Δήλωση τοῦ Οὖγκο Τσάβες : "Δέν καταντάμε Ελλάδα"...

"Δεν καταντάμε Ελλάδα"...

Στην Ελλάδα όμως δεν τιμωρείται κανένας. Μετά έχουμε την απορία γιατί πιάσαμε πάτο.......

Δήλωση του Ούγκο Τσάβες (Ιούλιος 2010):

Με ρωτάτε γιατί στείλαμε φυλακή όσα στελέχη μας κλέψανε; Γιατί κλέψανε! Και δεν τους τιμωρήσαμε εμείς αλλά οι θεσμοί.
Μου λένε «γιατί άφησες να μπει φυλακή ο υπουργός άμυνας και δεν τον κάλυψες επειδή ήταν προσωπικός σου φίλος;».
Μα... γιατί έκλεψε!
Πρόδωσε την εμπιστοσύνη μας, την πίστη του λαού στη κυβέρνηση.
Πρόδωσαν τον Λαό, τη Δημοκρατία, το Στρατό, την Πατρίδα, το Έθνος; Τιμωρούνται από τη Δικαιοσύνη! Αν τους αφήσεις θα διαφθείρουν κι άλλους.
Γι’ αυτό φυλακίστηκαν. Τιμωρώντας τη διαφθορά κρατάμε γεμάτα τα ταμεία και τη Παγκόσμια Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τη μαφία των τραπεζών μακριά απ’ τα πόδια μας.Δεν καταντάμε Ελλάδα! 

Πηγή:http://kostasxan.blogspot.com

Κώστα Σαρδελῆ: ῎Εθνος, ἐθνοφυλετισμός καί φιλοπατρία. Ποῦ βρίσκεται ἡ ἀλήθεια. ῞Ενα προφητικό κείμενο...

᾿'Από τόν συνεργάτη τοῦ klision ΕΡΙΒΡΕΜΕΤΗ

Toῦ Κώστα Σαρδελῆ (+), Ἀπὸ τὸ βιβλίο του: «Ἡ Εὐρώπη τῶν Φράγκων» (ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 2002)

Πολὺ ἐπίκαιρο ἄρθρο, παρότι τουλάχιστον δεκαετίας. Ἴσως καὶ ἔντονα «προβλεπτικό». Μὲ τὰ καμώματα τῶν ἄχρηστων πολιτικῶν ἀλλὰ περισσότερο μὲ τὴν ἔνοχη ἀνοχὴ καὶ συμμαχία τῶν «σοφῶν» θεολόγων καὶ ἄλλων προοδευτικῶν ἀνοιχτόμυαλων κουλτουριάρηδων (ποὺ δὲν καταλαβαίνουν τὴν γλῶσσα τῆς ἐκκλησιαστικῆς λατρείας...! καὶ ἐπιζητοῦν  τὶς μεταφράσεις γιὰ νὰ χάσουμε ἐντελῶς τὸν μπούσουλα) φτάσαμε σήμερα στὴν παροῦσα οἰκονομικὴ καταστροφή, τὴν ἐθνικὴ ἐξάρτηση  καὶ τὸν διεθνῆ διασυρμό. Κι ἀκόμα δὲν εἴδαμε τίποτα. Ἁπλῶς ἀρχαὶ ὠδίνων εἶναι τὰ μέχρι σήμερα.

Λοιπόν τὸ κατωτέρω κειμενάκι ἀφιερώνεται ἐξαιρετικά σ᾽ὅλους αὐτοὺς τοὺς «σοφούς», μὲ τὴν εὐχὴ νὰ γίνουν καὶ «σοφότεροι».

«ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ»

Δέν ἔχουμε μόνο τούς ψευδο­δια­νοου­μένους, πού μέ τίς νέες ἀνοησίες τους ἀπό κανάλια καί στῆλες ἐφη­μερίδων καί ἄλλων ἐντύπων ἐπιδιώκουν νά ρί­ξουν σέ νέες περιπέτειες τήν κοινωνία μας καί τήν πα­τρίδα μας, ἔχουμε καί τούς ψευδοθεολόγους καί ψευ­δοκοινω­νιο­λόγους καί δέν συμμαζεύεται, πού παί­ζουν μαζί μέ τούς πρώτους στήν ἴδια ὀρχήστρα ἐπι­διώκοντες τούς ἴδιους στόχους: νά ξεριζώσουν ἀπό τήν ψυχή μας τήν αὐτά­δελφη σχέση Ὀρθοδοξίας καί Ἔθνους. Καί γράφουν καί λένε ἄρες μάρες κου­κου­νά­ρες ... Θά ἀσχοληθῶ γε­νι­κώτερα μέ τό φαινόμενο αὐτό γύρω ἀπό τό ὁποῖο ἔχει δημιουργηθῆ μία πλούσια ὕποπτη φιλολογία, πού ἐμ­πλουτίζεται καθημερινά ἐπιτείνοντας τήν ἄκρως ἐπι­κίν­δυνη σύγχυση μεταξύ τοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος ἐντελῶς ἄλλα γνωρίζει ἀπό τήν παράδοσή του.

Πρῶτα-πρῶτα οἱ κύριοι αὐτοί δέν μᾶς λένε τίποτε ἀπο­λύτως καινούργιο –αὐτό γιά νά μή κάνουνε τούς σο­φούς καί τούς τάχα βαθεῖς μελέτες τῆς Ἱστορίας καί τῶν Πατέρων, ἀλλά καί τῆς νεότερης Παράδοσης. Ὅμως, δέν ἔχουν ἐντείνει τυχαῖα τίς προσπάθειές τους τά τελευταῖα χρόνια, καί οἱ προσπάθειές τους αὐτές δέν εἶναι καθόλου ἄσχετες μέ ἄλλες παρεμ­φερεῖς περί «κοι­νω­νίας τῶν πολιτῶν» καί «Εὐρώπης τῶν λαῶν» κ.λπ., πού ἀποσκοποῦν στήν κατάργηση τοῦ Ἔθνους καί στήν σαλατοποίηση τῶν λαῶν – εἶναι γνωστό τό κήρυ­γμά τους γιά πολυθρησκευτική, πολυεθνική καί πολύ­πο­λιτισμική Ἑλλάδα. Διότι ἔτσι πρα­γμα­τοποιεῖται τό προ­αιώ­νιο ὅραμά τους, πού ἀπο­βλέπει στήν περιθω­ριο­ποίηση τῆς Ὀρθοδοξίας καί σέ μία Ἑλλάδα πολυδο­γμα­τική καί πολυθρη­σκευ­τική, δηλαδή ρωσική σαλάτα!

Οἱ ἀνοήτως θεωρητικολογοῦντες θεωροῦν ἐθνοφυλετικά καπρί­τσια τά περί πίστεως καί πατρίδας τοῦ Μα­κρυγιάννη καί τῶν ἄλλων καπεταναίων τοῦ ’21 καί ὅτι κακῶς, κά­κι­στα τό Οἰκουμενικό Πα­τριαρ­χεῖο τοποθέτησε τόν Γερ­μανό Καραβαγγέλη καί τούς ἄλ­λους ἥρωες Ἱεράρχες στή κατασπα­ρασ­σόμενη ἀπό τούς Βουλγάρους Κο­μι­τα­τζῆδες Μα­κεδονία μέ σαφεῖς «ἐθνοφυλετικές», ἐντολές, διότι διαφορετικά ἔπρεπε νά ἀφήση τούς ὀρθοδόξους Βουλγάρους νά ἀλω­νί­ζουν σέ βάρος τῶν Ἑλλήνων ὀρθο­δόξων, γιατί ἔτσι κι ἀλλιῶς ὀρθόδοξοι ἦταν – τί Βούλ­γαροι, τί Ἕλ­ληνες. Αὐτό δέν ἐννοοῦν οἱ «σοφοί»;

Γι’ αὐτούς, λοιπόν, ὁ Ἰωακείμ Γ΄ ἦταν φυλετι­κι­στής, ἐθνικιστής καί ρατσιστής!

Τό τραγικό μέ τούς ἀνοήτους αὐτούς εἶναι, ὅτι τά λένε καί τά γράφουν ἔτσι, ὥστε ὁ ἀναγνώστης ἤ ὁ ἀκροα­τής τους νά πιστεύει, ὅτι γιά τό Ἔθνος καί τά πα­ρά­γωγά του φταῖνε οἱ Ἕλληνες, ὅτι ἐμεῖς εἴμαστε οἱ ὑπεύθυνοι γιά τόν ἐθνικισμό κ.λπ., ἐνῶ τήν ἀπό­λυτη εὐθύ­νη ἔχει ἡ φίλη τους Γαλλία, διότι, ὅπως εἶ­ναι πασί­γνωστο, αὐτή ἐκκόλαψε τό φίδι τοῦ Ἔθνους καί τά πα­ρά­γωγά του, διότι οἱ Ρω­μηοί, ὥς τότε εἶχαν αὐτο­κρατορική – οικουμενικη, ὅλων τῶν σκλάβων ὀρθοδό­ξων λαῶν καί κατέληξε ἐθνική χάρη στή Γαλ­λική Ἐπα­νάσταση καί τήν ἰδέα δημιουργίας Ἐθνῶν ἐνῶ ἡ ἴδια κατέληξε στήν αὐτοκρατορία τοῦ Να­πο­λέοντα…

Τί θέλουν, λοιπόν, οἱ «σοφοί» καί οἱ ὅμοιοί τους, νά ἀφήσουμε τά πράγματα νά τρέχουν ὅπως τρέχουν, ὁδηγοῦντα τήν Πατρίδα μας στήν κα­τα­στροφή, σέ μιά πολυθρησκευτική, πολυπολι­τι­σμική καί πολυεθνική Ἑλλάδα; Καί νομίζουν ὅτι ἡ καρι­κα­τούρα, πού θά προκύψη θά εἶναι Ἑλλάδα ἤ κανένα ἔκτρωμα, Φραγκεστάϊν; Μᾶλλον τό δεύτερο. Καί πῶς νομίζουν, ὅτι θά κόψουν τήν ὕποπτη γι’ αὐτούς συ­νή­θεια τοῦ λαοῦ νά βλέπη τήν Παναγία καί νά τόν ὁδηγῆ ἀπό νίκη σέ νίκη ὅπως στά βο­ρειο­ηπειρωτικά βουνά τό 1940-41; Πῶς εἶναι δυνατό νά βγάλη ἀπό μέ­σα του τή «μαγιά» τοῦ Μακρυγιάννη, ὁ ὁποῖος ταυ­τίζει τήν πατρίδα μέ τή θρησκεία καί τό ἀντίθετο; – καί θρησκεία ἴσον, βέβαια, Ὀρθοδοξία καί ὄχι ὁ­ποιο­δήποτε δόγμα καί ὁποια­δή­ποτε θρη­σκεία. Καί ἄν τά «πολύ» αὐτά εἶναι δυνατά σέ ἄλ­λους λαούς λόγω παραδόσεως, εἶναι δυνατά καί στήν Ἑλλάδα, πού ἔχει μίαν ἐντελῶς ἄλλη παράδοση αἰώ­νων, ἀπό τόν Πατριάρχη Σέργιο καί τόν Κων­στα­ντῖ­νο Παλαιο­λό­γο; Διαβάσανε οἱ «σοφοί» τούς λόγους τοῦ πρωτομάρτυρα τοῦ Γένους Κων­σταντίνου Πα­λαιο­λόγου πρός τό λαό, πού δίνει προ­τεραιότητα στήν θρησκεία-Ὀρθοδοξία ἀπό τήν Πατρίδα, γεγονός πού ἐπαναλαμβάνουν ὅλοι οἱ Πατέρες τοῦ ’21, ἔργο κατ’ ἐξοχήν τῆς ρωμαίϊκης Παράδοσης; Καί τί νομί­ζουν ὅτι θά γίνει οἱ «σοφοί» σέ μιά και­νούργια –πού ὅλοι τήν ἀπευχόμαστε– κρίση, καί ἡ πατρίδα βρεθεῖ σέ κίνδυ­νο, ὅπως βρέθηκε σέ τόσες ἄλλες στιγμές τῆς Ἱστορίας της; Ποιοί θά τήν βοη­θή­σουν; Ποιός θά μπῆ, μπροστά; Ποιός θά διακιν­δυ­νέψη τά πάντα, τά διάφορα «πο­λύ» ἤ ἡ Ὀρθοδοξία, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία του καί τά διάφορα «πολύ» θά προσπαθήσουν νά τή δια­λύ­σουν ὅσο τό δυνατόν γρη­γορότερα; Καί ἄν ἡ Ὀρ­θόδοξη Ἐκ­κλη­σία ἔχει περι­θωριοποιηθεῖ ὡς ἕνα παραπάνω δόγμα καί γιά λό­γους ἀντιφυλετικούς πα­ραμείνει ἀδιάφορη ἐνδιαφε­ρό­μενη μόνο γιά τήν Ὀρ­θόδοξη Πίστη καί τίπο­τε ἄλ­λο, θά τρέξουμε τότε νά ξαναμαζεύουμε τ’ ἀπολει­φά­δια τῆς πατρογονικῆς μας πίστης, ἡ ὁποία θά σφαδά­ζει κάτω ἀπό τά συντρι­πτικά πλήγματα τῶν τεράτων, πού τήν ἀπειλοῦν, γιά νά σώσουμε τό ἐθνισμό μας; ἤ μήπως θά τή σώσουν τά ἄλλα δόγματα, πού δέν ἔχουν καμμιά ἀπολύτως σχέση μέ τήν παράδοσή μας; ἤ μήπως γιά τούς «σο­φούς» καί τούς ὁμοίους τους ἡ Ἑλλά­δα μπορεῖ νά βιώση χωρίς τήν Ὀρθόδοξη Ἐκ­κλη­σία της; Καί ποιός τούς εἶπε, ὅτι ὅταν τό ποίμνιο τῆς Ἐκ­κλη­σίας ἔχει ἐθνικά αἰτήματα καί ἀγωνίζεται καί ἀγωνιᾶ γι’ αὐτά, ἡ Ἐκκλησία του πρέπει νά κάνη τήν κρυφή καί νά λέη στό ποίμνιό της, ὅτι ξέρεις, ἐγώ εἶμαι μόνο γιά τήν  πνευματική σου σωτηρία καί τά ἄλ­­λα εἶναι ἄλλου παπᾶ βαγγέλιο; Καί καλά ἄν εἶναι ἐν τάξει στίς ἐθνικές του ὑποχρεώσεις ὁ «ἄλλος πα­πᾶς», ἄν ὅμως, ὅπως σήμερα, δέν εἶναι; Τί νά πῆ ἡ Ἐκ­­κλη­σία στό ποίμνιο, κόψε τό λαιμό σου; Αὐτά εἶναι κω­μικά πράγματα. Πρέπει νά τό κατά­λάβουμε καλά, ὅτι ὁ πιστός δέν εἶναι χώρια ἀπό τόν πολίτη – πιστός καί πολίτης στή ζωή εἶναι ἕνα καί τό αὐτό. Καί ὅταν ὁ πο­λίτης εἶναι ἀπογοητευμένος ἀπό τήν πολιτική του ἐξου­σία, τότε μοιραία καταφεύγει στήν Ἐκκλησία του, στήν πνευματική του μητέρα νά τόν βοηθήση. Δικαιοῦται καί αὐτός, ὅπως ὅλος ὁ κόσμος, μιά γήϊνη πατρίδα, χωρίς τήν ὁποία θά εἶναι ἕρμαιο καί σκλάβος στίς πατρίδες τῶν ἄλλων. Ποιός ἄνθρω­πος δέν λαχταράει αὐτή τήν πατρίδα. Καί γιατί θά εἶναι ἔνοχος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἄν θυσιασθῆ γι’ αὐτή ἐπειδή κατά τόν Λόγο Του ἡ πα­τρίδα του εἶναι οὐ­ράνια; Ἤ μήπως, ὥσπου νά ἀπο­κτήση τήν οὐράνια μπορεῖ νά καλοβολεύεται σκλαβω­μένος καί νά μήν ἀμύνεται περί πάτρης, ἀλλά ν’ ἀνοίγη τίς πύλες τῶν κάστρων στόν ἐχθρό; Ἡ ἄμυνα γιά τήν γήϊνη πα­τρί­δα, εἶναι ἐθνοφυλετισμός; Εἶναι αἴσθημα ἐχθρικό πρός κανέναν ἄλλο; Τί λένε οἱ «σοφοί»; Καί πῶς μπο­ροῦν νά διαχωρίσουν στήν συνείδηση τοῦ λαοῦ τήν πατρίδα ἀπό τό Ἔθνος καί τό ἀντίθετο; Ἐκτός καί πιστεύουν, ὅτι ζοῦμε στά χρόνια τοῦ Βυ­ζαντίου. Ἀλ­λά μήπως καί αὐτό δέν ἦταν «Πα­τρίδα» γιά τούς λαούς του καί «Ἔθνος» οἱ λαότητές του; Ἤ παίζουμε μέ τίς ἔν­νοιες κάποιων λέξεων, τίς ὁποῖες ἡ ζωή γρά­φει στά παλαιότερα τῶν ὑποδημάτων της; Μπορεῖ, ὅμως, καί νά βρισκόμαστε μπροστά καί στό φαινό­με­νο «οἰκουμε­νι­κῆς» παρα­φροσύνης.

Σάν τόν Θεό κανείς δέν ἀγαπάει τήν ῾Ελλάδα....

Παιδιά, διαδῶστε το, ΑΞΙΖΕΙ! "Θεόφιλος» Κολοκοτρώνης

Αφού η (...........)  κυβέρνηση της Ελλάδος δεν θέλει μνημόσυνα των ηρώων του '21, θα τους κάνομε εμείς με τον δικό μας τρόπο. Θα σημαιοστολίσομε τα σπίτια μας, θα κάνομε τρισάγια και δοξολογίες στες Εκκλησιές μας και θα διαβάσομε αποσπάσματα από την Ιστορία της επανάστασης στα παιδιά μας.

"Θεόφιλος» Κολοκοτρώνης

1 Μαρτίου, 2010 - VatopaidiFriend

Όταν ιδρύθηκε το Ελληνικό Κράτος, μετά την επανάσταση του 1821, οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής προσπαθούσαν η κάθε μία για λογαριασμό της να επηρεάσουν τους πολιτικούς. Έτσι δεν ήταν σπάνιο ν' ακούει κανείς πώς ο τάδε πολιτικός είναι ρωσόφιλος, ο δείνα αγγλόφιλος κ.ο.κ., ανάλογα με τη θέση πού έπαιρνε και ποιά από τις μεγάλες δυνάμεις πίστευε πώς θα βοηθούσε περισσότερο και καλύτερα το νεοσύστατο κράτος.

Κάποτε λοιπόν ρώτησαν και το θρυλικό γέρο του Μωριά, το Θεόδωρο Κολοκοτρώνη:.

Εσύ, στρατηγέ, είσαι άγγλόφιλος;

Όχι, αποκρίθηκε εκείνος.

Είσαι τότε γαλλόφιλος;

Ούτε.

Ε, θα ΄σαι φαίνεται ρωσόφιλος.

Όχι, βέβαια.

Μα τί είσαι τέλος πάντων;

Κι ο Γέρος του Μωριά με τη συνηθισμένη θυμοσοφία του απάντησε:

Εγώ είμαι Θεόφιλος. Γιατί σαν το Θεό κανείς δεν αγαπάει την Ελλάδα

 

-- Πηγή:- VatopaidiFriend (1 Μαρτίου, 2010 )
______________________________________
Σ

ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΑΞΙΕΠΑΙΝΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΤΟΥ "ΑΝΤΙΒΑΡΟΥ"

04 Μαρ 2010

Πηγή:http://makrigiannisvoice.blogspot.com

http://klassikoperiptosi.blogspot.com/2010/03/blog-post_04.html#more

Συλλογή υπογραφών - Πρωτοβουλία του Αντίβαρου για ανάκληση της απόφασης αναστολής του εορτασμού της 25ης Μαρτίου στις ελληνικές διπλωματικές αποστολές του εξωτερικού.

http://www.antibaro.gr/node/1282

Το Αντίβαρο

• μετά από την εκστρατεία ενημέρωσης κατά του Σχεδίου Ανάν το 2004,
• μετά από την πρωτοβουλία για την απόσυρση του βιβλίου Ιστορίας της Στ' Δημοτικού το Δεκέμβριο του 2006 που προκάλεσε πρωτοφανή χιονοστιβάδα αντιδράσεων και οδήγησε στην απόσυρση του εγχειριδίου τον Σεπτέμβριο του 2007,
• μετά από την συνεργασία του με την εφημερίδα Αντιφωνητής στη συλλογή υπογραφών για τη Θράκη τον Ιανουάριο του 2008,
• και ασφαλώς μετά από την επί 9 έτη (2001-2010) συνεχή και αδιάλειπτη ενημέρωση και ανάλυση σε βάθος ζητημάτων που δεν προσελκύουν συχνά την προσοχή των «κεντρικών ΜΜΕ»,

λαμβάνει σήμερα, 3 Μαρτίου 2010, μία νέα πρωτοβουλία: την προσπάθεια ανάκλησης της απόφασης του Υπουργείου των Εξωτερικών για αναστολή των εορταστικών εκδηλώσεων της 25ης Μαρτίου στις διπλωματικές αποστολές της Ελλάδας στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα για λόγους «συμβολισμού»(!) και με βάση την «οικονομική δυσχέρεια της χώρας».

Έτσι, στις 8 Μαρτίου θα αποσταλεί στους αρμόδιους (Υπ.Εξωτερικών, αρχηγούς κομμάτων, Προεδρία της Δημοκρατίας) η παρακάτω επιστολή. Όποιος επιθυμεί μπορεί να την υπογράψει και να συμπεριληφθεί τ' όνομά του στην επιστολή.

Ταυτόχρονα, το Αντίβαρο στέλνει μία δεύτερη επιστολή με παραλήπτες τους όπου γης ομογενειακούς συλλόγους με σκοπό τη δραστηριοποίησή τους και την ανάληψη από την πλευρά τους των εξόδων για τους κατά τόπους εορτασμούς. Προκειμένου όμως να καταστεί δυνατή η διενέργεια των εθιμικών εκδηλώσεων, έστω και με έξοδα των τοπικών συλλόγων, θα πρέπει να ανακληθεί αναστολή τους από το Υπουργείο των Εξωτερικών.

Αν το Υπουργείο κρίνει ότι «για λόγους συμβολισμού» επιβάλλεται η ακύρωση των εκδηλώσεων, εμείς επίσης «για λόγους συμβολισμού» κρίνουμε ότι θα πρέπει να τελεστούν κανονικά οι εορταστικές εκδηλώσεις της Εθνικής μας Εορτής.

Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ: Θέλουμε να εκφράσουμε την αγανάκτησή μας για την απόφαση του Υπουργείου Εξωτερικών να αναστείλει τις εορταστικές εκδηλώσεις της 25ης Μαρτίου στις διπλωματικές αποστολές της Ελλάδος στο εξωτερικό, με πρόσχημα τη δυσχερή δημοσιονομική κατάσταση, και με την αόριστη επίκληση «συμβολικών λόγων» (εφημ. Έθνος, 19/2/2010), δια των οποίων αφήνεται να εννοηθεί πως στην κυβέρνηση υπάρχουν θεωρήσεις, που αμφισβητούν την αξία και το νόημα της Εθνικής μας Επετείου. Αν τα πράγματα είναι όπως παρουσιάζονται στον τύπο (εφημ. Έθνος, 23/2/2010), φοβούμαστε ότι η πολιτική συναίσθηση και η φιλοτιμία των διαχειριστών του Ελληνικού κράτους τελούν μάλλον εν συγχύσει..... Το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, με την εμμονή του στην ακύρωση του εορτασμού της 25ης Μαρτίου στις διπλωματικές αποστολές του εξωτερικού, και την απόρριψη εισηγήσεων πρεσβευτών και προξένων για την άνευ δαπάνης διοργάνωση τέτοιων εκδηλώσεων, εμφανίζεται να δυναμιτίζει αυτή καθαυτή την πολιτική σημασία και την υπόσταση της εθνικής μας επετείου. Θεωρούμε ότι ο εορτασμός της Εθνικής Επετείου στις ελληνικές διπλωματικές αντιπροσωπείες δεν αποτελεί προαιρετική επιλογή για την Κυβέρνηση αλλά χρέος τιμής προς τους προγόνους μας, οι οποίοι έδωσαν την ζωή τους και την περιουσία τους για την ελευθερία και την εθνική ανεξαρτησία του λαού μας. Είναι χρέος της να διατηρεί αλώβητη τη συλλογική μνήμη και την ιστορική συνέχεια του ελληνικού λαού και να διατρανώνει τη λαϊκή κυριαρχία. Αποτελεί, ασφαλώς, και στοιχειώδη υποχρέωση της Ελληνικής κυβερνήσεως προς τους κατά τόπους Έλληνες μετανάστες, ομογενείς και φιλέλληνες, οι οποίοι έχουν με τον τρόπο αυτό την ευκαιρία αφ' ενός να συνεορτάσουν με τους εκπροσώπους της πατρίδος μας την ιερότερη στιγμή της νεώτερης Ελληνικής ιστορίας και αφ' ετέρου να τιμηθούν από την πατρίδα για τη συνεχή προσφορά τους προς αυτήν. Είναι ιδιαίτερα λυπηρό το γεγονός ότι το Υπουργείο Εξωτερικών παραβλέπει το χρέος τιμής της σύγχρονης Ελλάδος προς τους αγωνιστές του 1821, επικαλούμενο «συμβολικούς λόγους» και οικονομικές δυσχέρειες για την ακύρωση των καθιερωμένων δεξιώσεων εορτασμού της εθνικής μας επετείου. Αν πράγματι τα δημόσια οικονομικά είναι σε τέτοια οικτρή κατάσταση ώστε το Ελληνικό κράτος να μην δύναται να διοργανώσει λιτές δεξιώσεις τιμής της 25ης Μαρτίου στις διπλωματικές του αποστολές - όπως έπραξε σε πολύ χαλεπέστερους καιρούς, όταν η Ελλάδα τελούσε υπό ξένη κατοχή και οι Ελληνικές κυβερνήσεις βρίσκονταν εξόριστες στο εξωτερικό- θα αναμέναμε ότι θεσμοί που φέρουν κατά τεκμήριο τη βασική ευθύνη για την οικτρή κατάσταση των δημοσίων οικονομικών (κόμματα, διοίκηση, κοινοβούλιο) θα έβρισκαν τρόπους να εξοικονομήσουν τα όσα ελάχιστα χρειάζονται για την κάλυψη των εξόδων τιμητικών της 25ης Μαρτίου εκδηλώσεων στις κατά τόπους διπλωματικές αποστολές της Ελλάδος. Αν και αυτό θεωρείται αδύνατο, είμαστε σίγουροι ότι οι ομογενειακές οργανώσεις του εξωτερικού θα ήταν πρόθυμες να συμβάλλουν με κάθε τρόπο στην πραγματοποίηση των εορτασμών της Εθνικής μας Επετείου στο εξωτερικό. Για τους ανωτέρω λόγους ζητούμε την άμεση παρέμβασή σας για την άρση της απαράδεκτης αυτής απόφασης. Με Τιμή, ......................... Ονοματεπώνυμο: Email: Επάγγελμα/ιδιότητα: Πόλη:

Στο σημείο αυτό αναπαράγουμε αυτούσια τα δύο δημοσιεύματα του Έθνους

Τα χρήματα δεν θα εξοικονομηθούν, αφού θα διατεθούν για άλλες... συναφείς εκδηλώσεις!! Με μια πρωτοφανή ενέργεια το υπουργείο Εξωτερικών επιβάλλει τη ματαίωση των εορταστικών εκδηλώσεων που οργανώνονται στις ελληνικές πρεσβείες και προξενεία ανά τον κόσμο για λόγους... οικονομίας. Σύμφωνα με εγκύκλιο η οποία στάλθηκε σε όλες τις ελληνικές διπλωματικές Αρχές του εξωτερικού με θέμα «Εορτασμός Εθνικής Επετείου από Αρχές Εξωτερικής Υπηρεσίας υπό παρούσα δυσχερή οικονομική συγκυρία», δίδεται εντολή να μην παρατεθούν οι καθιερωμένες δεξιώσεις για την 25η Μαρτίου. Οπως αναφέρεται, μάλιστα, η ακύρωση των εορταστικών εκδηλώσεων της εθνικής επετείου «κρίνεται σκόπιμη προς εξοικονόμηση πόρων, αλλά και για λόγους... συμβολισμού». Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών (η εγκύκλιος υπογράφεται από τον γ.γ. του υπουργείου Εξωτερικών, πρέσβη Ι. Αλ. Ζέπο), έτσι δεν αφήνει περιθώρια ούτε και για πρωτοβουλίες χρηματοδότησης εκ των ενόντων ή από κατά τόπους ομογενείς της καθιερωμένης δεξίωσης για την εθνική επέτειο, καθώς επισημαίνεται το στοιχείο του... «συμβολισμού». Τα χρήματα δεν θα εξοικονομηθούν καν, καθώς όπως αναφέρεται στην εγκύκλιο θα διατεθούν για κάλυψη άλλων... συναφών εκδηλώσεων!! Τα ποσά τα οποία θα εξοικονομηθούν φυσικά είναι ασήμαντα για τον προϋπολογισμό του υπουργείου Εξωτερικών, καθώς συνήθως πρόκειται για τυπικές δεξιώσεις που όμως έχουν ιδιαίτερη σημασία, όχι μόνο για τις περιοχές όπου ζουν ομογενείς, αλλά και σε άλλες χώρες όπου δίνεται η ευκαιρία για «ανεπίσημη» διπλωματία, ενώ ο εορτασμός της εθνικής εορτής σε μια πρεσβεία έχει έντονο συμβολικό χαρακτήρα για τη διεθνή παρουσία και το κύρος μιας χώρας. Εξάλλου μάλλον αρνητικό μήνυμα εκπέμπει για τη χώρα μας το γεγονός ότι φέτος μόνο οι πρεσβευτικές και προξενικές Αρχές της Ελλάδας σε όλο τον κόσμο δεν θα εορτάσουν την εθνική επέτειο της χώρας τους... Ν. ΜΕΛΕΤΗΣ ΕΘΝΟΣ http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11378&subid=2&pubid=10332843

Επιμένουν για την 25η Μαρτίου! Αντί το υπουργείο Εξωτερικών να παραδεχθεί την γκάφα της κατάργησης -λόγω... οικονομικής κρίσης- του εορτασμού της εθνικής επετείου της 25ης Μαρτίου από τις πρεσβείες μας στο εξωτερικό, επανήλθε δυστυχώς με νέα εγκύκλιο που κάνει ακόμη χειρότερα τα πράγματα. Ετσι, η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΞ με εγκύκλιο που υπογράφεται από τον διευθυντή της ΣΤ’ Γενικής Διεύθυνσης Προσωπικού πρέσβη Γ. Παΐζη απορρίπτει το αίτημα πολλών πρεσβευτών και προξένων να διοργανώσουν αδαπάνως για το ελληνικό Δημόσιο την καθιερωμένη δεξίωση για την εθνική εορτή, προβάλλοντας το επιχείρημα ότι πρέπει να υπάρξει, λέει, ενιαία εικόνα σε όλες τις ελληνικές διπλωματικές αποστολές... http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11420&subid=2&pubid=10408982

Η επιστολή στις ομογενειακές οργανώσεις:

ΑΡΣΗ ΑΝΑΣΤΟΛΗΣ ΕΠΙΣΗΜΩΝ ΕΟΡΤΑΣΜΩΝ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ Εκφράζουμε την αγανάκτησή μας για την απόφαση του Υπουργείου Εξωτερικών για αναστολή των εορταστικών εκδηλώσεων της 25ης Μαρτίου στις διπλωματικές αποστολές της Ελλάδος στο εξωτερικό, με πρόσχημα την δυσχερή κατάσταση των δημοσίων οικονομικών (εφημ. Έθνος, 19/2/2010 κ. 23/2/2010). Ο εορτασμός της Εθνικής Επετείου στις Ελληνικές διπλωματικές αντιπροσωπείες αποτελεί ΧΡΕΟΣ ΤΙΜΗΣ προς τους προγόνους μας, οι οποίοι έδωσαν την ζωή τους και την περιουσία τους ώστε να μπορούν σήμερα να κυβερνούν και να "σιτίζονται στο Πρυτανείο" οι πολιτικοί μας ταγοί και οι λοιποί κυβερνητικοί αξιωματούχοι, και στοιχείωδη υποχρέωση προς τους κατά τόπους Έλληνες μετανάστες, ομογενείς και φιλέλληνες, οι οποίοι έχουν με αυτό τον τρόπο την ευκαιρία αφ' ενός να συνεορτάσουν με τους εκπροσώπους της πατρίδος μας την ιερότερη στιγμή της νεώτερης Ελληνικής ιστορίας και αφ' ετέρου να τιμηθούν από την πατρίδα για την συνεχή προσφορά τους προς αυτήν. Είναι ιδιαίτερα λυπηρό το γεγονός ότι η σημερινή διακυβέρνηση και ο Υπουργός Εξωτερικών και Πρωθυπουργός εμφανίζονται ως μη αντιλαμβανόμενοι το χρέος μας και ως επικαλούμενοι οικονομικές δυσχέρειες για την διοργάνωση των καθιερωμένων δεξιώσεων εορτασμού της εθνικής μας επετείου. Αν πράγματι τα δημόσια οικονομικά είναι σε τέτοια οικτρή κατάσταση ώστε το Ελληνικό κράτος να μην δύναται να διοργανώσει λιτές δεξιώσεις τιμής της 25ης Μαρτίου στις διπλωματικές του αποστολές, όπως έπραξε σε πολύ χαλεπέστερους καιρούς όταν η Ελλάδα τελούσε υπό ξένη κατοχή και οι Ελληνικές κυβερνήσεις βρίσκονταν εξόριστες στο εξωτερικό, θα αναμέναμε ότι, χάριν φιλοτιμίας, θεσμοί που φέρουν κατά τεκμήριο τη βασική ευθύνη για την οικτρή κατάσταση των δημοσίων οικονομικών - κόμματα, διοίκηση, κοινοβούλιο - θα απέκοπταν από τις παχυλές κρατικές τους επιχορηγήσεις τα όσα ελάχιστα χρειάζονται για την κάλυψη των εξόδων λιτών τιμητικών της 25ης Μαρτίου εκδηλώσεων στις κατά τόπους διπλωματικές αποστολές της Ελλάδος. Θεωρούμε ότι, στη σημερινή δύσκολη συγκυρία κατά την οποία ο Ελληνικός Λαός βάλλεται πανταχόθεν, η αναστολή των εκδηλώσεων της 25ης Μαρτίου στέλνει λανθασμένα μηνύματα σε φίλους και εχθρούς και πλήττει το φρόνημα του Ελληνικού Έθνους. Για τους ανωτέρω λόγους καλούμε τις κατά τόπου Ομογενειακές Οργανώσεις και όλους τους Έλληνες του εξωτερικού: 1) Να διαμαρτυρηθούν στο Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών και να απαιτήσουν την άρση της απόφασης αναστολής των επίσημων εορτασμών της 25ης Μαρτίου στις κατά τόπους διπλωματικές αποστολές της Ελλάδος. 2) Να συνδράμουν οικονομικά για τη διενέργεια των εορτασμών αυτών, εφόσον κάτι τέτοιο κριθεί σκόπιμο. 3) Σε περίπτωση που η Ελληνική κυβέρνηση εμμένει στην απόφασή της, ΝΑ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΟΥΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΙΜΗΣ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗΣ για την 25η Μαρτίου ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΕΣ ΑΠΟΣΤΟΛΕΣ.

Συλλήψεις πατριωτῶν στόν ῞Αγιο Παντελεήμονα! (ψηφιοσκόπιο)

῾Ο Θεοδωράκης τά λέει ἔξω ἀπό τά δόντια:μας ξεγέλασαν ΟΛΟΙ ΟΛΟΥΣ, καταχράστηκαν την εμπιστοσύνη ΟΛΟΙ ΟΛΩΝ και χάσαμε τον εαυτό μας και την πατρίδα μας

Δήλωση Μίκη‏ Θεοδωράκη...

Είναι Ντροπή!
Διαβάζω στον Τύπο ότι σε λίγο θα εγκατασταθεί ένα «Διευθυντήριο» στη χώρα μας, που ουσιαστικά θα μας κυβερνά με δικτατορικό τρόπο. Τα μέλη του θα παίρνουν μόνα τους όλες τις καίριες αποφάσεις, οι οποίες θα έχουν το χαρακτήρα τελεσιγράφων, που θα πρέπει η χώρα μας να εφαρμόζει χωρίς δικαίωμα γνώμης.
Τα σκληρά οικονομικά μέτρα που πρόκειται να λάβουν, θα βυθίσουν τις κοινωνικές τάξεις -τη μια μετά την άλλη- σε απόγνωση, που τελικά θα γενικευθεί και θα μας οδηγήσει σε δραματικές κοινωνικές συνθήκες και καταστάσεις.
Το χειρότερο είναι ότι...δεν πρόκειται τίποτα να διορθωθεί. Γιατί οι αιτίες του ΚΑΚΟΥ δεν βρίσκονται στους αριθμούς αλλά στους ανθρώπους.
Που οι πάντες εν γνώσει τους οδήγησαν τη χώρα εκεί που την οδήγησαν, ο καθένας για τους δικούς του λόγους και όλοι μαζί.. Κι εμείς που τους ψηφίζουμε, παρακολουθούμε την κατάσταση πληγωμένοι γιατί μας ξεγέλασαν ΟΛΟΙ ΟΛΟΥΣ, καταχράστηκαν την εμπιστοσύνη ΟΛΟΙ ΟΛΩΝ και χάσαμε τον εαυτό μας και την πατρίδα μας.
Δεν αγαπάμε τον εαυτό μας, δεν αγαπάμε τη χώρα μας και γιʼ αυτό τίποτα δεν μας σώζει.
Έτσι εκεί που φτάσαμε, τουλάχιστον ας μην ευτελιζόμαστε μπροστά στους ξένους..
Είναι ντροπή ένας λαός με πληθυσμό 10 εκατομμυρίων να μην έχει 10 ικανούς ανθρώπους και να χρειάζεται τη βοήθεια των ξένων...
ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ!
Αθήνα, 17.2.2010 - Μίκης Θεοδωράκης

Ευτυχής ο άνθρωπος που γνωρίζει ιστορία- Νατσιός Δημήτρης (Δάσκαλος)

Δημήτρης Νατσιός, «Ὄλβιος ὅστις τῆς Ἱστορίης

ἔσχεν μάθησιν»*

Οι Αμερικανοί, τους συντάκτες του πρώτου συντάγματός τους, το οποίο ψηφίστηκε στην Φιλαδέλφεια το 1787, τους ονομάζουν «πατέρες του έθνους». Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται ο Τζ. Ουάσιγκτον, ο Τ. Τζέφερσον, ο Τζον Άνταμς και ο Γ. Μάντισον, οι οποίοι διετέλεσαν και πρόεδροι των Ηνωμένων Πολιτειών. Περίοπτη θέση στην ιστορία τους κατέχει και ο Αβραάμ Λίνκολν, ο άνθρωπος που κατήργησε την δουλεία (1863) και δολοφονήθηκε γι’ αυτή του την απόφαση. Θυμάμαι, πέρυσι, τον Ιανουάριο λίγο πριν ορκιστεί νέος πρόεδρος των Η.Π.Α., ο Ομπάμιας, προηγήθηκαν κάποια πράγματα.
Πέραν των σαχλοεπιδείξεων και της παρδαλοειδούς φιέστας που οργανώνουν οι Αμερικανοί σε τέτοιες περιπτώσεις, κατά διαστήματα, ανέβαιναν στο βήμα γνωστοί Αμερικανοί καλλιτέχνες, αστέρες πλανητικής εμβέλειας, και διάβαζαν κάποια κείμενα. Τα κείμενα αυτά δεν ανήκαν σε μεγάλους συγγραφείς ή λογοτέχνες τους, όπως θα περίμενε κανείς, αλλά στους «πατέρες του έθνους».
Σε τέτοιες εξαιρετικές περιπτώσεις, αλλά και όταν διακυβεύεται κάτι το σημαντικό ή σε περιόδους κρίσεων (πολεμικών, οικονομικών, κοινωνικών) οι Αμερικανοί προστρέχουν σ’ αυτούς που αγωνίστηκαν, που πολέμησαν για την δημιουργία του έθνους τους. Μ’ αυτό τον τρόπο αναζωπυρώνουν το όποιο αίσθημα εθνικής συνείδησης βιώνει αυτός ο λαός, καλλιεργούν το πνεύμα μεγαλείου και ιστορικής μεγαλοσύνης, το οποίο χρειάζεται ο πάνοπλος Αμερικανός στρατιώτης που πολεμά για την «δημοκρατία και την ελευθερία», μακελεύοντας ανυπεράσπιστους λαούς.
Η υπόμνηση, δηλαδή, του «ευκλεούς» παρελθόντος τους και η παραπομπή στα έργα και στα κείμενα κάποιων εξεχουσών μορφών της ιστορίας τους, λειτουργούν όπως η όψη της σημαίας, συμβολικά και σημειολογικά: «Είστε Αμερικανοί, ένα έθνος με ένδοξη ιστορία αγώνων, οι πατέρες σας, με το αίμα τους δημιούργησαν ένα ζηλευτό και σεβαστό έθνος, φερθείτε αναλόγως». (Αιχμή του δόρατος γι’ αυτό το θέμα αποτελεί το Χόλυγουντ. Σ’ όλα τα κινηματογραφικά προϊόντα και υποπροϊόντα τους, προβάλλεται ο Αμερικανός τιποτ- άνθρωπος, ο πατριώτης - ο ανίκητος «Ράμπο» - εξυμνούνται οι λεγόμενες αμερικανικές αξίες. Εδώ και την αποτρόπαιη γενοκτονία εκατομμυρίων γηγενών Ινδιάνων, την μεταμόρφωσαν σε πολιτιστικό κεφάλαιο, εντάσσοντάς την στις ηρωικές περιόδους της ιστορίας τους, όπως εκφράζεται στα γουέστερν ).
Το ίδιο, νομίζω, ισχύει και σε άλλες «πολιτισμένες» χώρες της Δύσης. Ανατρέχουν στο ιστορικό τους μεγαλείο, ανασύρουν πρόσωπα με έκτακτη συνεισφορά στην πατρίδα και αυτό «δια το μηδεμίαν ετοιμοτέραν είναι τοις ανθρώποις διόρθωσιν της των προγεγεννημένων πράξεων επιστήμης», δηλαδή, οι άνθρωποι διορθώνονται, αντλούν διδάγματα, από την εξέταση και την μελέτη των πεπραγμένων υπό των προγόνων. (Πολύβιος).
Αν όμως αυτά είναι αυτονόητα και... ευνόητα για τις δυτικές χώρες, τις οποίες προσπαθούμε, εκ γενετής ως κράτος να τις μιμηθούμε, εδώ συμβαίνει το εξής σχιζοφρενικό: η αναφορά στο ιστορικό παρελθόν, η «παιδεία και γυμνασία» που αυτό προσφέρει, η παράθεση, ακόμη, κειμένων, λόγων, φράσεων (παλαιότερα τα ονομάζαμε πατριωτικά. Νομίζω ο Παλαμάς είπε ότι «ο πατριωτισμός είναι το οξυγόνο των Ελλήνων»), που μας κληροδότησαν εμβληματικές προσωπικότητες της ιστορίας μας, χαρακτηρίζεται, στιγματίζεται ως οπισθοδρόμηση, προγονολατρία ή προγονοπληξία και, στην χειρότερη περίπτωση, εθνικιστική έξαψη.
Τις προάλλες είχαμε εκλογή (επανεκλογή) του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας. Φαντάζεστε τι θα συνέβαινε, αν πριν από την εκλογή, αναγιγνώσκονταν στο Κοινοβούλιο κείμενα επιφανών προγόνων μας, ηρώων, πατέρων και του δικού μας έθνους; Του Θουκυδίδη ο επιτάφιος «ύμνος στη Δημοκρατία», (το περίφημο «δημοκρατία κέκληται»), του Πλουτάρχου αποσπάσματα από τα αριστουργηματικά «πολιτικά παραγγέλματα», του Μεγάλου Βασιλείου (εκείνο το έξοχο «ο γαρ αληθώς άρχων, ουκ εκ των έξωθεν συμβόλων γνωρίζεται, οίον πορφύρας, χλανίδος και διαδήματος, αλλ’ εκ του έχειν την αρχικήν αρετήν», ο σωστός ηγέτης δεν ξεχωρίζει από τα εξωτερικά μεγαλεία, αλλά από την πολιτική αρετή. Στο έργο του «περί αρχής και εξουσίας»).
Ακόμη τα «απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη το εξαίσιο «είμαστε στο Εμείς», ο λόγος του Κολοκοτρώνη στην Πνύκα, το 1838, στους νέους των Αθηνών. (Να ακουγόταν εκείνο το ωραιότατο «η προκοπή σας... να μη γίνει σκεπάρνι μόνο για το άτομό σας, αλλά να κοιτάξει το καλό της κοινότητας και μέσα εις το καλόν αυτό βρίσκεται και το δικό σας», λόγοι που υπενθυμίζουν την ρήση του Περικλή στους αρχαίους Αθηναίους: «καλώς μεν γαρ φερόμενος ανήρ το καθ’ εαυτόν διαφθειρομένης της πατρίδος ουδέν ήσσον ξυναπόλλυται, κακοτυχών δε εν ευτυχούση πολλώ μάλλον διασώζεται», δηλαδή, με απλά λόγια, αν εσύ προοδεύεις και η πατρίδα σου καταστρέφεται και συ θα καταστραφείς, αν εσύ κακοτυχείς και προοδεύει η πατρίδα σου, θα διασωθείς.
Αν αυτά τα χρυσά λόγια τα είχαν υπ’ όψιν τους τα παντοειδή «λαμόγια» και λιγούρια της εξουσίας που αφάνισαν τον τόπο με τις κλεψιές τους, θα ήμασταν σε καλύτερη μοίρα). Είναι βέβαιο ότι, αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, οι μισοί τρόφιμοι της Βουλής θα κοκκίνιζαν από ντροπή, και οι άλλοι μισοί, οι «προοδευτικοί», από θυμό και οργή.
Τέλος πάντων γράφουμε και κανένα χωρατό, για να αμυνθούμε στην περιρρέουσα σκυβαλοκρατία. (Νομίζω πως κάτι τέτοιο θα είχε υπ’ όψιν του ο Ελύτης, όταν έγραφε στα «δημόσια και ιδιωτικά» τα εξής θαυμάσια: «Να έπαιρνε πότε πότε η συνεδρίαση του Κοινοβουλίου τις προεκτάσεις που παίρνει ένα δάκρυ, όταν διαθλά τις αθλιότητες όλες κι απομένει να λάμπει σαν μονόπετρο»).
Εξαιτίας αυτής της ποινικοποίησης της ιστορίας, κυρίως τα τελευταία χρόνια, από τους τσαρλατάνους της «μεταμοδέρνας» ιστοριογραφίας και λόγω της ανεύθυνης και ανέμπνευστης διδασκαλίας της στο σχολείο, οι περισσότεροι Έλληνες σχηματίζουν την κρίση τους για τα ιστορικά γεγονότα από την τηλεόραση, τις εφημερίδες ή από προχειρογραμμένα, περιοδικά, φυλλάδια και βιβλία. Ισχύει αυτό που έλεγε ο Θουκυδίδης για τους Αθηναίους της παρακμής «ἀταλαίπωρος τοῖς πολλοῖς ἡ ζήτησις τῆς ἀληθείας, καὶ ἐπὶ τὰ ἑτοῖμα (= τα πρόχειρα, τα αναμασημένα, τα στρεβλωμένα) μᾶλλον τρέπονται».
Αποτέλεσμα; Να μένουμε κατάπληκτοι από κάποια γεγονότα («να πέφτουμε από τα σύννεφα», όπως συνήθως λέει ο κάθε κολοκυθολογών δημοσιολόγος) ή να αντιδρούμε πρωτόγονα εξαιτίας τους, να αποδεχόμαστε τις κοτσάνες του κάθε έμμισθου λακέ της Νέας Τάξης, να επικρατεί η σύγχυση, η έλλειψη ιστορικής και επομένως πολιτικής κρίσης.
Η ιστορική παιδεία απουσιάζει κυρίως από τους πολιτικούς μας – αιτία πολλών κακοδαιμονιών και συμφορών. Όπως έλεγε ο Νικόλαος Δραγούμης, προ 150 περίπου ετών: «Το περίεργον είναι ότι όχι μόνο αγνοούσι και απεχθάνονται την ιστορίαν οι ημέτεροι πολιτικοί, αλλά τρέφουσι προς αυτήν βαθυτάτην περιφρόνησιν..
Αφ’ ου δε η ιστορική μάθησις είναι αναγκαία εις τους αναλαμβάνοντας να κυβερνήσωσι κράτη μεγάλα, ισχυρά και στερώτατα, πολύ πλέον απαραίτητος είναι, νομίζω, εις τους κυβερνώντας κράτος μικρόν, ασθενές και κλονούμενον». (Αναμνήσεις, 2, σελ. 316-317). Υπάρχει ένα «αξίωμα» μια, μάλλον, πολύ διαδεδομένη πλάνη, που λέει «η ιστορία επαναλαμβάνεται». Το μόνο που επαναλαμβάνεται σε τούτο τον ταλαίπωρο τόπο, καταθλιπτικά και μονότονα, είναι η πολιτική ανικανότητα.
*Ευτυχής ο άνθρωπος που γνωρίζει ιστορία. (Ευριπίδης)

Νατσιός Δημήτρης - δάσκαλος-Κιλκίς
Από: "Αντίβαρο "

http://aktines.blogspot.com

Εξουσία που «αποδομεί» την κοινωνία -Tου Χρήστου Γιανναρά

᾿Οδυσσεύς τοῦ Klision: Τό ἄρθρο πού ἀκολουθεῖ τό ἀφιερώνω σέ συναδελφό-(συνώνυμον τοῦ ἀεί ζῆν καί φιλαναγνώστη τοῦ ἰστολογίου μας) πού τοῦ ἀρέσει τό γιανναρικό στύλ, χωρίς βέβαια νά ταυτίζεται μέ αὐτό, ἀλλά διατηρεῖ τό δικό του ὕφος γραψίματος.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (7-2-2010)

Το να είσαι Ιταλός, Γάλλος, Βρετανός, Ελληνας ή ό, τι ανάλογο δεν δηλώνει μόνο μια συμβατική, κρατική υπηκοότητα. Δηλώνει ότι «ανήκεις» σε μια συλλογικότητα με μεγαλύτερη ή μικρότερη ώς τώρα διαδρομή στην ανθρώπινη Ιστορία – ανήκεις σε μια γλώσσα, σε μια συνείδηση κοινού παρελθόντος, σε κοινή νοο-τροπία, κοινό θησαύρισμα πείρας που παραδίνεται από γενιά σε γενιά και διαμορφώνει συν-ήθειες, ένα κοινό ήθος, περίπου συλλογικό χαρακτήρα.

Οταν στη μητρική σου γλώσσα (τη γλώσσα που σε πρωτομπόλιασε στην κοινή «λογική»: σε σκέψη και κρίση) η συλλογικότητα σημαίνεται ως «κοινωνία» (δυναμική σχέσεων, συμ-μετοχή και αλληλεξάρτηση στην πραγμάτωση της ζωής), δεν είναι δυνατό να έχεις την ίδια οπτική και την ίδια εκδοχή της πραγματικότητας με συνάνθρωπό σου, καθ’ όλα σεβαστόν και αγαπημένο, που στη μητρική του γλώσσα η συλλογικότητα είναι μόνο «societas», δηλαδή «εταιρισμός επί κοινώ συμφέροντι». Αλλη νοο-τροπία και άλλα αντανακλαστικά σκέψης και πράξης διαμορφώνει το νοηματικό και βιωματικό φορτίο της λέξης «α-λήθεια» και άλλο της λέξης «veritas», διαφορετικό της λέξης «νόμος» και διαφορετικό της λέξης «lex» – το ίδιο και με αναρίθμητα ακόμη ζεύγη λέξεων: «λόγος» και «ratio», «πρόσωπο» και «persona», «δημοκρατία» και «res publica» κ. λπ., κ. λπ.

Διαφορετικόν ανθρωπολογικό τύπο διαμορφώνει μια συλλογικότητα με παρελθόν κατακτητικών κυρίως πολέμων, επιθετικών αναζητήσεων «ζωτικού χώρου», αποικιοκρατικών εθισμών, και διαφορετικόν μια άλλη που αιώνες πολλούς κυρίως αμυνόταν, επιβίωνε χάρη στην πανανθρώπινη εμβέλεια της πνευματικής της πραμάτειας. Διαφορετική νοο-τροπία και ήθος χαρακτηρίζει μια συλλογικότητα που η μεταφυσική της αναφορά ήταν πάντοτε ένας Θεός τιμωρός, αμείλικτος δικαστής και σαδιστής πατέρας, η «αμαρτία» παράβαση νόμου, ενοχή, εξαγοράσιμος κολασμός, και διαφορετική προκύπτει μια συλλογικότητα που ξέρει τον Θεό «νυμφίο», «εραστή μανικώτατον» του ανθρώπου και την αμαρτία «αστοχίαν», «απόπτωσιν από του στόχου», του στόχου πληρότητας της ζωής που είναι ο «όντως έρως».

Δεν ανήκουμε σε «εθνότητα», είναι ανεπαρκέστατη η λέξη. Ανήκουμε σε μια γλώσσα, σε μια κοινή ιστορική εμπειρία, σε μια παράδοση και συνέχεια πείρας, νοοτροπίας, μεταφυσικής ελπίδας. Αλλά αυτό το «ανήκειν», το «συνυπάρχειν» με κοινό, συνεκτικό της συλλογικότητας «τρόπο», βιώνεται και κατανοείται σε συνάρτηση πάντοτε με την καλλιέργεια του καθενός, το αισθητήριό του «ποιότητας» της ζωής.

Οι φτηνοί άνθρωποι του ό, τι φάμε ό, τι πιούμε και ό, τι τέλος πάντων ηδονικό αρπάξουμε, παρακάμπτουν το υπάρχειν (που είναι πάντοτε συνύπαρξη) και λογαριάζουν για ζωή το «έχειν»: Να κατέχουν, να εξουσιάζουν, να τα έχουν όλα υποταγμένα στις απαιτήσεις του εγώ. Καταλαβαίνουν τη συλλογικότητα μόνο σαν «κράτος» και το «ανήκειν» μόνο σαν συμβατική «υπηκοότητα». Λογαριάζουν το κράτος σαν εξουσιαστικό μηχανισμό διαχείρισης των κοινών και τους ενδιαφέρει μόνο για όσα χρηστικά τους παρέχει.

Πολύ συχνά, φτηνοί άνθρωποι ορέγονται τη διαχείριση του κράτους, την εξουσία της διαχείρισης. Οχι για να υπηρετήσουν τον δημιουργικό δυναμισμό της κοινωνικής συνοχής, τη γλώσσα, την ιστορική συνείδηση, τη θησαυρισμένη παράδοση, τη μεταφυσική ελπίδα – είναι ευτελείς άνθρωποι, δεν καταλαβαίνουν τίποτε από αυτά. Διψάνε εξουσία από ιδιοτέλεια και μόνο: Να προβληθεί το εγώ τους, να εξαρτώνται όλοι οι άλλοι από αυτούς, να βρίσκονται συνεχώς στη δημοσιότητα, να εισπράττουν κολακείες και χειροκροτήματα. ΄Η για σκοπιμότητες χυδαίου ηδονισμού: Να μπορούν να κλέβουν το δημόσιο ταμείο, να διαπλέκονται με μεγιστάνες του πλούτου και να δωροδοκούνται, να ζουν με πολυτέλεια ονειρώδη για τις ικανότητές τους και την καταγωγική τους ανέχεια.

Αφού λογαριάζουν τη συλλογικότητα μόνο σαν χρηστικό δεδομένο, ωφελιμιστική πραγματικότητα, τι πιο φυσικό να είναι απάτριδες, διεθνιστές, συνεπέστατοι «αποδομιστές» κάθε μη χρηστικής εκδοχής των θεμελίων της συνύπαρξης – της γλώσσας, της παιδείας, της Ιστορίας, της Τέχνης, της πολιτικής, της μεταφυσικής. Και για να προσδώσουν εγκυρότητα στον πρωτογονισμό του ατομοκεντρισμού, καταφεύγουν στην πιο αναχρονιστική και άκριτη ανάγνωση του Μαρξισμού: Βλέπουν τη συλλογικότητα να συγκροτείται μόνο στη «βάση» των παραγωγικών και ανταλλακτικών σχέσεων, επομένως ο πολιτισμός, οι διαφορές των πολιτισμών, η ποικιλία των παραδόσεων, δεν είναι παρά «εποικοδόμημα» σε αυτή την πρωτεύουσα βάση. Πώς λοιπόν να μην είναι πανέτοιμοι, παίρνοντας την εξουσία, να καταστρέψουν τη γλώσσα, να στρεβλώνουν και κατασυκοφαντήσουν την ιστορία του τόπου τους, να διασύρουν την αξιοπρέπεια του λαού τους, να χλευάσουν τη λαϊκή παράδοση και ευσέβεια, να πρακτορεύσουν (με το αζημίωτο) ξένα συμφέροντα;

Η καταφυγή της μηδενιστικής πολιτικής πρακτικής σε μαρξιστικά ψιμύθια, προκειμένου να εξωραϊστεί ο πρωτογονισμός της ακοινώνητης εγωκεντρικής ύπαρξης, δεν περιορίζει το σύμπτωμα σε μόνη την παράταξη της δήθεν Αριστεράς. Στην Ελλάδα τουλάχιστον, η διαχείριση της Παιδείας ανατίθεται (από κάθε κυβέρνηση οποιουδήποτε κόμματος και πρωθυπουργού) σε άτομα του ανθρωπολογικού τύπου των «αποδομιστών». Και αν υπάρξουν διαμαρτυρίες για την προκλητική αυθαιρεσία και αναίδεια αυτών των ατόμων, ξεσηκώνεται αμέσως μια θαυμαστά συντονισμένη συγχορδία υπερασπιστών της «αποδόμησης», συγχορδία από πριμαντόνες της δημοσιότητας που καλύπτουν όλο το «πολιτικό» φάσμα: από τη νεοφιλελεύθερη Δεξιά ώς την πιο φανταιζίστικη τάχα και Αριστερά.

Οταν έγραφε ο Καβάφης: «... το άριστον εκείνο, Ελληνικός – ιδιότητα δεν έχ’ η ανθρωπότης τιμιοτέραν· εις τους θεούς ευρίσκονται τα πέραν», απηχούσε μιαν επίγνωση της ελληνικότητας αυτονόητη στις μέρες του για μεγάλες πληθυσμικές ομάδες (όχι μόνο ελληνόφωνες). Από μια τέτοια επίγνωση (συνάρτηση καλλιέργειας) στερούν τον Ελληνισμό (τον ελλαδικό και της διασποράς) οι θλιβερές συμπλεγματικές φιγούρες που προσλαμβάνονται στο υπουργείο Παιδείας (με κάθε κυβέρνηση) για να οργανώσουν την κοινωνική άμυνα απέναντι στην απειλή του «εθνικισμού».

Οι πολλοί απλοί άνθρωποι που επενδύουν συναισθηματικά σε ιδεολογικές γενικότητες περί ενδόξων προγόνων και πρωτοπορίας άλλοτε στον πολιτισμό, δεν μπορούν πια να έχουν την επίγνωση της καβαφικής ελληνικότητας. Νιώθουν, όμως, να βιάζεται ο ψυχισμός τους από την πολιτική μεθοδικού αφελληνισμού της ελληνόφωνης (ακόμα) κοινωνίας. Και η μόνη λογική εξήγηση που βρίσκουν γι’ αυτό τον βιασμό, συνάγεται από συμπεριφορές που όζουν «πρακτοριλίκι». Δεν είναι μυστικό ότι ο «ξένος παράγων» θέλει από το ελλαδικό κρατίδιο να απεμπολήσει εσπευσμένα την ελληνικότητα της Κύπρου, της Μακεδονίας, του Αιγαίου – τουλάχιστον.

Ολα έχουν μια τιμή. Εκτός από την καβαφική ελληνικότητα.

᾿Αντώνης Σαμαρᾶς:κάποιοι προσπαθούν να «απαγορεύσουν» την έννοια του Έθνους να μετατρέψουν το Λαό σε «πληθυσμό» χωρίς ταυτότητα ....!

[Σχόλιο ᾿Οδυσσέως: Δεν ἀνήκουμε σέ κανέναν κομματικά. Διατηροῦμε τό δικαιώμα νά ἔχουμε ἐλεύθερη κρίση. ῞Οταν ὑπάρχει ὅμως κάπου ἡ ἀλήθεια, τότε τό ἐπαινοῦμε, ὅπως τά πιό κάτω λόγια τοῦ ᾿Αντώνη Σαμαρᾶ. ῎Ας τοῦ εὐχηθοῦμε νά εἶναι σταθερός στίς ἀπόψεις του καί καλό ἀγώνα, γιά τό καλό τῆς πατρίδας μας.]

Πηγή: http://hellas-orthodoxy.blogspot.com

Α κόμα μια ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΠΑΤΡΙΩΤΗ ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ (Χρόνια Πολλά και για τη σημερινή γιορτή του,όπως και σε όλους τους εορτάζοντες!),στη σημερινή ομιλία του στην ΟΝΝΕΔ:

"προσπάθεια να απαξιωθεί η ιδέα της Πατρίδας"

᾿

Έγινε προσπάθεια να απαξιωθεί η ιδέα της Πατρίδας. Το Σύνταγμά μας, λέει ρητά: «Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα». Και στο ακροτελεύτιο άρθρο του, αναφέρει επίσης ρητά: «Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων…». Κι ενώ ο Λαός και το Έθνος αναφέρονται ως πηγή εξουσίας στο Σύνταγμά μας, κι ενώ ο Πατριωτισμός αναφέρεται ως η έσχατη άμυνα για τη Δημοκρατία μας, κάποιοι προσπαθούν να «απαγορεύσουν» την έννοια του Έθνους να μετατρέψουν το Λαό σε «πληθυσμό» χωρίς ταυτότητα και να «αποδομήσουν» τον Πατριωτισμό!

Τους προειδοποιούμε ότι θα αποτύχουν. Κι όσο προσπαθούν να κάνουν τον Ελληνικό Λαό να ξεχάσει την ταυτότητά του και την Ιστορία του, τόσο περισσότερο θα τον συσπειρώνουν γύρω από τις αξίες και τα ιδανικά του.

Τώρα μας έφεραν και ένα σχέδιο για την άμεση και χωρίς προϋποθέσεις πολιτογράφηση όλων των μεταναστών που βρέθηκαν στην Ελλάδα. Η χώρα μας είναι μοναδική «πύλη εισόδου» ανεξέλεγκτων κυμάτων από μετανάστες. Ολόκληρη η Ευρώπη ανησυχεί γι’ αυτό. Όμως, η σημερινή κυβέρνηση σπεύδει να νομιμοποιήσει τους πάντες. Και να προσελκύσει ακόμα περισσότερους! Τους προειδοποιούμε να το ξανασκεφτούν.

Αγκαλιάζουμε όσους θέλουν να ριζώσουν στη χώρα μας. Θέλουμε να τους δώσουμε την ευκαιρία να γίνουν Έλληνες, αν το θέλουν. Ξέρουμε τη μεγάλη, την τεράστια αφομοιωτική δύναμη που έχει η «ημετέρα Παιδεία», ξέρουμε τη μεγάλη αφομοιωτική δύναμη που έχει η Ελληνική γλώσσα. Θυμόμαστε πάντα αυτό που είχε πει ο Οδυσσέας Ελύτης: Όπου γλώσσα και πατρίς.

Θέση μας είναι να ενσωματώσουμε όσους μπορεί να αντέξει η Ελληνική κοινωνία μέσα από την παιδεία και τον Πολιτισμό μας όπως έκαναν ανέκαθεν οι Έλληνες. Όπως κάνουν σήμερα όλα τα δημοκρατικά κράτη στην Ευρώπη. Όχι να προσελκύουμε τους πάντες και να δίνουμε ιθαγένεια στους πάντες. Θέλουμε την Ελλάδα ανοικτή δημοκρατική κοινωνία. Όχι «περίκλειστο φρούριο». Αλλά ούτε και «ξέφραγο αμπέλι».

Για μια ακόμα φορά,ο Αντώνης Σαμαράς βάζει στη θέση τους όσους ονειρεύονται μια Ελλάδα λαθρομεταναστών και όχι Ελλήνων:παρά την επίθεση που δέχεται από τις πάσης φύσεως "προοδευτικές" δυνάμεις,δεν πρέπει να πτοηθεί,αλλά ΝΑ ΣΚΛΗΡΗΝΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ!Έτσι θα αφουγκραστεί το λαικό αίσθημα του κοσμάκη,που έχει αγανακτήσει τόσο με την πολυπολιτισμική προπαγάνδα όσο και με τα αποτελέσματά της,που βλέπει καθημερινά στους δρόμους.

Ο ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ ΞΕΣΠΑΘΩΣΕ: ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΙΣ "ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ"ΤΗΣ ΘΑΛΕΙΑΣ ΔΡΑΓΩΝΑ

Σε επιστολή της στο Μίκη Θεοδωράκη η κ. Θάλεια Δραγώνα διαμαρτύρεται για συκοφαντική δυσφήμιση εναντίον της. Ο Μίκης, με δική του επιστολή, ξεκαθαρίζει τα πράγματα. *** Η επιστολή της κ. Δραγώνα: 2 Ιανουαρίου 2010 Αγαπητέ Μίκη Θεοδωράκη, Κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες στο διαδίκτυο επιστολή σας προς τον Στέφανο Ληναίο με πολύ απαξιωτικά σχόλια για το πρόσωπό μου και παραθέματα από το δημοσιευμένο έργο μου που είναι όλα παντελώς ψευδή και κατασκευασμένα. Σας ενημερώνω ότι δεν είμαι ιστορικός και δεν γράφω ιστορικά βιβλία. Λόγος σαν «Η ελληνική ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από το 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού. Κοντολογίς κάποιοι από το εξωτερικό μας είπαν τον 19ο αιώνα ότι είμαστε Έλληνες κι εμείς το δεχθήκαμε για να κονομήσουμε (!!!) πουλώντας το παραμύθι ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων», δεν βρίσκεται πουθενά στο δημοσιευμένο έργο μου και δεν χαρακτηρίζει την πανεπιστημιακή και κοινοβουλευτική μου πορεία. Τέτοιου είδους κατασκευάσματα είναι μιας συκοφαντικής εκστρατείας εναντίον μου. Είμαι κοινωνική ψυχολόγος, ερευνώ και γράφω πάνω στις κοινωνικές ταυτότητες έχω δώσει μεγάλο μέρος της ζωής μου για την υπεράσπιση των αρχών της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης σε αυτόν τόπο. Σας στέλνω μέρος των δημοσιεύσεων μου για να κρίνετε εάν όσα παρατίθενται στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο ανταποκρίνονται στην αλήθεια. Εάν διαπιστώσετε ότι είναι κατασκευασμένες φράσεις, σας παρακαλώ πολύ να βρείτε μια ευκαιρία να το δηλώσετε. Σας γράφω επειδή θαυμάζω την αστείρευτη δημιουργικότητά σας και τους αγώνες σας για τη δημοκρατία και είμαι σίγουρη ότι η αναζήτηση της αλήθειας και η προάσπιση των δημοκρατικών αρχών έχει πρώτιστη σημασία για σας. Με εκτίμηση Θάλεια Δραγώνα Σας επισυνάπτω και 2 πρόσφατες συνεντεύξεις μου όπου θα βρείτε και όλα τα παραποιημένα παραθέματα. *** Απάντηση Μίκη: ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ Επιφάνους 1 117 42, Αθήνα τηλ. 210-9214863 fax 210-9236325 e-mail: mikisthe@otenet.grΑυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα προστατεύεται από spam bots, θα πρέπει να έχετε ενεργοποιημένη τη Javascript για να το δείτε Προς την κ. Θάλεια Δραγώνα Καθηγήτρια Κοινωνικής Ψυχολογίας Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην προσχολική ηλικία του Εθνικού και Καποδστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Ναυαρίνου 13, 10680 Αθήνα Αθήνα, 10.1.2010 Αγαπητή κυρία Δραγώνα, Έλαβα την επιστολή και τα βιβλία σας και σας ευχαριστώ. Διάβασα επίσης στο «Βήμα» και τα «Νέα» τις συνεντεύξεις σας, οι οποίες όμως κινούνται μονάχα γύρω από δυο-τρεις φράσεις που σας αποδόθηκαν εδώ και πολύ καιρό, για να διαψευσθούν ύστερα από μεγάλη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση. Οι συνεντεύξεις αυτές και η μεγάλη προβολή τους (σε συνδυασμό με την φίμωση των αντιθέτων απόψεων) δεν πετυχαίνουν τίποτε άλλο παρά να αποκαλύπτουν στον ελληνικό λαό τους πανίσχυρους φίλους σας στα ΜΜΕ αποδεικνύοντας το εύρος και τα ερείσματα αλλά και τον συντονισμό της προσπάθειας που εξυφαίνεται με στόχο την αλλοίωση της εθνικής-ελληνικής μας ταυτότητας. Καθώς και τον τρόμο που δημιουργεί η αυξανόμενη παλλαϊκή αντίδραση στις απόψεις σας, που ακυρώνει την αρχική σας προσπάθεια να εκμεταλλευθείτε την αντίδραση του κ. Καρατζαφέρη βαφτίζοντας όσους διαφωνούν «ακροδεξιούς». Τρόμος που φτάνει σε σημείο να προκαλεί συμπτώματα της «Λύσσας-Σόρος» σε υποταχτικούς κονδυλοφόρους όπως σ’ αυτόν τον δυστυχή κ. Χάρη σε σημερινό (9.1.10) ένθετο αθηναϊκής εφημερίδας. Επειδή τυχαίνει να είμαι ένας από τους πρωτεργάτες αυτής της εκστρατείας για την ενημέρωση του ελληνικού λαού με ρίζες βαθειές στην αληθινή ελληνική Αριστερά από την εποχή του ΕΑΜ, θα ήμουν ο τελευταίος που θα επέτρεπα στον οποιονδήποτε να καπηλευτεί την λέξη και την έννοια «πατρίδα». Το ΕΑΜ και το τότε ΚΚΕ κατέκτησε την εμπιστοσύνη του 70% του λαού μας για την πίστη του και τους αγώνες του για τη Λευτεριά της ελληνικής πατρίδας και την αναγέννηση του ελληνικού έθνους. Με την πεποίθηση ότι υπηρετούμε τα ιδεώδη των Ελλήνων για την ελευθερία και την δημοκρατία από τα βάθη των αιώνων και φτάνοντας ως το «Ελευθερία ή θάνατος» του Κολοκοτρώνη, ορθώσαμε το ανάστημά μας και αναμετρηθήκαμε με το όπλο στο χέρι, με την πιο φονική δύναμη που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα: την χιτλερική Βέρμαχτ, τα ναζιστικά Ες-Ες και την Γκεστάπο, με αμέτρητες θυσίες σε αίμα, βασανισμούς και διώξεις. Ενώ παράλληλα και μέσα σ΄ εκείνες τις σκληρές συνθήκες τιμούσαμε και τρεφόμαστε με τον ελληνικό πολιτισμό για τον οποίο είμαστε περήφανοι και συγχρόνως οραματιζόμαστε τη μελλοντική κοινωνία της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και της «πανανθρώπινης λευτεριάς». Αυτή υπήρξε ως σήμερα η γνήσια και μοναδική Αριστερά, όπου οι λέξεις «έθνος» και «πατρίδα» ήταν για μας δόξα και τιμή και όχι ντροπή όπως τις κατάντησαν χτες και σήμερα ορισμένα γκρουπούσκουλα και ομάδες «διανοουμένων» που στο όνομα της Αριστεράς ντροπιάζουν με τις «ιδέες» και τα καμώματά τους, τους αγώνες και τις θυσίες μας, ενώ δηλητηριάζουν την ανύποπτη νεολαία μας, που η νικήτρια και θριαμβεύουσα ακόμα και σήμερα εθνικοφροσύνη κρατάει στα σκοτάδια, έχοντας καταδικάσει σε λήθη τη σύγχρονη ιστορία μας. Όμως η ακτινοβολία εκείνων των ηρωικών χρόνων αψηφώντας όλα τα εμπόδια εξακολουθεί να εμπνέει το λαό μας, γι’ αυτό και η αντίθεση στην συστηματική απόπειρα που επιχειρείται εδώ και καιρό με στόχο την ουσιαστική ανατροπή της ελληνικής ιστορίας, είναι καθολική και δεν συνδέεται με την α΄ ή την β΄ πολιτική παράταξη αλλά με το σύνολο των Ελλήνων, που γαλουχήθηκε με μια συγκεκριμένη και βαθειά ριζωμένη άποψη για το τι είναι πατρίδα, τι είναι Ελλάδα, τι είναι ιστορία, τι είναι ελληνικός λαός και ελληνικό έθνος. Κι ακόμα γνωρίζει καλά -γιατί τα βιώνει, ποια είναι τα βασικά ιστορικά και πολιτισμικά στοιχεία που μας διέπλασαν από το ΄21 έως σήμερα. Αρνούμενοι και κατεδαφίζοντας όλα αυτά που μας έκαναν αυτούς που είμαστε χτες, προχτές και σήμερα,με το πρόσχημα μιας δήθεν επιστημονικής αναθεώρησης της ιστορικής πραγματικότητας, όπως αποδεικνύεται σε κάθε σελίδα του βιβλίου σας «Τι είν’ η Πατρίδα μας;» στην ουσία αμφισβητείτε ο,τιδήποτε θετικό έπραξε ο λαός αυτός σε όλους τους τομείς του εθνικού μας βίου κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων. Με το βιβλίο σας αποδομείτε τις ιδέες, πεποιθήσεις, τα «πιστεύω», σε σχέση με το ελληνικό έθνος και τις ρίζες του, δηλαδή όλα αυτά που ενέπνευσαν και παρακίνησαν τον λαό μας. Όμως αν στις αρχές του 19ου αιώνα δεν υπήρχαν οι ιδέες για τη συνέχεια του ελληνικού έθνους και όλα τα «πιστεύω» που εσείς σήμερα απορρίπτετε ως άνευ ουσιαστικού περιεχομένου και εκτός ιστορικής πραγματικότητας, τότε δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν η Επανάσταση του ΄21, το κίνημα του Φιλελληνισμού, το δημοκρατικό κίνημα του Μακρυγιάννη, η αποπομπή του Όθωνα, οι Βαλκανικοί πόλεμοι, η Εθνική Αντίσταση. Δεν θα υπήρχε ο Άρης Βελουχιώτης. Και όχι μονάχα αυτός, γιατί σύμφωνα με κείνα που επιχειρείτε να διδαχθούν τα παιδιά μας, δεν θα υπήρχε ούτε ένας αντάρτης, μιας και ΟΛΟΙ πήραν τα όπλα για την Ελλάδα και την Πατρίδα. Ενώ αν είχαν τα μυαλά τα δικά σας, δηλαδή εξέταζαν το «επιστημονικώς ορθόν», θα τα βρίσκανε μια χαρά με τους Γερμανούς που εξ άλλου το μόνο που ζητούσαν από μας ήταν να τους παραχωρήσουμε την άδεια χρήσης των λιμανιών και των αεροδρομίων μας. Κατά τον ίδιο τρόπο δεν θα υπήρχαν οι δημοκρατικοί αγώνες και η Αντίσταση κατά της χούντας. Δεν θα υπήρχαν ο Σολωμός, ο Κάλβος, ο Παλαμάς, ο Καβάφης, ο Καλομοίρης,ο Καζαντζάκης, o Σικελιανός, ο Σεφέρης, ο Ρίτσος, ο Τσαρούχης, ο Ελύτης, ο Χατζιδάκις, ο Εγγονόπουλος,ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, ο Παρθένης, ο Καμπανέλλης, ο Γεωργουσόπουλος, ο Κουν, ο Μινωτής, ο Κακογιάννης, ο Αγγελόπουλος. Όπως δεν θα υπήρχαν οι διανοητές, οι φιλόσοφοι, οι μεγάλοι πολιτικοί ηγέτες από τον Τρικούπη και τον Βενιζέλο ωε τον Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν θα υπήρχαν τα μεγάλα κινήματα όπως των δημοτικιστών και των φοιτητών. Δεν θα υπήρχε το κίνημα για την Κύπρο ούτε οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης προς τα σημερινά θύματα του επιθετικού ιμπεριαλισμού, την Γιουγκοσλαυία, την Παλαιστίνη, το Αφγανιστάν και το Ιράκ. Και δεν θα συνέβαιναν προ παντός εκείνες οι πράξεις, που αποδεικνύουν την ιδιαιτερότητα του λαού μας, που τόσο επίμονα σαρκάζετε, όπως το ΟΧΙ το 1940 και η μάχη της Κρήτης, καθώς και το ότι ανάμεσα σε όλους τους ευρωπαίους, μονάχα η Ελλάδα αρνήθηκε να ντύσει τα παιδιά της με την στολή της Βέρμαχτ και να τα στείλει στο ανατολικό μέτωπο. Χάρη στις μοναδικές μέσα στην κατεχόμενη Ευρώπη παλλαϊκές διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας με χιλιάδες νεκρούς, τραυματίες και εκτοπισμένους σε στρατόπεδα θανάτου. Κι αυτό γιατί οι εθνικοί και δημοκρατικοί μας αγώνες, καθώς και τα πνευματικά έργα και οι πολιτικές πράξεις των προσώπων αυτών, διαπνέονταν από την πεποίθηση ότι η σύγχρονη Ελλάδα έχει επηρεαστεί βαθειά από μια βαρειά κληρονομιά, απέναντι στην οποία θα πρέπει να φανούμε δημιουργικά αντάξιοι. Για όλα αυτά έχετε να πείτε μια μόνο λέξη: εθνοκεντρισμός, δηλαδή ότι είναι ασυγχώρητη υπερηφάνεια για ένα λαό να θαυμάζει τα επιτεύγματά του, φτάνοντας στο σημείο να προτείνετε να εκλείψει από τα σχολικά βιβλία, γιατί αυτό επιτάσσει η σύγχρονη επιστήμη για την αναθεώρηση της ιστορίας. Με άλλα λόγια επιχειρείτε έναν γενικευμένο ευνουχισμό σε ό,τι πολυτιμότερο και πιο ελληνικό πέτυχε ο λαός μας έως τώρα, με τελικό αποτέλεσμα την μετατροπή μας σε έναν άλλο λαό, προσαρμοσμένο στις συνταγές του καμουφλαρισμένου αφελληνισμού, που κοσμούν κάθε σελίδα του εν λόγω βιβλίου σας. Κι αυτό γιατί διαφωνείτε με την ύπαρξη και την αξία των βασικών πυλώνων πάνω στους οποίους στηρίχθηκαν οι ιδέες, οι πράξεις, οι αγώνες, οι θυσίες και τα έργα, πνευματικά και άλλα. Βαφτίζετε εθνοκεντρισμό την ξεχωριστή πίστη, ακόμα και θαυμασμό που μπορεί να έχει ένας λαός για την ιστορία και τον εαυτό του. Τις ξένες επεμβάσεις, που αλλοίωσαν την εθνική μας ζωή, τις θεωρείτε σχεδόν ανύπαρκτες και πρόσχημα για να καλύψουμε τις δικές μας -υπαρκτές βεβαίως- αδυναμίες. Την ιδιαιτερότητα των αγώνων μας, ειδικά στον β΄ παγκόσμιο πόλεμο την αποκαλείτε σωβινισμό, πράξη εχθρική προς τους άλλους και την θεωρείτε γενεσιουργό αιτία ξενοφοβίας. Την υπερηφάνεια μας για τα κατορθώματα των αρχαίων Ελλήνων την βαφτίζετε στείρο εθνικισμό και ιστορική αυταπάτη. Δηλαδή θέλετε σώνει και καλά να αποδείξετε ότι κακώς πιστεύαμε ως τώρα όσα πιστεύαμε για την καταγωγή, τις παραδόσεις, την ιστορία και τον πολιτισμό μας, πράξη που στην ιατρική επιστήμη ονομάζεται «ευνουχισμός». Και οχυρωμένη πίσω από ηχηρά ονόματα ξένων επιστημόνων βαλθήκατε με την βοήθεια ισχυρών πολιτικών και οικονομικών κύκλων, μιας και είναι πολύ δύσκολο να ευνουχίσετε έναν ολόκληρο λαό κατεδαφίζοντας τα σύμβολα και τους μύθους του, να ξεκινήσετε το θεάρεστο έργο σας από τα τρυφερά και ανύποπτα παιδιά μας. Όπως το επιχείρησε χθες η φίλη σας κ. Ρεπούση -ανεπιτυχώς- ενώ σήμερα, με τον αέρα μάλιστα της κρατικής συμπαράστασης το επεκτείνετε εσείς με νέα έφοδο για τον ευνουχισμό της μαθητικής μας νεολαίας από κρατικό μάλιστα πόστο! Γνωρίζετε κυρία Δραγώνα, ότι δεν έχω τίποτα προσωπικό μαζί σας, όπως γνωρίζετε ότι θα σας ήταν λίγο δύσκολο να με βαφτίσετε κι εμένα … ακροδεξιό. Προς το παρόν μπορείτε εσείς και οι φίλοι σας να με φιμώσετε. Όμως σ’ αυτό είμαι συνηθισμένος και μάλιστα θα σας έλεγα ότι όποιοι και όσοι στο παρελθόν κατά καιρούς επεχείρησαν να φιμώσουν τις ιδέες αλλά και την μουσική μου, είχαν … κακά γεράματα. Όπως ίσως ξέρετε ή θα έχετε ακούσει, η ζωή και το έργο μου στηρίχθηκε επάνω σε τρεις λέξεις: Ελλάδα, Πατρίδα, Ελευθερία. Και όλοι μου οι αγώνες έγιναν μόνο και μόνο για να τις υπερασπίσω με κάθε θυσία. Το ίδιο κάνω και τώρα. Σήμερα εσείς και οι φίλοι σας, με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι οι προηγούμενοι, επιχειρείτε να κατεδαφίσετε τις ιδέες, τις πράξεις και τα έργα που συμβολίζουν αυτές οι τρεις λέξεις, που όπως είπα, ενέπνευσαν και στήριξαν όλες τις γενιές των νεοελλήνων, για να γίνουμε αυτό που είμαστε σήμερα. Μια κορυφαία στιγμή στην νεότερή μας ιστορία υπήρξε και η Εθνική μας Αντίσταση, τότε που έλαμψαν αυτές οι τρεις λέξεις οδηγώντας τα νιάτα εκείνης της εποχής σε ανυπέρβλητες θυσίες. Χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες τα θύματα. Τι μας οδηγούσε τότε; Όλα αυτά που καταδικάζονται σε κάθε σελίδα του βιβλίου σας, για να ανοίξει ο δρόμος σε μια γενικευμένη αλλοίωση του εθνικού μας χαρακτήρα ξεκινώντας με δήθεν επιστημονικό τρόπο από τα τρυφερά μας νιάτα. Άλλωστε αυτή η προσπάθεια που γίνεται μέσα στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, έχει αφετηρία γνωστά σε όλους διεθνή κέντρα, που επιδιώκουν την διάλυση των εθνών-λαών με εθνικές ιδιαιτερότητες, συμφέροντα και «αρχές» που οδηγούν σε αντιστάσεις μπροστά στη λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης και γι’ αυτό με τη διάλυση των εθνών επιδιώκουν την μετατροπή των ανθρώπων σε ανυπεράσπιστες μονάδες χωρίς μνήμη και ενοχλητικές ιδιαιτερότητες. Eίναι δυνατόν να επιτραπεί να γίνει κάτι τέτοιο; Να γιατί με βρίσκετε και θα με βρίσκετε πάντοτε αντίθετο, γιατί πιστεύω ότι η γενιά η δική μου έχει αποδείξει στην πράξη, με έργα και όχι μόνο με λόγια, ότι σ’ αυτή τη γωνιά της γης κατοικούν άνθρωποι που είναι Έλληνες με όλη την ιστορική σημασία αυτής της λέξης και τίποτε -απολύτως τίποτε- δεν μπορεί να αμαυρώσει και πολύ περισσότερο να αλλοιώσει. Τέλος οφείλω να σας πω ότι: Από την ανάγνωση του βιβλίου σας «Τι είν’ η Πατρίδα μας;» έχω συναγάγει ορισμένα συμπεράσματα, που πιστοποιούν θεμελιακές διαφορές από τις απόψεις σας. Θα αρκεστώ προς το παρόν σε μερικά παραδείγματα: «Η κυρίαρχη αντίληψη για το έθνος και την εθνική ταυτότητα, με βάση την οποία οι πολιτικές εξουσίες στην Ευρώπη αλλά και έξω από αυτήν οργανώνουν το διαπαιδαγωγητικό ρόλο του σχολείου, είναι ακόμη σήμερα σε μεγάλο βαθμό η αντίληψη που κληρονόμησε ο ρομαντισμός του 19ου αιώνα, σύμφωνα με την οποία το έθνος αποτελεί οικουμενική, «φυσική» οντότητα, ανεξάρτητη από το χρόνο και το χώρο, και η εθνική ταυτότητα, αυτονόητη και αναλλοίωτη αποτύπωση κοινωνικής ομοψυχίας και συνοχής. Οι εθνικές ιστοριογραφίες προέρχονται από αυτή την παράδοση και δίνουν έμφαση στη συνέχεια της ιστορίας και του πολιτισμού της εθνικής ομάδας, στις αντιστάσεις της απέναντι στις εξωτερικές επιβουλές, στην ομοιογένειά της. Στο σχολείο η ιστορία καλείται να διδάξει τα κατορθώματα των προγόνων και να σφυρηλατήσει την εθνική υπερηφάνεια και ενότητα, ενώ η γλώσσα και η γεωγραφία επιβεβαιώνουν την εθνική συνέχεια στο χρόνο και στο χώρο». (σελ. 31) Είναι φανερό ότι θεωρείτε ότι το έθνος και η εθνική ταυτότητα είναι «κληρονομιά του ρομαντισμού του 19ου αιώνα [και δεν] αποτελεί «φυσική» οντότητα ανεξάρτητη από τον χρόνο και τον χώρο, αυτονόητη και αναλλοίωτη αποτύπωση εθνικής ομοψυχίας και συνοχής». Φαίνεται ακόμη ότι δεν είσθε σύμφωνη με την έμφαση που δίνεται στο σχολείο «στη συνέχεια της ιστορίας και του πολιτισμού της εθνικής ομάδας, στις αντιστάσεις της απέναντι στις εξωτερικές επιβουλές, στην ομοιογένειά της». Καθώς και στο γεγονός ότι «η ιστορία καλείται να διδάξει τα κατορθώματα των προγόνων και να σφυρηλατήσει την εθνική υπερηφάνεια και ενότητα., ενώ η γλώσσα και η γεωγραφία επιβεβαιώνουν τη συνέχεια στο χρόνο και στον χώρο». Θα ήθελα ειλικρινά να μου λέγατε, αν η παράγραφος αυτή αναφέρεται θετικά ή αρνητικά στον τρόπο που το σχολείο αντιμετωπίζει τα προβλήματα αυτά. Μιας και δεν το λέτε φανερά. Όμως αφήνετε να υπονοηθεί, ότι όλες αυτές οι ιδέες περί έθνους και εθνικής ταυτότητας αποτελούν σύμπτωμα που μας επιβλήθηκε από την «ρομαντική αντίληψη της ιστορίας στο τέλος του 19ου αιώνα. Άρα ξεπερασμένες και αντιεπιστημονικές σύμφωνα με την οπτική γωνία τη δική σας και των υπολοίπων συνεργατών σας που συμμετέχουν στην συγγραφή του εν λόγω βιβλίου. Να όμως που τόσο εγώ όσο και οι γενιές των παππούδων μου αλλά και των συμμαχητών και συνοδοιπόρων μου στους δρόμους των εθνικών αγώνων και στις προσπάθειες για τη δημιουργία μιας ελληνικής τέχνης διαπνεόμεθα σε κάθε μας βήμα και προσπάθεια από αυτές ακριβώς τις ιδέες που καταγγέλλετε ως ξεπερασμένες και ευτελή ως φαίνεται προϊόντα μιας ξεπερασμένης πια ρομαντικής αντίληψης. Και μόνο μ’ αυτή την παράγραφο, μου ζητάτε να απαρνηθώ τον εαυτό μου, τη ζωή μου, τις ιδέες και το έργο μου. Και όχι μόνο από εμένα αλλά όπως αποδεικνύεται από τις πράξεις και τα έργα τους, ΟΛΟΥΣ σχεδόν τους νεοέλληνες, ανώνυμους και επώνυμους που από το 1821 έως σήμερα πίστεψαν ακριβώς σ’ αυτά που θεωρείτε ότι κακώς διδάσκονται σήμερα στο ελληνικό σχολείο. Άλλωστε αμέσως μετά διευκρινίσατε ότι «στις σύγχρονες κοινωνικές επιστήμες για το εθνικό φαινόμενο η ρομαντική αντίληψη για το έθνος έχει γίνει αντικείμενο κριτικής… Οι σύγχρονες θεωρήσεις (…) συγκλίνουν στην παραδοχή ότι η έννοια του έθνους είναι σχετικά πρόσφατη, αλλάζει μέσα στο χρόνο» και παρακάτω αποκαλείτε «φανταστική κοινότητα» του έθνους που στηρίζεται στη νέα νοηματοδότηση (ομολογώ πως δεν καταλαβαίνω τον όρο) υπαρκτών κοινών χαρακτηριστικών» και όλα αυτά τα προσφέρει «η εθνική ταυτότητα» (που ήρθε) «να αντικαταστήσει το κενό που δημιούργησε η κατάλυση των παραδοσιακών μορφών κοινωνικής οργάνωσης». «Καθώς διευρύνεται το σχετικά πρόσφατο ενδιαφέρον των κοινωνικών επιστημών για το εθνικό φαινόμενο, η ρομαντική αντίληψη για το έθνος έχει γίνει αντικείμενο κριτικής τα τελευταία χρόνια. Οι σύγχρονες θεωρήσεις, παρά τις σημαντικές διαφορές τους ως προς την προέλευσή τους, συγκλίνουν στην παραδοχή ότι η έννοια του έθνους είναι σχετικά πρόσφατη, αλλάζει μέσα στο χρόνο και μπορούμε επομένως να κάνουμε την ιστορία της: πιο συγκεκριμένα η έννοια του έθνους όπως χρησιμοποιείται σήμερα διμορφώθηκε ιστορικά τα τελευταία διακόσια χρόνια και συνδέεται άμεσα με τη δημιουργία των εθνών-κρατών (Noiriel 1991). Η εθνική ταυτότητα ήρθε να αντικαταστήσει το κενό που δημιούργησε η κατάλυση των παραδοσιακών μορφών κοινωνικής οργάνωσης και να προσφέρει στα μέλη των σύγχρονων κοινωνιών νέα βάση κοινωνικής συνοχής μέσα από τη δημιουργία της «φαντασιακής κοινότητας» του έθνους, που στηρίζεται στη νέα νοηματοδότηση υπαρκτών κοινών πολιτισμικών χαρακτηριστικών». (σελ. 31) Γιατί τάχα πολύπλοκες εγκεφαλικές αναλύσεις για αυτονόητα γεγονότα, όπως είναι η συνεχής ανανέωση των μορφών της κοινωνικής συγκρότησης, για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι το έθνος αποτελεί μια «φανταστική κοινότητα»; Αλήθεια, τι θα πει αυτό; Το έθνος σε σχέση με την κοινωνία είναι η ψυχή σε σχέση με το σώμα. Κι εδώ είναι πιστεύω, το λάθος της σύγχρονης κοινωνικής επιστήμης, που επαγγέλλεσθε. Γιατί επιχειρεί να αναλύσει και να εξηγήσει μορφές και λειτουργίες που αφορούν την κοινωνία-σώμα και όχι το έθνος-ψυχή. Που δεν αναλύεται ούτε εξηγείται, γιατί όπως και τα φαινόμενα της θρησκείας και της τέχνης, ανάγεται στην μεταφυσική και στην υπέρβαση. Στο υπερλογικό και ανεξήγητο. Αν και για τη συνέχεια του ελληνικού έθνους, πέραν του γεγονότος ότι για την παμψηφία θα έλεγα των νεοελλήνων -ανωνύμων και επωνύμων- δεν αποτελούσε και αποτελεί μόνο ένα είδος θρησκευτικής πίστης (άκρως αντιεπιστημονικής βεβαίως για σας) υπάρχουν απτές αποδείξεις ότι ορισμένοι βασικοί άξονες του πνευματικού κόσμου των αρχαίων Ελλήνων κατάφεραν να διατηρηθούν και να φτάσουν ως τις μέρες μας. Λ.χ. είναι πασίγνωστη η διάρκεια της ελληνικής γλώσσας. Δεν είναι όμως γνωστή η διάρκεια της αρχαίας ελληνικής μουσικής μέσω των βασικών μουσικών κλιμάκων, που παρέμειναν αναλλοίωτες, καθώς οι αρχαίοι μουσικοί τρόποι πέρασαν ατόφιοι στη Βυζαντινή μουσική με το νέο όνομα «ήχοι» κι από κει δια μέσου της αραβικής μουσικής και με καινούριο όνομα, «δρόμοι», δημιούργησαν το ρεμπέτικο τραγούδι από το οποίο προήλθε τόσο η σύγχρονη λαϊκή μας μουσική όσο και η έντεχνη-λαϊκή μουσική, μέσα στην οποία συνενώθηκε η μουσική με την ποίηση. Δηλαδή το φαινόμενο που χαρακτήριζε την αρχαία μουσική, δεδομένου ότι τότε με τον όρο «μουσική» εννοούσαν αποκλειστικά την σύζευξη Μουσικής και Λόγου. Ένα άλλο σημαντικό δημιούργημα των αρχαίων, υπήρξε ως γνωστόν και η Δημοκρατία και μάλιστα η άμεση Δημοκρατία. Μετά την κατάκτηση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους και σχεδόν έως σήμερα στην Ευρώπη κυριάρχησαν συστήματα συγκεντρωτικά, βασιλείες αυτοκρατορίες, δικτατορίες, σοσιαλιστικές εξουσίες. Η χώρα μας κατακτήθηκε για τέσσερις αιώνες από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Εν τούτοις και κάτω από αυτές τις καταλυτικές συνθήκες οι ελληνικές κοινότητες, μέσα και έξω από τον γεωγραφικό μας χώρο, κυβερνήθηκαν με δημοκρατικό τρόπο. Οι κάτοικοι λ.χ. ενός χωριού εξέλεγαν τακτικά με καθολική ψηφοφορία την διοικητική και τη δικαστική τους εξουσία. Κι αυτό αντανακλάται στο Σύνταγμα της Επιδαύρου, μέσα στο οποίο ρητώς αναφέρεται ότι απαγορεύονται οι «τίτλοι ευγενείας». Άλλωστε αυτό το δημοκρατικό φρόνημα μπορούμε να πούμε ότι παραμένει έως σήμερα βασικό γνώρισμα της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Κι αυτό σε πείσμα των προσπαθειών των ξένων δυνάμεων να επιβάλουν τις γνωστές δυναστείες των Βαυαρών και των Γλύξμπουργκ. Γεγονός που αρνείσθε πεισματικά να παραδεχτείτε. Δηλαδή το γεγονός των συνεχών παρεμβάσεων των ξένων στην χώρα μας, που υπήρξαν πρόξενοι των μεγαλυτέρων εθνικών μας καταστροφών. Όπως της Μικρασιατικής, του Εμφυλίου, της Κύπρου και τέλος της στρατιωτικής δικτατορίας. Συμφωνώ μαζί σας στην παράγραφο της σελ. 33, ότι τα κριτήρια με τα οποία ορίζεται ένα έθνος είναι πολιτισμικού χαρακτήρα: καταγωγή, γλώσσα, θρησκεία και παραδόσεις, μύθοι, ιστορίες, μνήμες. «Όπως χαρακτηριστικά δείχνουν οι παραπάνω έρευνες, τα κριτήρια με τα οποία ορίζεται το έθνος είναι πολιτισμικού χαρακτήρα: καταγωγή, γλώσσα, θρησκεία και παραδόσεις, μύθοι, ιστορικές μνήμες. Τα πολιτισμικά αυτά κριτήρια, που θεωρούνται κοινά, προσδιορίζουν τον συμβολικό και τον φυσικό χώρο του έθνους. Οτιδήποτε διαφορετικό θεωρείται ότι βρίσκεται έξω από το έθνος και συνήθως απορρίπτεται. Έτσι τα έθνη έχουν προσδιοριστεί ιστορικά κατά κύριο λόγο μέσα από τις διαφορές τους από και σε σύγκριση με άλλα έθνη. Αυτή τη συνεχής διαδικασία ετεροπροσδιορισμού συμβάλλει στην αέναη αναπαραγωγή της εθνικής ταυτότητας ως μοναδικής και ομοιογενούς και στηρίζει την τάση της να αρνείται τόσο τις ομοιότητες με καθετί έξω από αυτήν όσο και τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της». Όμως διαφωνώ με την άποψή σας πως «ό,τι είναι διαφορετικό, θεωρείται ότι βρίσκεται έξω από το Έθνος, συνήθως απορρίπτεται». Και ακόμα ότι «η συνεχής διαδικασία ετεροπροσδιορισμού συμβάλλει στην αέναη αναπαραγωγή της εθνικής ταυτότητας ως μοναδικής και ομοιογενούς και στηρίζει την τάση της να αρνείται τόσο τις ομοιότητες με κάθε τι έξω από αυτήν όσο και τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της». Χωρίς ίσως να το θέλετε, φορτώνετε με αρνητικές ιδιότητες το Έθνος και την εθνική ταυτότητα, μιας και για να υπάρξουν κατά τη γνώμη σας, πρέπει πρώτον να ετεροπροσδιορισθούν και δεύτερον να «απορρίψουν» δηλαδή να κλειστούν στο καβούκι τους. Συμφωνούν άρα γε αυτές οι διαπιστώσεις με το ελληνικό έθνος; (Για να αρκεστούμε στη δική μας ιστορική εμπειρία). Γιατί όλα τείνουν να αποδείξουν ότι ο,τιδήποτε καλό και θετικό έγινε ως τώρα, οφείλεται στο γεγονός ότι είχαμε και έχουμε ανοιχτές θύρες (τουλάχιστον ως προς τον πολιτισμό) και προς Ανατολάς και προς Δυσμάς όπως και προς Βορρά. Έτσι ό,τι υπήρξε και ό,τι υπάρχει, αποτελεί δημιουργική πρόσμιξη διαφόρων ιδεών και πολιτισμών, ακόμα και τρόπων ζωής. Ήμαστε πάντοτε ανοιχτοί κατά το παράδειγμα του Ρήγα Φεραίου, που ενώ σάλπιζε την επανάσταση των Ελλήνων, οραματιζόταν την μεγάλη οικογένεια των Βαλκανικών λαών. Το ίδιο που κάναμε κι εμείς στην Εθνική Αντίσταση, που αγωνιζόμαστε όχι μόνο για την δική μας ελευθερία αλλά και για την «πανανθρώπινη τη λευτεριά». Και μη μου πείτε ότι επηρεάστηκαν από την ρομαντική άποψη περί έθνους οι φουστανελάδες αγράμματοι ως επί το πλείστον Έλληνες επαναστάτες, όταν το Σύνταγμα της Επιδαύρου στα 1822 διακήρυσσε την ανασύσταση του ελληνικού έθνους αποτελώντας παράλληλα το δημοκρατικότερο Σύνταγμα όλων των εποχών, μιας και είχαν ανοιχτά τα μυαλά τους στις επιρροές της Γαλλικής και της Αμερικανικής ακόμα επανάστασης. Για να ετεροπροσδιοριστούμε θα πρέπει να είμαστε ανίκανοι να αυτοπροσδιοριζόμαστε κάθε στιγμή (ακόμα και σήμερα), ενώ η εθνική μας ταυτότητα υπήρξε και είναι τόσο ισχυρή, ώστε να μην έχουμε ούτε να θέλουμε να έχουμε εχθρούς, για να είμαστε αυτοί που είμαστε. Άλλωστε η βασική εξωτερική μας πολιτική ως τώρα υπήρξε και είναι αμυντική με εξαίρεση την τυχοδιωκτική εκστρατεία στην Τουρκία, που μας κόστισε τόσο ακριβά. Και γιατί δεν ρωτάτε και μας (όσους επιζήσαμε), που περάσαμε μέσα από το καμίνι της ξένης κατοχής, να σας πούμε από πού αντλούσαμε τη δύναμη και το θάρρος να αναμετρηθούμε ίσος προς ίσον με την τερατώδη Χιτλερική μηχανή θανάτου; Μονάχα με την σκέψη ότι στο βάθος είμαστε ανώτεροι από αυτούς! (Εξ άλλου σ’ αυτό μας βοηθούσε η μετατροπή των εχθρών μας σε μια συμπαγή μάζα αιμοδιψών βαρβάρων). Γιατί; Γιατί ανήκαμε σε ένα Έθνος πολύ ανώτερο απ’ αυτούς στον πνευματικό και πολιτισμικό κυρίως χώρο από τον Αισχύλο και τον Πλάτωνα έως τον Σολομό, τον Παλαμά και τον Καβάφη. Και όσοι είμαστε μορφωμένοι, το ηθικό μας ανάστημα έπαιρνε συνειδητά δύναμη απ’ αυτούς. Όσο για τους αμόρφωτους αλλά γενναίους, αντλούσαν δύναμη όπως οι αγωνιστές του ΄21 από τα «μάρμαρα». Αν όλα αυτά είναι «παραμύθια», τότε ό,τι υπήρξε θετικό και ξεχωριστό ως τώρα, ας πούμε ότι ήταν και είναι «παραμύθι». Τότε για ποιον λόγο θέλετε να το κατεδαφίσετε; Δεν ξέρετε ότι έτσι σκοτώνετε την ψυχή μας; Χάρη στην οποία είσθε κι εσείς σήμερα ελεύθερη; Όπως ασφαλώς καταλαβαίνετε, για μένα προσωπικά δεν υπάρχει καν ερώτημα «Τι είν’ η πατρίδα μας;». Για όλους όσους αφιέρωσαν το έργο και κυρίως τη ζωή τους ολόκληρη σ’αυτή την πατρίδα -και είναι χιλιάδες, εκατομμύρια Έλληνες, επώνυμοι ή ανώνυμοι, νεκροί ή ζωντανοί, δεν υπάρχουν τέτοια ερωτήματα, γιατί αυτοί οι ίδιοι είναι η πατρίδα… Γι’ αυτό σας παρακαλώ και εύχομαι να λάβετε σοβαρά υπ’ όψιν την μαρτυρία ενός ελεύθερου Έλληνα και να σταματήσετε αυτή την εκστρατεία, που μόνο δεινά μπορεί να φέρει στον ήδη δοκιμαζόμενο λαό μας. Σας χαιρετώ, Μίκης Θεοδωράκης ΥΓ. Επειδή θεωρώ ότι με την απάντησή μου αυτή μου δόθηκε η ευκαιρία να αναπτύξω ορισμένα ουσιαστικά επιχειρήματα στην προσπάθειά μου να διαφωτίσω όσο γίνεται πληρέστερα τον ελληνικό λαό για τα κίνητρά μου στον αγώνα που ξεκίνησα και συνεχίζω, είμαι υποχρεωμένος να την δημοσιεύσω στο διαδίκτυο, όπως έκανα έως τώρα, δεδομένου ότι τα ισχυρά ΜΜΕ προς το παρόν αποφεύγουν ακόμα και να αναφερθούν στις απόψεις μου καταφεύγοντας ως συνήθως σε ύβρεις…Αυτό θα πει ελευθερία τύπου! Πηγή: http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=4079