Παιδεία γιά…χάχανα καί λάχανα τοῦ Δημήτρη Νατσιοῦ

 

Ἔχουμε, τρόπον τινά, μία «ζωοκεντρική» ἀντίληψη ὡς πρός τόν τρόπο πρόσ­κτησης τῆς μητρικῆς γλώσσας.

 

 

Ἄν καί διδάσκω σέ μεγάλες τάξεις τοῦ δημοτικοῦ σχολείου, ἐν τούτοις στρώθηκα καί μελέτησα ἐπισταμένως τά βιβλία γλώσσας τῶν μικρότερων τάξεων -Α΄, Β΄, Γ΄- καί κυρίως τῆς Α´ δημοτικοῦ. Θεωρῶ τήν Α´ δημοτικοῦ τήν σπουδαιότερη τάξη τοῦ σχολείου. Στήν πρώτη ἐντυπώνονται ἀνεξίτηλα στήν μνήμη τοῦ παιδιοῦ βασικές ἀρχές καί δεξιότητες. Δραστικότατα ἐπιπλέον ἐπιδροῦν στό παιδί τῆς ἡλικίας αὐτῆς ὁ δάσκαλος καί τό «ἀναγνωστικό». Στά βιβλία γλώσσας ἀποτυπώνεται ἐναργέστατα τό ποιόν τῆς κοινωνίας στήν ὁποία καλεῖται τό μικρό παιδί νά ἐνηλικιωθεῖ.

Ξεφυλλίζοντας τά γλωσσικά ἐγχειρίδια τῆς Α´ δημοτικοῦ ἐντυπωσιάζεσαι ἀπό τόν μεγάλο ἀριθμό δράσεων μέ ζῶα διαφόρων εἰδῶν: κατοικίδια, ἄγρια ζῶα τοῦ δάσους, πτηνά, ἑρπετά, ζῶα ἀγρίων τροπικῶν χωρῶν, ζῶα τῆς θάλασσας, ἀκόμα καί ζωύφια. Ἡ ἐκμάθηση τῶν γραμμάτων τῆς ἀλφαβήτας γίνεται μέσῳ κάποιων ὀλιγόστιχων ποιημάτων, στά ὁποῖα πρωταγωνιστοῦν μόνο ζῶα. Ἔχουμε, τρόπον τινά, μία «ζωοκεντρική» ἀντίληψη ὡς πρός τόν τρόπο πρόσ­κτησης τῆς μητρικῆς γλώσσας.

Παραθέτω κάποια παραδείγματα. Ἄς προσεχθοῦν οἱ εὐφάνταστοι καί ἐξωπραγματικοί συνδυασμοί διαφορετικῶν ζώων σέ κοινές δράσεις.

Σελ. 25. «Γλώσσα», Α´ Δημοτικοῦ: «Ταξιδεύω μέ τό τρένο/ τρέχω, τρέχω δίχως φρένο./ Καί ὁ ἀετός φωνάζει: /Ε, ε, Τιτίνα, πάτα γκάζι».

Σελ. 29. «Ἕνα μυστήριο ἑλικόπτερο εἶδα/ χθές στήν ἐφημερίδα./ Εἶχε ἐλέφαντα πιλότο,/ γιά τιμόνι ἕνα μπισκότο».

Σελ. 31. «Σαλιγκάρι, σαλιγκάρι,/ μήπως νά σέ πῶ Σαλιάρη;/ Μήπως Τάσο; Μήπως Σούλη;/ Μήπως νά σέ πῶ Σπιτούλη».

Σελ. 33. «Τί νά ἔχει τό πακέτο;/ Μήπως κόκορα καρότα;/ Μήπως μία μεγάλη κότα;/ Κι ἅμα ἔχει καναρίνι;/ Ἕνα γλέντι πού θά γίνει!»

Σελ. 38. «Ρινόκερος καί κόκορας/ κότα, ἀετός καί κόρακας/ παρέα περπατᾶνε/ σέ παραλία πᾶνε.

Σελ. 53. «Γιατί γελᾶνε οἱ ἀκρίδες,/ οἱ γορίλες κι οἱ γαρίδες;/ Γιατί ἡ γάτα κάνει μάγια/ γιά νά γίνει κουκουβάγια».

Σελ. 57. «Νά ‘χανα, τί νά ‘χανα,/ νά ‘χανα τά λάχανα./ Ἄχ, μέ τόσα χάχανα/ ἔχασα τά λάχανα». (Ἐξαιρετική ἡ ἔμπνευση, ἀντικατοπτρίζει ἐναργέστατα τό «Νέο Σχολεῖο». Γιά χάχανα καί λάχανα…).

Σελ. 63. «Τί οὐρά νά μοῦ ταιριάζει/ φουντωτή ἤ πουπουλένια;/ Μία οὐρά μέ μαῦρες βοῦλες/ ἤ μέ κόκκινες καρδοῦλες;».

Σελ. 65. «Μέ ἕνα παπούτσι γιά καράβι/ ταξιδεύει τό κουτάβι./ Κάνει τά χέρια τοῦ χωνί,/ βάζει δυνατή φωνή./- Τό καράβι μου βουλιάζει/ κι ὅπου νά ᾽ναι σκοτεινιάζει».

Σελ. 67. «Δέν φοβᾶμαι τό σκοτάδι/ εἶμαι δυνατό κουτάβι./ Οἱ ἀστραπές δέ μέ τρομάζουν/ κι οἱ βροντές μέ διασκεδάζουν».

Ὁλόκληρο τό τεῦχος τῆς «Γλώσσας» κινεῖται σ’ αὐτούς τούς …ἐξωφρενικούς ρυθμούς. Ποιηματάκια, σαχλοειδῆ πολλές φορές, τά ὁποῖα σκαρφίστηκαν οἱ συγγραφεῖς καί πρωταγωνιστές, σέ ἀπίθανους, ἐξωτικούς συνδυασμούς, μόνο ζῶα. Φαίνεται ὅτι οἱ στιχοπλόκοι συγγραφεῖς τῶν βιβλίων πάσχουν ἀπό ἄκρατη ζωοφιλία. Τό βιβλίο συνοδεύεται ἀπό «Τετράδιο Ἐργασιῶν».

Στή σελ. 19, συμπληρώνοντας μέ τά σωστά γράμματα ὁρισμένα κενά, σέ σχετική ἄσκηση, τά παιδιά μαθαίνουν πώς «οἱ φίλοι της κότας Τιτίνας εἶναι ὁ ἀετός, ὁ βάτραχος καί ἡ νυχτερίδα(!), καλύτερος φίλος ὅμως ὁ ἀετός».

Στή σελ. 63, τά παιδιά πληροφοροῦνται ὅτι «στό χορό τῆς νεράιδας πῆγαν ζῶα, ὅπως: τό ἐλάφι καί ἡ φώκια, ὅπως καί τό φίδι(!), ἐνῶ ἀπουσίαζαν (ἄγνωστο γιά ποιό λόγο) ἡ ἀλεποῦ, ἡ ἀρκούδα καί ὁ γάϊδαρος».

Στή σελ. 29. Ὁ ποντικός προσκαλεῖ γιά φαγητό τήν ὀχιά, τόν παπαγάλο καί τό ἄλογο.

Στή σελ. 45 ὁ παπαγάλος χάθηκε καί τόν ψάχνουν ἕνας γορίλας, τό ἄλογο καί ὁ ἱπποπόταμος.

Στή σελ. 49, τό σκουλήκι, ἔμπλεον ποιητικοῦ οἴστρου, λέει στή γάτα: «χαλάλι σου τά λάχανα,/ γιά τόσα χάχανα».

Στό βιβλίο Γλώσσας, στό δεύτερο τεῦχος, συνεχίζεται ἡ λογοτεχνική περιδιάβαση στό βασίλειο τῶν ζώων καί λοιπῶν πλασμάτων τοῦ ματαίου τούτου κόσμου, «ἑρπετά ὧν οὐκ ἐστιν ἀριθμός, ζῶα μικρά μετά μεγάλων».

Σελ. 30-31. Στή συνέλευση τῶν ζώων μέ θέμα «συζήτησης» τήν ἀνεύρεση ἑνός θησαυροῦ, μετέχουν ἡ σαύρα, ὁ ταῦρος, τό μυρμήγκι, ὁ κόκορας, ὁ βάτραχος, ὁ σκύλος, ὁ ποντικός καί ἡ γάτα.

Στή Σελ. 34, μετά ἀπό ἕνα ταξίδι πού ἔκανε ὁ παπαγάλος στήν Ἀφρική, καλεῖ μέ γραπτή πρόσκληση, τό κείμενο τῆς ὁποίας παρατίθεται στό βιβλίο, τούς φίλους του, δηλαδή τόν βάτραχο, τόν ποντικό, τήν κότα, ἀλλά καί τή γάτα, γιά νά τούς δώσει τά διάφορα δῶρα πού ἔχει φέρει.

Σελ. 45. Στή μεγάλη γιορτή γνωριμίας μέ τούς νέους γείτονές της πού ἔκανε ἡ «καφετιά» ἀράχνη, παρευρέθησαν τό ποντίκι, τό κουτάβι, τό παγώνι, δύο γάτες, τό κουνούπι κά τό φίδι.

Στή Σελ. 46, διαβάζουμε ὅτι «ἡ γειτόνισσα ἀράχνη καί ἡ οἰκογένειά της εἶναι ἀκροβάτες. Ἡ καφετιά ἀράχνη πηδάει μέ ἀλεξίπτωτο. Ἐνῶ ἡ μαύρη τρέχει μέ ποδήλατο».

Στήν ἑπόμενη σελίδα (47) μαθαίνουμε τά ἐπαγγελματικά ὄνειρα τῶν «ζωντανῶν». «Ὁ σκύλος θέλει νά γίνει κολυμβητής. Ὁ ποντικός γυμναστής. Ὁ παπαγάλος παλαιστής. Ὁ βάτραχος ποδηλάτης καί ὁ κόκορας διαιτητής».

Σελ. 52. Κατά τήν ἐπιστροφή του ἀπό τήν Ἀφρική τό χελιδόνι δέν ξέχασε «νά φέρει καί μία φωτογραφία τῆς ζέβρας», καλώντας τούς φίλους του νά τό βοηθήσουν νά φτιάξει τή φωλιά του.

Σελ. 68 πάλι προσκλητήρια ζώων. Ὁ Μολύβιος προσκαλεῖ γιά «λογοτεχνική βραδιά» τά ζῶα: γάτα, βάτραχο, κουκουβάγια, νυχτερίδα, μυρμήγκι, χελώνα, λαγό, φίδι, παπαγάλο, σκαντζόχοιρο.

Καί τό δεύτερο τεῦχος τῆς «Γλώσσας», τό ὁποῖο περιέχει πεζά ὡς ἐπί τό πλεῖστον κείμενα, πρωταγωνιστοῦν ζῶα. (Παγκόσμιος πρωτοτυπία καί αὐτή. «Νέο Σχολεῖο» μέ βιβλία πού παραπέμπουν στήν «φάρμα τῶν ζώων»). Παντελής ἀνατροπή τοῦ παραδοσιακοῦ γιά μᾶς τούς Ἕλληνες τρόπου Παιδείας, πού ἤθελε τίς ἀξίες σαρκωμένες καί βιωμένες σέ πρόσωπα (προσωποκεντρική). Ἐλάχιστα, ἀνύπαρκτα τά κείμενα μέ ἀνθρωποκεντρική ἀναφορά. Ποῦ πῆγε ἡ ἀνθρωποποιός ἀποστολή τῆς Παιδείας; Καί ποιεῖς ἄνθρωπο προβάλλοντας ἄνθρωπο καί ὅλες τίς τιμαλφεῖς ἀξίες πού τόν δορυφοροῦν. Ἀνύπαρκτη ἡ οἰκογένεια, τό εὐλογημένο καταφύγιο καί ἔσχατο κάστρο γιά διάπλαση χαρακτήρα. Προγραμμένες ἡ φιλοπατρία, ἡ πίστη, τό φιλότιμο, ἡ ἐργατικότητα καί ἡ ἐντιμότητα. Πῶς νά τίς διδάξεις μέ ὀχιές καί ποντίκια; Κείμενα ἀνόητα, ἄνευρα, φλύαρα, ἄψυχα, μία ἀκατάσχετη καί κουραστική παράθεση συμβάντων ἀπό τήν ὑποτίθεται «ζωή τῶν ζώων». Βιβλία – ντοκιμαντέρ. Τά παιδιά μᾶς φωνάζουν «ἄνθρωπον οὐκ ἔχω» καί ἐμεῖς τούς μαθαίνουμε τά πρῶτα καί κρισιμότερα «γράμματα» μέ βατράχια, φίδια καί κουνούπια…

Νατσιός Δημήτρης

δάσκαλος-Κιλκίς

ΠΗΓΗ: «Ἀντίβαρο», 21/09/2010

http://christianvivliografia.wordpress.com 

῎Ας τολμήσουμε! Μαρία Σωτηρίου

Ἕβδομη ὥρα στή Γ´ Γυμνασίου, στήν πιό ἀπειθάρχητη τάξη τοῦ σχολείου, στό τέλος μιᾶς ἡμέρας δύσκολης, ἀφοῦ τό αἴτημα γιά ἐκδρομή εἶχε ἀπορριφθεῖ. Ὅπως περίμενα, βρέθηκα ἀντιμέτωπη μέ τήν κορυφωμένη ὀργή τῶν οὕτως ἤ ἄλλως θυμωμένων μαθητῶν μου. «Γιατί νά μήν πᾶμε ἐκδρομή;», πετάχτηκε μέ ἀναίδεια ἡ Ἑλένη. Καί σάν νά εἶχε δοθεῖ τό σύνθημα γιά γενική ἐπίθεση, ἄρχισαν ὅλα νά χειρονομοῦν καί νά φωνάζουν ἀσυγκράτητα: «Θά κάψουμε τά ἀπουσιολόγια!», «Θά σπάσουμε τά τζάμια!», «Θά σκάσουμε τά λάστιχα τοῦ Διευθυντῆ. Αὐτός ὁ...». Οἱ φράσεις πού ἀκολούθησαν δέν ἦταν μόνο ἀπρεπεῖς, ἤτανε ἕως βλάσφημες. Τά κοίταζα μέ παγωμένο τρόμο στήν ψυχή. Αὐτά τά πλάσματα πού ἔβριζαν ὥς καί τόν ἴδιο τόν Θεό δέν ἦταν παρά παιδιά μόλις 15 ἐτῶν. Ἦταν τό αὔριο τοῦ κόσμου μας, ὁ κόσμος πού ἑτοιμάζουμε. «Τί περιμένεις;», σχολίασε μελαγχολικά μία συνάδελφος, «Μήπως ἔχουν σπίτια νά τά μεγαλώσουνε;». «Βλέπεις κι αὐτά πού ἔχουν...», ἀπάντησε μέ πικρή εἰρωνεία μιά ἄλλη. «Δέ βρίσκεις ἄκρη μέ τά σημερινά παιδιά. Ἄμα γίνεις μάνα, θά καταλάβεις».

Ὅλη τήν ἡμέρα προσπαθοῦσα νά καταλάβω. Μ᾽ αὐτό τό θλιβερό «γιατί;» ἔτυχε νά περνῶ κεῖνο τό βράδυ ἔξω ἀπό ἕνα στέκι, ὅπου συνάζονται οἱ ἔφηβοι· ἀγόρια καί κορίτσια ρουφούσανε μηχανικά τά καλαμάκια τους, ἐνῶ τά μάτια χαυνωμένα καί ὀρθάνοιχτα, μέναν προσηλωμένα στήν τεράστια ὀθόνη τοῦ ἀπέναντι τοίχου. «Κοίτα, ρέ. Αὐτή...», χυδαῖα σχόλια, ἀπρεπεῖς χειρονομίες, λάγνα βλέμματα. Κοίταξα φευγαλέα τό ἐπίμαχο θέαμα. Κατάλαβα... Τό πιό δημοφιλές reality τῆς τηλεόρασης.

Κατάλαβα. Μετά τό τελευταῖο χτύπημα τοῦ κουδουνιοῦ, τά παιδιά μας θά φοιτήσουν σ᾽ ἕνα ἄλλο σχολεῖο· ἕνα σχολεῖο πού δέν ξέρει ἀπό διαλείμματα, πού δέν ἀπαιτεῖ καμιά προσπάθεια. Ἀρκεῖ νά πατήσεις ἕνα μικρό κουμπί γιά νά ξεδιπλωθοῦνε οἱ μαγικές σελίδες του. Μάθημα πρῶτο: τό πιό δημοφιλές reality: νεαρά κορίτσια θά κυνηγήσουνε μέ κάθε τίμημα τό ὄνειρο μιᾶς ὀμορφιᾶς πού ἐξαργυρώνεται... Μάθημα δεύτερο:  τό πιό δημοφιλές σήριαλ πού τά ὀνόματα τῶν πρωταγωνιστῶν του ἐμφανίζονται σέ ἀφελεῖς παρομοιώσεις στίς ἐκθέσεις τῶν δεκατριάχρονων: μιά νεαρή παρέα κρύβει στούς δεσμούς τῆς «φιλίας» μοιχεῖες, πορνεῖες, ἐγκαταλείψεις παιδιῶν, ἀθέμιτο χρῆμα, δολοπλοκίες, δολοφονίες· ἔνοχα μυστικά πού θά καπηλευτοῦν στό ὄνομα τοῦ τίτλου ὅ,τι πιό ἅγιο, ἁγνό καί ἱερό ποθεῖ ἡ ἀνθρώπινη ψυχή· Ἐδέμ! Τό ψέμα, ἡ μοιχεία, ἡ διαφθορά· Ἐδέμ! ὁ δικός μας Παράδεισος, ἡ ἀπόλυτη ἀντιστροφή.

Καί τά δάχτυλα θά παίζουν στό τηλεκοντρόλ καί τά παιδιά μας θά ἀποκοιμηθοῦν στό φῶς τῆς τηλεόρασης· καί τήν ἄλλη μέρα στίς σχολικές τάξεις θ᾽ ἀγγίζουμε μές στίς ψυχές ἐρείπια: μιά σκέψη ναρκωμένη κι ὅλο τόν κόσμο γυρισμένο ἀνάποδα. Κάθε ἀξία πού ἔχει ὥς τώρα συντηρήσει τή ζωή θά ἐκμηδενίζεται ὡς ἠλίθια μπροστά στό θλιβερό ἀντίστροφο: ὁ ἐσωτερικός πλοῦτος μπροστά στήν ἀπολυτοποίηση τῆς ὀμορφιᾶς, ἡ τιμιότητα στό κυνήγι τοῦ εὔκολου κέρδους, ὁ σεβασμός στήν ἀναίδεια, ἡ ἀφοσίωση τῆς ἀγάπης στήν ἐλευθεριότητα τῆς ἡδονῆς, ἡ πίστη στόν Θεό στή λατρεία τῶν ἀνθρώπινων εἰδώλων. Ἕνας ἀντεστραμμένος κόσμος, ἕνας ἄλλος κόσμος, ἕνας κόσμος ξένος...

Κι ἐγώ, μιά ἁπλή, ἀσήμαντη δασκάλα νά μοχθεῖ· πῶς ν᾽ ἀνορθώσω τά κατεσκαμμένα μέσα τους; Πῶς νά παλέψω αὐτήν τήν τραγική δικτατορία τῆς εἰκόνας ἀφοῦ ἐμεῖς, οἱ μεγαλύτεροι, ἐμεῖς, οἱ ἴδιοι οἱ γονεῖς τους, ἐπιλέγουμε αὐτήν τή μαστρωπό νά δίνει στά παιδιά αὐτά πού δέν προφθαίνουμε; Ἀφοῦ οἱ ἴδιοι μας λαγνεύουμε μ᾽ αὐτήν τή μαστρωπό, ρουφοῦμε συντροφιά μέ τά παιδιά μας τήν ἀποφορά τῶν σκουπιδιῶν της μέσα στό χῶρο τόν πανίερο τῆς προσωπικῆς μας ἐκκλησιᾶς, μέσα στό σπιτικό πού εὐλόγησε τό ἅγιο μυστήριο τοῦ Θεοῦ;

«Δέ βρίσκεις ἄκρη μέ τά σημερινά παιδιά. Τί περιμένουμε;». «Τί περιμένουμε;», ἀπάντησα ἐπαναλαμβάνοντας τό γνώριμο ἀπογοητευμένο ἐρώτημα. «Ὅταν ἡ τηλεόραση παίζει στά σπίτια μας μέρα καί νύχτα, τί νά περιμένουμε;». Μέ κοίταξαν μέ ἔκπληξη οἱ συνάδελφοι. «Δέν ἔχεις ἄδικο», σχολίασε κάποιος σκεφτικά. «Μά, ἄς εἴμαστε ρεαλιστές. Μποροῦμε νά ζήσουμε καί χωρίς τηλεόραση».

Ὄχι, δέν μποροῦμε. Ἄς εἴμαστε ρεαλιστές. Δέν μποροῦμε, γιατί μᾶς πνίγει ἡ μοναξιά κι ἔχουμε ἀνάγκη νά βλέπουμε ἕνα πρόσωπο ἀνθρώπινο, ἔστω καί πίσω ἀπ᾽ τό γυαλί· γιατί στά σπίτια μας ἔχει πέσει σιωπή κι ἔχουμε ἀνάγκη μιά ἀλλότρια φωνή νά πνίξει τήν κραυγή τῆς ἀποξένωσης· γιατί τό σῶμα μας καί ἡ ψυχή μας περιφέρονται κατάκοπα, κι ἔχουμε ἀνάγκη νά ξεδώσουμε, νά δραπετεύσουμε στήν ἐλαφρότητα· γιατί εἶναι ἀφόρητο νά δοῦμε μέσα μας κι ἔχουμε ἀνάγκη νά κοιτοῦμε ἔξω, ὅσο πιό ἔξω γίνεται· γιατί μέ δύο λέξεις ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό ναρκωτικό νά μᾶς κοιμίζει τήν ὀδύνη μας κι ἡ τηλεόραση εἶναι τό πιό εὔκολο, φθηνό, «ἀκίνδυνο» ναρκωτικό πού βρίσκουμε.

Δέν μποροῦμε λοιπόν. Ἀκόμα καί γιά τά παιδιά μας ἡ θυσία θά μᾶς ἤτανε ἀβάσταχτη, γιατί μᾶς λείπει ἡ ἀγάπη, ἡ εἰρήνη, ἡ χαρά· τό ὀξυγόνο τῆς ζωῆς. Ἡ ἀγάπη· ἡ εἰρήνη· ἡ χαρά: Εἶπα αὐτές τίς λέξεις τίς εὐλογημένες μέσα μου κι αὐθόρμητα θυμήθηκα τό στίχο τῆς Γραφῆς· «Ὁ δέ καρπός τοῦ Πνεύματός ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη...». Ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη· ὁ Παράκλητος. Ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη· ὁ Θεός. Κι ἔνιωσα νά φωτίζεται ὁ νοῦς καί ἡ καρδιά μου, ἡ ὕπαρξή μου ὁλόκληρη...

Ἄχ, ἄν μπορούσαμε ἤ μᾶλλον ἄν ἀποφασίζαμε ν᾽ ἀνοίξουμε μιά χαραμάδα μές στή φυλακή τοῦ κόσμου μας, νά ἐλευθερώσουμε τό στριμωγμένο Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ· μιά ἡλιαχτίδα στά θαμπά μας σύννεφα. Ἄχ, ἄν τοῦ δώσουμε τό λίγο, τό ἐλάχιστο τῆς ὕπαρξής μας, ἕνα μονάχα «ἐλθέ καί σκήνωσον». Ἐκεῖνος ἀγαπητικά, φιλόστοργα, σάν τότε τά ψωμιά, θά πολλαπλασιάσει τό ἐλάχιστο, θά κάνει τό λίγο μας πολύ, πολύ: τήν ἐμπειρία τοῦ Θεοῦ· κελάρυσμα χαρᾶς βαθειᾶς καί ἤρεμης, ἁπλοχωριά ἀγάπης· ἡ ἐμπειρία τοῦ Θεοῦ φιλί ζωῆς στήν ἐρημία μας.

Τότε θά κλείναμε τήν τηλεόραση. Τότε δέν θά τολμούσαμε νά τήν ἀνοίξουμε μή μᾶς ληστέψει τή χαρά.

Ὑπάρχουν κάποιοι, κάποιοι ξενιτεμένοι τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο μας πού ζοῦν δίχως τηλεόραση, πού τά παιδιά τους μεγαλώνουν ἰσορροπημένα κι ἀτραυμάτιστα. Εἶναι οἱ ξένοι, οἱ «ἀπόκοσμοι» κι ὅμως οἱ πιό κοντά στόν κόσμο, οἱ πλησίον του· αὐτοί πού τόν κατανοοῦν βαθιά, γιατί βαθιά τόν ἀγαποῦν, γιατί ἀγκαλιάζουν τό λεπρό του σῶμα μέ τόν πόνο τοῦ σταυροῦ. Εἶναι αὐτοί πού βλέπουνε μιά ἄλλη τηλεόραση μέ τή συχνότητα τοῦ Πνεύματος, τίς ὀμορφιές τῆς θεϊκῆς Ἐδέμ.

Ἐκεῖνοι μπόρεσαν. Τό πείραμα τοῦ Παρακλήτου στή ζωή τους πέτυχε. Ὅμως τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ δέν ξέρει διακρίσεις. Ἐκλιπαρεῖ μέ παραπονεμένες οἰμωγές στά βάθη μας.

Ἄς τό τολμήσουμε νά δοκιμάσουμε τή θέση καί τήν ἄρνηση, ἀμφίδρομα· νά ἀνοίξουμε τούς δέκτες τοῦ Θεοῦ, νά κλείσουμε τήν τηλεόραση. Νά κλείσουμε τήν τηλεόραση, ν᾽ ἀνοίξουμε τούς δέκτες τοῦ Θεοῦ.

Σέ ὅσα σπίτια κλείσει ἡ τηλεόραση, τόσα παιδιά θά ἔχουνε δικαίωμα στήν παιδικότητα· τόσο ὁ κόσμος θά ἔχει δικαίωμα στήν ἐλπίδα. Ἄς τό δοκιμάσουμε. Γιά τίς ἀθάνατες ψυχές μας, γιά τήν ἀγάπη τῶν παιδιῶν πού μεγαλώνουμε. Ἀξίζουν, τους τό ὀφείλουμε.

Πηγή:alopsis.gr

῾Η ἀποχαύνωση ὡς παιδαγωγική μέθοδος (Δημήτρης Νατσιός, Δάσκαλος)

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ρωτάς τα παιδιά, τους μαθητές: «τι δώρο θέλεις να σου προσφέρουν οι γονείς, οι συγγενείς, τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, στη γιορτή σου ή στα γενέθλιά σου;».


Παρένθεση: Η ονομαστική εορτή σχεδόν καταργήθηκε. Σχεδόν κανένα παιδί δεν γιορτάζει, δεν κερνάει, δεν προσκαλεί την ημέρα της χριστιανικής γιορτής. Υπάρχουν μόνο τα γενέθλια.

Η δυτικόφερτη φραγκοσυνήθεια έχει επικρατήσει πλήρως. Και αυτά ακόμη τα γενέθλια δεν εορτάζονται στο γονικό σπίτι, αλλά σε κάτι φανταχτερές, ιδιωτικές παιδοφυλακές.

Το παιδί της πόλης, ως γνωστόν, ευρίσκεται υπό διωγμόν από την ευλογημένη πατρική εστία. Φωνάζουν, λερώνουν, γελούν, κλαίνε, μαλώνουν, πεινούν, πράγματα απαράδεκτα για ένα ψευτοπολιτισμό, που θέλει τα πάντα αποστειρωμένα και αποστεωμένα. Ακόμη και μηνύσεις υποβάλλουν ενοχλημένοι γείτονες και περίοικοι κατά παιδικών φωνών.

Ας κάνουν όλοι υπομονή. Οσονούπω θα καθιερωθεί το λεγόμενο ολοήμερο σχολείο, οπότε θα επιστρέφουν εξουθενωμένα, το απόγευμα τα παιδιά στο σπίτι, για να ξαναρχίσει το φροντιστηριακό λαχάνιασμα. Οι γονείς θα περιορίζονται σε μια «καληνύχτα» και ένα «καλημέρα» και μετά θα αναρωτιούνται, εν φόβω και τρόμω, γιατί έμπλεξε αυτό το παιδί.

Σημείωση ακροτελεύτιος της παρένθεσης: στα βιβλία γλώσσας – περιοδικά ποικίλης ύλης του Δημοτικού, δεν υπάρχει ούτε η ελάχιστη νύξη για ονομαστική εορτή. Υπάρχουν μόνο γενέθλια.

Επανέρχομαι στο προλογικό ερώτημα. Τα παιδιά εν χορώ απαντούν: κινητό τηλέφωνο ή υπολογιστή. Και τα παιχνίδια ακόμη που επιθυμούν «διαπλέκονται» με υπολογιστές. Και πώς αλλιώς; Νυχθημερόν βομβαρδίζονται από ελκυστικότατες συσκευές της επικοινωνίας. Όπου και να στρέψουν το βλέμμα τους, αντικρίζουν το «αντικείμενο του πόθου». Γονείς, δάσκαλοι, φίλοι και συγγενείς όλοι μ’ ένα κινητό στο χέρι. Επικοινωνώ άρα υπάρχω.

Όπως προσφυώς ειπώθηκε για να εξασφαλίσουν την συνοχή τους οι κοινωνίες με μνήμη χρησιμοποιούν την ιστορία και οι κοινωνίες χωρίς μνήμη χρησιμοποιούν την επικοινωνία. Διάβασα πρόσφατα επιστολή μητέρας παιδιού της Α΄ Γυμνασίου. Διαμαρτυρόταν γιατί το παιδί της «εισέρχεται ανεξέλεγκτα όσες ώρες αυτή εργάζεται, σε ιστοσελίδες, χρησιμοποιώντας οποιαδήποτε ασύρματη σύνδεση υπάρχει στην πολυκατοικία». Ο φορητός υπολογιστής, υπενθυμίζω, είναι δώρο του υπουργείου, πρώην εθνικής, Παιδείας στα γυμνασιόπαιδα της πρώτης τάξης. Ως συνήθως κατόπιν εορτής οι ενστάσεις.

Τώρα που το υπουργείο προτίθεται από την πρώτη δημοτικού να καθηλώσει τα ανυπεράσπιστα παιδιά μπροστά σε υπολογιστές, θα αντιδράσει κανείς; Απορώ και εξίσταμαι! Δεν κατανοούν οι γονείς το έγκλημα που σχεδιάζεται εις βάρος των παιδιών τους.

Στο προσχέδιο του «νέου σχολείου» που οραματίζεται η διαβιουπουργός, καταγράφεται σαφέστατα ότι όλα, έμβια και άβια, αποκτούν ψηφιακή υπόσταση.

Ακόμη και ο δάσκαλος, ως φυσική παρουσία, ως πρόσωπο θα καταργηθεί. Θα περιοριστεί σε ρόλο, θα χειρίζεται πλήκτρα, τα οποία θα μεταφέρουν στον εγκέφαλο των παιδιών τις αναχωνευμένες στα εργαστήρια του πολυπολιτισμικού – αποχαυνωτικού υπουργείου παιδομαζώματος, πληροφορίες.

Οι νέες γενιές, θα είναι οι μικροί πειθαρχημένοι στρατιώτες, προετοιμασμένοι από ένα σχολείο πνιγμένο από την εμποροχυδαία πραγματικότητα.

Έχω χαρακτηρίσει τα νέα σχολικά βιβλία της γλώσσας, κακέκτυπο του διαδικτύου. Προφανώς στάλθηκαν ως ένα είδος προπαιδείας σ’ αυτό που έρχεται. Ό, τι αντικρίζει ο μαθητής στην τηλεόραση μεταφέρθηκε στο βιβλίο. Συνταγές μαγειρικής, μικρές αγγελίες, διαφημίσεις, κείμενα ανούσια, ολιγόλογα, κείμενα χρήσιμα για την υποβολή μιας αίτησης ή ενός σύντομου βιογραφικού για μια θέση υποαπασχόλησης. Σε μια γλώσσα παρδαλή, τραυματισμένη, μιξοελληνική. «Πολλές ρήσεις έχουμε δει ν’ ανατρέπονται, ποτέ όμως την αποφθεγματική εκδοχή: όπου γλώσσα πατρίς», θα πει ο Ελύτης στον «κήπο με τις αυταπάτες». Αν έβλεπε τα τωρινά βιβλία ίσως θα δυσκολευόταν να γράψει αυτό το «ποτέ».

Σχολείο ψηφιακό είναι σχολείο της ορθοπεταλιάς, για να παραφράσω τον τίτλο ενός σπουδαίου βιβλίου του Γ. Καλιόρη. («Η κοινωνία της ορθοπεταλιάς»). Ένα σχολείο που ξεθεωμένο τρέχει να προλάβει τις δήθεν εξελίξεις, να ανοίξει, όπως λέει ένα κρανιοκενές ευφυολόγημα, στη ζωή.

Όμως το σχολείο, για να παραμείνει σχόλη και σχολή, οφείλει να είναι συντηρητικό, με την απλή και πρωταρχική σημασία της λέξης. Να συντηρεί τα πολυτίμητα τζιβαϊρικά που παρέλαβε απ’ όσους πέρασαν και να τα παραδίδει στους νεότερους, εμπλουτίζοντας, βέβαια, την παράδοση με τα άξια λόγου και μίμησης (αξιόλογα και αξιομίμητα) νεότερα. «Μου φαίνεται ότι ο συντηρητισμός νοούμενος ως συντήρηση, αποτελεί την ίδια την ουσία της εκπαίδευσης, η οποία έχει πάντοτε ως έργο της να περιβάλλει και να προστατεύει κάποιο πράγμα – το παιδί έναντι του κόσμου, τον κόσμο έναντι του παιδιού, το καινούργιο έναντι του παλαιού, το παλαιό έναντι του καινούργιου», εξηγεί η Χάννα Άρεν, ήδη από το 1958, στο απροσπέλαστο δοκίμιό της «η κρίση της εκπαίδευσης».

Πώς όμως να εξηγήσεις την συντηρητική διάσταση που πρέπει να έχει το σχολείο σήμερα, σε ανθρώπους «ξιπασμένους οψίπλουτους», της μάθησης, που υποστηρίζουν ότι «το Νέο Σχολείο είναι πρώτα απ’ όλα ΕΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ ΧΩΡΙΣ... ΤΟΙΧΟΥΣ! Ένα σχολείο ανοικτό στις ιδέες και στην κοινωνία, στην γνώση και το μέλλον, που αξιοποιεί κάθε σύγχρονο εργαλείο. Ο διαδραστικός πίνακας, το ηλεκτρονικό βιβλίο, το ψηφιακό εκπαιδευτικό υλικό, ο προσωπικός μαθητικός υπολογιστής». (Α. Διαμαντοπούλου. Υποψιάζομαι ότι εκείνο το «τοίχους» γράφτηκε αντί του «τείχη». Από κάτι τέτοιες σαπουνόφουσκες παρασύρονται κάποιοι δάσκαλοι και τριγυρίζουν με τους μαθητές τους ολημερίς και ολονυχτίς, τάχα και εκπαιδευτικές επισκέψεις, αντί να στρωθούν να κάνουν μάθημα μες στην τάξη).

Το κακό είναι πως σ’ αυτόν τον τόπο ό,τι δεν έχει πρόσφατη ημερομηνία έχει ποινικοποιηθεί.

Πάσχουμε από άκρατο και άκριτο, ας μου συγχωρεθεί ο όρος, «νεανισμό». (Θυμήθηκα μια φράση του Χάιντεγκερ: «το δέντρο μεγαλώνει από τα κλαδιά του αλλά και από τις ρίζες του»). Βλέπουμε τις ολέθριες συνέπειες αυτού του καταστρεπτικού δόγματος: ό,τι αρέσει στους νέους. Γι’ αυτό και υπολογιστές και διαδίκτυο από το δημοτικό.

Αντί το σχολείο να είναι θεματοφύλακας των τιμαλφών αξιών του Γένους και κάστρο συντήρησης τους, μεταβάλλεται σε πολλαπλασιαστή της περιρρέουσας αμορφωσιάς. Η αναγωγή της αποχαύνωσης σε καινοτόμο παιδαγωγική μέθοδο. Αν υλοποιηθεί η εξαγγελία της διαβιουπουργού σε μερικά χρόνια δίπλα από κάθε σχολείο θα χτίζεται και ένα κέντρο απεξάρτησης των νέων από τις νέες τεχνολογίες.

Πώς να τα εξηγήσεις όμως αυτά σε ανθρώπους που θεωρούν το σχολείο χώρο πειραματισμών, επικοινωνίας, εξουδετέρωσης των κοινωνικών αδικιών και ταξικών ανισοτήτων, εντάξεως των μεταναστών και άλλων εύηχων πραγμάτων;

Θα κλείσω με κάτι που αυτές τις ημέρες μου προκάλεσε «θλίψιν απαρηγόρητον». Προμηθεύτηκα τα αναγνωστικά που είχαν οι μαθητές του δημοτικού πριν από το 1983, πριν ενσκήψει η λαίλαπα του προοδευτισμού. Έχω ενώπιόν μου της Ε΄ δημοτικού. (Στην οποία φέτος διδάσκω). Διαβάζω ονόματα λογοτεχνών που στολίζουν τις σελίδες του: Σολωμός, Παλαμάς, Δροσίνης, Πολέμης, Καρκαβίτσας, Κονδυλάκης, Νιρβάνας, Ξενόπουλος, Παπαδιαμάντης, ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει η πατρίδα μας.

Πιάνω τα τωρινά με τις συνταγές μαγειρικής και τις οδηγίες χρήσης καφετιέρας και απελπίζομαι. (Περίπου 20 συνταγές στις δύο τελευταίες τάξεις του Δημοτικού. Ένα ή δύο τα δημοτικά τραγούδια. Σαφές το μήνυμα: αποκοπεί από τις ρίζες και εθισμό στην ευτέλεια). Σκέφτομαι ότι αν μορφώσουμε μια γενιά Ελλήνων με τα «συντηρητικά» εκείνα βιβλία, θα βγουν άνθρωποι που θα σώσουν την πατρίδα μας. Πράγμα βέβαια αδύνατον, όσο επιβιώνει η τιποτοκρατία.

Υπό τις σημερινές συνθήκες, καθώς θα ‘λέγε και ο ποιητής, «το πιο φρικτό ναυάγιο θα ήταν να σωθούμε».















(Πηγή: "Ρεσάλτο", 9/4/2010)


Διαδίκτυο:alopsis.gr

«Μόνο οἱ θεολόγοι καί οἱ γυμναστές δέν κάνουν ἰδιαίτερα…»

«Μαύρο» χρήμα στα δημόσια σχολεία

του ΔΗΜΗΤΡΗ Η. ΚΟΥΝΙΑ
5.000 και πλέον καθηγητές δημοσίων σχολείων εκτιμάται ότι παραδίδουν παρανόμως ιδιαίτερα μαθήματα

Πρόσφατη έρευνα της Ομοσπονδίας Εκπαιδευτικών Φροντιστών Ελλάδος σε τρία λύκεια της Περιφέρειας έδειξε ότι το 40% των μαθητών της Γ’ Λυκείου επιλέγει ή εξαναγκάζεται να επιλέξει τα ιδιαίτερα.

40 ώρες την εβδομάδα x 40 ευρώ την ώρα x 40 εβδομάδες x 40 καθηγητές/νομό x 51 νομούς = 130.560.000 ευρώ. Η μαθηματική αυτή πράξη δεν είναι η απόδοση ενός εργαζόμενου σε μια επιχείρηση, αλλά η επίσημη εκτίμηση «μαύρου» χρήματος που χάνει, κατά μέσο όρο, το Ελληνικό Δημόσιο κάθε χρόνο από τους διορισμένους καθηγητές που παράλληλα παραδίδουν ιδιαίτερα μαθήματα παρανόμως.

Η επισήμανση αυτή ανήκει στο γενικό γραμματέα της Ομοσπονδίας Εκπαιδευτικών Φροντιστών Ελλάδος κ. Μιχάλη Γράβα, ο οποίος τη μετέφερε στην υπουργό Παιδείας κυρία Άννα Διαμαντοπούλου, σε πρόσφατη συνάντησή τους, μαζί με στοιχεία από όλη την επικράτεια, που αποδεικνύουν ότι μεγάλος αριθμός καθηγητών των δημόσιων σχολείων παρανομούν κατ’ εξακολούθηση.

«Αποτυπώνει πεντακάθαρα ποια είναι η πραγματική παραπαιδεία και ποιος την ασκεί, δηλαδή κυρίως καθηγητές του Δημοσίου που συστηματικά και καθημερινά, χρόνια τώρα, παραβαίνουν το νόμο 1566/85 της Ελληνικής Πολιτείας, φοροδιαφεύγοντας ασύστολα και παραμένοντας ατιμώρητοι από την υπηρεσία τους, αλλά και άλλα μη πιστοποιημένα άτομα, που προβάλλονται σαν “εκπαιδευτικοί”», παρατηρεί στα «Επίκαιρα» ο κ. Γράβας. Σημειώνεται ότι, σύμφωνα με το νόμο 1566/85 για την Εκπαίδευση, και συγκεκριμένα στα άρθρα 13 και 14 αναφέρεται πως «απαγορεύεται η παράδοση ιδιαίτερων μαθημάτων από δασκάλους του Δημοσίου και οι παραβάσεις επισύρουν φυλάκιση μέχρι τριών ετών, ενώ συνιστούν πειθαρχικό αδίκημα, για το οποίο μπορεί να επιβληθεί και η ποινή της οριστικής παύσης από την εργασία».

Οι φροντιστές ζήτησαν από την υπουργό όχι μόνο να διερευνηθεί κάθε υπόθεση, αλλά να ελεγχθεί και το Ε9 όλων των καταγγελλόμενων καθηγητών.

«Οι παραπάνω υπολογισμοί έρχονται να επαληθεύσουν πανηγυρικά όσα λέμε χρόνια τώρα, τόσο για την έκταση όσο και για το μέγεθος της εκπαιδευτικής παραοικονομίας στην Ελλάδα», προσθέτει ο κ. Γράβας και επισημαίνει ότι το πιο σημαντικό είναι το ηθικό κομμάτι της υπόθεσης, «που κάνει τη μεγαλύτερη ζημιά στην κοινωνία μας, δείχνοντας στον νέο το δρόμο της συναλλαγής και γενικότερα τον πλάγιο τρόπο». Ο ίδιος, μάλιστα, υπογραμμίζει ότι «πλάθονται ελαστικές συνειδήσεις, ενώ ταυτοχρόνως καταρρακώνεται η εικόνα και το κύρος του Έλληνα εκπαιδευτικού». Γι’ αυτούς τους λόγους δηλώνει ότι «θα προασπίσουμε την επαγγελματική μας οντότητα με κάθε νόμιμο τρόπο και ότι κάθε υπόθεση, που πέφτει στην αντίληψή μας, θα παίρνει τo δρόμο της Δικαιοσύνης», ενώ ζητά από την κυβέρνηση «να εφαρμόσει το νόμο στο ακέραιο». Απευθύνεται, επίσης, στους γονείς και τους καλεί «να επιλέγουν για τις ανάγκες τους μόνο κάθε νόμιμη δραστηριότητα και να εμπιστεύονται τους ειδικούς».

«Αυτός είναι και ο μόνος τρόπος για να σταματήσουμε το κάθε μορφής πάρεργο ως κοινωνία, όταν η Πολιτεία αδρανεί, για να έχουν οι νέοι περισσότερες ευκαιρίες απασχόλησης και να αποδυναμώνονται όσοι “έξυπνοι” συμπολίτες μας κερδοσκοπούν και φοροδιαφεύγουν καθημερινά, ζητώντας από όλους εμάς να πληρώνουμε το μισθό τους», καταλήγει.
Νούμερα που προκαλούν και η αδιέξοδη εισαγγελική έρευνα

Ο αριθμός των εκπαιδευτικών του Δημοσίου που παραδίδουν ιδιαίτερα μαθήματα, με εξασφαλισμένη πελατεία απ’ τα σχολεία τους και «μαύρο» μισθό, συνεχώς αυξάνεται.

Η αγανάκτηση των καθηγητών – φροντιστών φαίνεται δικαιολογημένη, καθώς ο αριθμός των εκπαιδευτικών του Δημοσίου, που παραδίδουν ιδιαίτερα μαθήματα με εξασφαλισμένη πελατεία απ’ τα σχολεία τους και «μαύρο» μισθό, συνεχώς αυξάνεται. Χαρακτηριστικό είναι ότι σύμφωνα με εκτιμήσεις της Ομοσπονδίας των Φροντιστών και με βάση επίσημες καταγγελίες από όλη την Ελλάδα, ο αριθμός αυτής της κατηγορίας των εκπαιδευτικών ανερχόταν το 2000 στους 500, ενώ σήμερα υπολογίζεται στους 5.000. Ενδεικτικό είναι ότι έρευνα της ΟΕΦΕ, πριν από ενάμιση χρόνο σε τρία λύκεια της περιφέρειας, έδειξε πως το 40% των μαθητών της Γ’ Λυκείου επιλέγει ή εξαναγκάζεται να επιλέξει τα ιδιαίτερα, ενώ πολλοί από αυτούς παρακολουθούν ιδιαίτερα από τους καθηγητές του σχολείου τους έχοντας ως κριτήριο την ευνοϊκή βαθμολογική μεταχείριση. Και βέβαια, όλα αυτά με το αζημίωτο! Σύμφωνα με πληροφορίες, η «ταρίφα» ξεκινά από τα 30 και φτάνει μέχρι και τα 80 ευρώ την ώρα. «Μόνο οι θεολόγοι και οι γυμναστές δεν κάνουν ιδιαίτερα…» σχολιάζει με νόημα ο κ. Γράβας. Ορισμένοι είναι και προκλητικοί, αφού βάζουν ακόμα και αγγελίες σε εφημερίδες.

Η εκτεταμένη διερεύνηση του φακέλου «παραπαιδεία από καθηγητές του Δημοσίου» ξεκίνησε το 2006, όταν ο τότε εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Γιώργος Σανιδάς, λαμβάνοντας υπόψη τα στοιχεία του ινστιτούτου της ΓΣΕΕ για τις δαπάνες των ελληνικών νοικοκυριών για την παραπαιδεία, διέταξε προκαταρκτική έρευνα σε όλη τη χώρα. Παρήγγειλε προκαταρκτικές έρευνες στους διευθύνοντες της εισαγγελίας εφετών, ώστε να διαπιστωθεί εάν κατά παράβαση του νόμου καθηγητές δημόσιων λυκείων παραδίδουν ιδιαίτερα μαθήματα σε μαθητές της Β’ και της Γ’ Λυκείου. Έξι χρόνια πριν, το 2000, η ΟΕΦΕ είχε καταθέσει στο υπουργείο Παιδείας 500 ονόματα διορισμένων εκπαιδευτικών, που ακολουθούσαν αυτή την πρακτική. Από τότε έγιναν εκατοντάδες ΕΔΕ αναφορικά με το θέμα, όμως η υπόθεση κατέληξε στο αρχείο.

Πριν από μία εβδομάδα, η Ομοσπονδία των Φροντιστών κατέθεσε εκ νέου στην υπουργό Παιδείας κυρία Άννα Διαμαντοπούλου το σχετικό φάκελο με όλες τις πρόσφατες υποθέσεις και τα ονόματα καθηγητών του δημόσιου σχολείου από όλη την επικράτεια που έχουν καταγγελθεί ότι παραδίδουν παρανόμως ιδιαίτερα μαθήματα. Οι φροντιστές, μάλιστα, ζήτησαν από την κυρία Διαμαντοπούλου όχι μόνο να διερευνηθεί κάθε υπόθεση, αλλά να ελεγχθεί και το Ε9 όλων των καταγγελλόμενων καθηγητών. Σύμφωνα με πληροφορίες, η υπουργός Παιδείας δεσμεύτηκε να «λύσει» αυτό το γόρδιο δεσμό και να προωθήσει το σχετικό φάκελο στο υπουργείο Οικονομικών για να αναλάβει δράση η ΥΠΕΕ (πρώην ΣΔΟΕ).
Περιστατικά της ντροπής

Στο «φάκελο της ντροπής» περιέχονται πολλές ενδιαφέρουσες περιπτώσεις, όπου κανείς μπορεί να διακρίνει την κατάσταση σήψης, στην οποία έχει φτάσει η ελληνική κοινωνία. Το πιο χαρακτηριστικό που αναφέρεται είναι ένα γεγονός που συνέβη στον Βόλο το Μάιο του 2007. Σύμφωνα με την εφημερίδα Ταχυδρόμος του Βόλου ένας 62χρονος καθηγητής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης συνελήφθη επ’ αυτοφώρω με την κατηγορία της διδασκαλίας ιδιαίτερων μαθημάτων στο σπίτι του. Μάλιστα, όπως περιγράφει η εφημερίδα, κατά την επιχείρηση της αστυνομίας, ο καθηγητής αρνήθηκε να ανοίξει την πόρτα του σπιτιού του, ενώ έκρυψε τους δύο μαθητές, στους οποίους εκείνη την ώρα παρέδιδε μαθήματα, στην ντουλάπα! Κατά τη σύλληψή του, αλλά και την προανακριτική κατάθεση που έδωσε στους αστυνομικούς, ο καθηγητής ανέφερε ότι βοηθούσε τους μαθητές αφιλοκερδώς και ότι τον είχαν επισκεφθεί για να του δώσουν γλυκά. Στο «φάκελο» αναφέρονται επίσης και καταγγελίες με λίστα ονομάτων, τις υπογράφουν ιδιοκτήτες έξι φροντιστηρίων της Λέσβου, οι οποίοι δηλώνουν αγανακτισμένοι από τον αθέμιτο ανταγωνισμό που υφίστανται απ’ τους καθηγητές του Δημοσίου.

Το πιο ενδιαφέρον κεφάλαιο, βέβαια, είναι οι πρακτικές που ακολουθούν οι εν λόγω καθηγητές. Ορισμένοι από αυτούς, επειδή δεν προλαβαίνουν απ’ τα πολλά μαθήματα που έχουν, βάζουν ιδιαίτερα τα μεσάνυχτα! Σύμφωνα με την Ομοσπονδία των Φροντιστών, καθηγητής μαθηματικός λυκείου της Μυτιλήνης προέτρεπε τους μαθητές του σε κατάληψη για να προγραμματίσει καλύτερα τα ιδιαίτερά του! Στο «Φάκελο» αναφέρεται και περιστατικό όπου σε σπίτι καθηγητή Φυσικής που έκανε ιδιαίτερα έγινε έφοδος της ΥΠΕΕ (πρώην ΣΔΟΕ). Βέβαια και ο καθηγητής και οι «δασκαλεμένοι» μαθητές δήλωσαν ότι πρόκειται για δωρεάν βοήθεια και δεν υπήρξαν συνέπειες. Επιπλέον, αναφέρονται περιπτώσεις καθηγητών, οι οποίοι ζήτησαν και πήραν μετάθεση από σχολείο, γιατί βρήκαν «κορεσμένη» την αγορά απ’ τους προϋπάρχοντες σε αυτό εκπαιδευτικούς, αλλά και εκπαιδευτικών του Δημοσίου που αναγκάστηκαν να μην κάνουν ιδιαίτερα μαθήματα σε δικό τους χώρο, αλλά να μετακινούνται από σπίτι σε σπίτι, ελαχιστοποιώντας τον κίνδυνο να συλληφθούν.

Η ΟΕΦΕ αναφέρει, επίσης, ότι παρατηρείται και το εξής φαινόμενο: Ένας καθηγητής να μπαίνει στην τάξη και τις πρώτες εβδομάδες να δίνει τον καλύτερό του εαυτό, μέχρις ότου «κλείσουν» τα ιδιαίτερα, οπότε το «φανταστικό» μάθημα να σταματά και να το διαδέχεται μια τυπική διαδικασία, ώσπου να ολοκληρωθεί η σχολική χρονιά. Παράλληλα, επισημαίνεται ότι σε ορισμένα γυμνάσια έχει παρατηρηθεί το φαινόμενο της «κλίκας» καθηγητών διαφορετικών ειδικοτήτων, που συνεργάζονται στέλνοντας ο ένας στον άλλο ιδιαίτερα. Υπάρχουν και οι περιπτώσεις που καθηγητές τσακώνονται για το ποιος θα πρωτοπάρει ιδιαίτερο. Σε δημοσίευμα επαρχιακής εφημερίδας αναφέρεται ότι σε ένα γυμνάσιο υπήρξε το φαινόμενο ανοιχτής ρήξης –ήρθαν «στα χέρια»– ανάμεσα σε καθηγητές συναδέλφους του ίδιου σχολείου για το μοίρασμα της «πίτας» των ιδιαίτερων μαθημάτων!

Η πλέον νοσηρή φαντασία δεν μπορεί να ξεπεράσει την πραγματικότητα έτσι όπως περιγράφεται από την Ομοσπονδία των Φροντιστών: Μητέρα μαθητή της Β’ Λυκείου από ένα νησί του Αιγαίου, όταν απευθύνθηκε σε καθηγητή του σχολείου για να του ζητήσει να παραδίδει ιδιαίτερα μαθήματα στο παιδί της, έλαβε την ακόλουθη απάντηση: «Λυπάμαι πολύ, αλλά αργήσατε να μου το πείτε. Ήδη έχω κλείσει γι’ αυτή τη χρονιά με 30 ώρες την εβδομάδα».
Δικαστήρια

Υπάρχουν, βέβαια, και οι περιπτώσεις όπου η Δικαιοσύνη παρενέβη. Πρόσφατα κλήθηκε να απολογηθεί ως κατηγορούμενος για «υπόθαλψη εγκληματιών» ο προϊστάμενος της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Λέσβου και 26 καθηγητές Μέσης Εκπαίδευσης, που φέρονται βάσει του ίδιου κατηγορητηρίου να παραδίδουν ιδιαίτερα μαθήματα. Παράλληλα, το 2007 ένας καθηγητής στη Φλώρινα τιμωρήθηκε με φυλάκιση 6 μηνών, γιατί όντας δημόσιος υπάλληλος, παρέβη τις διατάξεις του νόμου 1566/85, παραδίδοντας ιδιαίτερα μαθήματα στους μαθητές. Το ίδιο συνέβη και το 2008 σε καθηγητή στην Κοζάνη, στον οποίο επεβλήθη και παύση 3 μηνών με πλήρη στέρηση των αποδοχών. Επιπλέον, πρόσφατα, σε καθηγητή που έκανε ιδιαίτερα η εφορία επέβαλε πρόστιμο 14.000 ευρώ.
Εύη Χριστοφιλοπούλου (υφυπουργός Παιδείας)
«Στόχος η πάταξη της εισφοροδιαφυγής και της παραπαιδείας»
«Η πρακτική των ιδιαίτερων μαθημάτων είναι μια κοινωνική πραγματικότητα, ένα φαινόμενο που συμβαίνει κατά κόρον στη χώρα μας και στο οποίο δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια, ως μη γνωρίζοντες. Οφείλουμε, ως υπουργείο Παιδείας αλλά και ως κυβέρνηση συνολικά, να το αντιμετωπίσουμε, διότι αποτελεί διπλή πληγή για το εκπαιδευτικό μας σύστημα αλλά και για την οικονομία της χώρας και τα οικονομικά της ελληνικής οικογένειας. Η αντιμετώπιση της παραπαιδείας αποτελεί κεντρικό ζήτημα στην ατζέντα του υπουργείου Παιδείας. Εάν θέλουμε να έχουμε ένα πλήρες και άρτιο σύστημα Δημόσιας Εκπαίδευσης, τότε οφείλουμε να μετατρέψουμε το σχολείο –το νέο ολοήμερο σχολείο– σε ένα κύτταρο παροχής γνώσης και υψηλού επιπέδου εκπαίδευσης, ώστε κάθε εξωσχολική ενισχυτική διδασκαλία να είναι περιττή. Υπάρχει όμως και μια οικονομική διάσταση. Στη βαθύτατη δημοσιονομική κρίση που περνά η χώρα μας, κάθε οικονομική δραστηριότητα που κινείται έξω από τα όρια της οικονομικής και φορολογικής νομιμότητας δεν πρέπει να είναι αποδεκτή. Οι προσπάθειες που καταβάλλει το υπουργείο Οικονομικών για την αντιμετώπιση της παραοικονομίας και της αφορολόγητης οικονομικής δραστηριότητας αποτυπώνονται ξεκάθαρα στο νέο φορολογικό σύστημα. Ταυτόχρονα όμως, τα ιδιαίτερα μαθήματα αποτελούν οικονομική πληγή για τον προϋπολογισμό κάθε νοικοκυριού. Ο στόχος λοιπόν είναι διπλός. Πάταξη αφενός της εισφοροδιαφυγής, για κάθε οικονομική δραστηριότητα, αλλά και πάταξη της παραπαιδείας. Έτσι, καταπολεμούμε την παραπαιδεία, ενισχύοντας την Παιδεία».
Μιχάλης Αμοιραδάκης (πρόεδρος Ομοσπονδίας Εκπαιδευτικών Φροντιστών Ελλάδος)
«Δεν είναι δυνατό ο οποιοσδήποτε νόμιμος επαγγελματικός κλάδος να αφήνεται από την Πολιτεία να πλήττεται από παράνομες δραστηριότητες. Είναι το αυτονόητο, είναι το στοιχειώδες. Και αυτό αφορά όλους τους Έλληνες. Από τη στιγμή που υπάρχει ένα θεσμικό πλαίσιο το οποίο μας δίνει άδεια, λειτουργούμε νόμιμα, πληρώνουμε. Δεν είναι δυνατό δίπλα μας να αφήνονται παράνομες δραστηριότητες, οι οποίες οδηγούν σε απειλή της δουλειάς μας».
Δημήτρης Γκίνης (αντιπρόεδρος ΟΛΜΕ)
«Εμείς δεν καλύπτουμε κανέναν απολύτως καθηγητή του Δημοσίου που μπαίνει σε αυτή τη διαδικασία. Εμείς πάντα ακούμε διάφορα για καταγγελίες, αλλά όταν έρχεται η ώρα να ζητήσουμε στοιχεία ποτέ κανείς δεν μας δίνει τίποτα. Δεν έχουμε στα χέρια μας τέτοια στοιχεία. Δημιουργούν μια κακή εικόνα και, όταν θα έρθει η ώρα για τα στοιχεία, αυτά δεν εμφανίζονται. Σε περίπτωση που αποδειχθεί κάποιο τέτοιο γεγονός, χωρίς καμία κουβέντα, το καταδικάζουμε».
Πηγή:http://m-epikaira.gr