Παπισμός καί Ἑλληνισμός

τοῦ θεολόγου κ. Στυλιανοῦ Κεμεζεντζίδη

Ἡ διαφοροποίηση τῆς λατινικῆς χριστιανοσύνης ἀπό τήν Ὀρθοδοξία συνδέθηκε ἐξ ἀρχῆς μέ ἔντονο ἀνθελληνικό πνεῦμα.

Ἀπό τόν 9ο αἰώνα κυκλοφοροῦνται στή Δύση διάφορα ἀνθελληνικά συγγράμματα μέ τόν κοινό τίτλο «Κατά των πλανῶν τῶν Γραικῶν».

Μετά τό ὁριστικό Σχίσμα, ὁ ἀνθελληνισμός ριζώνει στά σπλάχνα τῆς Παπικῆς «Ἐκκλησίας» και διατηρείται αμείωτος, ὅσο ὁ Ἑλληνισμός μένει ἑνωμένος μέ την Ὀρθοδοξία.

«Ἡ Ρώμη ποτέ δέν ὑπῆρξε φίλη τῶν Ἑλλήνων. Μα, κι ἄν κάποτε ὑπῆρξε, ἡ φιλία δέν κράτησε γιά πολύ», σημειώνει τόν 16ο αἰώνα ο λόγιος ἐπίσκοπος Κυθήρων Μάξιμος Μαργούνιος. Ἀλλά και σήμερα ισχύει η ίδια διαπίστωση:

«Τό Βατικανό παραμένει ἡ μεγαλύτερη ἀνθελληνική δύναμη και προπαγάνδα στόν κόσμο» (καθηγητής π. Γεώργιος Μεταλληνός).

Μιά σύντομη ματιά στήν ἱστορία τοῦ ἑλληνισμοῦ ἀποδεικνύει την πικρή αὐτή ἀλήθεια:

Στις 13 Απριλίου 1204, με την ευλογία του Πάπα Ιννοκεντίου Γ΄, οι Σταυροφόροι κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη.

Ἡ Βασιλεύουσα έζησε ανατριχιαστικές στιγμές θηριωδίας και φρίκης:

Σφαγές, βιασμούς, πυρπολήσεις, λεηλασίες, βεβηλώσεις ιερών ναών κ.ά.

Από τότε, η Πόλη δεν ξαναβρήκε την παλιά της δύναμη και μοιραία οδηγήθηκε στην άλωσή της από τούς Τούρκους.

Οἱ ίδιοι οι δυτικοί ιστορικοί ομολογούν ότι «η συμπεριφορά των χριστιανών κατακτητών το 1204 ήταν πολύ χειρότερη από εκείνη των Τούρκων το 1453.

Οἱ δυτικοί κατακτητές μισούσαν περισσότερο τούς εν πίστει αδελφούς τους από όσο οι μουσουλμάνοι δύο αιώνες αργότερα» (Ernle Bradford).

Ἀκόμα και «οι Λατίνοι μοναχοί και ηγούμενοι έλαβαν μέρος στη λεηλασία».

Ὁ Πάπας εξέφρασε την ευχαρίστησή του για το ότι «η Κωνσταντινούπολη επανήλθε στη μητέρα της, την Αγία Καθολική Εκκλησία.

Σε ιστορικά μαρτυρημένες επιστολές του χαρακτήρισε το γεγονός ως «μεγαλόπρεπο θαῦμα» και υποστήριξε ότι «οι Λατίνοι υπήρξαν το όργανο της Θείας Προνοίας, που τιμώρησε τους Έλληνες για την άρνησή τους να δεχθούν την ηγεσία της Ρωμαϊκής Εκκλησίας».

Ἡ Φραγκοκρατία στην Κωνσταντινούπολη κράτησε 57 χρόνια, ενώ σε άλλες περιοχές πολύ περισσότερο (στην Κύπρο από τον 13ο - 16ο αιώνα, θυμηθείτε τους 13 οσιομάρτυρες της μονής Καντάρας), στην Κρήτη μέχρι τον 17ο αιώνα και στα Επτάνησα μέχρι τον 18ο αιώνα). Οι Ρωμηοί με τα δεινά που υπέστησαν όλα αυτά τα χρόνια (εγκατάσταση λατινικής ιεραρχίας και διώξεις ορθοδόξων κληρικών, αρπαγή εκκλησιαστικής περιουσίας, βίαιοι εκλατινισμοί κ.ά.), συνειδητοποίησαν ότι το Γένος κινδύνευε περισσότερο από τους παπικούς παρά από τους Οθωμανούς.

Αὐτή η αλήθεια περικλείεται στη γνωστή ρήση των ανθενωτικών του 15ου αιώνα, «Είναι καλύτερα να δει κανείς καταμεσίς στην Πόλη σαρίκι Τούρκου κατακτητή παρά φράγκικο πηλήκιο», καθώς επίσης και στις διδαχές του αγίου Κοσμά του Αιτωλού τον 18ο αιώνα:

«Ο ένας αντίχριστος είναι ο πάπας και ο δεύτερος είναι αυτός όπου είναι εις το κεφάλι μας ... Τον πάπαν να καταράσθε, διότι αυτός θα είναι η αιτία».

Ἀδιαμφισβήτητες μαρτυρίες καταδεικνύουν σήμερα ότι οι παπικοί κάτοικοι των ελλαδικών περιοχών, κατευθυνόμενοι πάντοτε από τη Ρώμη, ακολούθησαν μια απόλυτα αρνητική-ανθελληνική στάση κατά την επανάσταση του 1821.

«Προτιμούσαν τον τουρκισμό αντί του ελληνισμού», σημειώνει ο ιστορικός Ιωάννης Φιλήμων.

Ἀναφέρουμε ενδεικτικά επιστολή του Λατίνου επισκόπου Τήνου, της 8ης Μαΐου 1822, όπου γράφονται και τα εξής αποκαλυπτικά:

«Μόλις άρχισε η επανάσταση αυτού του ελληνικού έθνους, επεδίωξα με κάθε επιμέλεια να τηρήσω μια τέλεια ουδετερότητα, τόσο εγώ, όσο και πάντες οι καθολικοί, και μέχρι του παρόντος κανένας καθολικός δεν έχει πιάσει όπλα εναντίον του κυριάρχου (δηλ. του Σουλτάνου).

Ἐπειδή από αυτή την αιτία απειλήθηκα μαζί με όλο τον κλήρο, και υπήρξε μεγάλος κίνδυνος να αρπαχθούν οι εκκλησίες μας, αμέσως ζήτησα τη βοήθεια και την προστασία της Γαλλίας».

Ὅταν το 1919 οἱ Βρετανοί συζητοῦσαν τήν ἀπόδοση της Κων/πόλεως στην Ἑλλάδα, το Βατικανό δήλωνε ότι προτιμούσε «να βλέπει την ημισέληνο πάνω στην Αγια-Σοφιά παρά τον ελληνικό σταυρό»!

Και κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, ο Πάπας έστελνε πρώτος συγχαρητήριο τηλεγράφημα στον Κεμάλ Ατατούρκ».

Το «Μακεδονικό Ζήτημα» είναι κατασκεύασμα της παπικής προπαγάνδας από το 1601.

Και όταν το 1986 κυοφορείται το ανεξάρτητο κράτος των Σκοπίων, το Βατικανό μεθοδεύει απροκάλυπτα την ανθελληνική του πολιτική:

Ὀργανώνει έκθεση ορθοδόξων ελληνικών εικόνων, τις οποίες προβάλλει ως «μακεδονική τέχνη», τυπώνει τις παπικές εγκυκλίους και στην ψευδεπίγραφη «μακεδονική γλώσσα», ενώ στην ίδια διάλεκτο απαγγέλλει τις ευχές του από τον 'Αγιο Πέτρο και ο Πάπας.

Τέλος, είναι γνωστές οι διασυνδέσεις του Βατικανού με τη σχισματική Εκκλησία των Σκοπίων, της οποίας επιδιώκει την ένταξη στην Ουνία, το πανούργο αυτό θρησκευτικοπολιτικό σχήμα που σαν δούρειος ίππος φέρει το δαιμονικό παπικό πρωτείο και αλάθητο».

Οὁ θεοφόροι ἅγιοι πατέρες και διδάσκαλοι τῆς Ὀρθοδόξου του Χριστοῦ Ἐκκλησίας μας μάς δείχνουν τον ασφαλή δρόμο της αλήθειας προς τη σωτηρία μας.

Βάδιζαν με πίστη πάνω στα ίχνη της διδασκαλίας και ζωής του Θεανθρώπου Κυρίου ημών Ιησοῦ Χριστοῦ και των Ἁγίων Αὐτοῦ μαθητῶν και Ἀποστόλων.

Καιρός να τους μιμηθούν και οι σύγχρονοι επίσκοποι, ηγούμενοι και πρεσβύτεροι και να σταματήσουν τις γλυκανάλατες συζητήσεις αγαπολογίας με συμπροσευχές και άλλες κοσμικές σκοπιμότητες, με τελική κατάληξη τους μέχρι χθες αιρετικούς να τους αναγνωρίζουν σήμερα αδελφούς.

Αὐτό συνεπάγεται με προδοσία θεμελιωδών αρχών του Ευαγγελίου και της αποστολικής και πατερικής διδασκαλίας.

Πηγή: «Ἀποτείχιση»

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟ ΤΩΝ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΩΝ ΤΗΝΟΥ- τοῦ Θεολόγου κ. Στυλιανοῦ Λαγουροῦ γιά τά τερτίπια τοῦ παπισμοῦ καί τίς ἀπαράδεκτες θέσεις τῶν παπικῶν περί ἀλαθητου τοῦ Πᾶπα!

Κατωτέρω παρατίθεται ἡ Ἀνοικτὴ Ἐπιστολὴ τοῦ Διευθυντοῦ τῆς διμηνιαίας τοπικῆς ἐφημερίδος «Ο ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΤΗΝΟΥ», κ. Στυλιανοῦ Λαγουροῦ, θεολόγου, ποὺ δημοσιεύεται στὸ τελευταῖο φύλλο της (ἀρ. φύλ. 76 , Μάϊος -Ἰούνιος 2010)  πρὸς τὸν Ἐπίσκοπο τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν Τήνου – Νάξου  Σεβ. κ. Νικόλαον Πρίντεζην, καθ᾽ ὅτι τυγχάνει εὐρυτέρου ἐνδιαφέροντος.

 

 

 

 ῾Ο Πᾶπας χαιρετᾶ τόν κυπριακό λαό μετά τήν ἐπιτυχῆ ἐπίσκεψή του. Μήν τόν χάσουμε.....

 

Πρός τόν Σεβασμιώτατον
Ἐπίσκοπον τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν Τήνου-Νάξου
κ. Νικόλαον Πρίντεζην
Χώραν Τήνου

 

Σεβασμιώτατε,

Πιστεύω ὅτι δέν σᾶς διαφεύγει ἡ ἠθελημένη ἀποφυγή ἐκ μέρους τοῦ «ΦΑΡΟΥ ΤΗΣ ΤΗΝΟΥ» σχολιασμοῦ θεμάτων ἀφορώντων στήν Δυτική Ἐκκλησία. Ἄν καί γι᾽ αὐτή τήν τακτική ἔχει ἐγκληθεῖ ὁ «Φ.τ.T.», ὅτι δηλ. ἐνῶ ἐξασκεῖ αὐστηρή κριτική στήν Ὀρθόδοξη πλευρά μεροληπτεῖ ἔναντι τῆς Καθολικῆς, ἀφοῦ καί οἱ δύο κοινότητες συνοικοῦν μέ κοινά προβλήματα, θά συνεχίσει τήν ἴδια τακτική,ὥστε νά ἀποφεύγονται οἱ ἀντιπαραθέσεις.  Αὐτή ὅμως ἡ εὐγενής διακριτικότητα δέν ἀποκλείει κάπου-κάπου νά δέχεσθε καί ἐσεῖς τίς ἀπόψεις μας, ὡς μαρτυρία πίστεως, δεδομένης τῆς τοπικῆς Ὀρθόδοξης «ἀφωνίας», ἀπέναντι στίς ἐκκωφαντικά διαφημιζόμενες δικές σας…

Τήν Τρίτη τοῦ Πάσχα ἄκουσα μέ προσοχή ὅσα ἐλέχθησαν στό Ἵδρυμα Τηνιακοῦ Πολιτισμοῦ τοῦ Ἱ. Ἱδρύματος Εὐαγγελιστρίας, στήν παρουσίαση τοῦ βιβλίου-λευκώματος, «Πάσχα στήν Τῆνο», τοῦ κ. Ἀριστείδη Χαρ. Κοντογιώργη. Ὅλοι οἱ ὁμιλητές προσπάθησαν ἐπικοινωνιακά νά ἐπηρεάσουν καί νά περάσουν τίς δικές τους ἀπόψεις καί ἐπιδιώξεις στό ἀνύποπτο ἀκροατήριο. Ἀρχίζοντας ἀπό τόν συμπαθῆ βουλευτή κ. Ρήγα μέ τά γνωστά τῶν πολιτικῶν μέχρι τόν ἀρχαιολάτρη τῆς θρησκείας τοῦ δωδεκαθέου κ. Δημοσιογράφο, τοῦ ὁποίου δέν διασώζω τό ὄνομα. Ἰδιαίτερα ἡ δική σας ὁμιλία, ἄψογα διατυπωθεῖσα καί εὐφυῶς διαγγελθεῖσα, καταναλώθηκε στήν ἐπίμονη προσπάθεια νά γεφυρώσει τίς θεολογικές σας ἀπόψεις μέ τίς ὀρθόδοξες, ὡσάν αὐτές νά συμπίπτουν.

Σεβασμιώτατε,

Δέν πρέπει νά σᾶς διαφεύγει ἐπίσης, καί τό τονίζουμε αὐτό, ὅτι τιμᾶμε, σεβόμαστε καί ἀγαπᾶμε τούς ρωμαιοκαθολικούς συμπολίτες καί φίλους μας. Συνεργαζόμαστε ἐπαγγελματικά ἤ φιλικά καί ἐκτιμᾶμε τό ἦθος καί τήν ἀπρόσκοπτη συνεργασία τους «ἐν ἀφελότητι καρδίας». Συνεπῶς ἡ «ἀγάπη», τήν ὁποία ἐπικαλεῖσθε συνεχῶς, προφορικῶς καί γραπτῶς, ἐπί τῆς οὐσίας ὑπάρχει, ἀλλά ποτέ δέν εἶναι δυνατόν αὐτή μόνη της νά ὑποκαταστήσει καί τόν ἰσοδύναμο πυλῶνα τῆς «ἀληθείας», γεφυρώνοντας ἀπατηλά τίς οὐσιώδεις θεολογικές διαφορές Ἀνατολῆς καί Δύσεως. «Ἀληθεύοντες ἐν ἀγάπῃ», τονίζει ὁ Eὐαγ. Ἰωάννης. Ἡ ἀγάπη καί ἡ τιμή ὑπάρχουν, ἀλλά ποτέ αὐτές δέν συμβιβάζουν τά ἀσυμβίβαστα στά θέματα πίστεως, βιώσεως καί παραδόσεως.

Δέν θά ἀναφερθῶ σέ θεολογικές δογματικές διαφορές τῶν «δύο» Ἐκκλησιῶν, πού καθιστοῦν ἀδύνατη τήν ἑνότητα, ὅπως τήν ὑπονοεῖτε, παρά τούς ἄκαρπους πολυετεῖς «διαλόγους», γιατί ἐλάχιστοι ἀπό τούς ἀναγνῶστες θά καταλάβουν. Περιορίζομαι ὅμως νά σᾶς ἐρωτήσω: δέχεσθε αὐτό τό προσβλητικό καί ὑποτιμητικό πού εἶπε πρό δύο ἐτῶν ὁ «ἀλάθητος» πάπας Βενέδικτος ιϛ΄, ὅτι ἡ «ἀδελφή Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἐλλειμματική περί τήν πίστη, ἀφοῦ δέν ἀναγνωρίζει τό πρωτεῖο του»; Ἀφοῦ λοιπόν οἱ Ὀρθόδοξοι εἴμαστε «ἐλλειμματικοί περί τήν πίστιν», γιατί θέλετε τόσο ἐπίμονα (λές καί αὐτό μόνο εἶναι τό πρόβλημα τῶν Ἐκκλησιῶν) νά «περιφέρουμε ὁμοῦ τό νεκρόν σῶμα τοῦ Ἰησοῦ» τήν Μ. Παρασκευή στήν παραλία τῆς Τήνου; Πραγματικά, πιστεύετε στά σοβαρά, Σεβασμιώτατε, ὅτι θά ὑπάρξει ὀρθόδοξος πιστός, τοῦ ὁποίου δέν ἔχει ἀμβλυνθεῖ τό ὀρθόδοξο φρόνημα, ὅπως συμβαίνει σήμερα (γιά κάποιους ὀρθοδόξους μέ εὐθύνη τῶν Ποιμένων), πού θά ἀποδεχθεῖ διδασκαλίες καινοφανεῖς, ὅπως τό «πρωτεῖο», τό «ἀλάθητο» τοῦ πάπα καί τήν Οὐνία; Ἐπίσης μπορεῖ ἄραγε ὀρθόδοξος πιστός νά ἀποδεχθεῖ π.χ. σάν αὐθεντική εὐαγγελική, ἀποστολική, πατερική διδασκαλία αὐτό τό ἀπίστευτα (ἐπιεικῶς) αὐθαίρετο κείμενο, ὅπως διατυπώθηκε στήν A΄ Βατικανή σύνοδό σας: «Ὁ Πάπας… εἶναι ἀνθρώπινος Θεός… ἡ δέ ἐξουσία του εἶναι ἀπεριόριστη… (ἡ ὁποία), ἐκτείνεται στά οὐράνια, τά γήινα καί τά καταχθόνια… Ὁ Πάπας εἶναι ἀλάθητος ὅπως ὁ Θεός καί ἔχει τή δύναμη νά κάνει καθετί πού ὁ Θεός κάνει. Nά πράξει καθετί πού τοῦ εἶναι ἀρεστό… Tοποτηρητής τοῦ Θεοῦ… Nά ἔχει ἀντιρρήσεις ἔναντι τῶν Ἀποστόλων καί τῶν ἐντολῶν πού οἱ Ἀπόστολοι μετέδωσαν. Ἔχει τό δικαίωμα καί τήν ἐξουσία νά διορθώνει καθετί, τό ὁποῖο θεωρεῖ ἀναγκαῖο μέσα στήν Kαινή Διαθήκη, δύναται νά μεταβάλλει τά ἴδια τά Mυστήρια πού ἔχουν ὁριστεῖ καί θεσπιστεῖ ἀπό τόν Ἰησοῦ Xριστό. Ὁ Πάπας εἶναι πιό ψηλά ἀπ᾽ ὅλους τούς νόμους. Ἄν ὁ Πάπας ἀποφασίσει ἐνάντια στήν κρίση τοῦ Θεοῦ τότε ἡ κρίση τοῦ Θεοῦ πρέπει νά διορθωθῆ καί νά μεταβληθῆ. Ὁ Πάπας εἶναι τό φῶς τῆς ἀλήθειας καί ἀνταύγειά της. Ὁ Πάπας εἶναι τό πᾶν ἐπί πάντων καί πάντα δύναται…» (Ἀποφάσεις A΄ Bατικανῆς , 1870, ἐν Σ. Nόσωφ: «Ὁ παπισμός καί οἱ ἀγῶνες του κατά τῆς Ὀρθοδοξίας» Mετάφρ. Xαρ. Ἰω. Ἀσσιώτη 1997, σελ. 23, 24, 25, 27).

Aὐτό καί μόνον τό ἐξωφρενικό καί βλάσφημο κείμενο, δικαιώνει ἀπόλυτα τόν προσφάτως ἀνακηρυχθέντα Ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς πού ἔγραψε ὅτι τρεῖς εἶναι οἱ μεγάλες πτώσεις: «Tοῦ Ἀδάμ, τοῦ Ἰούδα, καί τοῦ Πάπα…» (!!) (Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς, «Ἄνθρωπος καί Θεάνθρωπος», σελ. 152, ἐκδ. «Ἀστήρ», ἔκδ. δ΄, Ἀθῆναι 1991)

Εἶναι δυνατόν ὀρθόδοξος πιστός, πού ἔχει ζυμωθεῖ ἡ ζωή του μέσα στό φῶς τῆς ἐλευθερίας, πού καταυγάζει ὁ Χριστός καί τό Εὐαγγέλιό του, νά δεχθεῖ «θεσμοθετημένη» τήν ὑποταγή τῶν ἐπουρανίων, ἐπιγείων καί καταχθονίων σέ ἕναν ἄνθρωπο, τόν πάπα; Ξεχάσατε λοιπόν ὅτι ἡ μόνη Ἀλήθεια καί Ἐξουσία εἶναι μόνον στόν Χριστό, πού εἶπε «ἐγώ εἰμί ἡ Ἀλήθεια καί ἡ ζωή» (Ἰω. ιδ΄, 6);

Σεβασμιώτατε,

Ὁ κλυδωνισμός τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας τόν τελευταῖο καιρό ἀπό ἀπανωτά σκάνδαλα ἰδίως ἐκεῖνα τῆς σεξουαλικῆς παρενοχλήσεως, καί τά ἰδιαιτέρως εἰδεχθῆ, αὐτά τῆς ὁμοφυλοφιλίας καί παιδοφιλίας, προβληματίζουν καί προσβάλλουν ὄχι μόνον τήν δυτική χριστιανοσύνη ἀλλά καί τήν καθ᾽ ἡμᾶς ἀνατολική. Ἄν καί ὁ δυτικός χριστιανισμός, βατικάνειος ἤ προτεσταντικός, εἶναι πλαστογραφημένος χριστιανισμός, τό πλῆγμα ἀπό τίς ἐκτεταμένες ἀνήθικες συμπεριφορές καί τά σκάνδαλα τοῦ ἱερατείου τῶν ἐκκλησιῶν αὐτῶν –κρούσματα περιορισμένα παρουσιάζονται δυστυχῶς καί σ᾽ ἐμᾶς– ἔχουν ὡς ἄμεσο ἀντίκτυπο τήν παγκόσμια ἀποδοκιμασία, προσβολή καί ἀναξιοπιστία ὁλοκλήρου τῆς χριστιανοσύνης. Κατόπιν αὐτῶν συμπάσχομεν καί συναλγοῦμεν ὅσοι φέρουμε τό ὄνομα «χριστιανοί» γιά τό κατάντημά μας (αὐτοχειριασμό μας θά ἔλεγα), ἀποτέλεσμα τῆς ἑωσφορικῆς ἀλαζονείας μας νά θεοποιήσουμε τόν… ἄνθρωπο πάπα ἐξορίζοντας τόν Χριστό ἀπό τή ζωή μας.

Οἱ ἄθεοι, οἱ ἀθεϊστές καί ὅλα ἐκεῖνα τά δαιμονικά στοιχεῖα πού μάχονται τήν χριστιανοσύνη, ὡς τό μόνο ἐμπόδιο γιά τήν ἀχαλίνωτη ὑποταγή τοῦ ἀνθρώπου στήν ἐγκαθίδρυση τῆς Παγκόσμιας Δικτατορίας, πανηγυρίζουν…(!!) Οἱ γνωστοί θεωρητικοί-καθοδηγητές, τοῦ συγχρόνου ἐπιθετικοῦ ἀθεϊσμοῦ τῆς Νέας Ἐποχῆς, Ρίτσαρτ Ντόκινς καί Χριστόφερ Χίτσενς, «ἀνακοίνωσαν πρό ἡμερῶν ὅτι θά ἐπιδιώξουν τήν σύλληψη τοῦ πάπα Βενέδικτου ιϛ΄, ὅταν ἐπισκεφθεῖ τήν Βρετανία τόν ἐρχόμενο Σεπτέμβριο» (βλέπε «Καθημερινή» 18.4.10, φ. 359). Μετά τίς ἀπειλές αὐτές τό Βατικανό ἀνακοίνωσε ὅτι «Ὁ πάπας Βενέδικτος, ὡς ἀρχηγός κράτους, ἀπολαμβάνει νομικῆς ἀσυλίας». Σωστά. Ἀλλά ποιά ὁμοιότητα ἔχει ὁ ταπεινωμένος καί σταυρωμένος Χριστός μέ τόν μετέπειτα ἀντιπρόσωπό Του «βικάριο», «ἀρχηγό κράτους», «κυρίαρχο ἐξουσιαστή», «ὑπέρτατη καί παγκόσμια ἐξουσία» μέσα σ᾽αὐτή τήν μεταλλαγμένη… «ἐκκλησία»;

Σεβασμιώτατε,

Δυστυχῶς, μέ τήν ἀπροσμέτρητη εὐθύνη, ἱστορικά διαπιστωμένη, κυρίως τῆς δυτικῆς χριστιανοσύνης, οἱ ἐκτός ἐκκλησίας ἄνθρωποι τοῦ πλανήτη ἔχουν ἀπογοητευθεῖ ἀπό τήν ἀσυνέπειά μας καί τήν ἀποτυχία μας νά ἐμπνεύσουμε τήν κατά χάριν θέωση καί σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, γι᾽ αὐτό οἱ ἤδη «βαπτισμένοι χριστιανοί» τῆς Δύσεως αὐτομολοῦν πλέον («ἀποβαπτίζονται») κατά χιλιάδες, προσχωρώντας στό Ἰσλάμ καί τίς ἀνατολικές σέχτες πού εὐημεροῦν. Ὁ ἀποχριστιανισμός τῆς Δύσεως εἶναι μία τραγική καί ζοφερή πραγματικότητα! Μόνον στό Παρίσι ἔχουν ὑψωθεῖ 1200 μιναρέδες καί τά εὐρωπαϊκά «δικαστήρια» στίς Βρυξέλλες δικαιώνουν τούς μουσουλμάνους, πού προσφεύγουν σ᾽ αὐτά, γιατί προσβάλλονται ἀπό τά χριστιανικά σύμβολα… Καί «ὁ Καρδινάλιος Miloslav Vik, πού ἔχει ὑπηρετήσει ὡς Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Πράγας ἀπό τό 1991, προειδοποίησε σέ συνέντευξή του ὅτι ἐάν ἡ Εὐρώπη δέν ἀλλάξει τή σχέση της μέ τίς δικές της ρίζες (τίς χριστιανικές), θά ἰσλαμοποιηθεῖ» (βλ. περισσότερα, περιοδ. «Χριστιανική Βιβλιογραφία», τεῦχ. 46, Ἰαν.-Μάρτιος 2010).

Σεβασμιώτατε,

Ἄς μήν ἐθελοτυφλοῦμε. Μέ ὅλα αὐτά τά ἀρνητικά καί πολλά ἄλλα, κατόρθωσαν οἱ «ἐκκλησίες» σας νά περιφέρουν «τό νεκρόν σῶμα τοῦ Ἰησοῦ» αἰῶνες τώρα ἀπερίσκεπτα, σταυρωμένο καί αἱμόφυρτο στίς δυτικές κοινωνίες, ξεκομμένο ἀπό τήν Ἀνάσταση, ἐπειδή αὐτή ἡ ζωντανή πραγματικότητα «Χριστός Ἀνέστη» δέν ἀνέστησε τίς καρδιές μας καί τά αἰσθήματά μας. Εἴμαστε παραδομένοι καί ἀμετανόητοι (κυρίως τό ἱερατεῖο) στά πάθη μας καί τούς ἐγωισμούς μας. Συνεπῶς παραμένουμε «ἄσωτοι», πνιγμένοι στά ἀλαζονικά «ἀλάθητά» μας καί στίς ἁμαρτωλές «πρωτοκαθεδρίες». Ὁ Χριστός παραμένει ἐπάνω στό Σταυρό ξανασταυρωμένος καί ἐμεῖς σφετεριστές θρόνων, ξιφασκοῦμε ἀνελέητα ποιός εἶναι «πρῶτος», ποιός «κυρίαρχος ἐξουσιαστής τῆς οἰκουμένης», ποιός ὁ «Ὕπατος Ποντίφηξ τῆς παγκόσμιας ἐκκλησίας» καί τόσα ἄλλα πολλά δαιμονικά καί ἑωσφορικά, ξένα στήν Εὐαγγελική καί Ἀποστολική παράδοση σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου… Μέσα σ᾽ αὐτή τήν πτωτική, πνευματική γύμνια καί χρεωκοπία, μιά καί μοναδική ἔχουμε ἐπιλογή: νά σκύψουμε τόν αὐχένα καί ἐν συντριβῇ νά μετανοήσουμε ἀναφωνώντας «Ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν ἐνώπιόν σου, Κύριε, οὐδέ συνετηρήσαμεν, οὐδέ ἐποιήσαμεν καθώς ἐνετείλω ἡμῖν» (Δανιήλ, Προσευχή Ἀζαρίου 5-7 καί M. Kανών, ᾠδή ζ΄).

Αὐτός εἶναι ὁ μοναδικός ὀρθός δρόμος ἑνότητας καί ἐπιστροφῆς τοῦ ἀσώτου δυτικοῦ ἀνθρώπου πρός τόν πατέρα Θεό. Κάθε ἄλλη καινοφωνία ὁδηγεῖ στήν ἀπαξίωση καί παρεμπόδιση τοῦ ἀνθρώπου στήν ἐν Χριϛῷ σωτηρίᾳ.

Μετά πάσης τιμῆς
ΣTYΛ. Z. ΛΑΓΟΥΡΟΣ θεολόγος-ἐκδότης

 

Πηγή:http://christianvivliografia.wordpress.com 

 

᾿Εσεῖς οἱ Κύπριοι εἶστε χαζοκύπριοι (μακαριστός Γέρων Θεόκλητος Διονυσιάτης )

Ο ΠΑΠΑΣ ΜΑΣ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΑΣ ΑΓΚΑΛΑΣ ΤΟΥ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΠΕΦΤΟΥΜΕ ΣΤΑ ΦΙΛΟΣΤΟΡΓΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ

Αυτές τίς μέρες είμαι στήν πατρίδα μου, στόν τόπο που γεννήθηκα, στήν Κύπρο. Καί η δική μου επίσκεψη συνέπεσε με τήν επίσκεψη του αρχηγού του κράτους του Βατικάνού, του Ποντίφηκα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Καί σήμερα βρισκόμενος στο πατρικό μου, παρακολούθησα στήν τηλεόραση την υποδοχή του.

Τον υποδέχθηκε στο αεροδρόμιο της Πάφου ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, εκφωνήθηκαν ομιλίες καί κατευθύνθηκαν στήν στήλη του δαρμού του αποστόλου Παύλου. Πραγματοποιήθηκε οικουμενιστική τελετή καί πάλιν ο Πάπας εκφώνησε ομιλία.

Οι Κύπριοι τον περίμεναν καί τον υποδέχθηκαν ως Μεσσία, ως τον από μηχανής Θεόν που θα συμβάλει στήν λύση του Κυπριακού. Καί άρχισαν διάφοροι (άσχετοι καί αδαείς) να τονίζουν την σημασία της επισκέψεως, την ιστορικότητα του πράγματος,την μεγάλη τιμή!

Όμως ο Πάπας στις δύο πρώτες ομιλίες της επισκέψεώς του, δεν μίλησε γιά κατοχή, δέν μίλησε γιά εισβολή, δεν μίλησε γιά προσφυγιά, δεν μίλησε γιά βεβήλωση καί καταστροφή τών ναών, δεν μίλησε γιά το ξεπούλημα των θρησκευτικών θησαυρών. Δεν μίλησε γιά Τούρκους εισβολείς καί τουρκική κατοχή. Καί αρχή άνδρα δείκνυσι. Φαίνεται πως η δολοφονία του Επισκόπου της Αττάλειας έπιασε τόπο. Ο Πάπας πήρε το μήνυμα. Γι΄ αυτό καί συγκλονίστηκε, όπως δήλωσε. Με άλλα λόγια όλα είναι καλά σχεδιασμένα, δέν υπάρχουν τυχαία ή ασήμαντα γεγονότα σε τέτοιες περιστάσεις. Καί το παραμικρό έχει την σημασία του. Καί πριν καί κατά καί μετά.

Όμως, παρόλο που είμαι υπέρ του Διαλόγου, αναρωτιέμαι είς επήκοον πάντων σε σχέση με αυτή την επίσκεψη.

Πότε ο γυναικοπρόσωπος Πάπας βοήθησε τον Ελληνισμό καί τήν Κύπρο;

Όταν στα χρόνια της πικράς δουλείας των Γάλλων, των Βενετών καί τών Γενουατών ο Πάπας μείωσε τους Επισκόπους σε τρείς απομακρύνοντας τους από τις έδρες τους με το διάταγμα γνωστό ως Βούλα Κύπρια;

Όταν αποκρισάριος του έκλεισε τον ορθόδοξο κλήρο στον λατινικό καθεδρικό ναό της Αγίας Σοφίας προσπαθώντας να τους εκλατινίσει με την βία καί ο λαός όταν το αντελήφθηκε, σύμφωνα με τον μεσαιωνικό χρονογράφο Λεόντιο Μαχαιρά, εστασίασε καί έθραυσε τις πύλες του ναού ελευθερώνοντας τον ορθόδοξο κλήρο;

Όταν ο λατινικός κλήρος βασάνισε τους δεκατρείς μοναχούς εκ των Μονών Καντάρας καί Μαχαιρά λόγω της διαφωνίας τους γιά τα άζυμα δένοντας τους σε άλογα καί σέρνοντας τους γυμνούς στα χαλίκια της κοίτης του χειμάρρου του Πεδιαίου καί στο τέλος καίγοντας τους;

Όταν οι Ναΐτες ιππότες διαφέντευαν από το κάστρο τους στην Λεμεσό την Κύπρο (καί αργότερα πούλησαν το νησί καί τους κατοίκους);

Όταν ο ορθόδοξος κλήρος υπήχθηκε διοικητικά στους Λατίνους επισκόπους;

Η Μαρωνίτικη κοινότητα όμως, που υπάγεται στον Πάπα, γιατί δέν διώχθηκε από τους Τούρκους; Δεν γνώρισαν αυτοί προσφυγιά, δεν τους έδιωξαν από τα χωριά τους, όποτε θέλουν μπορούν να πάνε. Ήταν οι μόνοι που περνούσαν ανενόχλητοι τα σύνορα της εισβολής.

Πότε λοιπόν μας βοήθησε ο Πάπας; Πότε μας βοηθήσατε Αγιώτατε;

Όταν εσείς, ένας κληρικός, Αγιώτατε, φοβάστε να πείτε την αλήθεια; Όταν εσείς, ένας Επίσκοπος, καί ειδικά εσείς ως Προκαθήμενος της πρεσβυτέρας Ρώμης, ο αντιπρόσωπος του Χριστού επί της γής όπως αποκαλείτε τον εαυτό σας, δεν ζητάτε συγχώρηση, δεν στηλιτεύετε το άδικο καί δεν καταγγέλετε την εισβολή καί την κατοχή που υφίσταται η Κύπρος τι ακριβώς περιμένουμε από εσάς; Τις προσευχές σας;

Πότε μας βοήθησε ο Πάπας Μακαριώτατε; Αφού τον καλωσορίσατε στήν νήσο των μαρτύρων, πάρτε τον Πάπα να προσκυνήσει τους δεκατρείς οσιομάρτυρες. Θα πάει; Είμαι σίγουρος ότι ξέρει γιά αυτούς, καλό είναι καί οι Κύπριοι να ξέρουν γιά αυτούς καί να παραδειγματίζονται.

Καί πως περιμένετε εξοχώτατε Πρόεδρε κ. Χριστόφια να μας βοηθήσει; Αφού οι Κύπριοι πολιτικοί συμπεριφέρονται σαν τσαρλατάνοι χωρίς κανείς από αυτούς να γνωρίζει τι θέλει. Ρωτήστε τους τί θέλουν να γίνει με το Κυπριακό, τι λύση προτείνουν; Δεν αντιληφθήκατε ότι κανείς πλέον δεν παίρνει τους πολιτικούς της Κύπρου στά σοβαρά;

Αλλά ως συνήθως θα καταφύγουμε στά γνωστά. Αγαπολογία, εμετικές υποκλίσεις, γλοιώδη χειροφιλήματα, υποκριτικά χαμόγελα, κούφιες αβρότητες, ευρωπαϊκή ευγένεια. Καί δεν μας φτάνουν αυτά, πρέπει να ακούμε την κάθε τηλεκατίνα καί τον κάθε άσχετο της κυπριακής τηλεοράσεως, που δεν ξέρουν να κάνουν τον σταυρό τους καί προς τα που πέφτει η πόρτα της εκκλησίας, αλλά θα μας αναλύσουν τις θεολογικές καί δογματικές διαφορές φανερώνοντας το δυσθεώρητον βάθος της ταλαιπώρου ασχετοσύνης τους.

Καί γιά να συμπληρώσω τον τίτλο, είναι κάτι που μου έλεγε ο μακαριστός Γέροντας Θεόκλητος ο Διονυσιάτης καί πάντοτε έσκαγα στά γέλια. «Τέκνο, εσείς οι Κύπριοι είστε χαζοκύπριοι.» Έσκαγα στά γέλια γιατί ό κατά Θεόν σοφός καί άγιος Γέροντας είχε δίκαιο!

(Ιερομόναχος Διόδωρος Αγιορείτης - Απόψεις για τη Μονή Βατοπαιδίου )

ἀναδημοσίευση:http://aktines.blogspot.com

Γιά ἄλλη μιά φορά ὁ Πειραιῶς Σεραφείμ ἀποδεικνύει ἑαυτόν ἑπόμενον τοῖς ἁγίοις πατράσι...῎Αξιος!

᾿Ανακοινωθέν τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφείμ γιά ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα στήν Κύπρο

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ & ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ
Ακτή Θεμιστοκλέους 190, 185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ, Τηλ. +302104514833 (19), Fax +3102104528332

  Πειραιεύς 1 Ιουνίου 2010

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Η επικειμένη επίσκεψις του Αρχηγού της Παπικής θρησκευτικής κοινωνίας Βενεδίκτου 16ου εις την μεγαλόνησον Κύπρον προκαλεί δικαίως εντόνους συζητήσεις και αποκαλύπτει πολλών καρδιών διαλογισμούς. Ειδικώτερον η Αγιοπνευματική και Αγιοπατερική και θεολογικώς αρτία εκπεφρασθείσα θέσις των Πανιερωτάτων Μητροπολιτών Κυρηνείας κ. Παύλου, Λεμεσού κ. Αθανασίου και Τριμυθούντος κ. Βαρνάβα και των Θεοφιλεστάτων Χωρεπισκόπων Καρπασίας κ. Χριστοφόρου και Αμαθούντος κ. Νικολάου δια την αιρετικήν φύσιν του Παπισμού και την αποκοπήν αυτού εκ του ενός και μοναδικού Σώματος της Εκκλησίας και την κατακρήμνισίν του εις πλειάδα αιρετικών κακοδοξιών είναι και πασίδηλος και θεμελιούται και στοιχειοθετείται υπό της ενιαίας δογματικής και εκκλησιολογικής πίστεως της Αδιαιρέτου Καθολικής του Χριστού Εκκλησίας των πρώτων χιλίων χρόνων κοινού χριστιανικού βίου εκ της οποίας και απεκόπη και απετέλεσε την παρασυναγωγήν του «Ρωμαιοκαθολικισμού».

Ταπεινώς υποβάλλομεν εις τους ανωτέρω εξαιρέτους οιακοστρόφους και ποιμένας της αγιωτάτης Εκκλησίας της Κύπρου συγχαρητηρίους προσρήσεις δια την γενναίαν και εύηχον ομολογίαν αυτών,
την οποίαν ασφαλώς εν σιωπή αποδέχονται και τα λοιπά μέλη της Ιεραρχίας εν Κύπρω. Εν ταυτώ ευλόγως φρονούμεν ότι αι δηλώσεις του Σεπτού Προκαθημένου της Αγιωτάτης Εκκλησίας της Κύπρου Αρχιεπισκόπου κ. Χρυσοστόμου δια των οποίων ταυτοποιεί την Εκκλησίαν με την ιδικήν του άποψιν, εγένοντο εν θερμώ και ακραδάντως πιστεύομεν ότι και ο ίδιος έχεται της αυτής πίστεως των ανωτέρω, ως άλλωστε κατά το παρελθόν το έχει εκφράσει στηλιτεύων την αιρετικήν Εκκλησιολογίαν του Παπισμού.

Βεβαίως ο αρχηγός του κράτους του Βατικανού έχει το δικαίωμα να επισκέπτεται οιονδήποτε τόπον επιθυμεί ως έκαστος ελεύθερος πολίτης της υφηλίου, η απόδοσις όμως εκκλησιαστικών τιμών και αναγνωρίσεως ιεραρχικού αξιώματος με αναλόγους τιμάς και σχετικάς προσφωνήσεις αποτελεί απαράδεκτον κανονικώς ενέργειαν και ασφαλώς η πεποίθησις ότι επιθυμεί το σύστημα του Βατικανού να συνδράμη τα εθνικά ημών δίκαια είναι και αφελής και ανεπέρειστος και ιστορικώς έχει αποδειχθεί πλήρως η διπλωματική εχθρότης του Βατικανού κατά της Αδιαιρέτου και Ακαινοτομήτου Ορθοδόξου Καθολικής του Χριστού Εκκλησίας των δύο χιλιάδων ετών βίου και των επτά Αγίων Οικουμενικών Συνόδων και του Ελληνισμού ως ταπεινού διακόνου Αυτής. Η πρόσκλησις υπό του Αρχηγού του Βατικανού δια την συνάντησιν εις την μεγαλόνησον Κύπρον μετ' Αυτού των πάσης φύσεως Ουνιτών ψευδεπισκόπων του Βατικανού επιμαρτυρεί απολύτως τα ανωτέρω.


Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ο Πειραιώς ΣΕΡΑΦΕΙΜ 

᾿Αντιπαπική ἡμερίδα στήν Κύπρο

Πραγματοποιήθηκε ἡ ἀντιπαπικὴ Ἡμερίδα στὴν Πάφο
ἐν μέσῳ πνευματικῆς τρομοκρατίας καὶ ψυχολογικοῦ καταναγκασμοῦ
μὲ θέμα
«Θεολογικὲς καὶ Ἠθικὲς διαστροφὲς
τῆς Παναιρέσεως τοῦ Παπισμοῦ»

Τὸ Σάββατο 22 Μαΐου 2010, ὥρα 16,30–10.00 στὴν Πάφο (“Mayfair Hotel”) πραγματοποιήθηκε Ἡμερίδα μὲ θέμα: «Θεολογικές καὶ Ἠθικές διαστροφὲς τῆς Παναιρέσεως τοῦ Παπισμοῦ».

Τὴν διοργάνωση τῆς Ἡμερίδας ποὺ ἔγινε κατόπιν προσκλήσεως δύο κυπριακῶν σωματείων καὶ σ’ αὐτὴν συμμετεῖχαν ἕξι σωματεῖα ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ἐπιμελήθηκε ἡ «ΦΕΚΦ».
Τοῦς συνέδρους προσφώνησε ο κ. Κων. Κουρτελλάρης, πρόεδρος τοῦ σωματείου «Κέντρον Μελετῶν καὶ Ἔρευνας “Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός”».
Στὴν συνέχεια διαβάστηκαν οἱ χαιρετισμοὶ τῶν ὁμοτίμων καθηγητῶν τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ καὶ κ. Ἰωάννου Κορναράκη, τοῦ προέδρου τῆς Ὀρθοδόξου Ἱεραποστολικῆς Ἀδελφότητος Καναδᾶ «Ὁ Μ. Ἀθανάσιος» κ. Χρήστου Λιβανοῦ καὶ τῶν Ἀγωνιζομένων Λαρισαίων Χριστιανῶν.

Ἀκολούθως πραγματοποιήθηκαν οἱ προγραμματισμένες Εἰσηγήσεις σὲ δύο Συνεδρίες.
Στὸ τέλος τῆς κάθε Συνεδρίας πραγματοποιήθηκε ἐκτεταμένη συζήτηση.
Λόγω τῆς παρελεύσεως τοῦ χρόνου, (ἀφοῦ ἔπρεπε νὰ παραδώσουμε τὴν αἴθουσα) δὲν ἀναγνώστηκαν τὰ Πορίσματα τῆς Ἡμερίδας καὶ μία ἀπὸ τὶς Εἰσηγήσεις (θὰ συμπεριληφθοῦν στὰ Πρακτικὰ ποὺ θὰ ἐκδοθοῦν).
Οἱ εἰσηγητὲς κατὰ τὸ Πρόγραμμα καὶ τὰ θέματα τῶν εἰσηγήσεών τους ἦσαν τὰ ἑξῆς:

1. Σωτηρόπουλος Νικόλαος, θεολόγος-συγγραφέας, Χαιρετισμὸς καὶ εἰσήγηση «Περὶ Παπισμοῦ».

2. Κορναράκης Ἰωάννης, Ὁμότιμος καθηγητὴς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, «Ποιός εἶναι ὁ Πάπας Βενέδικτος ὁ 16ος ποὺ ἔρχεται στὴν Κύπρο».

3. Σημάτης Παναγιώτης, θεολόγος, «Ἡ Ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα στὴν Κύπρο, Ἄλλο ἕνα πλῆγμα κατὰ τῆς ὀρθοδοξίας».

4. Ντετζιόρτζιο Λαυρέντιος, συγγραφέας-ἐκδότης, «Τὸ “Ἀλάθητο” τοῦ Πάπα, σὲ μιὰ ἱστορικὴ διαδρομὴ τῶν λαθῶν του».

5. Σιαμάκη Κωνσταντίνου, φιλολόγου (καὶ Ντετζιόρτζιου Λαυρέντιου), «Διαχρονικὸ Φαινόμενο ἡ ἠθικὴ διαστροφὴ στὸν Παπισμό».

6. Πουλλᾶ-Μακαροῦνα Εὐαγγελία, δικηγόρος, «Οἱ προεκτάσεις τοῦ Παπισμοῦ στὴν πνευματικὴ καὶ ἠθικὴ ζωή μας».

Δυστυχῶς καὶ πάλι ἡ ἐξουσιαστικὴ ἐπισκοκεντρικὴ ἡγεσία τῆς Κύπρου, προσπάθησε νὰ ἐξουδετερώσει τὴν προσπάθειά μας αὐτή.
Βέβαια, τώρα δὲν πρωτοστάτησε ὁ Μητροπολίτης Πάφου καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου μὲ πρόκληση βιαιοτήτων, ἀφοῦ αὐτὴ τους ἡ μέθοδος δὲν ἀπέδωσε καρποὺς τὴν προηγούμενη φορά στὴν Χλώρακα Πάφου, ἀντίθετα τοὺς ἐξέθεσε παγκοσμίως.

Αὐτὴ τὴ φορὰ ἡ προσπάθεια ποὺ ἔγινε ἀπὸ «ἐκκλησιαστικοὺς» κύκλους τῆς Κύπρου στόχευε στὴν ματαίωση τῆς Ἡμερίδας, πιέζοντας διὰ κάποιων παραγόντων τοὺς ὑπεύθυνους τοῦ ξενοδοχείου νὰ μᾶς ἐκδιώξουν, πέντε ὧρες πρὶν πραγματοποιηθεῖ ἡ Ἡμερίδα.
Κατόπιν διαβουλεύσεων καὶ ἀφοῦ ὑποχωρήσαμε, ἀναγκασθέντες νὰ ἀποσύρουμε τὴν ἀφίσα τῆς Ἡμερίδας ἀπὸ τὴν προθήκη τῆς αἴθουσας τοῦ Ξενοδοχείου, ἡ Ἡμερίδα πραγματοποιήθηκε.

Ἕνας ἄλλος τρόπος διὰ τοῦ ὁποίου προσπάθησαν κάποιοι νὰ ἐξουδετερώσουν τὴν Ἡμερίδα ἦταν ἡ ρετσινιὰ ὅτι εἴμαστε Παλαιοημερολογῖτες, ἢ κάτι τέτοιο ἢ ὅτι δὲν ἐνεργοῦμε ἐκκλησιαστικά!
Αὐτὸ λειτούργησε ἀποτρεπτικὰ γιὰ τὴν προσέλευση ἀκόμα καὶ αὐτῶν ποὺ εἶχαν ἐνθουσιασθεῖ γιὰ τὴν πραγματοποίηση τῆς Ἡμερίδας καὶ μᾶς ρωτοῦσαν τηλεφωνικὰ νὰ μάθουν γιὰ τὸν χῶρο καὶ τὴν ὥρα πραγματοποιήσεώς της. Ἐκ τῶν ὑστέρων δέ, καὶ ἀφοῦ στὴν Ἡμερίδα εἶδαν ὅτι συμμετεῖχαν Ὀρθόδοξοι καθηγητὲς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, διέδιδαν ὅτι δὲν ἐπρόκειτο γιὰ Παλαιοημερολογῖτες, ἀλλὰ γιὰ μιὰ μερίδα φανατικῶν!

Θὰ μιλήσουμε γι’ αὐτὰ σὲ ἑπόμενο Δελτίο μας, γιὰ τὶς παλινωδίες τῶν Οἰκουμενιστῶν Ἐπισκόπων, οἱ ὁποῖοι ἀφ’ ἑνὸς μέν, ὑπέγραψαν τὸ Συνοδικὸ ἔγγραφο γιὰ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα, ἀφ’ ἑτέρου δέ, δὲν ἔκαναν καμιὰ φανερὴ ἐνέργεια γιὰ τὴν ματαίωση τῆς Ἐπισκέψεως.
Ἔμειναν μόνο στὶς κατὰ πάντα ὀρθόδοξες ὁμιλίες τους ἐναντίον τῆς αἱρέσεως τοῦ παπισμοῦ, ἀλλὰ διὰ τῆς ὑπογραφῆς τους νομιμοποίησαν καὶ διὰ τῆς σιωπῆς καὶ τῆς ἀνοχῆς τους ἀποδέχθηκαν τὴν πραγματοποίηση τῆς ἐπίσκεψης τοῦ Πάπα στὴν Κύπρο.
Καὶ ὅταν τοὺς ζητήσαμε τὴν εὐλογία γιὰ τὴν πραγματοποίηση τῆς Ἡμερίδας, ὡς μιᾶς ἔσχατης μαζικῆς ἀντίδρασης, μᾶς τὸ ἀρνήθηκαν.
Τὰ Πορίσματα τῆς Ἡμερίδας θὰ δοθοῦν στὴν δημοσιότητα συντόμως.

Θεσσαλονίκη 24 Μαΐου 2010

Γιὰ τὴν «Φιλορθόδοξο Ἕνωσι “Κοσµᾶς Φλαµιᾶτος”»
Ὁ Πρόεδρος Λαυρέντιος Ντετζιόρτζιο
Ὁ Γραµµατέας Παναγιώτης Σηµάτης

Πηγή:http://apotixisi.blogspot.com/

Παναγιώτης Τελεβάντος, ᾿Απάντηση στά ἐρωτήματα τοῦ «Πολίτη» γιά τήν ἔλευση τοῦ Πᾶπα

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ “ΠΟΛΙΤΗ”

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

===================

Στη στήλη “Αποψη” (που αντανακλά τις απόψεις της εφημερίδας) “Πολίτης” την 21η Μαίου ο συντάκτης του άρθρου υποβάλλει τρία ερωτήματα στους παραδοσιακούς πιστούς που αντιτίθενται στην έλευση του Πάπα:

ΑΠΕΙΛΕΙΤΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ;

__________________

Πρώτο ερώτημα: Πώς απειλεί την Ορθοδοξία η ολιγοήμερη επίσκεψη του Πάπα στην Κύπρο;

Απάντηση: Η επίσκεψη του Πάπα στην Κύπρο αυτή καθ’ εαυτήν δεν απειλεί την Ορθοδοξία. Ουδέποτε εκφράσαμε διαφωνία να έλθει ο Πάπας είτε ως προσκεκλημένος του κ. Χριστόφια, είτε για να πραγματοποιήσει ποιμαντική επίσκεψη στους Μαρωνίτες, τους Λατίνους και τους άλλους Παπικούς του νησιού.

Η αντίρρησή μας εστιάζεται ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στη συμμετοχή της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Κύπρου στην επίσκεψη. Καταρχήν η Εκκλησία της Κύπρου δεν έπρεπε να απευθύνει πρόσκληση στον Πάπα να επισκεφθεί την Κύπρο επειδή είναι αρχηγός αίρεσης. Οι Αγιοι της Εκκλησίας ΟΥΔΕΠΟΤΕ προσκαλούσαν αιρεσιάρχες να πραγματοποιήσουν περιοδείες στην περιοχή της δικαιοδοσίας τους. Είναι φυσικό επομένως να αναμένουμε και τους δικούς μας Ιεράρχες να στοιχηθούν στο παράδειγμά τους.

Η δεύτερή μας αντίρρηση για την επίσκεψη του Πάπα εστιάζεται στο γεγονός ότι οι δικοί μας ιεράρχες θα συμπροσευχηθούν με τον Πάπα δηλαδή με αρχηγό αίρεσης κάτι που απαγορεύουν αυστηρά και επί ποινή καθαιρέσεως οι Κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων. Η συμπροσευχή με τον Πάπα αφορά όλους ανεξαίρετα τους επισκόπους μας. Και αυτούς που έδωσαν τη συγκατάθεσή τους για να έλθει ο Πάπας στην Κύπρο, και αυτούς οι οποίοι θα παραστούν αυτοπροσώπως στην υποδοχή του, αλλά και όσους δεν θα παραστούν αλλά όρισαν αντιπροσώπους για να υποδεχθεί εκ μέρους της Συνόδου τον Πάπα. Και το ακόμη χειρότερο: Να συμπροσευχηθεί μαζί του.

ΠΩΣ ΘΑ ΜΟΛΥΝΘΕΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ;

______________

Δεύτερο ερώτημα του “Πολίτη”: Πώς θα μολυνθεί η “άσπιλη” πατρίδα μας από την επίσκεψη του Πάπα;

Απάντηση: Το δεύτερο ερώτημα του άρθρου είναι συναφές με το πρώτο. Γι’ αυτό και επεκτείνουμε την απάντηση του πρώτου ερωτήματος. Εκτός από τις συμπροσευχές με τον αρχηγό αίρεσης ο κίνδυνος έγκειται στην εμπέδωση του λεγόμενου “λαικού οικουμενισμού”. Τι σημαίνει “λαικός οικουμενισμός”; Οτι ορισμένοι προσπαθούν να ενώσουν την Ορθοδοξία με τον Παπισμό όχι βασισμένοι σε προηγούμενη δογματική συμφωνία (δηλαδή συμφωνία σε θέματα πίστεως), αλλά με το συγχρωτισμό και κυρίως με τις συμπροσευχές με τους αιρετικούς που θα δημιουργήσουν την εντύπωση στους πιστούς ότι η ένωση έγινε αφού Ορθόδοξοι και Παπικοί συμπροσεύχονται λες και ανήκουν στην ίδια Εκκλησία.

Γιατί είναι εκκλησιαστικό ατόπημα να γίνει αυτό; Επειδή προσβάλλει τη βασική αρχή της Ορθόδοξης πίστης ότι η ένωση των Ορθοδόξων νοείται ως ένωση κοινής πίστης, κοινής λατρείας και κοινού ήθους.

Θα προσπαθήσω να μεταφέρω το ερώτημα στο χώρο της πολιτικής για να γίνει το θέμα πιο κατανοητό, με την πλήρη επίγνωση ότι δεν υπάρχει πραγματική αναλογία των εκκλησιαστικών δεδομένων με τα πολιτικά δεδομένα. Νομίζω όμως ότι το παράδειγμα θα βοηθήσει όσους δεν κατανοούν τα θεολογικά θέματα να αντιληφθούν το μέγεθος του ατοπήματος να έλθει ο Πάπας στην Κύπρο ως προσκεκλημένος και της Εκκλησίας της Κύπρου.

Αν ο κ. Χριστόφιας προσκαλούσε τον κ. Ερογλου, ως ηγέτη της Τουρκοκυπριακής κοινότητας για να συζητήσουν τη λύση του κυπριακού, ΟΥΔΕΙΣ θα είχε αντίρρηση. Αν όμως τον προσκαλούσε ως αρχηγό κράτους και τον υποδεχόταν υπό αυτήν του την ιδιότητα τότε θα συναντούσε ΚΑΘΟΛΙΚΗ διαμαρτυρία η πρόσκλησή του.

Το ίδιο, κατ’ αναλογίαν, ισχύει για τον Πάπα. Ο Πάπας δεν θα έλθει στην Κύπρο για να γίνει διάλογος Ορθοδόξων και Παπικών. Ούτε απλά για να επισκεφθεί ως περιηγητής το νησί στα πλαίσια της “Αποστολικής περιοδείας του”. Ούτε για να επισκεφθεί την Κύπρο ως ποιμένας των Μαρωνιτών, των Λατίνων και των άλλων Παπικών. Ούτε μόνον ως προσκεκλημένος του Προέδρου του Κυπριακού κράτους.

Ερχεται στην Κύπρο ΚΑΙ ως προσκεκλημένος της Εκκλησίας της Κύπρου. Αυτό ΜΟΝΟΝ είναι που ενοχλεί και δημιουργεί το πρόβλημα. Ολοι συμφωνούμε ότι η αναγνώριση της κρατικής οντότητας του κ. Ερογλου ως αρχηγού κράτους είναι απαράδεκτη! Σκεφθείτε πόσο πιο απαράδεκτη είναι η πρόσκληση προς τον Πάπα ως “διάδοχο του Αποστόλου Πέτρου”, όπως ατυχέστατα τον απεκάλεσε στην επιστολή που του απηύθυνε ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β΄. Οταν ο Αρχιεπίσκοπος χρησιμοποιεί αυτή τη γλώσσα στην πρόσκληση αναγνωρίζει τη νομιμότητα της εκκλησιαστικής του οντότητας. Αν η αναγνώριση της κρατικής οντότητας του ψευδοκράτους είναι απαράδεκτη βάσει ποιας λογικής ή βάσει ποιας θεολογικής συνέπειας είναι αποδεκτή η αναγνώριση μιας αίρεσης ως εκκλησιαστικής οντότητας; Υπάρχουν πολλές Εκκλησίες; Οχι ΜΙΑ όπως ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεως;

ΘΑ ΗΤΑΝ ΕΠΙΤΡΕΠΤΕΣ ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΑΡΩΝΙΤΩΝ;

__________

Και η τρίτη ερώτηση του κύριου άρθρου του “Πολίτη”: “Θα δικαιολογούνταν οι ίδιες αντιδράσεις εκ μέρους των Μαρωνιτών αν ο Οικουμενικός Πατριάρχης επισκεπτόταν το νησί μας;

Απάντηση: Αν οι Μαρωνίτες επέλεγαν να διαμαρτυρηθούν ειρηνικά και κόσμια για την παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη κανείς ΔΕΝ έχει το δικαίωμα να τους απαγορεύσει να το πράξουν σε μια δημοκρατική και ευνομούμενη Πολιτεία.

Παράλληλα όμως θέλω να υπενθυμίσω ότι κανένας Οικουμενικός Πατριάρχης δεν έκαψε ζωντανούς 13 Μαρωνίτες μοναχούς επειδή ήθελαν να μείνουν πιστοί στον Παπισμό. Ουδείς Ορθόδοξος Πατριάρχης εξόρισε από τις έδρες τους Μαρωνίτες επισκόπους σε χωριά. Ούτε τους έκανε φόρου υποτελείς. Ούτε τους ανάγκασε να ορκίζονται πίστη σε αυτόν παρά τη θέλησή τους. Ούτε περιόρισε τις 14 επισκοπές τους σε 4. Ούτε τους έκλεισε στην Αγία Σοφία και προσπάθησε με τη βία να τους μυρώσει για να τους εξαναγκάσει να αλλάξουν την πίστη τους. Εμάς όμως ΟΛΑ αυτά μας τα έκαναν οι Παπικοί. Αρα η κοινή λογική λέγει ότι εμείς και όχι οι Παπικοί έχουμε ηθικό δικαίωμα να διαμαρτυρηθούμε για την παρουσία του Πάπα.

Παρόλα αυτά η απάντηση στο τρίτο ερώτημα του κύριου άρθρου του “Πολίτη” είναι σαφέστατη και παρακαλώ να μην παρερμηνευθεί. Την επαναλαμβάνω: Αν ο Οικουμενικός Πατριάρχης επισκεφθεί την Κύπρο οι Μαρωνίτες έχουν κάθε δικαίωμα να οργανώσουν διαμαρτυρία αρκεί να είναι κόσμια και ειρηνική και μέσα στα πλαίσια του νόμου, όπως ήταν η διαμαρτυρία των παραδοσιακών πιστών τον περασμένο Οκτώβριο στην Πάφο.

Οταν ο Πάπας Ιωάννης - Παύλος Β΄ επισκέφθηκε τις ΗΠΑ στη Νέα Υόρκη υπήρχαν ομάδες πολιτών που κρατούσαν πανώ και διαμαρτύρονταν ειρηνικά. Ουδείς τόλμησε να τους παρεμποδίσει, ουδείς τους χαρακτήρισε φανατικούς, ανεγκέφαλους και ακραίους! Ούτε θεώρησε κανείς ότι προσβάλλουν την κρατική οντότητα των ΗΠΑ, όπως αναφέρει το κύριο άρθρο του “Πολίτη”. Μπορεί κάποιος να μας εξηγήσει γιατί στην Κύπρο τα πράγματα πρέπει να λειτουργούν διαφορετικά;

ΤΡΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ “ΠΟΛΙΤΗ”

________________

Αυτή είναι η απάντησή μου στα ερωτήματα του “Πολίτη”. Τώρα είναι η σειρά μου να απευθύνω στον “Πολίτη” τα ακόλουθα τρία ερωτήματα:

1.) Εχει το θάρρος και τη δημοσιογραφική εντιμότητα να δημοσιεύσει την απάντηση που δίνω στα ερωτήματά του; Διαθέτει στήλη επιστολών η εφημερίδα δεν είναι έτσι;

2.) Θέλει να μας αποκαλύψει ποιος θεολόγος συνέταξε ή συμβούλευσε θεολογικά το συντάκτη του άρθρου να υποβάλει τα αθεολόγητα ερωτήματα που καταχώρησε στο κύριο άρθρο της η εφημερίδα; Και,

3.) Μήπως ο “Πολίτης” θέλει να υποβάλει άλλο ερώτημα στους πιστούς που διαμαρτύρονται για την πρόσκληση που απηύθυνε η Εκκλησία της Κύπρου στον Πάπα να επισκεφθεί την Κύπρο; Αν υπάρχει η δική μας προθυμία για συνέχιση του διαλόγου είναι δεδομένη. Οχι μόνο δεν αποφεύγουμε αλλά επιδιώκουμε το διάλογο επειδή ξέρουμε και τι πιστεύουμε και γιατί το πιστεύουμε. Εκτός από χαρακτηρισμούς και αθεολόγητες θέσεις ο “Πολίτης” έχει να προτάξει κάτι σοβαρό;

Πηγή:http://aktines.blogspot.com

Αὐγουστῖνος Καντιώτης:Οἱ διαφορές ᾿Ορθοδοξίας-Παπισμοῦ (video)

Μή κλίνετε γόνυ εἰς τόν ἀντίχριστον Πᾶπα

Σχόλιο klision:῾Η παροῦσα ἀνάρτηση ἀφιερώνεται στούς ἀγωνιζόμενους Κυπρίους ἀδελφούς μας, οἱ ὁποῖοι παρά τίς λοιδωρίες πού ὑφίστανται καί τούς ἄδικους χαρακτηρισμούς πού τούς προσάπτουν, συνεχίζουν τόν καλό ἀγώνα τῆς πίστεως. ᾿Αδέλφια μας, εἴμαστε μαζί σας, ἡ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ....Εὐχόμαστε ὁ Πᾶπας νά μήν ἀφήσει στό βέβηλο πέρασμά του ΣΥΝΤΡΙΜΜΙΑ....

Οσίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου

"Μη κλίνετε γόνυ εις τον αντίχριστον Πάπα"

* ...Πιστεύω και ελπίζω ότι ο ιδρυτής της Εκκλησίας, ο Αρχηγός της σωτηρίας ημών, ο κραταιός και δυνατός εν πολέμοις, πάντας τους πολεμούντας την Νύμφην Αυτού Εκκλησίαν, την καθαράν και άσπιλον, την οποίαν περιποιήσατο με το Τίμιον Αίμα Του, θα τους σύντριψη ως σκεύη κεραμέως και θα διαφύλαξη και διάσωση Αυ τήν καθαράν. Υμείς δε οι εναπολειφθέντες στήτε καλώς, στήτε μετά φόβου, στήτε ανδρείως και μη κλίνετε γόνυ εις τον αντίχριστον Πάπα και εις τους οπαδούς αυτού φιλοπαπιστάς οικουμενιστάς, και λοιπούς δειλούς και προδότας. Στήτε μέχρι τέλους, μέχρι θανάτου, δια να λά βετε τον άφθαρτον στέφανον εις τους ουρανούς....

Κρατείτε την πίστιν στερεάν
* Αφήνω συμβουλήν εις τους πιστούς και πνευματικά μου τέκνα να ακολουθούν την Εκκλησίαν... Εάν ενω θούν, τότε, να χωρήσουν, να αποχωρήσουν τελείως ακολουθούντες εκείνο το οποίον παρελάβομεν και τους α γίους Πατέρας.

* Εάν ο ποιμήν είναι αληθής, οφείλετε να ακολουθήτε τον αληθή ποιμένα. Εάν δεν είναι αληθής, ακολουθήτε τον Χριστόν, ο Οποίος είναι αληθής.

 

* Οι Άγιοι Πατέρες δεν επλανήθησαν διότι είχον ταπείνωσιν, είχον το Πνεύμα το Άγιον, το οποίον τους ωδήγει και δεν τους άφηνε να πλανηθούν.
* Πως είναι δυνατόν, να τιμήση κάποιος τους τοιού τους (νεωτεριστάς Αρχιερείς), οι οποίοι συνετάραξαν την Εκκλησίαν, εκλόνισαν τας πεποιθήσεις των Ορθοδόξων Χριστιανών, και να υπακούση εις αυτούς, όταν αυτοί με πλατύ το στόμα κηρύττουν εναντίον των Αγίων Αποστόλων;....
* Ως γέρων πνευματικός λέγω εις τα πρόβατα του Χριστού προσέξατε, μη δεχθήτε φιλίαν και ένωσιν με τον Πάπαν, διότι ο Πάπας, εάν και την όψιν του προσώ που του άλλαξε εναντίον της εντολής του Θεού (Λευϊτ. Α'9)..., εάν και ήλλαξε την μορφήν του σώματος και μετεμορφώθη εις γυναίκα, την γνώμην του δεν την άλλαξε.
* Δια να γίνη ένωσις με τους παπιστάς και τον Πάπα, πρέπει ο Πάπας να μετανοήση και να επιστρέψη εις την μίαν αγίαν καθολικήν και αποστολικήν Εκκλησίαν, την οποίαν μας παρέδωκε ο Χριστός, δια των Αγίων Απο στόλων και των Αγίων Πατέρων των επτά Οικουμενι κών Αγίων Συνόδων. Ο Πάπας απεσχίσθη και οφείλει να επιστρέψη εις την μίαν πίστιν, την οποίαν παραχάρα ξαν εις το εν βάπτισμα, το όποιον κατήργησαν και το α ντικατέστησαν με ράντισμα και επίχυσιν ύδατος, και εις τα δόγματα και ιεράς παραδόσεις, τας οποίας τελείως κατεφρόνησαν. Και εάν θέλουν διάλογους και συζητή σεις αυτά πρέπει να γίνουν επάνω εις το σύμβολον της πίστεως εις δέκα λεπτά της ώρας. Συμφωνείτε; αποπτύετε την πλάνην και τας αιρέσεις σας; επιστρέφετε εις τον Θεόν και την Αγίαν Εκκλησίαν; Σας δεχόμαστε. Δεν δέχεσθε; πηγαίνετε εκεί που σας στέλλουν οι Άγιοι Από στολοι, οι Άγιοι Πατέρες και αι επτά Οικουμ. Σύνοδοι, εις το ανάθεμα....

* * *

* Εάν ημείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί εφυλάττωμεν ό σα η πίστις ημών υπαγορεύει, όλα τα έθνη, ως λέγει ο θείος Χρυσόστομος, θα εγένοντο Χριστιανοί. Διότι ο ποία πίστις ανέδειξεν Αποστόλους, Μάρτυρας, Ομολογητάς, Οσίους και δικαίους; Η Ορθόδοξος. Οποία πίστις ετέλεσε μεγάλα ένδοξα και θαυμαστά σημεία; Η Ορθόδοξος. Δίκαιον είναι να είπωμεν τις Θεός μέγας ως ο Θεός ημών και οποία πίστις ως η ημετέρα πίστις, η Ορθόδοξος;....

 

Τίποτε δεν είναι ισάξιο της Ορθοδοξίας
*  Η Ορθόδοξος Εκκλησία οφείλει να διακρατή απα ραχάρακτα όσα ο Κύριος έδωσε, οι Απόστολοι εκήρυξαν και οι Πατέρες εφύλαξαν. Όποιος αποκόπτεται από αυτά δεν μπορεί να λέγεται Χριστιανός.
*  Είναι προδοσία της αληθείας το να αποδεχόμεθα αι ρετικές διδασκαλίες και να μη ομολογούμε με ακρίβεια όσα διδαχθήκαμε από τους θεοφόρους Αγίους Πατέρας της Εκκλησίας μας. Καλούμεθα να αρέσουμε όχι εις τον κόσμον αλλά εις τον Κύριον και να συμφωνούμε με τις άγιες Γραφές και με όσους δεν αντιμάχονται με όσα μας λέγουν οι Πατέρες.
*  Ο Χριστός, δεν θα αφήση την Εκκλησίαν Του, αλ λά και εμείς ότι μπορούμε να κάνουμε. Μακάριοι εκεί νοι οι όποιοι μέχρι θανάτου θα μείνουν πιστοί εις την ορθόδοξον πίστιν και ομολογίαν... Να αγωνισθήτε κατά των θεοκαπήλων προδοτών της Ορθοδοξίας και των πα τρικών παραδόσεων.
Γνώρισε  το μεγαλείο της Ορθοδοξίας
Αγιογραφικές και Πατερικές μαρτυρίες
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"
Θεσσαλονίκη

ΠΗΓΉ:http://www.impantokratoros.gr

῾Η επίσκεψη τοῦ Πάπα στήν Κύπρο, τοῦ Παναγιώτη Τελεβάντου,

Σχόλιο klision: Πράγματι, εἶναι ἀμείλικτα τά ἐρωτήματα πού θέτει στό ἄρθρο πού φιλοξενοῦμε ὁ κ. Παναγιώτης Τελεβάντος, ἐρωτήματα καί δικά μας, ἀλλά καί τοῦ ὑπολοίπου, νομίζω,  χριστεπωνύμου πληρώματος. Ἡ συνέπεια λόγων καί πράξεων εἶναι μία ἀρετή, ἡ ὁποία πρέπει νά κοσμεῖ ,πρωτίστως, τούς φέροντας τόν βαθμό τῆς ᾿Αρχιερωσύνης. ᾿Αναμένουμε, λοιπόν, μιά ξεκάθαρη ἀπάντηση. Διαφορετικά θά χάσουμε τήν ἐμπιστοσύνη μας στό πρόσωπό τους. Αὐτά πρός τό παρόν καί ἐλπίζουμε σέ ἕνα καλύτερο μέλλον. ῞Οσο γιά τήν φτωχή μας Κύπρος, νά εἶστε σίγουροι, χειρότερα θά γίνουν τά πράγματα, ὄχι καλύτερα. Μακάρι νά διαψευσθοῦμε...

Η Σύνοδος της Εκκλησίας της Κύπρου αναφορικά με την επίσκεψη του Πάπα στην Κύπρο του Παναγιώτη Τελεβάντου =========== Παραθέτουμε πιο κάτω αυτούσια την επιστολή του Σεβασμιότατου Μητροπολίτου Κυρηνείας κ. Παύλου που απέστειλε το 2001 στον τότε Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Χρυσόστομο Α΄ μόλις πληροφορήθηκε το ενδεχόμενο επισκέψεως του Πάπα στην Κύπρο! Ο ΚΥΡΗΝΕΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΛΕΜΕΣΟΥ Και όμως! Λίγα χρόνια αργότερα, πριν αλέκτωρ λαλήσαι τρις, ο Σεβασμιότατος Κυρηνείας έδωσε εν συνόδω τη συγκατάθεσή του για την έλευση του Πάπα στην Κύπρο όπως την έδωσε και για τη συγκρότηση του “Διαθρησκειακού συνεδρίου”. Ερωτούμε το Σεβασμιότατο Κυρηνείας και τον Αγιο Λεμεσού οι οποίοι στο παρελθόν έδωσαν έξοχα (επαναλαμβάνω έξοχα) δείγματα γραφής με υπέροχες ομιλίες και άρθρα εναντίον του Οικουμενισμού και του Παπισμού: Τι μεσολάβησε έκτοτε και αλλάξατε στάση άρδην; Δεν εννοούμε (Θεός φυλάξοι!) ότι γίνατε Οικουμενιστές. Ασφαλώς και ΔΕΝ είστε Οικουμενιστές. Ακριβώς όμως επειδή δεν είστε γιατί δώσατε τη συγκατάθεσή σας για την έλευση του Πάπα; Ο ΤΡΙΜΥΘΟΥΝΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΡΠΑΣΙΑΣ Αλλά η ερώτηση απευθύνεται και σε άλλους επισκόπους, οι οποίοι γνωρίζουμε από ιδίαν πείραν, ότι ήταν λαύροι και εναντίον του Παπισμού και εναντίον του Οικουμενισμού. Γιατί ο Σεβασμιότατος Τριμυθούντος έδωσε συγκατάθεση για την έλευση του Πάπα; Ως ιερομόναχος ήταν ο πλέον αντιπαπιστής κληρικός που γνώρισα στη ζωή μου. Το παραμικρό να έκαναν οι Οικουμενιστές εστενοχωρείτο βαθύτατα και επικραίνετο υπέρμετρα. Τώρα; Τώρα που έγινε επίσκοπος, αντί να είναι ο φρουρός της πίστεως ως το αξίωμά του υποδηλώνει, δίνει τη συγκατάθεσή του για την έλευση του Πάπα και σιωπά; Γιατί υπάρχει η υπογραφή του Θεοφιλέστατου Καρπασίας στην συνοδική εγκύκλιο που καλεί τους πιστούς να υποδεχθούν τον Πάπα με ευγένεια λες και υπάρχει κάποιος που σκεφτόταν να βιαιοπραγήσει εναντίον του;! ΟΙ ΑΣΧΗΜΙΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΦΟ ΚΑΙ Η ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ Ας θημηθούμε τι έγινε τον περασμένο Οκτώβριο. Τι έκαναν (ελάχιστες δεκάδες) παραδοσιακοί πιστοί κληρικοί, μοναχοί και λαικοί; Κρατούσαν πανώ εναντίον του Παπισμού και συνομιλούσαν μεταξύ τους έξω από το συνεδριακό κέντρο και προσεύχονταν στο γειτονικό παρεκκλήσι. “Τι κακόν εποίησαν” για να γίνουν θύματα τραμπουκισμού και θηριωδίας που εξευτέλισαν την Κύπρο διεθνώς; Ποιον επείραξαν; Ποιον ενόχλησαν; Σε ποιον συμπεριφέρθηκαν με αγένεια; Αντίθετα! Οι ίδιοι έγιναν, όπως αδιάψευστα οι τηλεοπτικές κάμερες έδειξαν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της υφηλίου, θύματα θηριώδους διωγμού! Επομένως συνοδική εγκύκλιος δεν έπρεπε να εξαπολυθεί εναντίον των παραδοσιακών πιστών αλλά εναντίον όσων τραβούσαν από τα γένεια και τα μαλλιά τους μοναχούς μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλου του κόσμου για να τους απομακρύνουν από το παρεκκλήσι που προσεύχονταν. Ο ΜΟΡΦΟΥ ΚΑΙ Ο ΠΑΦΟΥ Αλλά μήπως ο Μητροπολίτης Μόρφου είναι Οικουμενιστής; Σας διαβεβαιώ ότι ούτε Οικουμενιστής είναι ούτε και με τις συμπροσευχές συμφωνούσε ποτέ! Ακόμη! Επειδή γνωρίζω από δεκαετίες τον Αγιο Πάφου πληροφορώ υπεύθυνα όσους τυχόν το αγνοούν ότι ο Μητροπολίτης Πάφου παρόλα όσα έκανε και κάνει εναντίον των παραδοσιακών πιστών ΔΕΝ είναι Οικουμενιστής. ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΝΟΥ ΚΑΙ ΠΙΚΡΙΑΣ Γι’ αυτό ρωτούμε: Τι έγιναν, άγιοι πατέρες, όλα αυτά που λέγατε τα άξια κάθε επαίνου και θαυμασμού; Πώς άλλαξαν άρδην; “Τις υμάς εβάσκανεν” ω Άγιοι Αρχιερείς και μας κουβαλήσατε τους μουλλάδες και τους ραββίνους και τους Παπικούς και τους κάθε λογής Προτεστάντες για να συμπροσευχηθείτε μαζί τους; ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ Ο ΠΑΠΑΣ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΜΑΣ ΘΕΜΑ; Αλήθεια γιατί προσκαλέσατε τον Πάπα; Για να βοηθήσετε το εθνικό μας θέμα; Αν είναι γι’ αυτό που κάνατε αυτές τις παρανομίες την πιο κατάλληλη απάντηση σας τη δίνει ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Κυρηνείας κ. Παύλος με την πιο κάτω επιστολή που έγραψε πριν μια δεκαετία την αξία της οποίας δυστυχώς αναιρεί με τη συγκατάθεση που έδωσε για τη διοργάνωση του Διαθρησκειακού συνεδρίου και την έλευση του Πάπα. Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΗΝΕΙΑΣ ______________ «Μακαριώτατε, Η χθεσινή είδηση από τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επροσκάλεσε τον Πάπα Ρώμης να επισκεφθή τη μαρτυρική Κύπρο, αφού πήρε τη συγκατάθεση της Υμετέρας Μακαριότητος διά του Υπουργού των Εξωτερικών της Δημοκρατίας κατά την πρόσφατη εις Υμάς επίσκεψή του, επλήγωσε βαθύτατα την ψυχή μας και επλήρωσε λύπης και στενοχωρίας την καρδία μας. Η Υμετέρα συγκατάθεση, εν αγνοία των μελών της Ιεράς Συνόδου, τραυματίζει την ενότητα της Εκκλησίας, αποτελεί αιτία ταραχής των ψυχών των ευσεβών πιστών, και δημιουργεί νέους κινδύνους διχασμού και άμβλυνσης του Ορθόδοξου αισθητηρίου του ευσεβούς πληρώματος Αυτής. Ο Παπισμός “παρέφθειρε την καθαρότητα της διδασκαλίας της αρχαίας οικουμενικής Ορθοδοξίας διά των νεοεισαχθέντων δογμάτων περί του filioque, της ασπίλου συλλήψεως της Θεοτόκου” και ιδίως της παντελώς αντιχριστιανικής διδασκαλίας περί του πρωτείου του Πάπα εν τη Εκκλησία και του αλαθήτου αυτού. Η όλη ιστορία του Παπισμού, με όλα τα καινοφανή ρωμαϊκά δόγματα καταδεικνύει ότι οι Παπιστές μετέτρεψαν την Εκκλησία του ζώντος Θεού “εις μίαν γήϊνην πολιτικήν οργάνωσιν” με έδρα το Βατικανό. Ταπεινά φρονούμε ότι η Εκκλησία της Κύπρου δεν πρέπει να έχη καμία συμμετοχή στην επίσκεψη ενός κοσμικού άρχοντα στους τόπους οι οποίοι καθαγιάσθκαν με το τίμιο αίμα των δεκατριών μοναχών της Καντάρας και τόσων άλλων Αγίων, οι οποίοι υπέμειναν φρικτά βασανιστήρια από τους Παπικούς, διότι εν τοιαύτη περιπτώσει αναγνωρίζεται ο Πάπας υπό τη διπλή ιδιότητά του ως αρχηγού Κράτους και Εκκλησίας. Η τοιαύτη επίσκεψη του Πάπα, η οποία επενδύεται με το μανδύα του προσκυνήματος, μόνο ταπείνωση, καταισχύνη και συμφορά θα προξενήσει στον τόπο μας. Οι εναγκαλισμοί με τον Πάπα δεν θα φέρουν την ποθητή, ως ελπίζετε, βοήθειά του στο εθνικό θέμα, αλλά την οργή του Θεού επάνω στις κεφαλές μας, ως μαρτυρεί η ιστορία του μαρτυρικού ημών Γένους. Λόγω της σοβαρότητος του θέματος, παρακαλούμε όπως συγκαλέσετε εκτάκτως την Ιεράν Σύνοδο» ΕΠΙΛΟΓΟΣ Τι να προσθέσει κανείς σ’ αυτά τα υπέροχα που έγραψε ο Σεβασμιότατος Κυρηνείας; Δεν υπάρχει κάτι πιο σαφές και πιο ορθόδοξο! Και όμως! Ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄θα μολύνει τα αγιασμένα χώματα της Κύπρου σε λίγες βδομάδες με τη συγκατάθεση όλων των επισκόπων της! Κρίμα!  Πηγή:http://www.zoiforos.gr

Βασικά σημεῖα διαφορᾶς μεταξύ ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας καί Παπισμοῦ (Σεβασμ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου καί ῾Αγίου Βλασίου ῾Ιεροθέου Βλάχου)

1. Οι Επίσκοποι της Παλαιάς Ρώμης, παρά τις μικρές και μη ουσιαστικές διαφορές, είχαν πάντοτε κοινωνία με τους Επισκόπους της Νέας Ρώμης και τους Επισκόπους της Ανατολής μέχρι το 1009-1014, όταν για πρώτη φορά κατέλαβαν τον θρόνο της Παλαιάς Ρώμης οι Φράγκοι Επίσκοποι. Μέχρι το 1009 οι Πάπες της Ρώμης και οι Πατριάρχες της Κωνσταντινουπόλεως ήσαν ενωμένοι στον κοινό αγώνα εναντίον των Φράγκων Ηγεμόνων και Επισκόπων, αλλά και των κατά καιρούς αιρετικών.

2. Οι Φράγκοι στην Σύνοδο της Φραγκφούρτης το 794 κατεδίκασαν τις αποφάσεις της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου και την τιμητική προσκύνηση των ιερών εικόνων. Επίσης το 809 οι Φράγκοι εισήγαγαν στο Σύμβολο της Πίστεως το Filioque, την διδασκαλία δηλαδή περί της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος εκ του Πατρός και εκ του Υιού. Αυτήν την εισαγωγή κατεδίκασε τότε και ο ορθόδοξος Πάπας της Ρώμης. Στην Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως επί Μεγάλου Φωτίου, στην οποία συμμετείχαν και εκπρόσωποι του ορθοδόξου Πάπα της Ρώμης, κατεδίκασαν όσους είχαν καταδικάσει τις αποφάσεις της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου και όσους προσέθεσαν στο Σύμβολο της Πίστεως το Filioque. Όμως για πρώτη φορά ο Φράγκος Πάπας Σέργιος Δ' το 1009 στην ενθρονιστήρια επιστολή του προσέθεσε στο Σύμβολο της Πίστεως το Filioque και ο Πάπας Βενέδικτος Η’ εισήγαγε το πιστεύω με το Filioque στην λατρεία της Εκκλησίας, οπότε ο Πάπας διεγράφη από τα δίπτυχα της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

3. Η βασική διαφορά μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και του Παπισμού βρίσκεται στην διδασκαλία περί της ακτίστου ουσίας και ακτίστου ενεργείας του Θεού. Ενώ οι Ορθόδοξοι πιστεύουμε ότι ο Θεός έχει άκτιστη ουσία και άκτιστη ενέργεια και ότι ο Θεός έρχεται σε κοινωνία με την κτίση και τον άνθρωπο με την άκτιστη ενέργειά Του, εν τούτοις οι Παπικοί πιστεύουν ότι στον Θεό η άκτιστη ουσία ταυτίζεται με την άκτιστη ενέργειά Του (actus purus) και ότι ο Θεός επικοινωνεί με την κτίση και τον άνθρωπο δια των κτιστών ενεργειών Του, δηλαδή ισχυρίζονται ότι στον Θεό υπάρχουν και κτιστές ενέργειες. Οπότε η Χάρη του Θεού δια της οποίας αγιάζεται ο άνθρωπος θεωρείται ως κτιστή ενέργεια. Αλλά έτσι δεν μπορεί να αγιασθή.

Από αυτήν την βασική διδασκαλία προέρχεται η διδασκαλία περί εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος εκ του Πατρός και εκ του Υιού, το καθαρτήριο πύρ, το πρωτείο του Πάπα κλπ.

4. Εκτός από την θεμελιώδη διαφορά μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και του Παπισμού στο θέμα της ουσίας και ενεργείας στον Θεό, υπάρχουν άλλες μεγάλες διαφορές, που έγιναν κατά καιρούς αντικείμενα θεολογικών διαλόγων, ήτοι:

– το Filioque, ότι το Άγιον Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα και τον Υιό με αποτέλεσμα να μειώνεται η μοναρχία του Πατρός, να καταργήται η τέλεια ισότητα των προσώπων της Αγίας Τριάδος, να μειώνεται ο Υιός κατά την ιδιότητά Του να γεννά, εάν υπάρχει ενότητα μεταξύ Πατρός και Υιού, να υποτιμάται το Άγιον Πνεύμα ως μη ισοδύναμο και ομόδοξο με τα άλλα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, αφού παρουσιάζεται ωσεί “πρόσωπο στείρο”,

– η χρησιμοποίηση αζύμου άρτου στην θεία Ευχαριστία που παραβαίνει τον τρόπο με τον οποίο ο Χριστός ετέλεσε το μυστικό δείπνο,

– ο καθαγιασμός των “τιμίων δώρων” που γίνεται όχι με την επίκληση, αλλά με την απαγγελία των ιδρυτικών λόγων του Χριστού “λάβετε φάγετε... πίετε εξ αυτού πάντες...”,

– η θεωρία ότι η σταυρική θυσία του Χριστού εξιλέωσε την θεία δικαιοσύνη, που παρουσιάζει τον Θεό Πατέρα ως φεουδάρχη και παραθεωρεί την Ανάσταση,

– η θεωρία περί της “περισσευούσης αξιομισθίας” του Χριστού και των αγίων που την διαχειρίζεται ο Πάπας,

– ο χωρισμός και η διάσπαση μεταξύ των μυστηρίων Βαπτίσματος, Χρίσματος, και θείας Ευχαριστίας,

– η διδασκαλία περί της κληρονομήσεως της ενοχής του προπατορικού αμαρτήματος,

– οι λειτουργικές καινοτομίες σε όλα τα μυστήρια της Εκκλησίας (Βάπτισμα, Χρίσμα, Ιερωσύνη, Εξομολόγηση, Γάμος, Ευχέλαιον),

– η μη μετάληψη των λαϊκών από το “Αίμα” του Χριστού,

– το πρωτείο του Πάπα, κατά το οποίο ο Πάπας είναι “ο episcopus episcoporum και η πηγή της ιερατικής και της εκκλησιαστικής εξουσίας, είναι η αλάθητος κεφαλή και ο Καθηγεμών της Εκκλησίας, κυβερνών αυτήν μοναρχικώς ως τοποτηρητής του Χριστού επί της γής” (Ι. Καρμίρης). Με αυτήν την έννοια ο Πάπας θεωρεί τον εαυτό του διάδοχο του Αποστόλου Πέτρου, στον οποίον υποτάσσονται οι άλλοι Απόστολοι, ακόμη και ο Απόστολος Παύλος,

– η μη ύπαρξη συλλειτουργίας κατά τις λατρευτικές πράξεις,

– το αλάθητο του Πάπα,

– το δόγμα της ασπίλου συλλήψεως της Θεοτόκου και γενικά η μαριολατρεία, κατά την οποία η Παναγία ανυψώνεται στην Τριαδική θεότητα και μάλιστα γίνεται λόγος και για Αγία Τετράδα,

– οι θεωρίες της analogia entis και analogia fidei που επικράτησαν στον δυτικό χώρο.

– η συνεχής πρόοδος της Εκκλησίας στην ανακάλυψη των πτυχών της αποκαλυπτικής αλήθειας,

– η διδασκαλία περί του απολύτου προορισμού,

– η άποψη περί της ενιαίας μεθοδολογίας για την γνώση του Θεού και των κτισμάτων, η οποία οδήγησε στην σύγκρουση μεταξύ θεολογίας και επιστήμης.

5. Επίσης, η μεγάλη διαφοροποίηση, η οποία δείχνει τον τρόπο της θεολογίας βρίσκεται και στην διαφορά μεταξύ σχολαστικής και ησυχαστικής θεολογίας. Στην Δύση αναπτύχθηκε ο σχολαστικισμός, ως προσπάθεια διερεύνησης όλων των μυστηρίων της πίστεως με την λογική (Άνσελμος Καντερβουρίας, Θωμάς Ακινάτης), ενώ στην Ορθόδοξη Εκκλησία επικρατεί ο ησυχασμός, δηλαδή η κάθαρση της καρδιάς και ο φωτισμός του νού, για την απόκτηση της γνώσης του Θεού. Ο διάλογος μεταξύ του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και του σχολαστικού και ουνίτη Βαρλαάμ είναι χαρακτηριστικός και δείχνει την διαφορά.

6. Συνέπεια όλων των ανωτέρω είναι ότι στον Παπισμό έχουμε απόκλιση από την ορθόδοξη Εκκλησιολογία. Ενώ στην Ορθόδοξη Εκκλησία δίνεται μεγάλη σημασία στην θέωση που συνίσταται στην κοινωνία με τον Θεό, δια της οράσεως του ακτίστου Φωτός, οπότε οι θεούμενοι συνέρχονται σε Οικουμενική Σύνοδο και οριοθετούν ασφαλώς την αποκαλυπτική αλήθεια σε περιπτώσεις συγχύσεως, εν τούτοις στον Παπισμό δίνεται μεγάλη σημασία στον θεσμό του Πάπα, ο οποίος Πάπας υπέρκειται ακόμη και από αυτές τις Οικουμενικές Συνόδους. Σύμφωνα με την λατινική θεολογία “η αυθεντία της Εκκλησίας υπάρχει τότε μόνον όταν στηρίζεται και εναρμονίζεται με την θέληση του Πάπα. Σε αντίθετη περίπτωση εκμηδενίζεται”. Οι Οικουμενικές Σύνοδοι θεωρούνται ως “συνέδρια του Χριστιανισμού που συγκαλούνται υπό την αυθεντία και την εξουσία και την προεδρία του Πάπα”. Αρκεί να βγή ο Πάπας από την αίθουσα της Οικουμενικής Συνόδου, οπότε αυτή παύει να έχη κύρος. Ο Επίσκοπος Μαρέ έγραψε: “θά ήταν πιο ακριβείς οι ρωμαιοκαθολικοί αν εκφωνώντας το “Πιστεύω” έλεγαν: “καί εις έναν Πάπαν” παρά να λένε: “καί εις μίαν... Εκκλησίαν””.

Επίσης, “η σημασία και ο ρόλος των Επισκόπων μέσα στην ρωμαϊκή Εκκλησία δεν είναι παρά απλή εκπροσώπηση της παπικής εξουσίας, στην οποία και οι ίδιοι οι Επίσκοποι υποτάσσονται, όπως οι απλοί πιστοί”. Στην παπική εκκλησιολογία ουσιαστικά υποστηρίζεται ότι “η αποστολική εξουσία εξέλιπε με τους αποστόλους και δεν μετεδόθη στους διαδόχους τους επισκόπους. Μονάχα η παπική εξουσία του Πέτρου, υπό την οποίαν βρίσκονταν όλοι οι άλλοι, μετεδόθη στους διαδόχους του Πέτρου, δηλαδή στους Πάπες”. Μέσα σε αυτήν την προοπτική υποστηρίζεται από την παπική “Εκκλησία” ότι όλες οι Εκκλησίες της Ανατολής είναι διϊστάμενες και έχουν ελλείψεις και κατά οικονομίαν μας δέχονται σε κοινωνία, και βέβαια κατ’ οικονομίαν μας δέχονται ως αδελφάς Εκκλησίας, επειδή αυτή αυτοθεωρείται ως μητέρα Εκκλησία και εμάς μας θεωρούν θυγατέρες Εκκλησίες.

7. Το Βατικανό είναι κράτος και ο εκάστοτε Πάπας είναι ο ηγέτης του Κράτους του Βατικανού. Πρόκειται για μια ανθρωποκεντρική οργάνωση, για μια εκκοσμίκευση και μάλιστα θεσμοποιημένη εκκοσμίκευση. Το Κράτος του Βατικανού ιδρύθηκε το 755 από τον Πιπίνο τον Βραχύ, πατέρα του Καρλομάγνου και στην εποχή μας αναγνωρίσθηκε το 1929 από το Μουσολίνι. Είναι σημαντική η αιτιολογία της ανακηρύξεως του Παπικού Κράτους, όπως το υποστήριξε ο Πίος ΙΑ’: “ο επί της γης αντιπρόσωπος του Θεού δεν δύναται να είναι υπήκοος επιγείου κράτους”. Ο Χριστός ήταν υπήκοος επιγείου κράτους, ο Πάπας δεν μπορεί να είναι! Η παπική εξουσία συνιστά θεοκρατία, αφού η θεοκρατία ορίζεται ως ταύτιση κοσμικής και εκκλησιαστικής εξουσίας σε ένα πρόσωπο. Σήμερα θεοκρατικά κράτη είναι το Βατικανό και το Ιράν.

Είναι χαρακτηριστικά τα όσα υποστήριξε στον ενθρονιστήριο λόγο του ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ’ (1198-1216): “Αυτός που έχει τη νύμφη είναι ο νυμφίος. Αλλά η νύμφη αυτή (η Εκκλησία) δε συνεζεύχθη με κενά τα χέρια, αλλά πρόσφερε σε μένα ασύγκριτη πολύτιμη προίκα, δηλ. την πληρότητα των πνευματικών αγαθών και την ευρύτητα των κοσμικών, το μεγαλείο και την αφθονία αμφοτέρων... Σά σύμβολα των κοσμικών αγαθών μου έδωσε το Στέμμα, τη Μίτρα υπέρ της Ιερωσύνης, το Στέμμα για τη βασιλεία και με κατέστησε αντιπρόσωπο Εκείνου, στο ένδυμα και στο μηρό του οποίου γράφτηκε: ο Βασιλεύς των βασιλέων και Κύριος των κυρίων”.

Επομένως, υπάρχουν μεγάλες θεολογικές διαφορές, οι οποίες καταδικάσθηκαν από την Σύνοδο επί Μεγάλου Φωτίου και στην Σύνοδο επί αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, όπως φαίνεται και στο “Συνοδικό της Ορθοδοξίας”. Επί πλέον και οι Πατέρες της Εκκλησίας και οι Τοπικές Σύνοδοι μέχρι τον 19ο αιώνα καταδίκαζαν όλες τις πλάνες του Παπισμού. Το πράγμα δεν θεραπεύεται ούτε βελτιώνεται από κάποια τυπική συγγνώμη που θα δώση ο Πάπας για ένα ιστορικό λάθος, όταν οι θεολογικές απόψεις του είναι εκτός της Αποκαλύψεως και η Εκκλησιολογία κινείται σε εσφαλμένο δρόμο, αφού μάλιστα ο Πάπας παρουσιάζεται ως ηγέτης του Χριστιανικού κόσμου, ως διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου και βικάριος - αντιπρόσωπος του Χριστού πάνω στην γή, ωσάν ο Χριστός να έδωσε την εξουσία του στον Πάπα και Εκείνος αναπαύεται ευδαίμων στους Ουρανούς.

Σημείωση (Πηγή: "Εκκλησιαστική Παρέμβαση" Απρίλιος 2001)
Διαδίκτυο:http://www.alopsis.gr

᾿Ενόχλησαν καί, ὅπως φαίνεται, ἐνοχλοῦν οἱ δύο ἐπιτυχημένες ἡμερίδες...

Τα πορίσματα της Ημερίδας Πειραιώς, και η παρουσία του Αρχιεπισκόπου πανικοβάλλουν τους φιλοουνιτικούς κύκλους.

Σχόλιο klision: ῞Οπως φαίνεται ὁ δημοσιογράφος κ. Νῖκος Παπαχρήστου τά ἔχει λίγο χαμένα, γι'αὐτό καί προβαίνει σέ χαρακτηρισμούς ὄχι καί τόσο κομψούς, ὅπως:«...σου έδιναν την εντύπωση ότι είναι περισσότερο κοντά σε σχισματικές παλαιοημερολογίτικες κοινότητες παρά στην Εκκλησία της Ελλάδος.» Καλό θά εἶναι νά μήν μιλάει ὁ κ. Παπαχρήστου, γιατί ἐκτίθεται καί δείχνει τή χαμηλή ἐκτίμηση πού ἔχει γιά τόν ἀγωνιῶντα πιστό ὀρθόδοξο λαό!!!

Στον απόηχο της Ημερίδας «πρωτείον -συνοδικότης» και συγκεκριμένα χτές 29 Απριλίου γράψαμε εδώ για το ατόπημα του συντάκτη του ειδησιογραφικού πρακτορείου Amen.gr  Νίκου Παπαχρήστου, με το να αποκαλέσει τους ανθρώπους που προσείλθαν στην Ημερίδα ώς :  « ..σου έδιναν την εντύπωση ότι μάλλον δεν είναι «συνεπιβάτες» στο σκάφος της Εκκλησίας της Ελλάδος…»

 Σήμερα 30 Απριλίου βλέπουμε στην Καθημερινή  ένα άρθρο του ίδιου συντάκτη, με τον τίτλο : « Απεταξάμην τον Πάπα, χωρίς... αντίθετη άποψη»
Στο συγκεκριμένο άρθρο βλέπουμε την συνέχεια αυτού που θεωρήσαμε σαν ένα απλό ατόπημα που όλοι δικαιούνται να κάνουν. Συγκεκριμένα επιμένει : «...σου έδιναν την εντύπωση ότι είναι περισσότερο κοντά σε σχισματικές παλαιοημερολογίτικες κοινότητες παρά στην Εκκλησία της Ελλάδος.»

Με επιμονή ασύνετα και άκριτα σκληροί χαρακτηρισμοί για όσους παρακολούθησαν την Ημερίδα.


Συνεχίζει : « Στην εκδήλωση της Τετάρτης, άλλοτε περισσότερο εμφανώς, άλλοτε εμμέσως και διακριτικά -και πάντοτε στην «αντιοικουμενιστική» γλώσσα- τα βέλη των ομιλητών είχαν στόχο τον επίσημο θεολογικό διάλογο και τη Ρωμαιοκαθολική Ιεραρχία.» 
 
 Ακολουθεί η αντίδραση για την παρουσία του Αρχιεπισκόπου!
 «Ποιος ο λόγος να παραστεί ο Αρχιεπίσκοπος σε μια εκδήλωση που οι ομιλητές της με κάθε ευκαιρία στρέφονται εναντίον του θεολογικού διαλόγου, κατηγορούν ως προδότες της πίστεως τους εκπροσώπους των ορθοδόξων Εκκλησιών που συμμετέχουν σε αυτόν και απαιτούν τη διακοπή του;» διερωτάται ένας εκ των μητροπολιτών. » 
Βεβαίως δεν μας αναφέρει το όνομα του Μητροπολίτου.
 
Τελειώνει με το εναγώνιο ερώτημα: « Το ερώτημα, ωστόσο, που θέτουν πολλοί ιεράρχες είναι αν στον «διάλογο» των λεγόμενων αντιοικουμενιστών χωράει η αντίθετη άποψη. «Αν κρίνουμε από την ημερίδα του Πειραιά, μάλλον όχι», υποστηρίζει ο ίδιος μητροπολίτης.»
Βεβαίως ούτε εδώ λέει ποιοί είναι όλοι αυτοί οι ιεράρχες που ενοχλήθηκαν τόσο πολύ.

Αυτό που αβίαστα βγαίνει σαν συμπέρασμα είναι η αναστάτωση που προκάλεσαν σε συγκεκριμένους κύκλους, (τους οποίους φαίνεται φανερά να εκπροσωπεί ο κ. Παπαχρήστος), και η Ημερίδα Πειραιώς και η Ημερίδα περί λειτουργικής γλώσσας, και μεταφράσεων, στις οποίες μετείχε και στις δύο ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος και τις ευλόγησε και τίμησε με την παρουσία του και τον χαιρετισμό του, καθώς επίσης και η (με μορφή καταπέλτη) τοποθέτηση του Μητροπολίτη Ναυπάκτου Ιεροθέου στην λειτουργική γλώσσα -λειτουργική ανανέωση.

Να δοξάσουμε τον Θεό που εν μέσω τόσων αρνητικών εξελίξεων στην πατρίδα μας, ζήσαμε ευλογημένες στιγμές ομολογιακής καταθέσεως, με τις δύο προαναφερόμενες ημερίδες, και την ευλογία και παρουσία του Αρχιεπισκόπου σ΄αυτές.

http://anavaseis.blogspot.com