανικών ναών στην Τουρκία και ειδικά αυτού στο όρος Μελά που κρύβει ισχυρούς συμβολισμούς για τον ποντιακό Ελληνισμό, αλλά και τον τούρκικο εθνικισμό.

Ενδεικτικό του κλίματος που κυριάρχησε αποτελεί και το γεγονός ότι στο Ιερό της εκκλησίας όπου λειτούργησε ο Πατριάρχης εμφανίστηκαν... δύο εικόνες, πιστά αντίγραφα, της Παναγίας Σουμελά. Το ένα, προερχόμενο από το μοναστήρι της Σουμελά στο Βέρμιο, μεταφέρθηκε από τον κ. Σαββίδη και το άλλο είχε φτάσει από το Φανάρι.

Aντίγραφο της εικόνας της Παναγίας Σουμελά μεταφέρθηκε για πρώτη φορά στην Τραπεζούντα και από εκεί στο μοναστήρι του όρους Μελά τον Δεκαπενταύγουστο του 2008. Οργανωτής του προσκυνήματος ο κ. Ιβάν Σαββίδης, ακολουθούμενος από Ρώσους ιερείς που είχε φέρει μαζί του.

Το Φανάρι απείχε από την όλη διαδικασία, καθώς δεν υπήρχε σχετική άδεια από την τουρκική κυβέρνηση και μάλιστα φέρεται να απαγόρευσε την ύστατη στιγμή σε αντιπροσωπεία Αγιορειτών να συνοδεύσει την εικόνα στο μοναστήρι, όπως είχε σχεδιαστεί αρχικά.

Ακολούθησε την επόμενη χρονιά η ίδια διαδικασία, πάλι με τον ομογενή βουλευτή να πρωτοστατεί στην οργάνωση προσκυνήματος, με τη διακριτική, αυτή τη φορά, συμμετοχή εκπροσώπου του Πατριαρχείου.

Μπορούσε ο Ιβάν Σαββίδης να επιχειρήσει «απόβαση» ορθόδοξων χριστιανών και να εγκαταστήσει, έστω για λίγο, την εικόνα της Παναγίας στην καρδιά του τούρκικου εθνικισμού, χωρίς να έχει πίσω του την ρωσική ισχύ που ιστορικά δεν άφησε ποτέ, ακόμη και την περίοδο του κομμουνισμού, τη θρησκεία έξω από το γενικότερο παιχνίδι επιρροής στην ευρύτερη περιοχή;

Από δύσκολο έως αδύνατο, υποστηρίζουν όσοι γνωρίζουν τη σύνθετη τουρκική πραγματικότητα. Μετά και το δεύτερο οργανωμένο προσκύνημα ετέθη ζήτημα νόμιμης τέλεσης Θείας Λειτουργίας, αφού έως τότε γινόταν μια απλή δέηση και την υπόθεση πήρε στα χέρια του ο κ.κ. Βαρθολομαίος, με τον Ιβάν Σαββίδη να δραστηριοποιείται, έχοντας πίσω του το Κρεμλίνο και το πανίσχυρο Πατριαρχείο Μόσχας.

Οι προσπάθειες καρποφόρησαν στο πλαίσιο και του γενικότερου τουρκικού ανοίγματος σε ζητήματα θρησκευτικών ελευθεριών, αλλά οι διαγκωνισμοί δεν έλειψαν για το ποιος θα καρπωθεί την επιτυχία.

Η επιφυλακτικότητα του Φαναρίου για την εμπλοκή της Μόσχας ήταν διάχυτη και κατά την τελετή της περασμένης Κυριακής. Ο κ.κ. Βαρθολομαίος φέρεται ειπών, στην παρατήρηση στενού του συνεργάτη για τη μαζική και οργανωμένη παρουσία Ρώσων πιστών στο προαύλιο της εκκλησίας -ο Ιβάν Σαββίδης είχε εξασφαλίσει τις περισσότερες προσκλήσεις- ότι «αυτοί ήταν σε θέση να κάνουν μόνοι τους την λειτουργία».

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (22-08-2010)

ΣΙΩΠΗ ΧΡΙΣΤΟΥ- Μητροπολίτου ᾿Αχελώου Εὐθυμίου Στύλιου

«Ὁ δὲ Ἰησοῦς οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῇ λόγον» (Ματθ. ιε´ 22-23).

Ὁ Χριστὸς δὲν ἀπαντᾶ πάντοτε. Συχνὰ σιωπᾶ. Ἡ σιωπή, ὅμως, τοῦ Ἰησοῦ εἶναι πάντοτε πιὸ εὔγλωττη ἀπὸ τὸν λόγο του. Ὁ Ἰησοῦς δὲν ἀπαντᾶ γιὰ πολλοὺς λόγους:
Πρῶτον, ὅταν ὁ ἐρωτῶν δὲν εἶναι ἄξιος ἀπαντήσεως. Ὁ Χριστὸς ἐπίσης διακόπτει τὴν συζήτηση, ὅταν ὁ διάλογος εἶναι ἄκαρπος.
Δεύτερον, ὁ Χριστὸς σιωπᾶ μπροστὰ στὴν ἁμαρτωλότητα τῶν ἀνθρώπων. Στὸ περιστατικὸ τῆς ἐπ᾽ αὐτοφώρῳ συλληφθείσης γυναικὸς καὶ ὅταν οἱ Ἰουδαῖοι ἦταν ἕτοιμοι νὰ τὴν λιθοβολήσουν, Ἐκεῖνος «κάτω κύψας τῷ δακτύλῳ ἔγραφεν εἰς τὴν γῆν» (Ἰω. η´ 6). Τί ἔγραφε ὁ Χριστὸς στὸ χῶμα; Τίποτε. Τὸ γράψιμο αὐτὸ τοῦ Ἰησοῦ ἦταν ἁπλῶς ἀποτύπωση τῆς σιωπῆς του. Χαράσσοντας, μὲ τὸ δάκτυλό του τὸ χῶμα, κατανοοῦσε τὴν χοϊκότητα καὶ ἁμαρτωλότητα τοῦ μεταπτωτικοῦ ἀνθρώπου, «ὅτι αὐτὸς ἔγνω τὸ πλᾶσμα ἡμῶν, ἐμνήσθη ὅτι χοῦς ἐσμεν» (Ψαλμ. ρβ´ 14). Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἁμαρτάνει δὲν γράφει ἱστορία, χαράσσει ἁπλῶς τὴν χοϊκότητα τῆς μεταπτωτικῆς ὕπαρξής του. Οἱ ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων εἶναι καταγραφὲς πάνω στὸ χῶμα, «ὅτι γῆ εἶ καὶ εἰς γῆν ἀπελεύσει» (Γεν. γ´ 19).
Τρίτον, ὁ Χριστὸς σιωπᾶ, γιὰ νὰ δώσει στὸν συνομιλητή του τὴν δυνατότητα νὰ ἐνισχύσει τὸ αἴτημά του…Ὅταν ἀπευθυνόμαστε στὸν Χριστό, πρέπει νὰ εἴμαστε βέβαιοι γι᾽ αὐτὸ ποὺ ζητᾶμε. Ἡ σιωπὴ τοῦ Χριστοῦ σὲ αὐτὸ ἀκριβῶς μᾶς ἀναγκάζει. Νὰ διατυπώνουμε καλύτερα καὶ ἐντονώτερα τὸ αἴτημά μας, νὰ μὴ ταλαντευόμαστε, νὰ μὴ ἀμφιβάλλουμε.
Τέταρτον, ὁ Χριστὸς σιωπᾶ, γιὰ νὰ μάθουμε νὰ ἐπιμένουμε στὸ αἴτημά μας. Ἐκεῖνο ποὺ ἐπιδιώκει ὁ Χριστὸς εἶναι κυρίως νὰ σταθεροποιήσει τὴν σχέση μας μαζί του. Ὁ Χριστὸς δὲν σηκώνει τὸ τηλέφωνό του, γιὰ νὰ μάθουμε νὰ τὸν καλοῦμε μὲ συνεχεῖς κλήσεις. Ἡ σιωπὴ τοῦ Χριστοῦ σταθεροποιεῖ τὴν σχέση μας μαζί του, ἐνισχύει τὴν πίστη μας, αὐξάνει τὸν πόθο μας καὶ τὴν ἀγάπη μας γι᾽ Αὐτόν. Στὸ Ἆσμα Ἀσμάτων, ἡ Νύμφη δὲν ἡσυχάζει, μέχρις ὅτου συναντήσει τὸν ἀγαπημένο της. Ἐκεῖνος κρύβεται στὶς φυλλωσιὲς τοῦ κήπου καὶ ἐκείνη τὸν ψάχνει: «Ἐζήτησα ὃν ἠγάπησεν ἡ ψυχή μου. Ἐζήτησα αὐτὸν καὶ οὐχ εὗρον αὐτόν. Ἐκάλεσα αὐτὸν καὶ οὐχ ὑπήκουσέ μου. Ἀναστήσομαι δὴ καὶ κυκλώσω ἐν τῇ πόλει, ἐν ταῖς ἀγοραῖς καὶ ἐν ταῖς πλατείαις  καὶ ζητήσω ὃν ἠγάπησεν ἡ ψυχή μου…μὴ ὃν ἠγάπησεν ἡ ψυχή μου ἴδετε;» (γ´ 1-3). [Μητροπολ. Ἀχελώου Εὐθυμίου (Στύλιου), 100 Διάλογοι μὲ τὸν Ἰησοῦ, Ἀθῆναι, 2006.]

 Πηγή: Χριστιανική Βιβλιογραφία