Τετάρτη 13 Οκτωβρίου 2010

᾿Ανοικτή ἐπιστολή πρός τόν Σεβασμιώτατο Ναυπάκτου κ. ῾Ιερόθεο (ἀπό τόν διαχειριστή τοῦ ἱστολογίου oimos-athina)

Σχόλιο ᾿Οδυσσεύς: Παραθέτουμε χωρίς σχολιασμό τήν ἀνοικτή ἐπιστολή τοῦ Ρωμανοῦ ἀπό τόν διαχειριστή τοῦ ἱστολογίου oimos-athina καί ἀναμένουμε μιά ἀπάντηση-τοποθέτηση ἀπό τόν λόγιο ἱεράρχη τῆς Ναυπάκτου. Στήν ᾿Εκκλησία μας ὑπάρχουν πολλές ἀπόψεις καί καλό εἶναι νά ἀκούγονται γιά νά προάγεται ὁ διάλογος. ῾Ο ἅγιος Ναυπάκτου, ἱεράρχης μέ κῦρος καί ἦθος μᾶς ἔχει δώσει ἀρκετά δείγματα προσωπικῆς μαρτυρίας, ἰδίως γιά τά θέματα τῆς λειτουργικῆς γλώσσης καί τοῦ παπισμοῦ. ᾿Αναμένουμε λοιπόν τήν ἀπάντησή του...

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΠΕΡΙ "ΑΠΟΔΟΤΙΚΗΣ ΣΙΩΠΗΣ" ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ

Απαντά ο διαχειριστής του ιστολογίου oimos-athina

Επειδή είμαι εκ των πρώτων που ζήτησαν από την Ιεραρχία να πάρει θέση στα ζέοντα και αμέσως απτόμενα της σωτηριολογικής αποστολής της Εκκλησίας ζητήματα δια της προς την Ι. Σύνοδο ανοικτής επιστολής μου (12/7/10) οφείλω υικώς μίαν απάντηση στον σεβ. Μητροπολίτη Ναυπάκτου κ. Ιερόθεον και συγκεκριμένα στο άρθρο του με τίτλο

" Η «σιωπή» του Αρχιεπισκόπου " που δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Κόσμος του Επενδυτή»

Ολόκληρο το άρθρο εδώ

Σεβασμιώτατε πάτερ και δέσποτα, εκτός από τον προσήκοντα σεβασμό, πρέπει να πω πως τρέφω μίαν ιδιαιτέραν εκτίμηση στο πρόσωπό σας, ιδίως για την πνευματική και θεολογική σας συγγένεια με τον μακαριστό πατέρα Ιωάννη Ρωμανίδη. Φαντασθείτε λοιπόν την έκπληξή μου, όταν διάβασα το περί «σιωπής» του Αρχιεπισκόπου άρθρο σας. Το γεγονός δε ότι είναι δημοσιευμένο σε μια εφημερίδα του χρήματος, ιδιαιτέρως όταν η πρώτη απόφαση της Ι. Συνόδου ήταν να συμμετάσχει στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της Εθνικής Τραπέζης! ....
(πράξη ασφαλώς απαραίτητη αλλά ήταν ανάγκη να είναι η πρώτη σε προτεραιότητα απόφαση;) με ελύπησε διότι μπορεί να προβληματίσει τους μη γνωρίζοντες και να σκανδαλίσει τους μακράν της Εκκλησίας διάγοντας, να δώσει δε αφορμή πληγμάτων στους επιθυμούντες την εξουδένωση της Εκκλησίας.

Είμαι βέβαιος πως το άρθρο σας χρησιμοποιήθηκε ερήμην σας από τους τραπεζοπιστωτικούς κύκλους, τους οποίους βολεύει η "αποδοτική σιωπή" του μακαριωτάτου και της Ι. Συνόδου.Και έρχομαι σε πολύ λίγα επι μέρους που θίγετε για να εξηγήσω την θέση όλων ημών που ζητούμε από τους ποιμένες μας να πάρουν θέση σε όσα καταιγιστικά η "πολιτεία" δολίως εισάγει και να μας δείξουν το δρόμο...
Λέτε ότι: "...ακούσθηκε η άποψη ότι ο Αρχιεπίσκοπος, και κατ' επέκταση η Ιεραρχία, δεν ομιλεί στην κρίσιμη αυτή περίοδο και περισσότερο σιωπά ή εφησυχάζει, και ότι θα πρέπει να κάνη κοινωνικές επαναστάσεις, να ηγηθή αγώνων, να κρίνη πολιτικούς..."

Εκτός από το "σιωπά" τίποτε άλλο δεν έχει ειπωθεί από όσους τουλάχιστον μπορούν να ομιλούν εκ μέρους του ποιμνίου και όχι κάποιας εφημερίδας ή πολιτικής ομάδας με σκοτεινές ή φανερές σκοπιμότητες. Συνεπώς κατεύθυνση ζητούμε κι όχι επανάσταση!

Σε άλλο σημείο του άρθρου σας διερωτάστε: "...από ποιους διατυπώνομαι τέτοιες αιτιάσεις και ποιες είναι οι ιδεολογικές και «εκκλησιολογικές» προϋποθέσεις που συγκροτούν την προσωπικότητα τους και την εν γένει συμπεριφορά τους."

Νομίζω και ο πλέον κακόπιστος θα έχει αντιληφθεί ότι η ένστασή μας συνίσταται στην αυτονόητη θέση πως οι ποιμένες είναι αδύνατον να σιωπούν καθόν χρόνον ο νοητός λύκος έχει εισέλθει και κατασπαράζει τα πρόβατα!!!

Κι αν θέλετε την ταυτότητα των πρωτοστατών στην ένστασή μας προς την Ι. Σύνοδο θα σας την αποκαλύψουν

οι θέσεις του σεβ. Πειραιώς κ. Σεραφείμ

το αίτημα του σεβ. Αιτωλίας κ. Κοσμά

παλαιότερες θέσεις του σεβ. Αιγιαλίας κ. Αμβροσίου

το πρόσφατο ψηφισμα της Ι.Μητροπόλεως Αιγιαλίας'

καθώς και η πρώτη επιστολή προς την Ι.Σ. του π. Σαράντου

Μαζί με αυτούς αγωνιά πλήθος μοναχών του Αγ. Όρους και πολλών Ι. Μονών και φυσικά η πλειονότης του ποιμνίου.

Σε άλλο σημείο του άρθρου σας αναφέρετε ότι:
"Η μεγαλύτερη, πάντως, δόξα της Εκκλησίας είναι η περίοδος του διωγμού και των κατακομβών, γιατί τότε βιώνει εντονώτερα το μυστήριο του Σταυρού του Χριστού και οπωσδήποτέ τότε αποβάλλει την εκκοσμικευμένη ζωή, τα αλλότρια έργα της και αναδεικνύει τους μάρτυρες."

Ουδεν αληθέστερον αυτού, ποιός μπορεί να διαφωνήσει;
Όμως φαντάζεστε σεβασμιώτατε πάτερ, τους μάρτυρας λ.χ. τον Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο να ασκεί την μέθοδο της "αποδοτικής σιωπής" ενώπιον του διώκτου της Εκκλησίας Διοκλητιανού;
Άν δεν είχε ελέγξει τον Διοκλητιανό με παρρησία μπροστά στο συμβούλιο, θα ήταν ο αγαπημένος του Χριστού Μεγαλομάρτυς;

Διότι περί Διοκλητιανού πρόκειται και τώρα, περί διωγμού της Εκκλησίας και μάλιστα επικινδυνοτέρου διότι προβατοσχήμως υποδύεται την ευσέβεια και παντοιοτρόπως περιποιείται την ασέβεια και ο "έπαρχος" και η χρηματοπιστωτική εξουσία που του δίνει τις εντολές.

Τέλος άφησα δύο σημεία που δεν αντελήφθην διότι δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω την σκέψη σας.

Λέτε στο πρώτο:
"...οι άνθρωποι της κοινωνίας μας, στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, χρειάζονται το ιλαρό πρόσωπο της Εκκλησίας, την διάφανη και ευαγγελική ζωή, την «ζώσα παραίνεση», τον παρακλητικό λόγο. Δεν επιθυμούν την παρουσία του «μεγάλου ιεροεξεταστή» του Ντοστογιέφκαι, αλλά τον άνθρωπο της θυσίας, της κένωσης, της προσφοράς, της σταυρικής αγάπης, που θεραπεύει χωρίς να προκαλεί."

Συγνώμη πάτερ μου αλλά αυτό λέμε και εμείς μόνο που ο
" μεγάλος ιεροεξεταστής" είναι για μας ο νοητός λύκος, είναι αυτός που βασανίζει τον λαό και θέλει να τον εξουδενώσει κι εσείς, αν κατάλαβα καλα, λέτε πως αν ελέγξει η Ιεραρχία τον δήμιο, θα κατηγορηθεί για ιεροεξεταστικό μένος;

Ειλικρινά δεν περίμενα από Ορθόδοξο ιεράρχη να μπαίνει στην νεοεποχίτικη επιχειρηματολογία, έστω και για να αποφύγει ενδεχόμενη κατηγορία από τους αντιθέους.

Επίσης δεν κατάλαβα το "χωρίς να προκαλεί" διότι δεν είμαστε εμείς που προκαλούμε αλλά η νεοεποχίτικη δικτατορία που μας επιβάλλεται με το "έτσι θέλω" και προκαλεί και αυτήν την νοημοσύνη μας με τις "απόρθητες" ανοησίες των ΜΜΕ περί "αναποφεύκτου" και περί "σωτηρίας της Ελλάδος" και άλλα που θα ήσαν κωμικά αν δεν έσερναν τον τραγικό χορό της προδοσίας.

Και στο δεύτερο:

"Όσοι έχουν συνηθίσει να ζουν με ιδιαίτερες «εξαρτησιογόνες ουσίες», δεν μπορούν εύκολα να απεξαρτητοποϊηθούν και γι' αυτό και αναζητούν την «ουσία» που αφιονίζει."

Προσωπικά διαφωνούσα με όλες τις κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης, ουδέποτε όμως στο παρελθόν έχασα τον ύπνο μου όπως τώρα, θεωρώντας ότι κινδυνεύει η πατρίδα μου, τα ιερά και τα όσια του Έθνους.

Αυτό που συντελείται σήμερα είναι η δοκιμή συντριβής των λαών της οικουμένης, των θεσμών, των αξιών, της πίστης και της ελευθερίας που ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο, από τους κατεξουσιαστές του χρήματος και της απληστείας!!!
Και η δοκιμή γίνεται στην΄Ορθόδοξη Ελλάδα!
Το έχουν αντιληφθεί οι άλλοι λαοί και μας συμπαρίστανται λέγοντας "Τώρα είμαστε όλοι Έλληνες"

Η ιεραρχία πάτερ και δέσποτα πότε θα το αντιληφθεί;

Με πόνο και πολλήν αγάπη

ασπάζομαι την δεξιάν σας

Romanos

Υ.Γ. Το ονοματεπώνυμό μου είναι στην διάθεσήν σας εάν μου αποστείλετε στην ηλεκτρ. διεύθυνση
κάποιο τηλέφωνο επικοινωνίας.

Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

Πηγή: http://orthodox-watch.blogspot.com

ΑΡΙΘΜΟΣ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟΥ τοῦ ᾿Ι. Μ. Παναγιωτόπουλου

"Ο γραφειοκράτης πλάθεται σιγά σιγά, τυποποιεῖται, ἀποτελειώνει, ὡριμάζει ἴσαμε πού νά σαπίσει κι ὅταν – σαπίσει ἤ λίγο πρωτύτερα, παίρνει σύνταξη. Κ᾿ ἐπειδή ὁλόκληρος δέν εἶναι τίποτε ἄλλλο παρά ἕνα ἀρχεῖο, ἕνα ντουλάπι μέ ἄχρηστα χαρτιά, ἕνα ἀνοιγμένο συρτάρι, ἐξαερώνεται, ἐκμηδενίζεται, ἀκυρώνεται, -καί πεθαίνει."

῾Η μέγγενη τῆς γραφειοκρατίας

Μπορεῖ ν᾿ ἀναρωτηθεῖ ὁ ἀναγνώστης ποιά θέση κατέχει ἡ γραφειοκρατία σέ μιά σειρά συνοπτικά κεφάλαια, πού προσπαθοῦν νά συλλάβουν τό νόημα τῶν καιρῶν. ῎Αλλωστε, ἔχει μέ τόση δριμύτητα στηλιτευθεῖ ἡ γραφειοκρατία κ᾿ ἔχει τόσες φορές ἀναγγελθεῖ ὁ «ὁριστικός ἀφανισμός της μέ αὐστηρά κυβερνητικά μέτρα-καί ὄχι μόνο ἐδῶ σ᾿ ἐμᾶς, σέ ὅλες περίπου τίς χῶρες- ὥστε, μέ κάποιο δίκιο, νά θεωρεῖ ὁ καθένας πώς δέν ὑπάρχει πιά ζήτημα. Κι ὡστόσο, τό ζήτημα ὑπάρχει καί ἀντιπροσωπεύει μιά ζέουσα πάντα ἐπικαιρότητα, ἀκόμη κι ὅπου οἱ μηχανογραφικές ὑπηρεσίες εἶναι ἀρτιότατα ὀργανωμένες καί οἱ ἄφθονοι ἠλεκτρονικοί ἐγκέφαλοι ἐξυπηρετοῦν κατά θαυμάσιο τρόπο ἀνάγκες πολύπλοκες. Εἶναι ἀλήθεια ν᾿ ἀπορεῖ κανείς, ὅσο κι ἄν εἶναι κατατοπισμένος, μέ τήν ταχύτητα, τήν ἀκρίβεια καί τή φαινομενική ἐπινοητικότητα τῶν ἠλεκτρονικῶν ἐγκεφάλων. Μόνο πού δυσκολεύεται, ἄν ἔχει ἴχνος εὐαισθησίας, νά συλλογισθεῖ πώς αὐτά τά ἀκαλαίσθητα κασόνια, τά ἑτεροδίαιτα, μποροῦν ποτέ νά ἀντικαταστήσουν τόν ἄνθρωπο, ἕνα κεφάλι ἀνθρώπινο, συχνά καλοσχεδιασμένο ἀπό τή φύση καί τή ζωή, ζωντανό, εὐκίνητο, γεμάτο ἀνησυχία, στοχασμό καί θέρμη, ἱκανό γιά τό πιό γοητευτικό ἀπρόοπτο· ν᾿ ἀντικαταστήσουν τό λόγο, αὐτό τό ἀνεξάντλητο θαῦμα, ἀκόμα κι ὅταν τόν κακομεταχειρίζονται οἱ ρυπαροί καί ἀδαεῖς· νά πλάσουν τήν ποίηση, πού κάθε λέξη της τρέμει, τρεμοφεγγίζει, τρεμοσαλεύει στήν κατάψηλη κορυφή τῆς ψυχῆς.

῾Η γραφειοκρατία δέν εἶναι, καθώς συχνά συνηθίζουμε γι᾿ ἄλλες ἐκδηλώσεις νά λέμε, τόσο ἀρχαία ὅσο καί ὁ ἄνθρωπος. ῞Οταν ἡ γραφή εἴταν ἄγνωστη, ἀλλά καί ὅταν ἡ γραφή εἴταν δύσκολη, ἡ γραφειοκρατία, μοιραῖα, δέν εἶχε τρόπο νά ὑπάρξει. Καί ὁ ἄνθρωπος τῆς ἐξουσίας ἔβρισκε ἄλλα μέσα γιά νά βασανίζει τόν συνάνθρωπό του· γιατί ἔπρεπε ὁπωσδήποτε νά τόν βασανίζει, γιά νά νιώθει καί ὁ ἴδιος πώς κατέχει τήν ἐξουσία. Στούς καιρούς μας οἱ τρόποι τοῦ βασανισμοῦ εἶναι ἄπειροι κ᾿ ἐπιστημονικά ὀργανωμένοι, ὥστε νά γίνονται πιό ἀποτελεσματικοί. ᾿Αλλ᾿ ἔχει προστεθεῖ καί ἡ γραφειοκρατία. ῞Οπου μοῦ ἔλαχε νά ταξιδέψω, κ᾿ ἔχω ταψιδέψει κάμποσο, δέν ἄκουσα παρά τούτη μόνο τή φράση: «πρέπει νά λυτρωθοῦμε ἀπό τήν γραφειοκρατία». Μόνο στήν ᾿Αγγλία ἤ τήν ᾿Ελβετία δέν τήν ἄκουσα, γιατί ἐκεῖ νομίζω πώς ἀληθινά δέν ὑπάρχει γραφειοκρατία.῎Εμαθα πώς δέν ὑπάρχει καί στήν Αὐστραλία. Δέν μπορῶ νά τό ἐπιβεβαιώσω. Τό αὐτονόητο εἶναι ὅτι ὅπου ὁ κρατικός παρεμβατισμός εἶναι πληρέστερος καί ἡ γραφειοκρατία, κατά φυσική συνέπεια, γίνεται εὐρύτερη καί εἰσχωρεῖ σέ μεγαλύτερο βάθος. Καί δέν εἶναι καθόλου ἁπλή ὑπόθεση. ῾Υπάρχουν, καί σέ ὅλους τούς τόπους τῆς γῆς, μερικοί ἀπό γεννησιμιοῦ τους ἀνόητοι, ὄχι ἀπό προοδευτική μαλάκυνση τοῦ ἐγκεφάλου, πού σχεδόν αἰσθάνονται εὐχαρίστηση νά τρέχουν ἀπό ὑπηρεσία σέ ὑπηρεσία καί νά μαζεύουν πιστοποιητικά, καμαρώνοντας πώς ἔχουν νά κάμουν μέ «ὑποθέσεις», μέ «ἐξουσίες», μέ «τρεχάματα». Οἱ διαστροφές, καθώς ξέρουμε, εἶναι πολλές καί πολύμορφες. ᾿Αποκτοῦν ὀντότητα αὐτοί οἱ ἠλίθιοι μόνο καί μόνο γιατί ἔρχονται σ᾿ ἐπαφή μέ μιά δημόσια ὑπηρεσία. Καθώς ὁ ἥρωας τοῦ Χάμσουν πού φόρεσε τήν καινούργια του γούνα κατακαλόκαιρα καί πῆγε στήν ἐκκλησιά, γιά νά τόν θαυμάσουν οἱ συντοπίτες του. Δέν εἶχε μήτε τήν ὑπομονή ν᾿ ἀφήσει νάρθει ὁ χειμώνας. Οἱ ἄλλοι ὅλοι, οἱ ἄνθρωποι τῆς καθημερινῆς ζωῆς, οἱ ἄνθρωποι πού διεκδικοῦν κάποια δικαιώματα ἤ πού ἐκπληρώνουν κάποιες ὑποχρεώσεις (γιατί καί τίς ὑποχρεώσεις σου, ἄν ἔχεις τήν προαίρεση πρόθυμα νά ἐκπληρώσεις, θά ταλαιπωρηθεῖς), νιώθουν τήν κάθε στιγμή τήν ὕπαρξή τους ὁλόκληρη ἐξουθενωμένη ἀπό τήν γραφειοκρατία. Γιατί, ἄς ποῦμε, ὅταν κάθε λίγο καί λιγάκι σέ ἀναγκάζουν ν᾿ ἀποδείξεις ὅτι ὑπάρχεις, ὅτι δέν ἔχεις πεθάνει, καί δέν τούς ἀρκεῖ μήτε ἡ φυσική παρουσία σου μήτε ἡ ταυτότητά σου, ἡ ζημιά πού σοῦ γίνεται δέν εἶναι ἀσήμαντη· σοῦ δημιουργεῖ ἕνα ψυχικό περιστατικό πού ἔρχεται νά προστεθεῖ σέ ὅλα τ᾿ ἄλλα καί νά σέ κατακερματίσει. Θυμοῦμαι μιά δική μου περίπτωση: ἐπρόκειτο, φυσικά, γιά μιά ὁλωσδιόλου τυπική ὑπόθεση· κάτι ἤμουν ὑποχρεωμένος (σημειώνω τό ὑποχρεωμένος) νά ζητήσω καί κάτι ἡ ὑπηρεσία εἴταν ὑποχρεωμένη (τό σημειώνω καί πάλι) νά μοῦ χορηγήσει. ᾿Αλλ’ ἔπρεπε νά τό ζητήσω αὐτοπρόσωπα, ἐφοδιασμένος μέ δυό τρία πιστοποιητικά. ῎Εγιναν ὅλα, ὅπως ἀπαιτοῦσε ὁ νόμος. Μόνο πού ὁ νόμος δέν εἶναι γράμμα νεκρό· εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ἕνας ἄνθρωπος, ἕνας ὑπάλληλος. Τήν πρώτη μέρα ἔτυχε ν᾿ ἀπουσιάζει, δικαίωμά του. Τήν δεύτερη μέρα ἔτυχε πάλι ν᾿ ἀπουσιάζει, περίπου δικαίωμά του. Τήν Τρίτη μέρα δέν πῆγα, δικαίωμά μου. Τήν τέταρτη, τέλος, ἔγινε ἡ ἱστορική συνάντηση. ᾿Ακούγοντας τ᾿ ὄνομά μου, μ᾿ ἔβαλε νά καθήσω χαμογελώντας. Φαίνεται πώς τόν ἐνδιέφεραν τά γράμματα (ὅλοι αὐτοί πού τούς ἐνδιαφέρουν τά γράμματα εἶναι κρυπτοποιητές, καί τό πρᾶγμα δέν ἀπομένει χωρίς συνέπειες)· περίμενα μισή ὥρα, μέ ἄκουσε καί μοῦ ζήτησε ἄλλα τρία πιστοποιητικά.

-῎Ας μήν ἀσχοληθοῦμε πιά μέ τήν ὑπόθεση, τοῦ ἀποκρίθηκα.

-Μά εἶναι διακαίωμά σας νά τήν πάρετε τήν ἄδεια, μοῦ εἶπε, πάντα χαμογελώντας.

῎Ας μένει. ῎Αν πρόκειται νά ἐξοντωθῶ κυνηγώντας πιστοποιητικά (καί ξέρετε, φυσικά, τί σημαίνει ἔκδοση πιστοποιητικοῦ), προτιμῶ νά διατηρήσω τήν ψυχική καί πνευματική ἠρεμία μου.

Τόν ἀποχαιρέτησα κ᾿ ἔφυγα.

᾿Αλλά μποροῦν ὅλοι νά φύγουν; Θυμήθηκα αὐτό τό περιστατικό, γιά νά τονίσω πώς ἡ μέγγενη τῆς γραφειοκρατίας εἶναι ἕνα ὄργανο βασανισμοῦ ὄχι ἀπό τά ἀσημαντότερα. ῎Αν μποροῦσε νά γίνει μιά στατιστική καί νά μᾶς πεῖ πόσες ὧρες χαμένες ἀντιστοιχοῦν στίς γραφειοκρατικές διατυπώσεις καί πόση ἀνάλωση ψυχικοῦ καί πνευματικοῦ ἀποταμιεύματος, θά βλέπαμε ὁλοκάθαρα τόν ἐκμηδενισμό τοῦ ἀνθρώπου πού προκαλεῖ ἀνελέητα καί μεθοδικά, θυμίζοντάς του τήν κάθε στιγμή πώς εἶναι ἐξαρτημένο πλάσμα. Αὐτή ἡ ἐξάρτηση εἶναι μιά ἀπέραντη τραγωδία. Κατόρθωσε νά τή συλλάβει ἡ τραγική φαντασία τοῦ Φράνς Κάφκα, ἀποκαθιστώντας την στίς πραγματικές διαστάσεις της. Καί εἶναι πού εἶναι ἐξαρτημένο πλάσμα ὁ ἄνθρωπος. ῾Η γραφειοκρατία τό κάνει τοῦτο αἰσθητότερο, ὀδυνηρότερο, ταπεινοτικότερο.῾Η γραφειοκρατία προσβάλλει τήν προσωπική σου ἀξιοπρέπεια. ῎Αν δέν ἔχεις ἕνα χαρτί ὑπογραμμένο, ἀπό ἕνα ράθυμο ὑπάλληλο, ἐπιβεβαιωμένο ἀπό ἄλλους τρεῖς ὑπαλλήλους, σφραγισμένο ἀπό τούς ἴδιους ἤ ἀπό ἕνα πέμπτο ὑπάλληλο (κάθε ὑπάλληλος πρέπει, ἐπιτέλους, νά δικαιολογεῖ σέ τοῦτο τό μάταιο κόσμο τήν ὑπόστασή του), δέν εἶσαι τίποτε. Στό τέλος, πιστεύεις, πώς δέν εἶσαι παρά αὐτό τό χαρτί. Παρακολουθεῖς τόν πρῶτο ὑπάλληλο νά τό συμπληρώνει μέ τήν ὑπηρεσιακή του ἐμβρίθεια καί μέ τίς ἐμβριθέστερες ἀκόμη ἀνορθογραφίες του καί νιώθεις πώς ἐκείνη τήν ὥρα δημιουργεῖσαι, γίνεσαι ὑπαρκτό πρόσωπο, ἔχεις κάποιο δικαίωμα στή ζωή.

Γιά τοῦτο πρέπει νά εἴμαστε βέβαιοι πώς ἡ γραφειοκρατία ἔχει μεταφυσικές προεκτάσεις. Δέν εἶναι μιά τυπική διαδικασία πού καταπονεῖ τό σῶμα. Εἶναι ἕνας ἀσταμάτητος ἐξευτελισμός τοῦ ἀνθρώπου, πού δέν περιορίζεται σέ μιά σχέση καθαρά ὑπηρεσιακή. ῞Οταν συμβαίνει μάλιστα, καί συμβαίνει τοῦτο πολύ συχνά, τά ἐρωτήματα πού σοῦ προτείνουν νά συμπληρώσεις εἶναι ὁλωσδιόλου ἄσχετα πρός τήν ὑπόθεσή σου, ὁλωσδιόλου ἀσήμαντα καί βλακώδη. Κι ὅταν ἀναγκάζεσαι ν᾿ ἀνταποκριθεῖς σέ βλακώδη ἐρωτήματα, γίνεσαι κι ἐσύ κατά ἕνα ποσοστό, ὅσο κι ἄν ἀντιστέκεσαι ἀπό μέσα σου, ἠλίθιος. ῾Ωστόσο, δέν πρέπει νά ξεγελιούμαστε. ῾Η γραφειοκρατία, κατά γενική θεώρηση, εἶναι ἔλλειψη ἐμπιστοσύνης. ῾Ο ὑπάλληλος, δηλαδή τό κράτος, δηλαδή ὁ νόμος, ἀπό τή στιγμή πού θά πέσεις στό ὀπτικό τους πεδίο, θά σέ κοιτάξουν μέ δυσπιστία: εἶσαι ἔνοχος ἴσαμε πού ν᾿ ἀποδειχθεῖ πώς εἶσαι ἀθῶος. ᾿Ενῶ τό ἀντίθετο, φυσικά, εἶναι τό σωστό:νά εἶσαι ἀθῶος ἴσαμε πού ν᾿ ἀποδειχθεῖ πώς εἶσαι ἔνοχος. Καί νά μή χρειάζεται ν᾿ ἀποδείξεις πώς δέν ἔχεις κάμει καμιά παράβαση· αὐτό πρέπει νά σοῦ τό ἀποδείξει καί μέ ἀκαταμάχητα τεκμήρια ἡ ἐξουσία. Δέν εἶναι, βέβαια, ὁ λόγος ἐδῶ γιά ἐγληματικές πράξεις· ἀλλά γιά τήν καθημερινή ἐπαφή τοῦ πολίτη μέ τό κράτος. Καί δέν εἶναι καμιά νά μεταμορφώνεσαι σέ ἀριθμό πρωτοκόλλου, γιά νά ὑπάρξεις. ᾿Αλλά πίσω ἀπό τόν ἀριθμό πρωτοκόλλου ἐνεδρεύει ὁ γραφειοκράτης. ῾Η γραφειοκρατία, ἀκόμη καί ἡ βασανιστικότερη, ἐξανθρωπίζεται, ὅταν λείπει ὁ γνήσιος γραφειοκράτης.

Καί τί εἶναι ὁ γραφειοκράτης; Ἕνα ἀνθρώπινο σαπρόφυτο πού εὐδοκιμεῖ σέ ὅλες τίς ζῶνες τῆς γῆς, τίς εὔκρατες (ἐκεῖ μέ περισσότερη κλιματολογική ἄνεση), τίς διακεκαυμένες καί τίς κατεψυγμένες. ῞Οπου κι ἄν λάχει νά βρεθεῖτε, θά τόν συναπαντήσετε πίσω ἀπό μιά τρύπα ταμείου, ἀπό ἕνα τραπέζι γραφείου, δίπλα σ᾿ ἕνα ντουλάπι, μ᾿ ἕνα ἀνοικτό συρτάρι ἀπάνου στήν κοιλιά του- ἡ γραφειοκρατία ἔχει τή δική της κινητική, τήν ἐθυμοτυπία της, μιά «συμπεριφορά», πού κερδίζεται μέ κόπο καί μόχθο μέσα σέ χρόνια καί χρόνια. ῾Ο γραφειοκράτης πλάθεται σιγά σιγά, τυποποιεῖται, ἀποτελειώνει, ὡριμάζει ἴσαμε πού νά σαπίσει κι ὅταν – σαπίσει ἤ λίγο πρωτύτερα, παίρνει σύνταξη. Κ᾿ ἐπειδή ὁλόκληρος δέν εἶναι τίποτε ἄλλλο παρά ἕνα ἀρχεῖο, ἕνα ντουλάπι μέ ἄχρηστα χαρτιά, ἕνα ἀνοιγμένο συρτάρι, ἐξαερώνεται, ἐκμηδενίζεται, ἀκυρώνεται, -καί πεθαίνει. Πῶς, ἄλλωστε, νά ὑπάρξει, ἀφοῦ δέν ἔχει πιά νά βασανίζει παρά μόνο τούς σπιτικούς του καί τούς γειτόνους; ᾿Αλλά δέν πρέπει νά νομίσει κανείς πώς εἶναι εὔκολο πράμα νά γίνει σωστός γραφειοκράτης. Χρειάζονται προσόντα ἔμφυτα καί ἐπίκτητα-καί ὄχι λίγα. Πρῶτα πρῶτα πρέπει νά εἶναι ἄδειος ἀπό μέσα του· νά ἔχει πολλά ὀνειροπολήσει καί νά μήν τοῦ ἔχει ἀπομείνει τίποτε. Οἱ πεθαμένες φιλοδοξίες, οἱ ἄκαρπες προσπάθειες, ἡ συνείδηση, θολή ἤ καθαρή, τῆς ἀδυναμίας νά ζήσει τή ζωή, ὅλα αὐτά καί πολλά ἄλλα τόν μεταμορφώνουν σιγά σιγά σ᾿ ἕνα πλάσμα οὐσιαστικά ἀνύπαρκτο, πού ξαναζωντανεύει κατά διαλείμματα:τή στιγμή, ἔξαφνα, πού συντάσσει μιά ἐγκύκλιο, τή στιγμή πού ζητεῖ ἕνα βουνό πιστοποιητικά καί τήν ὑπέρτατη στιγμή, ἐκεῖ πιά βρίσκεται ἡ ἀποθέωσή του, πού περιπλέκει τόσο τά πράματα, ὥστε νά μπερδεύεται κ᾿ ἐκεῖνος ἀνάμεσά τους. ῞Οπως οἱ πρόσκοποι ἔχουν γιά σῆμα τους τή φράση «ἔσο ἕτοιμος», ἔχει κι ὁ γραφειοκράτης τό ἔμβλημά του: «τό περάστε αὔριο» ἤ «περάστε σέ καμιά ἑβδομάδα»· καί στίς τυπικότερες περιπτώσεις: «πέρασε αὔριο» ἤ πέρασε σέ μιά βδομάδα». ῾Ο ἑνικός σημειώνει τήν ἀφετηρία τοῦ προοδευτικοῦ ἐξευτελισμοῦ τοῦ θύματος. Καθώς ἡ ἀράχνη, στήνει καί ἡ γραφειοκρατία μέ φιλόπονη μεθοδικότητα τόν ἱστό της· ἅμα σέ πιάσει, θά προσπαθήσει νά μή σέ ἀφήσει ἴσαμε πού νά σ᾿ ἀφαιμάξει ὁριστικά.

᾿Από ὅλα τοῦτα συμπεραίνεται εὔκολα πώς ὁ γραφειοκράτης εἶναι ἕνας ἀποτυχημένος. Τόν βασανίζουν, εἴτε τό νιώθει εἴτε ὄχι, ἕνα πλήθος ἀπωθήσεις. Οἱ ἐγκύκλιοι, οἱ στατιστικές, τά βιβλία τοῦ πρωτοκόλλου, οἱ φάκελοι μέ τ᾿ ἀναρίθμητα πιστοποιητικά ἕνας διορατικός θά μποροῦσε νά πεῖ πώς ἀποτελοῦν ἱστοριες ζωῆς, ὁλόκληρα μυθιστόρήματα μέ συγκλονιστικό ὑπέδαφος:ἀθλιότητες τῆς παιδικῆς καί τῆς νεανικῆς ἡλικίας, ἀρρώστιες χρόνιες καί ἀνίατες, ἐρωτικές ἀποτυχίες, ἀπουσία οἰκογενειακῆς θαλπωρῆς, ἐπιστημονική ἀνεπάρκεια, ἀγοραφοβία, ἔμφυτη ἤ ἐπίκτητη ἀπαισιοδοξία ἀποτελοῦν κατάλληλα ὑλικά, γιά νά δημιουργηθεῖ ὁ γραφειοκράτης, ἕνας ἄνθρωπος πού πάει νά γίνει ρομπότ καί πού θέλει νά μεταμορφώσει σέ ρομπότ καί τούς ἄλλους. ῾Η ἐμβρίθειά του δέν εἶναι παρά ἕνα προπέτασμα, πού ἀποσκεπάζει τήν κενότητά του. Στίς χειρότερες περιπτώσεις παρατηροῦμε καί τήν ἐμφάνιση ὅλων τῶν χαρακτηριστικῶν τοῦ σαδισμοῦ. ᾿Εκεῖ πιά ὁ γραφειοκράτης ἀποκαλύπτεται σέ ὅλο τό μέγεθος τῆς μνησικακίας, τῆς χαιρεκακίας, τῆς κακοπιστίας καί τῆς παντοδαπῆς μοχθηρίας του. ῾Ηδονίζεται πίνοντας μελάνι καί καταβροχθίζοντας ἀριθμούς πρωτοκόλλου, ἀφοῦ πρῶτα, φυσικά, μεταμορφώσει τούς πάντες σέ ἀριθμούς πρωτοκόλλου.

῎Ας μοῦ ἐπιτραπεῖ ν᾿ ἀναφερθῶ καί στίς στατιστικές ὑπηρεσίες, δέ μιλῶ γιά τή δική μας μόνο, ὅλου τοῦ κόσμου· ἀκόμη καί γιά τίς μεγαλοπρεπέστατες ἐκεῖνες πού κατοικοεδρεύουν στή Νέα ῾Υόρκη, στόν ᾿Οργανισμό ῾Ενωμένων ᾿Εθνῶν, καί στό παράρτημά του, στήν Γενεύη, στά λαμπρά οἰκοδομήματα τῆς παλιᾶς Κοινωνίας τῶν ᾿Εθνῶν. Καί ἡ Κ.Τ.Ε. καί ὁ Ο.Η.Ε. ἀποτελοῦν, ἀπό τήν ἄποψη τούτη, ἀληθινά μνημεῖα γραφειοκρατικῆς δραστηριότητας πού στοιχίζει πανάκριβα στούς λαούς. Οἱ στατιστικές πού ἔχουν ἴσαμε τώρα καταρτισθεῖ μποροῦν, φύλλο τό φύλλο, νά σκεπάσουν πολλές φορές τόν ᾿Ισημερινό τῆς Γῆς. Δέν ἔχω τή διάθεση νἀ ἰσχυρισθῶ πώς εἶναι ἄχρηστες. ῾Ολωσδιόλου ἀντίθετα, ἐπιθυμῶ νά δηλώσω πώς αἰσθάνομαι πολλή ἐκτίμηση πρός τή χρησιμότητα τῆς στατιστικῆς, πού δέν εἶναι μόνο μιά πολύπλευρη γραφειοκρατία, ἀλλά καί μιά σοφή ἐπιστήμη, μολονότι, καθώς εἶπε ἕνας ἔξυπνος ἄνθρωπος πού δέ θυμοῦμαι πιά τ᾿ ὄνομά του, ἡ στατιστική ἀποκαλύπτει τά πάντα ἔξω ἀπό τά οὐσιώδη.

῾Η λεπτολογία πολλῶν στατιστικῶν ἐρωτηματολογίων μπορεῖ νά φέρει ἕνα σωστό ἄνθρωπο σέ ἀπόγνωση· καί ἡ ἐμφανέστατη ἠλιθιότητά τους σέ δεινή ἀμηχανία. Εἶναι νά θαυμάζει κανείς καμιά φορά τί σοφίζονται οἱ στατιστικοί νά ρωτήσουν. Καί σέ τί ζητήματα φαίνονται ν᾿ ἀποδίδουν τεράστια σημασία –καί μέ τρόπο μάλιστα πού σέ κάνει νά ντρέπεσαι γιά τή σοβαρότητά τους. Δέ νομίζω, ὡστόσο, πώς ὁ προορισμός τοῦ ἀνθρώπου ἐπάνω σέ τούτη τή γής εἶναι ἡ ἀσταμάτητη ἀπόκριση σέ ἀσταμάτητα στατιστικά ἐρωτήματα. Καί τό χειρότερο εἶναι πού τ᾿ ἀποτελέσματα τῶν στατιστικῶν ἐρευνῶν ἀποδείχνονται συχνά ἄσχετα πρός τήν πραγματικότητα. Εἴτε γιατί ὅσοι ρωτιοῦνται ἀποφεύγουν νά γράψουν τήν ἀλήθεια ἀπό βαριεστημάρα ἤ ἀπό ὑπολογισμό, εἴτε γιατί δέν ὑπάρχουν οἱ τρόποι νά διακριβωθεῖ ὁ σωστός ἀριθμός τῶν θυμάτων, ἄς ποῦμε τοῦ τυφώνα, τοῦ ἐμφυλίου σπαραγμοῦ καί τῆς χολέρας στό Πακιστάν. ᾿Αλλ᾿ ἄς μή λησμονοῦμε πώς καί ἡ στατιστική στό τέλος γίνεται μέθοδος προσωπικῆς ἀναψυχῆς, ὅπως καί κάθε ἄλλη μορφή γραφειοκρατίας. ῾Ο στατιστικός ζεῖ πιά γιά τή στατιστική καί ὄχι γιά τίς ὠφέλειες πού προκύπτουν ἀπό τήν ὀρθή καί διεξαγωγή καί χρησιμοποίησή της. Καί ὁ γραφειοκράτης, εἴτε στατιστικός εἴτε ὁποιοσδήποτε ἄλλος εἶναι, παρασύρεται τόσο ἀπό τή γοητεία τοῦ ἔργου του, ὥστε κατασκευάζει μιά ἐγκύκλιο καθώς θά δημιουργοῦσε ἕνα καλλιτέχνημα. Μόνο πού ἡ ἐγκύκλιος ἐπιβάλλει ὑποχρεώσεις, ταλαιπωρεῖ ἤ καί ἐξοντώνει ἀνθρώπους, ἐνῶ τό καλλιτέχνημα προσφέρει ἀνυστερόβουλα καί ἀνεπικύρωτα στήν κοινή εὐχαρίστηση.

Καί μή νομίσει κανείς πώς καί ὁ ἴδιος ὁ γραφειοκράτης δέν εἶναι συχνά ἕνας αὐτοτιμωρούμενος. ᾿Εργάζεται περισσότερο ἀπό ὅσο εἶναι ὑποχρεωμένος νά ἐργασθεῖ χωρίς πρόσθετη ἀμοιβή, ξοδεύει τίς νύχτες του ἀκοίμητος καί γεμάτος φροντίδα καί στοχασμό γιά νά τά διατυπώσει ὅλα σωστά, γιά νά μή παραλείψει τίποτε καί γιά νά κάμει κάποια ἐντύπωση. ῎Ανθρωποι κατά τ᾿ ἄλλα ἀπαράγωγοι, μέ μιά σειρά ἐγκυκλίους ἀναρριχήθηκαν σέ ὑψηλότατες θέσεις κι ἀπόκτησαν ἀκτινοβολία πού θάμπωσε τά μάτια τῶν ἁπλοϊκῶν. ᾿Αλλ᾿ ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα νά καταθέσουν τά σύμβολα τῆς ἐξουσίας καί νά παραχωρήσουν τό ἀξίωμά τους σ᾿ ἄλλους σαδιστές, ἄν εἶχαν τήν ἔμπνευση νά ρίξουν μιά ματιά στό ἐσωτερικό τους κόσμο, δέν βρῆκαν παρά ἀριθμούς πρωτοκόλλου. ῾Η ζωντανή ζωή εἶχε γίνει ἐγκύκλιος. Τά πάντα εἶχαν μεταβληθεῖ σέ «παραγγέλλομεν ὅπως...». Μιά μάταιη περιπέτεια χωρίς φαντασία. Καί ἡ ἐπαγγελματική του παραμόρφωση σιγά σιγά παίρνει τέτοιες διαστάσεις, ὥστε ἡ ὅλη του ὕπαρξη ν᾿ ἀποτελεῖ «ἡδίστην συζυγίαν» βλακείας, ματαιολογίας καί συχνά ἀθέλητης κακοποΐας.

Ι.Μ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

ΣΚΛΗΡΟΙ ΚΑΙΡΟΙ

῾Η τραγωδία τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ,

Σελ. 57-65, ΑΘΗΝΑ 1972

᾿Αντιγραφή:᾿Οδυσσεύς

᾿Επιστάτα ἐπιστάτα, ἀπολλύμεθα! (εὐαγγέλιο ἡμέρας)

τίς ἄρα οὗτός ἐστιν, ὅτι καὶ τοῖς ἀνέμοις ἐπιτάσσει καὶ τῷ ὕδατι, καὶ ὑπακούουσιν αὐτῷ;

(Κατά Λουκᾶν η΄ 22-25)
Καὶ ἐγένετο ἐν μιᾷ τῶν ἡμερῶν καὶ αὐτὸς ἀνέβη εἰς πλοῖον καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· διέλθωμεν εἰς τὸ πέραν τῆς λίμνης· καί ἀνήχθησαν. πλεόντων δὲ αὐτῶν ἀφύπνωσε. καὶ κατέβη λαῖλαψ ἀνέμου εἰς τὴν λίμνην, καὶ συνεπληροῦντο καὶ ἐκινδύνευον. προσελθόντες δὲ διήγειραν αὐτὸν λέγοντες· ἐπιστάτα ἐπιστάτα, ἀπολλύμεθα! ὁ δὲ ἐγερθεὶς ἐπετίμησε τῷ ἀνέμῳ καὶ τῷ κλύδωνι τοῦ ὕδατος, καὶ ἐπαύσαντο, καὶ ἐγένετο γαλήνη. εἶπε δὲ αὐτοῖς· ποῦ ἐστιν ἡ πίστις ὑμῶν; φοβηθέντες δὲ ἐθαύμασαν λέγοντες πρὸς ἀλλήλους· τίς ἄρα οὗτός ἐστιν, ὅτι καὶ τοῖς ἀνέμοις ἐπιτάσσει καὶ τῷ ὕδατι, καὶ ὑπακούουσιν αὐτῷ;

(Κατά Λουκᾶν η΄ 22-25)
Μιά μέρα ὁ Ἰησοῦς μπῆκε μαζί μέ τούς μαθητές του σ΄ ἕνα πλοιάριο καί τούς εἶπε: «Ἄς πᾶμε στήν ἀπέναντι ὄχθη τῆς λίμνης». Καί τράβηξαν στ΄ ἀνοιχτά. Ἐνῶ ἔπλεαν, ἐκεῖνος ἀποκοιμήθηκε. Ξαφνικά ξέσπασε στή λίμνη ἀνεμοθύελλα, ἄρχισαν νά μπαίνουν νερά στό πλοιάριο, καί κινδύνευαν. Τόν πλησίασαν τότε οἱ μαθητές καί τόν ξύπνησαν λέγοντάς του: «Δάσκαλε, δάσκαλε, χανόμαστε!» Ἐκεῖνος τότε ξύπνησε κι ἐπιτίμησε τόν ἄνεμο καί τήν τρικυμία· σταμάτησαν, κι ἔγινε γαλήνη. Εἶπε τότε στούς μαθητές του: «Ποῦ εἶναι ἡ πίστη σας;» Ἐκεῖνοι φοβήθηκαν κι ἔλεγαν μέ κατάπληξη μεταξύ τους: «Ποιός λοιπόν εἶναι αὐτός, πού διατάζει ἀκόμη καί τούς ἀνέμους καί τά κύματα καί τόν ὑπακοῦν;»

Τρίτη 12 Οκτωβρίου 2010

Μητροπολίτης Σπάρτης Εὐστάθιος:Ο ΙΕΡΑΡΧΗΣ ΤΗΣ ΘΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Παναγιώτατε Ποιμενάρχα μας καί πνευματικέ μας πατέρα

κ. κ. ΕΥΣΤΑΘΙΕ,

Θεοφιλέστατε ἅγιε Ἀνδρούσης,

28/09/2010

Μὲ μεγάλη χαρὰ καὶ πολὺ τὴν ἐν Κυρίῳ καύχηση ἀξιωνόμαστε σήμερα νά ἑορτάσουμε τή συμπλήρωση 30 χρόνων ἀγλαόκαρπου Ἀρχιερατείας στὴν τοπική μας Ἐκκλησία τοῦ Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας καὶ Πνευματικοῦ μας Πατέρα κ. κ. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ.
Ἀντιλαμβανόμαστε, ὡστόσο, ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ ὅτι τὸ νὰ ὁμιλήσουμε ἐγκωμιαστικὰ γιὰ τὸ πρόσωπο ἑνὸς ἐκκλησιαστικοῦ ἀνδρός, ὅταν μάλιστα μᾶς συνδέουν μὲ αὐτὸν πνευματικοὶ δεσμοὶ, μὲ τὴν ἀπόλυτη ἔννοια τῆς ἐν Χριστῷ πνευματικῆς συγγενείας, δὲν εἶναι καθόλου εὔκολο πρᾶγμα. Ὁ υἱὸς ἀκούει, δὲν μιλάει. Ἐνωτίζεται τὰ λόγια τοῦ Πατρός, τὰ βάζει βαθύτατα μέσα στὴν καρδιά του καὶ τὰ μετουσιώνει σὲ πράξη. Αὐτὴ εἶναι ἡ τάξη τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Ἔτσι ἐπολιτεύθη καὶ ἔζησε πάνω στὴ γῆ ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, τὸ ἀπόλυτο πρότυπο τῆς πνευματικῆς υἱότητος καὶ ἀπόλυτο πρότυπο κάθε πιστοῦ Χριστιανοῦ.
Ὅμως, ὁ υἱὸς ἔχει καὶ μία ἄλλη μέριμνα : ἐπιθυμεῖ τὴ δόξα τοῦ Πατρός. Κίνητρο αὐτῆς τῆς ἐπιθυμίας εἶναι ἡ Ἀγάπη.
Παίρνοντας θάρρος, λοιπὸν, καὶ ἐμεῖς ἀπὸ τὴν ἀγάπη ποὺ ἔχει ὁ υἱὸς πρὸς τὸν πατέρα του, θὰ ἐπιχειρήσουμε νὰ σκιαγραφήσουμε τὴν προσωπικότητα καὶ τὸ ἔργο τοῦ Ποιμενάρχου μας, τοῦ ἀκούραστου ἐργάτου τῆς τοπικῆς μας ἐκκλησίας, πρὸς δόξα Θεοῦ καὶ ἔπαινο τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Στὴν οὐσία δὲν τὸν ἐπαινοῦμε ἐμεῖς ἀλλὰ τὰ ἔργα του.
Εἶναι γόνος πολύτεκνης ἑπταμελοῦς οἰκογένειας καί εὐτύχησε νά ἔχει συνετούς, ἐργατικοὺς καὶ τίμιους γονεῖς, τοὺς μακαριστοὺς Ἀθανάσιο καὶ Παναγιώτα Σπηλιώτη, οἱ ὁποῖοι τὸν ἀνέθρεψαν ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου καὶ φύτεψαν στὴν καρδιὰ του ἀγαθὰ συναισθήματα ἀγάπης πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὸν συνάνθρωπο.
Τό 1940 εἶδε τὸ φῶς στὴν ἱστορικὴ Βαλύρα Μεσσηνίας. Τὰ ἐγκύκλια γράμματα ἔμαθε στὸ πολυθέσιο δημοτικὸ σχολεῖο τῆς γενέτειράς του, ἐνῷ τελείωσε τὸ Γυμνάσιο – Λύκειο στὴ μαρτυρικὴ κωμόπολη τοῦ Μελιγαλᾶ. Τὸ 1963 γίνεται πτυχιοῦχος τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν.
Τὸ ἔτος 1964 κείρεται μοναχὸς στὴν Ἱερὰ Μονὴ Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Βουλκάνου καὶ ἐν συνεχείᾳ χειροτονεῖται Διάκονος ὑπὸ τοῦ ἀοιδίμου Μητροπολίτου Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως κυροῦ Εὐσταθίου, τοποτηρητοῦ τότε τῆς Ἱ. Μ. Μεσσηνίας. Διετέλεσε καθηγητὴς στὸ Ἀνώτερο Ἐκκλησιαστικὸ Φροντιστήριο Καλαμάτας. Τὸ ἔτος 1966 μετετέθη ὡς ἱεροκῆρυξ στὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως. Τὸ 1966 χειροτονεῖται πρεσβύτερος καὶ τὴν ἴδια μέρα τοῦ ἀπονέμεται τὸ ὀφφίκιον τοῦ ἀρχιμανδρίτου.
Στὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως ὑπηρέτησε ἐπὶ ἕντεκα συναπτὰ ἔτη ὡς ἱεροκῆρυξ, ἐκ τῶν ὁποίων τὰ δυὸ καὶ ὡς καθηγητὴς στὴν Ἐπαγγελματικὴ Σχολὴ Μεγαλοπόλεως. Τὸ ἔτος 1977 προσεκλήθη ὑπὸ τοῦ ἀείμνηστου Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεσσηνίας κυροῦ Χρυσοστόμου ὡς Ἱεροκῆρυξ καὶ Πρωτοσύγκελλος καί διορίστηκε ὡς Ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Βουλκάνου.
Ἐξελέγη Μητροπολίτης τὴν 28ην Αὐγούστου 1980. Χειροτονήθηκε τὴν 31η Αὐγούστου καὶ ἐνθρονίστηκε τὴν 28η Σεπτεμβρίου τοῦ ἰδίου ἔτους.
Τὸ ἔτος 2006 ἀναγορεύτηκε ἐπίτιμος Διδάκτορας τῆς Σχολῆς Ἐπιστημῶν Ἀνθρώπινης Κίνησης καὶ Ποιότητας Ζωῆς, τοῦ Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.
Πιστὸς στὶς Ἀρχιερατικές του ὑποχρεώσεις ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ τῆς ἐνθρονίσεώς του διακηρύττει ὅτι εἶναι ἕτοιμος νὰ θυσιάσει ὅλες τὶς σωματικὲς καὶ ψυχικές του δυνάμεις γιὰ τὴν πνευματικὴ ἐξυπηρέτηση τοῦ λαοῦ του.
Ὡς ἀνθρώπινη προσωπικότητα συγκεντρώνει πολλὲς ἱκανότητες καὶ ἀρετὲς ποὺ ἁρμόζουν στὸ μεγάλο του ἀξίωμα καὶ λειτούργημα. Πάντοτε ἁπλός, εὐπροσήγορος καὶ μειλίχιος, πρᾶος καὶ ταπεινός, ἔξυπνος, ὀξυδερκὴς καὶ ὀξύνους, κοινωνικὸς καὶ καταδεχτικός, μὲ ἀνοιχτὸ μυαλὸ ποὺ ξέρει νὰ θέτει στόχους καὶ νὰ βρίσκει εὔκολα τὰ μέσα καὶ τοὺς σωστοὺς συνεργάτες οἱ ὁποῖοι θὰ τὸν βοηθήσουν οὐσιαστικά στὴν ἐπίτευξη αὐτῶν τῶν στόχων.
Ἔχει ὅραμα γιὰ τὴν κοινωνία καὶ ἰδιαίτερα γιὰ τοὺς νέους μας στοὺς ὁποίους, ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ ποὺ ἀνέλαβε τὰ ἡνία τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας, στήριξε πολλὲς ἐλπίδες. Στὸν ἐνθρονιστήριο του λόγο, συγκεκριμένα, προφητικὰ εἶχε διακηρύξει «ἂν δὲν ἐπιτελεσθεῖ κάτι γενναῖο εἰς τὸν τομέα τῆς νεότητος δὲν θὰ εἶμαι ἥσυχος καὶ ἱκανοποιημένος».
Τελικά, ἡ παραπάνω διακήρυξη γίνεται πράξη. Αὐτό μαρτυρεῖ ἡ πληθώρα τῶν νέων ποὺ κατακλύζουν τοὺς ἱεροὺς ναοὺς καθημερινά, οἱ νεανικὲς κατασκηνώσεις οἱ ὁποῖες κυριολεκτικὰ ἀσφυκτιοῦν ἀπὸ τὰ πολλὰ παιδιά. Οἱ νέοι συνεργάτες κατηχητές, οἱ νεανικὲς συντροφιές, ἀλλὰ καὶ ἡ προσέλευση πολλῶν νέων ἀνθρώπων στὸ ἱερὸ μυστήριο τῆς ἐξομολογήσεως, ἀποδεικνύουν τοῦ λόγου τὸ ἀληθές.
Ἡ πνευματικὴ προσφορὰ τοῦ Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας εἶναι ἀνεκτίμητη. Ἐνδεικτικὰ ἀναφέρουμε τὶς ἐνενήντα πέντε χειροτονίες νέων μορφωμένων κληρικῶν οἱ ὁποῖοι στολίζουν τὰ Ἱερὰ Θυσιαστήρια, μεταδίδοντας τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ στοὺς πιστούς τῆς ἐπαρχίας μας, τελώντας ἀξιόλογο ποιμαντικό, πνευματικὸ καὶ κοινωνικὸ ἔργο.
Τὸ κηρυκτικὸ ἔργο εἶναι ἀνεξάντλητο. Ὁ Σεβασμιώτατος πάντοτε μὲ τὸν πατερικό, κρυστάλλινο λόγο του, ἐμπνέει καὶ ἐνισχύει πνευματικὰ τὸν κουρασμένο ἄνθρωπο τῆς ἐποχῆς. Ἡ παρουσία του κοντὰ στοὺς πονεμένους, ταλαιπωρημένους καὶ πενθοῦντες ἀδελφούς μας εἶναι ἀνεκτίμητη. Ἡ καθημερινή του προσευχὴ ἐνισχύει καὶ ἐνδυναμώνει τὸ ποίμνιό του γιὰ τὸν καθημερινὸ ἀγῶνα. Στὸν ἐνθρονιστήριο λόγο του εἶπε χαρακτηριστικὰ «ὁ ἱερέας δὲν ἐπιβάλλεται νὰ κάνει μερικὲς θυσίες μόνο, ἀλλὰ ἡ ζωὴ του ὁλόκληρη νὰ εἶναι θυσία».
Πάντα εὑρίσκεται κοντὰ στοὺς ἀνθρώπους καὶ στὶς χαρές τους. Ποτὲ δὲν ἀρνεῖται σὲ κανέναν, ἂν δὲν ἔχει ἄλλες ὑποχρεώσεις, νὰ παρευρίσκεται στοὺς γάμους, τὰ βαφτίσια τῶν παιδιῶν τους, νὰ συμβουλεύει καὶ νὰ νουθετεῖ ἕναν ἕκαστο γιὰ τὸ μυστήριο τό ὁποῖο συντελεῖται.
Κοντὰ, ὅμως, στὶς ἀρετές του, βρίσκομε καὶ μικρὲς ἀδυναμίες. Ποτὲ δὲν λέγει σὲ κανέναν ὄχι. Ὄντας κουρασμένος, ταλαιπωρημένος, πρώτη προτεραιότητα ἔχει τόν ἄνθρωπο σέ βάρος πολλὲς φορὲς τῆς ὑγείας καὶ ἡσυχίας του. Ποιός πῆγε στὸ γραφεῖο του, ζητώντας οἰκονομικὴ βοήθεια, καὶ δὲν ἔφυγε ἱκανοποιημένος; Ἴσως καὶ ἄνθρωποι ποὺ δὲν εἶχαν ἀνάγκη. Ἀπὸ τὸ δικό του τὸ ὑστέρημα παρέχει βοήθεια σέ ὅλους. Πότε ξεκουράστηκε σὲ διακοπές; Ποτέ. Ἀπὸ φυλακῆς πρωίας μέχρι νυχτὸς ἄγρυπνος στὸ ἱερὸ καθῆκον. Ξεκούρασή του, ἡ βοήθεια στό συνάνθρωπο.
Ἔχει ὅραμα γιὰ τὴν κοινωνία καὶ πολλὲς φορὲς συμβαίνει οἱ κάθ΄ ὕλην ἁρμόδιοι κοσμικοὶ ἄρχοντες νὰ θαυμάζουν τὴ δραστηριότητά του καί νά νοιώθουν ἱκανοποιημένοι, ὅταν ἡττῶνται ἀπὸ ἕναν τέτοιο Νικητή, ποὺ μόνο του κίνητρο εἶναι ἡ ἀγάπη. Διαθέτει νοῦ ὀργανωτικὸ καὶ εἶναι μάρτυρες γι’ αὐτὸ τὰ πάμπολλα φιλανθρωπικὰ ἱδρύματα (τὰ 13 τὸν ἀριθμό) τῆς Μητροπόλεώς μας, τὰ ὁποῖα λειτουργοῦν μὲ βάση πολὺ ὑψηλὲς προδιαγραφὲς σὲ πανελλήνιο καὶ βαλκανικὸ ἐπίπεδο. Ἀνακουφίζουν καθημερινὰ ἑκατοντάδες ἀδελφούς μας, κάνοντας ἐλαφρότερο τὸν πόνο καὶ τὴ δοκιμασία τους καί τὰ εὐεργετικὰ ἀποτελέσματα εἶναι ὁρατὰ καὶ ἁπτὰ στὸν καθημερινὸ ἐπισκέπτη.
Φροντίζει γιὰ ὅλες τὶς ἡλικίες καὶ παρέχει τὴν ἀγάπη του πρὸς πάντες. Ἀκόμη καὶ γιὰ τὰ νήπια, προσφάτως, ἵδρυσε καί λειτούργησε δύο βρεφονηπιακοὺς σταθμοὺς, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀνακουφίζει τὶς ἐργαζόμενες μητέρες, ἀλλὰ καὶ τὰ νήπια νὰ ζοῦν σὲ ἕνα ἰδανικὸ περιβάλλον ποὺ τὰ βοηθάει στὴν ψυχοσωματική τους ἀνάπτυξη.
Χαριτολογώντας κάποιος καλοπροαίρετος ἄνθρωπος ἔλεγε : ὅλη ἡ Ἑλλάδα νὰ πεινάσει, ἐμεῖς ἔχουμε τὸ Δεσπότη μας, ποὺ δὲ θὰ μᾶς ἀφήσει νὰ πεινάσουμε. Θὰ μπορούσαμε νὰ γράψουμε τόμους ὁλόκληρους, ἀλλά καὶ πάλι νὰ μὴν ἔχουμε καταγράψει ἐπάξια αὐτὸ τὸ σπουδαῖο φιλανθρωπικὸ ἔργο. Ἕνα ἔργο τό ὁποῖο εἶναι ἀξιόλογο καὶ γιὰ κάποιες πλευρὲς του πού δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ σταθμιστοῦν ἀντικειμενικὰ καὶ νὰ καταγραφοῦν μὲ λεπτομέρειες γιὰ τὰ μεγάλα εὐεργετικὰ ἀποτελέσματα ποὺ ἔχουν στὶς καρδιὲς καὶ στὶς συνειδήσεις τῶν πιστῶν.
Ἡ ἀγάπη καὶ τὸ ἐνδιαφέρον του νὰ δεῖ τὶς Ἱερὲς Μονὲς καὶ τὶς ἀδελφότητες νά προοδεύουν πνευματικά, εἶναι ἀπαράμιλλη. Μὲ δικές του πρωτοβουλίες οἱ περισσότερες ἔχουν ἀνακαινιστεῖ καὶ ἐπανδρωθεῖ μὲ νέους μοναχοὺς καὶ μοναχές. Ἡ παρουσία του πάντοτε διακριτική καὶ οἱ συμβουλὲς του σωτήριες, ὅταν, κατὰ καιροὺς, ἀναφύονται προβλήματα. Ὁ ἴδιος φιλακόλουθος καὶ φιλομόναχος, ζεῖ ἀσκητικὴ ζωή, μὲ τὴ λιτή του βιοτή καὶ, τελώντας τὶς καθημερινές του ἀκολουθίες, ἀποπνέει τὸ σεβασμό στοὺς ἀγωνιζόμενους ἀδελφούς μας.
Κατάφερε, ἐδῶ καὶ δεκατρία χρόνια, ὁ λόγος τοῦ Εὐαγγελίου νὰ διαδίδεται καὶ στὸ τελευταῖο χωριό, μέσῳ τοῦ Ραδιοφωνικοῦ Σταθμοῦ, μεταφέροντας τὸ μήνυμα τῆς σωτηρίας καὶ τῆς ἐλπίδας στὸ σημερινὸ κουρασμένο καὶ ἀπελπισμένο ἄνθρωπο τῆς ἐποχῆς. Αὐτὸς ὁ ραδιοφωνικὸς ἄμβωνας, καταδικό του ἔργο, σῴζει ψυχὲς καὶ τρέφει πνευματικὰ χιλιάδες χριστιανούς.
Ἀθόρυβος καὶ ἀκούραστος, παρά τὸ φόρτο ἐργασίας, δὲν παύει νὰ γράφει καὶ νὰ διδάσκει. Πολλὰ ψυχωφελῆ ἄρθρα καὶ βιβλία πνευματικοῦ καὶ ἱστορικοῦ περιεχομένου, πρὸς οἰκοδομή τῶν πιστῶν τῆς ἐπαρχίας του, κυκλοφοροῦν εὐρέως στὴν Ἱερὰ Μητρόπολη. Ὁ ἴδιος, ἕνα ζωντανὸ βιβλίο, σαρκώνει τὰ λόγια τῆς Γραφῆς μὲ τὴν ἁγία βιοτή του. Ἀφοπλίζει, ἔτσι, καὶ τὸν πιό κακοπροαίρετο ἄνθρωπο καί τόν ὠθεῖ νὰ σκεφτεῖ θετικά, ὅτι ἡ πίστη μας εἶναι ἀλήθεια, γιατί ὑπάρχουν ἄνθρωποι τέτοιοι ποὺ καῖνε καθημερινὰ σὰν λαμπάδες, γιὰ νὰ φωτίζονται οἱ συνάνθρωποι καὶ νὰ δοξάζεται ὁ Θεός, ὄχι μέ λόγια ἀλλά μέ ἔργα ἀγάπης.
Γιὰ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους καὶ γιὰ ἄλλους περισσότερους, ὁ Ἐπίσκοπος καὶ Ποιμενάρχης μας, ἀποτελεῖ τὸ κόσμημα τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας καὶ τὴν ἐν Κυρίῳ καύχηση ὅλων μας καὶ τοῦ καθενός μας ξεχωριστά. Εἴθε ο Κύριος τοῦ Ἀμπελῶνος, Ἰησοῦς Χριστός, νὰ μᾶς τὸν χαρίζει ὑγιῆ καὶ μακροημερεύοντα γιὰ πάρα πολλὰ ἀκόμη χρόνια, πρὸς πνευματικὴ χαρὰ καὶ εὐφροσύνη τοῦ ποιμνίου του.
Αὐτές τίς ἁπλές σκέψεις μέ πολύ σεβασμό προσφέρει, ὡς τό καλύτερο δῶρο γιά τή σημερινή σημαντική ἐπέτειο, ὁ ἅγιος Καθηγούμενος καί ὅλη ἡ Ἀδελφότητα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τῶν ἁγίων Τεσσαράκοντα, ἐκζητώντας τίς πατρικές του εὐχές καί εὐλογίες.

Σημείωση: Η Ομιλία εκφωνήθηκε από τον Αρχιμ. π. Θεόφιλο Μαντζαβράκο αδελφό της Ι. Μονής Αγ. Τεσσαράκοντα Μαρτύρων Σπάρτης στις 31 Αυγούστου 2010, κατά την διάρκεια της θείας λειτουργίας επι την Τριαντακονταετή επέτειο της εις Επίσκοπον χειροτονίας του Μητροπολίτου μας στην Ιερά Μονή Ευαγγελιστρίας Ιέρακος.

Πηγή:http://www.immspartis.gr

ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΤΟΥ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΜΟΥ ΣΤΙΣ ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ

ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΤΟΥ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΜΟΥ
88 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ
Τῆς ΜΑΡΙΑΣ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ Γ. ΓΙΑΤΡΑΚΟΥ
Δρ. Φιλοσ. Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

Μαρτύριο εἶναι ἡ μνήμη ἀλλὰ καὶ χάρισμα. Ὁ ἄνθρωπος ἀξιώθηκε νὰ γνωρίσει τὴν ἠθικὴ χαρὰ καὶ τὴν ἠθικὴ ὀδύνη, ἐπειδὴ δὲν λησμονεῖ. Ἀντίθετα ἡ λήθη λειτουργεῖ διαβρωτικὰ στὴ στρατηγικὴ τῆς Ἱστορίας. Ἡ μνήμη τῶν γεγονότων τῆς Ἱστορίας μας εἶναι τὸ ἰσχυρότερο ἀμυντήριό μας. Αὐτὸ μᾶς κράτησε στοὺς αἰῶνες μὲ τὴν πληθυντική, τὴ διαχρονικὴ ψυχή του, τὸ «ἐμεῖς» τοῦ Μακρυγιάννη.Ἐδῶ καὶ εἰκοσιπέντε αἰῶνες ὁ Αἰσχύλος θέλησε νὰ τοῦ γράψουν στὸν τάφο του ἐπιτύμβιο, ὄχι πὼς στάθηκε ὁ διημιουργὸς τῆς «Ὁρέστειας» ἀλλὰ πὼς πολέμησε στὸ Μαραθώνα. Στὶς δραματικὲς λοιπὸν στιγμὲς τοῦ αἰώνα μας, ποὺ ὁ κόσμος φτωχαίνει, καὶ πληθαίνει ἡ παγκόσμια ἀπόγνωση, ἀξίζει ὅλοι νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι ἕνα μόνο μένει σταθερό: Ἡ Ἑλλάδα μὲ τὴν ἀθάνατη παρακαταθήκη τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἡ Ἑλλάδα πλατιά, ὅσο ὁ κόσμος, καὶ βαθιά, ὅσο ὁ βαθὺς πόντος.
Γιὰ νἀ διαβάσετε ὅλο τὸ κείμενο σὲ ἐκτυπώσιμη μορφὴ πατῆστε ἐδῶ: ΕΛΠΙΔΑ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΜΟΥ

ΠΗΓΗ: Περιοδ. «ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ», Σεπτ. 2002

Πηγή: http://christianvivliografia.wordpress.com

῾Η Νέα ᾿Εποχή ἐπιβάλλει παντοῦ κι ἕναν ὁμοφυλόφιλο (Σχόλιο ᾿Ορθοδόξου Παρατηρητηρίου)

Οἱ παρελάσεις τῶν ὁμοφυλοφίλων, ἕνας ἀπό τούς σύγχρονους πολιορκητικούς κριούς τῆς "Νέας Εποχής"

Ένα απο τα "σημεία των καιρών" είναι και η κατευθυνόμενη εξάπλωση της βδελυρής και Θεομίσητης αμαρτίας της ομοφυλοφιλίας.Μέχρι σήμερα είμαστε θεατές της "εκπαιδευτικής" παγκόσμιας καμπάνιας,υπέρ της ομοφυλοφιλίας και της δήθεν υποστήριξης των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων.

Αυτό όμως που κατα βάση συνέβαινε, ήταν μια παγκόσμια πλύση εγκεφάλου και μια πειθαναγκαστική εξοικείωση με την διαστροφή και την ανωμαλία.

Κατά έναν "μυστήριο" τρόπο σχεδόν σε κάθε ΜΜΕ υπήρχε πάντα διαθέσιμο το "βήμα" σε κάποιον εκπρόσωπο των ομοφυλοφίλων, τον οποίον καλούσαν να μιλήσει επί παντός επιστητού.Είτε η συζήτηση αφορούσε κοινωνικά ζητήματα,είτε εργασιακά, είτε θέματα οικογενειακού δικαίου ,είτε την παιδεία, σχεδόν πάντα θα μετείχε στην "κουβέντα" ένας ομοφυλόφιλος.Αυτό δηλαδή που επιδίωξαν τα νεοεποχήτικα επιτελεία και οι μισθωμένοι αποδομητές της κοινωνίας ,ήταν να επιβληθεί ως "θεσμικός" συζητητής εκείνος που επέλεξε ως τρόπο ζωής την διαστροφή και την αμαρτία.

Φυσικά και κάθε άνθρωπος ανεξαρτητα απο την ηθική και την πνευματική του ...κατάσταση ,τις επιλογές του ή ακόμα και την κοινωνική του συμπεριφορά ,έχει όπως όλοι μας δικαιώματα τα οποία είναι σεβαστά και υποχρεώσεις όπως όλος ο κόσμος.Αυτό ομως που είναι έξω απο κάθε λογική και κοσμική προσέγγιση, είναι η "ιδεολογικοποίηση" μιας προσωπικής επιλογής ,όπως είναι η αμαρτία της ομοφυλοφιλίας, και ο μετασχηματισμός της σε "κίνημα".Η ομοφυλοφιλία , η παιδεραστία όπως και κάθε άλλη διεστραμένη σεξουαλική συμπεριφορά εκ των πραγμάτων δεν μπορούν να παράξουν πολιτικό ή έστω φιλοσοφικό λόγο διότι πολύ απλά δεν είναι προϊόντα πνευματικής αναζήτησης αλλά σαρκικής επιθυμίας και έκφρασης ενστίκτων και ως τέτοια ίσως να ενδιαφέρουν την ψυχιατρική ,την ψυχολογία ,την κοινωνιολογία ή και άλλες επιστήμες που ασχολούνται με την συμπεριφορά του ατόμου.

Σήμερα η πολιτικοστρατιωτική και οικονομική έκφραση της "Νέας Εποχής" ,δηλαδή η "Νέα Τάξη Πραγμάτων", έχει εξαπολύσει γενική "επίθεση" εναντίον των κοινωνιών, με στόχο την επιβολή μιας "παγκόσμιας κυβέρνησης" ,όπως προαναγγέλλουν ήδη οι διάφοροι "πρόδρομοί" της.

Όλα όσα συνδέουν τον άνθρωπο με το παρελθόν πρέπει να ανατραπούν.

"Νέος πατριωτισμός" χωρίς εθνική συνείδηση και ανάγκη αναφοράς στα σύμβολα και την Ιστορία (βλέπε ομιλία Γ.Παπανδρέου ΔΕΘ 2010)

"Νέα οικονομία" χωρίς τις "αγκυλώσεις" των εργατικών δικαιωμάτων ,των συλλογικών συμβάσεων και της προστατευτικής κοινωνικής πολιτικής ( βλέπε Μνημόνιο κλπ αλλά κυρίως τις δηλώσεις των υπερνεοφιλελεύθερων καθηγητών που "κέρδισαν" προ ημερών το νόμπελ της οικονομίας)

"Νεα δημοκρατία"¨:Δενεννοούμε φυσικά το γνωστό Ελληνικό πολιτικό κόμμα (άσχέτως αν και αυτό μαζί με τα άλλα πολιτικά κόμματα του Ελληνικού κοινοβουλίου, υπηρέτησε και υπηρετεί επαξίως τα δόγματα της Νέας Τάξης Πραγμάτων και της Νέας Εποχής),αλλά την ανατροπή του θεσμού της δημοκρατίας και την αντικατάστασή του με ένα αποστεωμένο και απονευρωμένο διακοσμητικό ιδεολογικό υβρίδιο.

Νέα διακυβέρνηση:Πρόκειται για αυτό που ευσχήμως ο Έλληνας πρωθυπουργεύων ονομασε "ηλεκτρονική διακυβέρνηση" και που θα αποτελεί το βασικώτερο δομικό στοιχείο της νέας "Παγκόσμιας Κυβέρνησης".Τα πρώτα "χαδια" αυτής της "Νέας Διακυβέρνησης" δημιούργησαν ρίγος σε εκατομμύρια πολίτες του κόσμου ,οι οποίοι αντιλήφθηκαν ότι ο στόχος της είναι η δημιουργία αποτελεσματικών "συστημάτων διαχείρισης της ελευθερίας" και όχι αυτά που παρουσιάζουν ως δήθεν "κοινωνικά -οικονομικά οφέλη".Τα "εργαλεία" που θα χρησιμοποιηθούν για την αφαίρεση της ελευθερίας και του αυτεξούσιου , είναι αφ΄ενός οι "υποδομές" ( κεντρικά υπολογιστικά συστήματα ,βάσεις δεδομένων, παγκόσμια διασυνδεδεμένο δίκτυο,διαδραστικές λειτουργίες κλπ) και αφ΄ετέρου οι διάφορες "Κάρτες του Πολίτη" (αρχικά) και οι υποδερμικές "λειτουργικές" αποτυπώσεις δηλαδή το "Χάραγμα" (αμέσως μετά).Με απλά λόγια πρώτα θα μας αναγκάσουν να παραλάβουμε την "σφραγίδα" (Κάρτα) και μετά , όταν θα είναι πραγματικότητα η "Παγκόσμια Κυβέρνηση", θα μας "σφραγίσουν".

Νέος πολιτισμός: Είναι κατά βάση ο πολιτισμός που κατασκευάζεται απο λίγους ελέγχεται αυστηρά απο ακόμα λιγότερους και μοιράζεται ως "πνευματική τροφή" στους πολλούς σχεδόν απο παντού.

Είτε είσαι εικαστικός καλλιτέχνης , είτε ποιητής , είτε συγγραφέας ,είτε ηθοποιός ,είτε μουσικός ,είτε ποιητής ,δεν πρόκειται να βγείς απο το περιθώριο και την αφάνεια αν δεν περάσει η δημιουργία σου απο το αυστηρό φίλτρο των νεοεποχήτικων "πολιτιστικών καρτέλ".

Νέα ηθική: Πρόσφατα απο το στόμα ενός Έλληνα (τέως) υπουργού ,ακούσαμε το περίφημο "ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό" και πιστέψαμε όλοι ότι απλώς επρόκειτο για μια αποστροφή του υπερασπιστικού του λόγου, μιας και κατηγορείτο τότε για διαφθορά.Όμως είτε σκόπιμα είτε ασυνείδητα εξέφρασε αυτό ακριβώς που θέλει η "Νέα Εποχή",δηλαδή την δια του νόμου ανατροπή όλου του αξιακού συστήματος που διαμόρφωσαν οι κοινωνίες μετά την έλευση του του μοναδικού Μεσσία που είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός.Δηλαδή αυτό που είναι το ζητούμενο στη "Νέα Ηθική" είναι η απόλυτη αποχριστιανοποίηση των υφισταμένων αξιακών συστημάτων και η κατάργηση κάθε "κόκκινης γραμμής" μεταξύ καλού και κακού.

Για να επιτευχθεί όμως αυτή η ανατροπή, που είναι και η σημαντικώτερη απο όσες αναφέραμε, έπρεπε πρώτα να αμβλυνθεί με κάθε τρόπο η έμφυτη ικανότητα του ανθρώπουυ να διακρίνει το καλό απο το κακό ,το ηθικό απο το ανήθικο,το καθαρό απο το βδελυρό.

Αυτός είναι και ο λόγος που η βδελυρώτερη ανθρώπινη εκτροπή δηλαδή η ομοφυλοφιλία έγινε ο "πολιορκητικός κριός" της "Νέας Εποχής".

Η χρόνια "πλύση εγκεφάλου" μέσω της τηλεόρασης του κινηματογράφου και του θεάτρου, "προλείανε" το έδαφος ώστε να μην υπάρξουν αντιδράσεις όταν π.χ κυκλοφορούσαν στα σχολεία εγκύκλιοι επι εγκυκλίων για τον σεβασμό στην "διαφορετικότητα", την "ομοφοβία" κλπ.Ήταν το πρώτο βήμα της θεσμικής υποστήριξης της ομοφυλοφιλίας απο την πολιτεία , η οποία τα τελευταία χρόνια έχει συνδράμει τα μέγιστα ώστε να καταλήξουμε να λέμε ολοι "ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό"

Ενθαρυμένοι οι ομοφυλόφιλοι απο αυτόν τον "εξουσιαστικό" - παιδαγωγικό ρόλο που τους ανέθεσαν οι νεοεποχήτες εργολάβοι της "Νέας ΗΘικής",πέρασαν στην "επίθεση" και οργανώνουν παντού τις "παρελάσεις" τους (gay parade),προβάλλοντας με τον εμετικώτερο τρόπο την διαστροφή τους όχι μόνο ως "σεξουαλική επιλογή" αλλά και σαν "προοδευτική" στάση ζωής.

Αυτό έγινε και στην γειτονική μας Σερβία της οποία ο λαός καθώς φαίνεται δεν είχε αναισθητοποιηθεί αρκετά ώστε να μην αντιδράσει .

Πιό κάτω μερικές πληροφορίες που βρήκαμε στο ιστολόγιο " Ακτίνες"

Σερβία – Νέοι διαδηλώνουν υπέρ του θεσμού της οικογένειας

Χιλιάδες νέοι άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στο κέντρο του Βελιγραδίου με σύνθημα «Η ζωή είναι με το μέρος μας» και ζήτησαν την ακύρωση της gay παρέλασης.Το πλήθος των νέων κρατούσε σε όλη τη διάρκεια της πορείας του Σερβικές σημαίες, θρησκευτικές εικόνες και άλλα θρησκευτικά διακριτικά .

Porodično protiv Parade ponosa

Δείτε και:

-Σερβία: Επεισόδια για την πορεία ομοφυλόφιλων στο Βελιγράδι

-Σερβία – Προς το παρόν ένας μόνο επίσκοπος υπέγραψε για την ακύρωση της gay παρέλασης στο Βελιγράδι

Αναρτήθηκε από ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ στις 2:25 μ.μ. Copy selction

᾿Επικίνδυνες ἐφαρμογές στό Facebook

Οι εφαρμογές στο Facebook αποτελούν καθημερινή πραγματικότητα για τους λάτρεις του πιο δημοφιλούς κοινωνικού δικτύου τόσο στην Ελλάδα όσο και στον υπόλοιπο κόσμο.

Ποιος μας εγγυάται όμως ότι...

εφαρμογή που μας πρότειναν να εγκαταστήσουμε είναι ασφαλής και δεν θα θέσει σε κίνδυνο τον υπολογιστή μας;

Τον τελευταίο καιρό οι εφαρμογές του Facebook προκαλούν πονοκέφαλο στους ειδικούς διαδικτυακής ασφάλειας.

Δεν μπορείς να ξέρεις πάντοτε ποιος μπορεί να είναι ο δημιουργός μιας εφαρμογής και με ποιόν τρόπο διαχειρίζεται τα δεδομένα που συλλέγει από τους χρήστες που χρησιμοποιούν τη συγκεκριμένη εφαρμογή.

Επίσης δεν μπορείς να ελέγξεις μια εφαρμογή πριν την εγκαταστήσεις οπότε παραμένεις έρμαιο στα χέρια του δημιουργού της εκάστοτε εφαρμογής.

Θα πρέπει πάντοτε να είστε προσεκτικοί με τις εφαρμογές τις οποίες εγκαθιστάτε στο προφίλ σας. Μη δέχεστε όποιο quiz σας εμφανιστεί και όποιο παιχνίδι βρεθεί μπροστά σας!

Ελέγξτε επίσης τις ρυθμίσεις απορρήτου που αφορούν τις εφαρμογές του Facebook. Από το συγκεκριμένο menu μπορείτε να ελέγξετε ποιες εφαρμογές θα μπορούν να έχουν πρόσβαση στα προσωπικά σας στοιχεία και ποιες όχι.

Πηγή:www.secnews.gr

klision

"᾿Εγώ εἰμί τὸ Α καὶ τὸ Ω, ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος, ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος" (᾿Αποκ. κβ΄, 13)