«Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΤΤΟΣ» ! ΛΕΝΕ ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ

«Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΤΤΟΣ»: ΟΙ “ΜΥΣΤΙΚΟΙ”, ΤΟ …ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

Λόγῳ τῆς Ἑορτῆς τῶν Θεοφανείων,
 ἕνα σχετικὸ μὲ τὸ Βάπτισμα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Πρωτ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ
«ΑΒΒΑΣ ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ, Ο ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΣ ΑΓΙΟΣ» (σελ. 227-230)(ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ»)

«Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΤΤΟΣ»
Οἱ “μυστικοί”, τό… μυστικό τῶν οἰκουμενιστῶν καί τό μυστικό τῆς ἐμπειρίας τῶν Ἁγίων.

.     Συνεχίζοντας ὁ ἐπίσκοπος Ἱλαρίων [Ἀλφέγιεφ] γράφει ὅτι τό φῶς γιά τό ὁποῖο ὁμιλεῖ ὁ ἀββᾶς Ἰσαάκ δέν εἶναι «τό φῶς τό ὁποῖο βλέπουν οἱ μυστικοί». Ἐδῶ προκύπτουν σοβαρά ζητήματα. Ποιοί εἶναι οἱ …«μυστικοί»; Ἔχουμε κάποια εἰδική κατηγορία ἁγίων ἤ γενικώτερα, χριστιανῶν πού ὀνομάζονται ἔτσι; Ἀσφαλῶς ὄχι! Ἁπλῶς ἡ δυτική θεολογική ἐπιστήμη ὀνομάζει ἔτσι τούς συγγραφεῖς πού ἀσχολοῦνται μέ τήν μυστική ἤ ἀποφατική θεολογία, δηλαδή ὅσους ὁμιλοῦν γιά τή δυνατότητα ἤ ἀδυναμία γνώσεως τοῦ Θεοῦ, γιά τό πῶς ἐννοεῖται αὐτή ἡ γνώση, γιά τήν ἐμπειρία τῆς κοινωνίας μέ τό Θεό καί γενικώτερα γιά ὑπερβατικές ἐμπειρίες κλπ. Μέσα σ᾽ αὐτούς, κατά τή δυτική θεολογία περιλαμβάνονται ὁ ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης, ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Ν. Θεολόγος, ὁ ἅγιος Γρηγόριος Σιναΐτης, ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ἀλλά καί ὁ λατῖνος Ἰωάννης τοῦ Σταυροῦ καί ἡ Αἰκατερίνα τῆς Σιέννα, ὁ Meister Ekkart, ὁ Duns Scotus Erigena καί ἄλλοι συγγραφεῖς. Οἱ πιό τολμηροί καί… ἀνοιχτόμυαλοι περιλαμβάνουν καί τούς μυστικιστές μουσουλμάνους Σοῦφι καί ἄλλα πρόσωπα ἀπό διάφορες θρησκεῖες πού περιγράφουν ποικίλες «μυστικές ἐμπειρίες» τους.
.     Ὁ ἐπίσκοπος Ἱλαρίων περιορίζει τούς «μυστικούς» στό χριστιανικό περιβάλλον περιλαμβάνοντας στήν ἐνδεικτική του ἀπαρίθμηση τό νεστοριανό Ἰωάννη Dalyatha καί τούς «βυζαντινούς συγγραφεῖς» Συμεών τό Ν. Θεολόγο καί Γρηγόριο Παλαμᾶ. Ἀπό τήν ἄλλη ἀποδίδοντας στόν αἱρετικό μονοφυσίτη Φιλόξενο Ἱεραπόλεως τήν Δ´ Ἐπιστολή τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ, στήν ὁποία γίνεται λόγος περί τῆς θέας τοῦ ἀκτίστου φωτός, περιλαμβάνει στούς ἐπόπτες τοῦ ἀκτίστου φωτός καί ἕνα μονοφυσίτη! Ἔτσι τό κριτήριο γιά τό ποιόν καί τήν ἐμπειρία τοῦ «φωτός» δέν εἶναι ἐκκλησιολογικό καί πατερικό, ἀλλά εἶναι ἡ ὑπαγωγή τῶν ποικίλων συγγραφέων, ἀνεξαρτήτως δόγματος, στήν κατηγορία τῶν «μυστικῶν», σύμφωνα μέ τή γνώμη τῶν εἰδι κῶν. Ὁ ἀββᾶς Ἰσαάκ, κατά τόν Ἀλφέγιεφ, εἶναι ἀμφίβολο ἄν ἔβλεπε τό φῶς πού ἔβλεπαν οἱ «μυστικοί». Δέν ἀνήκει στήν κατηγορία τους, ἐνῷ ἀπό τήν ἄλλη στήν ὁμάδα αὐτή ἀνήκουν μεταξύ ἄλλων μή ἀναφερομένων ἕνας νεστοριανός, ἕνας μονοφυσίτης καί δύο Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας! Πάντοτε κατά τόν Ἀλφέγιεφ, αὐτοί ὅλοι, ὁ νεστοριανός ἐρημίτης, ὁ μονοφυσίτης «ἐπίσκοπος» καί οἱ δύο ἀναφερόμενοι Πατέρες ‚λέπανε κάποιο φῶς, τό ὁποῖο δέν τό ἔβλεπε ὁ ἅγιος Ἰσαάκ! Ἡ κατάλυση τῶν ὁρίων τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἐμφανής σέ ὅσα γράφει ὁ ἐπίσκοπος Ἱλαρίων Ἀλφέγιεφ. Ἐξισώνοντας μάλιστα τήν ἐμπειρία τοῦ ἀκτίστου φωτός, τήν ἐμπειρία τῆς θεώσεως πού ἔχουν οἱ Ἅγιοι μέ τά φῶτα πού βλέπουνε οἱ διάφοροι «μυστικοί» συγγραφεῖς ἐξαφανίζει τήν σημασία τῆς πίστεως καί τῶν θείων μυστηρίων δηλαδή τήν κοινωνία τῶν ἀνθρώπων ἐν τῇ ἁγίᾳ Kαθολικῇ, Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ. Ἄν καί χωρίς τήν κοινωνία τῆς Ἐκκλησίας μπορεῖ ὁ κάθε ἀβάπτιστος νά ἔχει ἐμπειρία θείου φωτός, τότε ἡ Ἐκκλησία δέν χρειάζεται, ὁ ἴδιος ὁ Χριστός εἶναι περιττός! Ἄν μάλιστα ἕνας Ἅγιος, ὅπως ὁ ἀββᾶς Ἰσαάκ, παρ᾽ ὅτι Ἅγιος καί θεωμένος δέν ἔχει αὐτή τήν ἐμπειρία τοῦ ἀκτίστου φωτός, τότε μ᾽ αὐτή τή λογική θά πρέπει ἴσως νά ἀναζητήσουμε ἄλλους …πνευματικούς χώρους καί ἄλλες μεθόδους πού προσφέρουν σίγουρα τή θέα κάποιου φωτός! Τί μᾶς λέγει ὅμως ὁ ἅγιος Ἰσαάκ;

Ἡνίκα ἐρευνήσῃς καλῶς τὸ ἔργον τοῦ φόβου τοῦ Θεοῦ, εὑρίσκεις ὅτι αὕτη ἐστὶν ἡ μετάνοια καὶ ἡ γνῶσις ἡ πνευματικὴ ἐνταῦθα. Αὕτη ἐστὶν ἣν εἴπομεν, ὅτι ὅνπερ ἐν τῷ βαπτίσματι ἐδεξάμεθα τὸν ἀρραβῶνα αὐ τοῦ, διὰ τῆς μετανοίας πάντως δεχόμεθα τὸ χάρισμα αὐτοῦ. Kαὶ τὸ χάρισμα, ὅπερ εἴπομεν, ὅτι διὰ τῆς μετανοίας λαμ‚άνομεν αὐτό, αὕτη ἐστὶν ἡ γνῶσις ἡ πνευματική… Ἡ πνευματικὴ δὲ γνῶσίς ἐστιν ἡ αἴσθησις τῶν κρυπτῶν καὶ ὅταν αἰσθηθῇ τις τούτων τῶν ἀοράτων καὶ κατὰ πολὺ ὑπερβαλλόντων, ἐκ τούτων λαμβάνει ὄνομα τῆς πνευματικῆς γνώσεως…»
Ἅμα ἐρευνήσεις καλά σέ τί συνίσταται ἡ πνευματική ἐργασία τοῦ φόβου τοῦ Θεοῦ, βρίσκεις ὅτι αὐτή εἶναι ἡ μετάνοια καί ἡ γνώση ἡ πνευματική πού ἀποκτᾶται σ᾽ αὐτόν τόν κόσμο. Γι᾽ αὐτή τήν πνευματική γνώση εἴπαμε ὅτι στό μέν βάπτισμα δεχθήκαμε τόν ἀρραβῶνα [δηλ. τήν ὑπόσχεση] της, διά δέ τῆς μετανοίας ὁπωσδήποτε δεχόμεθα τό χάρισμά της. Kαί τό χάρισμα πού εἴπαμε ὅτι τό λαμβάνουμε μέ τή μετάνοια εἶναι ἡ γνώση ἡ πνευματική… Αὐτή ἡ πνευματική γνώση εἶναι ἡ αἴσθηση τῶν κρυπτῶν [δηλ. τῶν ὑπερφυῶν μυστηρίων]. Kι ὅταν ἀποκτήσει κάποιος τήν αἴσθηση αὐτῶν τῶν ἀοράτων, τά ὁποῖα κατά πολύ ὑπερβαίνουν [τά ἀνθρώπινα πράγματα], ἀπό αὐτά λαμβάνει τό ὄνομα τῆς πνευματικῆς γνώσεως.

.     Τό χάρισμα τῆς πνευματικῆς γνώσεως, ἡ «αἴσθησις τῶν κρυπτῶν…τῶν ἀοράτων καί κατά πολύ ὑπερβαλλόντων» ἔχει ὡς ἀρραβῶνα τό ἅγιο βάπτισμα. Ἀκολουθεῖ ἡ μετάνοια καί ὅλη ἡ πνευματική ἐργασία. Χωρίς τό ἅγιο βάπτισμα καί τά ἔργα τῆς μετανοίας, κάθε ἄλλη ἀσκητική ἐργασία εἶναι ἀδύνατον νά ἀποφέρει τόν καρπό τῆς πνευματικῆς γνώσεως, τή θεωρία. Ἑπομένως κανένα χάρισμα, καμμιά ἐμπειρία, κανένα φῶς, πού βλέπουν οἱ ἀβάπτιστοι «μυστικοί» δέν συγκρίνεται μέ τά χαρίσματα, τίς θεῖες ἐμπειρίες καί τήν ἐμπειρία τοῦ ἀκτίστου φωτός πού ἔχουν ὅλοι οἱ Ἅγιοι καί φυσικά κι ὁ ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος. Γιά τό λόγο αὐτό ἀποπτύουμε κάθε ψευδοεμπειρία φωτός, μέ τήν ὁποία πλανᾶ ὁ Σατανᾶς τούς ἀβαπτίστους νεστοριανούς καί λοιπούς αἱρετικούς καί ἀλλοθρήσκους καί «ἔχομεν ἀκριβῶς» (ἔχε ἀκριβῶς, γράφει ὁ Ἀββᾶς μας), δηλαδή δεχόμεθα ὡς ἀληθεῖς καί ἀκριβεῖς ὁδοδεῖκτες στήν ἐν Χριστῷ ζωή μόνο τίς ἐμπειρίες τῶν Ἁγίων.
.     Τό… μυστικό τῶν οἰκουμενιστῶν, πού αὐτοί ἀφήνουν νά διαρ ρέει σιωπηλά πρός κάθε κατεύθυνση καί μέ κάθε τρόπο, εἶναι ἡ ἔλλειψη σημασίας τοῦ ὀρθοδόξου βαπτίσματος, γιά νά εἶναι κανείς τέλειος χριστιανός δηλαδή Ἅγιος. Τό μυστικό τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ καί ὅλων τῶν Ἁγίων πού προέρχεται ἀπό τήν ἐν Χριστῷ βιωτή τους καί διακηρύττεται μέ διαπρύσια φωνή πρός κάθε ἄνθρωπο εἶναι ὅτι τό ἅγιο βάπτισμα τῶν ὀρθοδόξων ἀποτελεῖ τή βάση, τόν ἀρραβῶνα γιά τήν κάθαρση τοῦ ἀνθρώπου, τό φωτισμό καί τή θέωσή του.

(βλ. σχετ.: http://christianvivliografia.wordpress.com/2010/12/15/ἀββᾶς-ἰσαὰκ-ὁ-σύρος/)

Πηγή: http://christianvivliografia.wordpress.com/2011/01/09/οἱ-“μυστικοί”-τὸ-…μυστικὸ-τῶν-οἰκ
/

"Καυτά ἐρωτήματα" πρός τόν Σεβασμιώτατο Δημητριάδος κ. ᾿Ιγνάτιο

"Κάρτα του πολίτη -Παραπληρόφορηση ή υπεύθυνη πληροφόρηση;" - Ο π. Ιωάννης Φωτόπουλος απαντά στην απαξιωτική δήλωση του Σεβ. Μητροπολίτου Δημητριάδος κ.κ Ιγνατίου

 

"...Βέβαια ἐπειδή δέν εἴμαστε πολιτικοί ἀναλυτές οὔτε στοχεύουμε σέ προσέλκυση ὀπαδῶν οὔτε ἔχουμε ἰδιοτελεῖς κοσμικούς σκοπούς, τήν πληροφόρηση αὐτή συνδέουμε μέ τήν ἐσχατολογική διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν ἁγίων Πατέρων. Οἱ πληροφορίες τοῦ Κυρίου μας τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων Πατέρων εἶναι οἱ πλέον ἀξιόπιστες γιά μᾶς τούς ὀρθοδόξους χριστιανούς..."

Παραπληροφόρηση ἤ ὑπεύθυνη πληροφόρηση;

Πρωτοπρεσβυτέρου Ἰωάννου Φωτοπούλου

Ἐφημερίου τοῦ Ἱ.Ν. Ἁγίας Παρασκευῆς Ἀττικῆς

Δύο ἑβδομάδες πρίν ἀπό τή σύγκληση τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας μας, στίς 22/9/10, ὁ σεβ. Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ἰγνάτιος δήλωσε στήν ἐφημερίδα ΕΘΝΟΣ ὅτι «οἱ ἀντιδράσεις κατά τῆς Κάρτας τοῦ πολίτη προέρχονται ἀπό παραπληροφόρηση». 

Δέν εἶναι σαφές ἀπό τά γραφέντα στήν ἐφημερίδα ποιοί εἶναι, κατά τόν Σεβασμιώτατο, οἱ φορεῖς τῆς παραπληροφορήσεως. Ἀλλά πρέπει νά δοῦμε πρῶτα τί σημαίνει παραπληροφόρηση σύμφωνα μέ τό λεξικό τοῦ Μπαμπινιώτη, τό ὁποῖο καλῶς ἤ κακῶς ἀπέβη ρυθμιστικό γιά τή χρήση τῆς γλώσσας μας καί τήν ὀρθογραφία της, : « παραπληροφόρηση: η σκόπιμα κακή πληροφόρηση, που χαρακτηρίζεται από τη μετάδοση ανακριβών, μονόπλευρα διογκωμένων ή επινοημένων(ψευδῶν )πληροφοριῶν ή/καί τήν ἀπόκρυψη ἄλλων». 

Καί τώρα νά δοῦμε ποιοί παραπληροφοροῦν ποιούς. 

Ἄν ὁ Σεβασμιώτατος ἐννοοῦσε-γιά νά ποῦμε κάποτε τά πράγματα μέ τό ὄνομά τους-ὅτι ὁ π. Σαράντης Σαράντος καί ὅσοι συνεργασθήκαμε μαζί του στή σύνταξη τοῦ κειμένου σχετικά μέ τήν Κάρτα τοῦ Πολίτη παραπληροφοροῦμε ὅσους χριστιανούς τό διαβάσανε, τότε θά πρέπει νά πεῖ δημόσια σέ τί ἔγκειται ἡ «σκόμιμη κακή πληροφόρηση» που κανουμε πρός τούς ἄλλους καί οι «διογκωμένες πληροφορίες» τοῦ κειμένου ἤ τῶν λόγων μας. Ἄν πάλι ἐννοεῖ ὅτι οἱ ἀντιδράσεις τοῦ λαοῦ πού διαρκῶς ὀγκώνονται ὀφείλονται στήν παραπληροφόρηση πού μεταχειρίζεται ἡ κυβέρνηση, θά πρέπει νά ἐξηγήσει σέ τί συνίσταται ἡ παραπληροφόρηση αὐτή. Μόνο τότε θά ἔχει δίκιο ὁ Σεβασμιώτατος ἄν ἐννοεῖ ὡς παραπληροφόρηση τίς ἀνεύθυνες καί ἀνακριβεῖς φῆμες πού διαχέονται ἀπό ποικίλους ἀνθρώπους στόν Τύπο ἤ τό διαδίκτυο, ὅπως π.χ. τό δῆθεν ὅραμα μοναχῶν πού εἶδαν τόν π. Παΐσιο κλπ.

Ἄς δοῦμε πρῶτα τίς πληροφορίες τῆς κυβερνήσεως σχετικά μέ τήν Κ.τ. Π. ...

Τόσο ὁ πρωθυπουργός πρίν καί κατά τή Διεθνῆ Ἔκθεση Θεσ/νίκης ὅσο και οἱ ὑπουργοί του μᾶς πληροφόρησαν ὅτι θά δοθεῖ μιά Κάρτα στούς Πολίτες πού θά περιλαμβάνει ΑΜΚΑ,ΑΦΜ δίπλωμα ὁδήγησης, ἀριθμό δημοτολογίου κλπ, κλπ¬ • εἶπε ὅτι σ’αὐτήν θά ἀποτυπωθοῦν τά πάντα τά σχετικά μέ τήν ἀπασχόληση τήν ὑγεία, τίς ἀσφαλιστικές εἰσφορές κλπ μέ τρόπο ἠλεκτρονικό∙ εἶπε ὅτι οἱ σχέσεις μας μέ τίς δημόσιες ὑπηρεσίες θά γίνονται μέσω τῆς Κ.τ.Π. χωρίς νά ἀπαιτεῖται ἄλλο ἔγγραφο. Ἀπό τήν ἄλλη δημοσιεύματα, ὅπως τῆς ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ μᾶς πληροφόρησαν ὅτι «σύμφωνα με την άποψη που επικρατεί σε κυβερνητικούς κύκλους, η «κάρτα του πολίτη», που θα αντικαταστήσει την παλαιά αστυνομική ταυτότητα, θα είναι βιομετρικού τύπου και θα περιλαμβάνει, εκτός του μικροτσίπ, ψηφιακή φωτογραφία του κατόχου της, τουλάχιστον δύο δακτυλικά του αποτυπώματα, την ηλεκτρονική του υπογραφή για συναλλαγές με διάφορες υπηρεσίες και σωρεία άλλων προσωπικών πληροφοριών (ΑΜΚΑ, ΑΦΜ), τα οποία θα τον ταυτοποιούν». Νομίζουμε ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος Ἰγνάτιος πιστεύει ὅτι μέχρις ἐδῶ ἔχουμε ὑπεύθυνη κρατική πληροφόρηση, ὄχι παραπληροφόρηση. Ναί, εἶναι ἀληθινά ὅσα λέγουν οἱ ἀρχές ἀλλά δέν εἶναι ὁλόκληρη ἡ ἀλήθεια. Καί ὅπως ἀναφέραμε «ἡ παραπληροφόρηση χαρακτηρίζεται ἀπό τήν... ἀπόκρυψη πληροφοριῶν». Ἔτσι δέν μᾶς λέγουν οἱ κρατικές ἀρχές ποιός εἶναι ὁ λειτουργικός ρόλος τοῦ microchip μέ την τεχνολογία τοῦ RFID, πού εἶναι ἐνσωματωμένο στήν Κ.τ.Π. Δέν μᾶς λέγουν ὅτι μέσω αὐτοῦ ὁ ὑπεύθυνος κρατικός λειτουργός πού τή «διαβάζει» μέ τη βοήθεια εἰδικοῦ μηχανήματος ἀκόμη καί εξ ἀποστάσεως βλέπει πάμπολλα προσωπικά στοιχεῖα μας που εἶναι ἀποθηκευμένα σέ μεγάλες βάσεις δεδομένων καί ὅτι ἔχει σχηματισμένο ἕνα πλῆρες «προφίλ» μας που ἀφορᾶ ὅλη μας τή ζωή, τὀ εἶναι μας, τήν προσωπικότητά μας, τίς πολιτικές καί θρησκευτικές πεποιθήσεις μας καί τή σχετική μ΄αύτές δραστηριότητά μας, τήν ὑγεία μας, τήν ἀπασχόλησή μας μέχρι τώρα, τά χόμπυ μας καί τίς ἀναγνωστικές μας προτιμήσεις κλπ. κλπ. κλπ. Δέν μᾶς λέγουν ὅτι μέσω δορυφόρων μέ τή βοήθεια τοῦ microchip μποροῦν νά μᾶς παρακολουθοῦν καί νά μᾶς ἀκοῦνε ἀνά πᾶσαν στιγμήν. Δέν μᾶς λέγουν ὅτι τό microchip μπορεῖ ἐξ ἀποστάσεως νά ἐπαναπρογραμματίζεται καί νά αλλοιώνει τό περιεχόμενο τῆς κάρτας καί ὅτι, ἑπομένως ἀνά πᾶσαν στιγμήν ὁ δυσώνυμος ἀριθμός 666 μπορεῖ νά τοποθετηθεῖ στήν Κ.τ.Π. ὡς σφραγίδα που σημαίνει ὑποταγή στό κράτος τοῦ Ἀντιχρίστου. 

Ἄρα θά πρέπει νά δεχθεῖ ὁ Σεβασμιώτατος ὅτι ἔχουμε ἐκ μέρους τῶν κρατικῶν Ἀρχῶν κατά τό δεύτερο σκέλος τοῦ ὁρισμοῦ, παραπληροφόρηση, ἀπόκρυψη πληροφοριῶν.

Καί λοιπόν μπροστά σ’ αὐτή τήν ἀπόκρυψη πληροφοριῶν – δέν μποροῦμε βέβαια μετά ὅσα ἀναξιόπιστα μᾶς «σερβίρουν» νά δεχθοῦμε ὡς πλήρεις τίς πληροφορίες μᾶς δίνουν - τί πρέπει νά κάμει ἕνας ἐλεύθερος ἄνθρωπος, ὅταν πιστεύει ὅτι ἡ ἐλευθερία εἶναι ἕνα θεόσδοτο ἀγαθό ἀποτυπωμένο στό κατ’εἰκόνα τοῦ κάθε ἀνθρώπου; ἤ τί θά πρέπει νά κάνει ἀφοῦ τόν ποδοπατοῦν στήν καθημερινότητά του καί τοῦ στεροῦν τό ψωμί του, τήν μόρφωση τῶν παιδιῶν του, τήν ὑγεία του, τοῦ καταστρέφουν τή γλῶσσα του, τήν ἱστορία καί τήν πατρίδα του; Δέν θά πρέπει νά κάνει κάτι γιά νά προστατεύσει τό ἔσχατο πολύτιμο ἀγαθό τῆς προσωπικῆς του ἐλευθερίας «μέ νύχια καί μέ δόντια»;

Τό ἐλάχιστο που πρέπει νά κάνει εἶναι νά ἐνημερωθεῖ ὅσο μπορεῖ πληρέστερα γιά τά τεκταινόμενα ὥστε νά μπορέσει στή συνέχεια νά τοποθετηθεῖ.

Λοιπόν αὐτό ἀκριβῶς κάνουμε συμπληρώνοντας τήν πληροφόρηση που μᾶς δίνουν οἱ κρατικές ἀρχές μέ τίς διεθνεῖς εἰδήσεις, τή μελέτη βιβλίων καί ἐμπλουτισμό τῶν πληροφοριῶν μας μέσα ἀπό τό διαδίκτυο καί συζητήσεις μέ εἰδικούς τῆς πληροφορικῆς, μέ νομικούς καί ἀναλύοντας μέ διαύγεια καί προσοχή τά λεγόμενα τῶν κρατικῶν λειτουργῶν. 

Βέβαια ἐπειδή δέν εἴμαστε πολιτικοί ἀναλυτές οὔτε στοχεύουμε σέ προσέλκυση ὀπαδῶν οὔτε ἔχουμε ἰδιοτελεῖς κοσμικούς σκοπούς, τήν πληροφόρηση αὐτή συνδέουμε μέ τήν ἐσχατολογική διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν ἁγίων Πατέρων. Οἱ πληροφορίες τοῦ Κυρίου μας τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων Πατέρων εἶναι οἱ πλέον ἀξιόπιστες γιά μᾶς τούς ὀρθοδόξους χριστιανούς. 

Ὁ Κύριος μας Ἰησοῦς Χριστός ὡς ἡ Αὐτοαλήθεια φανερώνει Ἑαυτόν στόν κόσμο ὡς τήν Σωτηρία, τή διδασκαλία Του περί τῶν θείων μυστηρίων καί τῶν Ἐντολῶν του διά τῆς ὁποίας ὁδηγούμεθα πρός Αὐτόν καί τή διδασκαλία του περί τῶν Ἐσχάτων ὅπου ὁλοκληρώνεται ἡ ἱστορία καί φανερώνεται διά τούς ἀληθινά πιστούς ἡ πληρότητα τῆς Βασιλείας Του. Ἀλλά μέσα στήν ἀγάπη Του γιά μᾶς, ἔδωσε καί στούς Ἀποστόλους διά τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τήν πληροφορία περί τῶν μελλόντων συμβαίνειν γιά νά μετέχουν καί αὐτοί τῆς γνώσεως αὐτῆς καί νά μεταδώσουν καί σέ μᾶς καί ἄλλες πλευρές τῆς ἐσχατολογικῆς Του διδασκαλίας.

Ἀλλά καί οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἐλάμβαναν «πληροφορία» γιά νά καθοδηγοῦν καί νά προειδοποιοῦν τούς χριστιανούς ὥστε νά μήν δεχθοῦν τόν Ἀντίχριστο ὡς τόν Χριστό. Τελευταῖος, ὡς τώρα, κρίκος τῆς ἀλυσσίδας αὐτῆς ὁ Γέροντας Παΐσιος μέ τό ἁπλό κείμενό του «Τά σημεῖα τῶν καιρῶν»μᾶς φέρνει, ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ, ἐνώπιον τῶν σημερινῶν προκλήσεων, μᾶς πληροφορεῖ γιά τό χάραγμα καί γιά τήν ἠλεκτρονική ταυτότητα μέ τό 666 καί γιά μιά «κάρτα ἐξυπηρετήσεως» πού εἶναι τό χάραγμα πρό τοῦ χαράγματος.

Ἀπό κεῖ καί πέρα κρίνουμε ὡς ποιμένες ὅτι πρέπει νά ἀνταποκριθοῦμε, ὅσο μᾶς εἶναι δυνατόν, πληρέστερα στή διακονία πού ἀπό τήν πολλή του φιλανθρωπία μᾶς ἀνέθεσε ὁ Θεός - «τήν διακονίαν σου πληροφόρησον» προτρέπει τόν ἀπόστολο Τιμόθεο ὁ ἀπόστολος Παῦλος. 

Τί νόημα ἔχει νά καταδαπανώμεθα σέ φιέστες, σέ ἐντυπωσιακές «δράσεις», σέ οἰκολογικές συμμαζώξεις, σέ οἰκουμενιστικές συνευρέσεις μέ ἄσεμνα γύναια, σέ μετα-αντι-πατερικές συζητήσεις γεμάτες ψευδοαγωνία γιά τόν κόσμο;

Ὅλα αὐτά δέν ἐξυπηρετοῦν τίποτε ἄλλο ἀπό τήν ἀποχαύνωση τῶν χριστιανῶν τόν ἀποπροσανατολισμό καί τήν ἀπώλειά τους. 

Ἀντιθέτως θά πρέπει νά ὁμιλήσουμε στό λαό μας καί νά τόν πληροφορήσουμε περί τῆς ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ, γιά τήν πληρότητα τῆς Πίστεως, ὅπως διαφυλάσσεται στή Μία Ἁγία Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία πού περιλαμβάνει καί τή διδασκαλία περί τῶν Ἐσχάτων χωρίς νά συγκαλύπτουμε τήν ἀλήθεια, χωρίς νά ἐντρεπόμεθα νά βαστάζουμε τά στίγματα τοῦ Χριστοῦ, τόν ὀνειδισμό καί τόν χλευασμό τῶν κοσμικῶν ἀνθρώπων. Καί ἡ διδασκαλία μας αὐτή θά πρέπει νά εἶναι πλήρης καί ἀκεραία χωρίς καμμιά ἀπόκρυψη, χωρίς ἐξωραϊσμούς, χωρίς διαστρεβλώσεις. Καί ἑπομένως ὅταν βλέπουμε τήν προετοιμασία τοῦ βδελυροῦ χαράγματος μᾶς εἶναι ἀδύνατο νά σιωπήσουμε • ὅταν βλέπουμε τήν πρωτοφανῆ λόγῳ τῶν δυνατοτήτων τῆς τεχνολογίας παγίδευση τῆς ἐλευθερίας, τήν πρετοιμαζόμενη ἀσφυξία γιά κάθε πλάσμα στή γῆ δέν μποροῦμε νά καταπιοῦμε τή γλῶσσα μας• ὅταν βλέπουμε τό σιωνιστικό ΔΝΤ νά σφίγγει στίς δαγκάνες του κάθε λαό καί νά τόν ἐξοντώνει δέν μποροῦμε νά μιλᾶμε γιά...τόν καιρό! Ὅλα φωνάζουν ὅτι ἀπειλεῖται ἡ ἐλεύθερία μας καί ἡ σωτηρία μας καί ἐμεῖς ; Λέει ὁ π. Παΐσιος ὅτι θά μᾶς πεῖ ὁ Χριστός : «Ὑποκριτές! Τό πρόσωπο τοῦ οὐρανοῦ τό γνωρίζετε καί τά σημεῖα τῶν καιρῶν δέν τά βλέπετε;». 

Μετά τά ἀνωτέρω ἐρχόμαστε νά ρωτήσουμε τόν Σεβασμιώτατο :

Πιστεύετε ὅτι ὅσοι ἐκ τῶν ἱερέων ἐνημερώνουμε τούς χριστιανούς περί τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη τούς παραπληροφοροῦμε; ὅτι διαδίδουμε σκοπίμως ψευδεῖς ἤ διογκωμένες πληροφορίες καί γι’ αὐτό ἀντιδροῦν καί διαμαρτύρονται; - ἤδη 13000 συμπολίτες μας ἐπωνύμως δηλώνουν ὅτι ἀρνοῦνται νά παραλάβουν τήν Κ.τ.Π. Καί σέ τί συνίσταται ἡ παραπληροφόρηση; 

*Μήπως δέν εἶναι ἀληθές ὅτι θά ἔλθει ὁ Ἀντίχριστος καί ὅτι τό χάραγμά του εἶναι τό ὄνομά του ἤ ὁ άριθμός τοῦ ὀνόματός του, τό 666; ἤ θά υἱοθετήσουμε κόντρα στήν Ἱερά Ἀποκάλυψη τίς σοφιστεῖες τοῦ μητροπολιτου Μελετίου τοῦ π. Δανιήλ Ἀεράκη καί τῶν σύν αὐτῷ; 

*Μήπως δέν γράφει ρητῶς ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ὅτι δέν θά μποροῦμε νά πουλήσουμε και νά ἀγοράσουμε ἄν δέν ἔχουμε στό χέρι ἤ στό μετωπό μας τό χάραγμα τοῦ Ἀντιχρίστου; Καί τώρα, δέν βλέπουμε νά ἐπαληθεύεται ὁ λόγος τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου μέ τά ἐπαπειλούμενο ἀποκλεισμό ἀπό τή ζωή που ἤδη προετοιμάστηκε μέ τόν ΑΜΚΑ ;

*Δέν διαβάζουμε στόν Τύπο καί τό διαδίκτυο γιά τά ἐμφυτεύσιμα στό χέρι microchip ; *Μήπως εἶναι προϊόν τῆς φαντασίας μας ἡ προετοιμαζόμενη παγκόσμια κυβέρνηση καί ἡ παγκόσμια παρακολούθηση;

Γνωρίζουμε λοιπόν ὅλοι μας ὅτι οἱ πληροφορίες εἶναι ἀκριβεῖς, ἀκριβέστατες καί ἐκ τῶν εἰδήσεων καί ἐκ τῆς τεχνολογίας καί ἐκ τῆς Γραφῆς καί τῶν Πατέρων. Ἀλλά κάπου καθώς ἔρχονται πρός τήν καρδιά μας οἱ πληροφορίες αὐτές σκοντάφτουν στόν ὀρθολογισμό μας καί τό ψευδοεξευρωπαϊσμό μας. Φαίνεται ὑπερβολικά ἁπλοϊκό νά μιλᾶμε καί νά φοβόμαστε... ἕναν ἀριθμό! Νά φοβόμαστε ἕναν, κάποιον ...ἀντίχριστο, νά φοβόμαστε μήπως μᾶς... χαράξουν! Καί τελικά ἴσως ψιλο...φοβόμαστε καί δέν θέλουμε νά τό κουβεντιάζουμε. Ὅμως θέλησε ὁ Χριστός μέ αὐτόν τόν ἁπλό τρόπο νά μᾶς προφυλάξει ἀπό τίς μεθοδεῖες τοῦ σατανᾶ καί τοῦ Ἀντιχρίστου πού θά ἔλθει μέ πλάνη καί ἀπάτη, γιά νά μήν ἔχουμε καμμιά δικαιολογία ὅτι μπερδευτήκαμε καί δέν καταλάβαμε καί προσκυνήσαμε τόν Ἀντίχριστο ἀντί γι΄Αὐτόν, τόν Χριστό. Ἀλλά μήπως ἡ πίστη στόν Τριαδικό Θεό δέν εἶναι γιά τόν κὀσμο μωρία; ἡ πίστις ὅτι σωζόμεθα διά τῆς δυνάμεως τοῦ Σταυροῦ ; ἡ πίστη στήν ἀνάσταση στόν Παράδεισο καί τήν Κόλαση;

Ἐγραψα πάρα πολλά ἀλλά θά ζητούσαμε ἀπό τόν Σεβασμιώτατο καί θά τόν παρακαλούσαμε καθώς καί ὅλους τούς Ἱεράρχες μας νά δοῦν τό θέμα μέ σοβαρότητα καί εὐρύτητα, καθώς θά χρειαστεῖ νά τοποθετηθοῦν στήν εἰσήγηση τῆς Ἐπιτροπῆς Δογματικῶν καί Νομοκανονικῶν ζητημάτων, στήν ὀποῖα ἀνετέθη πρός μελέτη τό ζήτημα τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη. Νά πληροφορηθοῦν σωστά γιά ὅλο τό σχετικό πρόβλημα καί νά δώσουν ὑπεύθυνη καί ὀρθή πληροφόρηση πού θά ἀναπαύσει πνευματικῶς τό λαό μας καί θά τόν στερεώσει, ὥστε νά καλύψει καί τίς δικές μας ἀτέλειες καί νά βρεῖ τή δύναμη νά ἀνταπεξέλθει σ’αὐτούς τούς δίσεχτους, ἀντίχριστους καιρούς.

Αναρτήθηκε από ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ στις 2:21 μ.μ.

Στάρετς Σάββας ῾Ο Παρηγορητής. Τά θεμέλια τῆς σωτηρίας μας: Ὁμολογία καί πνευματικός ἀγώνας (ἀπό τίς Διδαχές τοῦ στάρες Σάββα)

Μετάφραση ἀπό τήν ρωσική γλῶσσα π.᾿Ιωάννου Φωτοπούλου
Ἀποσπάσματα ἀπό τό ἡμερολόγιό του (σελ. 213-215)
Τά θεμέλια τῆς σωτηρίας μας: Ὁμολογία καί πνευματικός ἀγώνας


Πρέπει ἀνοιχτά νά ὁμολογοῦμε τό Χριστό. Αὐτό εἶναι μεγάλη ἀρετή. Πόσοι χριστιανοί ὑπάρχουν πού λένε: «Πιστεύω στό Θεό», ἀλλά στήν πράξη δέν πιστεύουν! Πόσα χείλη μένουν βουβά, ὅταν χρειάζεται νά ὐπερασπιστοῦν μέσα στήν κοινωνία τή δόξα τοῦ Θεοῦ καί τῶν Ἁγίων Του! Ὁ ἐρχθρός Διάβολος προσπαθεῖ τόσο πολύ γιά νά σβύσει τήν πίστη ἀπό τήν καρδιά καί νά φέρει στή λήθη τίς ἀλήθειες τοῦ Χριστιανισμοῦ. Γι’ αὐτό βλέπουμε ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι εἶναι μόνο κτατ΄ὄνομα χριστιανοί ἀλλά στά ἔργα κανονικοί εἰδωλολάτρες.
Μήν ντρέπεσαι νά κάμεις ὀρθά τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, διότι μέ τόν τρόπο αὐτό νικοῦμε τίς σκοτεινές δυνάμεις: «Οἱ τῷ Σταυρῷ τειχιζόμενοι, τῷ ἐχθρῷ ἀντιτασσόμεθα, μή δειλιῶντες τάς αὐτοῦ μεθοδείας καί ἐνέδρας…» (Ἀπόστιχα Αἴνων τοῦ πλ. Β΄ Τετάρτης πρωί). Ὄχι μόνο τήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ καί Θεοῦ μας νά προσκυνᾶς, ἀλλά καί τήν εἰκόνα τοῦ Σταυροῦ Του, ἐπειδή ὁ Σταυρός εἶναι σημεῖο νίκης τοῦ Χριστοῦ ἐπί τοῦ Διαβόλου καί τοῦ στίφους τῶν ἐναντίων δυνάμεων, γι’ αὐτό αὐτές τρέμουν καί τρέπονται σέ φυγή, ὅταν βλέπουν τό Σταυρό σχηματιζόμενο.
Κάποιοι ἀμαθεῖς κινοῦν τό χέρι τους μπροστά στά πρόσωπό τους, προσποιούμενοι, ὅτι κάνουν τό σταυρό τους, ἀλλά ματαίως κοπιάζουν, γατί δε σχηματίζουν πάνω τους σωστό, ἀληθινό σταυρό. Μέ τέτοια κίνηση χαίρονται οἱ δαίμονες ἐνῷ ἐκείνους πού κάμουν ὀρθά τό σταυρό τους, πού ἐνώνουν κανονικά τά τρία δάκτυλα τοῦ δεξιοῦ τους χεριοῦ καί βάζουν ἔτσι τό χέρι τους στό μέτωπο, στήν κοιλιά, στό δεξιό πλευρό καί μετά στο ἀριστερό, βλέποντας τους οἱ Ἄγγελοι νά σχηματίζουν τό ἀληθινό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ ἀγάλλονται. Καί τότο ὁ Ἄγγελος φύλακας χαίρεται καί μᾶς βοηθεῖ.
Λοιπόν ἄς ἀπορρίψουμε τήν ψεύτικη ντροπή, τόν ψεύτικο φόβο καί ἀνοιχτά καί μέ σοφία καί διάκριση ἄς ὁμολογοῦμε τό Χριστό καί ἄς Τόν ἀκολουθοῦμε. Ἀπ΄αὐτό ξεχωριζουν οἱ χριστιανοί ἀπό τούς εἰδωλολάτρες, ἀπό τους αἱρετικούς, τούς ὀλιγόπιστους, ὅτι ἀνοιχτά, ἀλλά ἐν σοφίᾳ ὁμολογοῦν τό
Χριστό. Γιατί «ὅς γάρ ἐάν ἐπαισχυνθῇ μέ καί τούς ἐμούς λόγυς ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καί ἁμαρτωλῶ καί ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτόν, ὅταν ἔλθῃ ἐν τῆ δόξῇ τοῦ πατρός αὐτοῦ
μετά τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων»(Μαρκ. 8,38).
Πρέπει νά τηροῦμε τίς νηστεῖες σωματικῶς καί πνευματικῶς σύμφωνα μέ τό ἐκκλησιαστικό Τυπικό
τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς, τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τοῦ Δεκαπενταύγουστου καί τῶν Χριστουγέννων, καθώς ἐπίσης νά προσέχουμε τήν Τετάρτη καί τήν Παρασκευή. Γιά τούς ἀσθενεῖς καί ἡλικιωμένους ἡ
νηστεία εἶναι πιό περιορισμένη.
Πρέπει νά κάνουμε μέ ἀγάπη καλά ἔργα γιά τόν πλησίον μας καί νά ἀπομακρυνόμαστε ἀπό κακά ἔργα. Νά θεωροῦμε χαμένη ἐκείνη τήν ἡμέρα κατά τήν ὁποία δέν κάναμε κανένα καλό ἔργο γιά τόν πλησίον ἤ κάναμε κακό στόν πλησίον μας. Σέ καμμιά περίπτωση δέν πρέπει νά οἰκοδομοῦμε τήν εὐτυχίια μας πάνω στήν δυστυχία τοῦ ἄλλου. Μέ τό καλό νά πληρώνουμε τό κακό πού μᾶς κάνουν.
Πρέπει νά προσευχόμαστε χωρίς μετεωρισμό, ὥστε μαζί μέ τά λόγια τῆς προσευχῆς καί τό νοῦ κατά τήν προσευχή νά συνδυάζεται κα ἡ αἴσθηση τῆς προσευχῆς. Κάποτε σέ μιά μακρά προσευχή μόνο μιά στιγμή συμβαίνει νά εἶναι εὐάρεστη στό Θεό καί νά συνιστᾶ ἀληθινή προσευχή καί ἀληθινή λατρεία τοῦ Θεοῦ. Τό κυριώτερο στήν προσευχή εἶναι ἡ ἐγγύτητα τῆς καρδίας στό Θεό, ἡ ὁποία ἐπιβεβαιώνεται ἀπό τή γλυκύτητα τῆς θείας παρουσίας στήν ψυχή.
Ἡ ἡμέρα νά μήν ἀρχίζει χωρίς προσευχή καί νά μήν πηγαίνουμε γιά ὕπνο χωρίς προσευχή. Νά προσευχόμαστε καί ὅταν ἀναπαυόμαστε κατά τήν ἡμέρα. Κατά τή διάρκεια τῆς ἡμέρας νά ὑποχρεώνουμε τόν ἑαυτό μας σέ ἀδιάλειπτη προσευχή: Νά κρατοῦμε στήν καρδιά καί τό νοῦ μας τήν προσευχή τοῦ Ἰησοῦ ἤ τό «Θεοτόκε παρθένε». Κι ἀκόμη σταθερά καί παντοῦ νά στοχαζόμαστε τό Θεό. Κι αὐτό λογίζεται ὡς προσευχή. Ἐάν δέ χάνουμε τήν προσευχή καί τό στοχασμό μας γιά τό Θεό, τότε σέ μᾶς δέ θά εἶναι φοβεροί ὁποιοιδήποτε ἐχθροί, οὔτε μάγοι, οὔτε γόητες, διότι μαζί μας θά εἶναι ὁ Κύριος καί ἡ Παναγία Μητέρα Του.


Ψηφιοποίηση κειμένου Κατερίνα

Πηγή: http://anavaseis.blogspot.com

Στάρετς Σάββας ῾Ο Παρηγορητής. «Ἡ ζωή στόν κόσμο»

«Στάρετς Σάββας  Ο Παρηγορητής»  

Ἀποσπάσματα ἀπό τό ἡμερολόγιό του

π.Ιωάννου Φωτοπούλου

Ἡ ζωή στόν κόσμο

Ὅταν βλέπεις ὅτι πολλοί ἀναζητοῦν τήν εὐτυχία τους στά αἰσθητά ἀγαθά, στήν αἰσθητή ἱκανοποίηση, στήν καλοπέραση καί στήν πολυτέλεια καί τά  προβάλλουν αὐτά σάν σοφή ἐπιλογή΄ ὅταν βλέπεις ὅτι πολλοί στήν ἐπίγεια εὐτυχία τους χρησιμοποιοῦν κάθε ψεῦδος καί κάθε ἀπάτη, ὑπερασπίζονται τό μῖσος, τήν ἐκδικητικότητα καί ἄλλα πάθη καί θεωροῦν τήν ἄρνηση νά εὐχαριστεῖται κάποιος μέ τίς αἰσθητά ἀγαθά ἀνοησία, τότε ὀφείλουμε νά θυμηθοῦμε μέσα στήν καρδιά μας καί νά ποῦμε αὐτά πού δίδαξαν οἱ Ἀπόστολοι: 

Ἐμεῖς οἱ χριστιανοί ὀφείλουμε νά ζοῦμε σύμφωνα μέ τό νόμο τοῦ Χριστοῦ (Γαλ. 6, 2).  Καί ὁ νόμος τοῦ Χριστοῦ ἀπαιτεῖ ὥστε ἐμεῖς νά σταυρώσουμε τή σάρκα «σύν τοῖς παθήμασι καί ταῖς ἐπιθυμίαις» (Γαλ. 5, 24), νά πετάξουμε μακριά μας τό ψεῦδος καί νά λέμε τήν ἀλήθεια (Ἐφ.4, 25), κάθε ἐκδίκηση νά τήν ἀναθέσουμε στόν Κύριο καί Θεό πού εἶπε: «Ἐμοί ἐκδίκησις, ἐγώ ἀνταποδώσω»(Ρωμ.12, 56).

          Γενικῶς ἔχοντας ὑπ’ ὅψιν σου ὅλα τά  κακά παραδείγματα πού παρουσιάζονται, ἀμέσως κοίταξε στόν Ἰησοῦ Χριστό, ὁ Ὁποῖος ἔχει τό πλῆρες δικαίωμα νά ἀπαιτήσει ἀπό μᾶς νά ἀκολουθήσουμε τό παράδειγμά Του καί μετά κοίταξε στά ἑκατομμύρια τῶν ἀνθρώπων πού ἐμιμήθησαν τήν Ζωή Του, πού ἔγιναν ἅγιοι καί εἶναι ἄξιοι νά τούς μιμούμαστε.  

Νά μιμηθεῖς ὄχι τό παράδειγμα τῆς εἰδωλλολατρικῆς  ζωῆς, ἡ ὁποῖα εἶναι τόσο φανερή στόν κόσμο μας, ἀλλά τό παράδειγμα τῆς φρονήσεως, τῆς μετριοφροσύνης, τῆς αἰδοῦς, τῆς ἐγκράτειας, τῆς τάξεως, τοῦ ζῆλου γιά τήν εὐαρέστηση τοῦ Θεοῦ, μέ τήν ὁποῖα διακρίθηκαν οἱ Ἅγιοι καί οἱ ἀληθινοί χριστιανοί, πού συνεχῶς προσπαθοῦσαν νά ζῆσουν καί ἔζησαν ὄχι σύμφωνα μέ τούς κανόνες τοῦ κόσμου, ἀλλά σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
 

Πηγή:http://anavaseis.blogspot.com

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. εὐχαριστίες -Κανόνες- σπουδαιότερα γιά τήν ψυχή. «Γιατί πρέπει νά εὐχαριστοῦμε τό Θεό»

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. εὐχαριστίες -Κανόνες- σπουδαιότερα γιά τήν ψυχή. «Γιατί πρέπει νά εὐχαριστοῦμε τό Θεό»

«Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής»

Ἀποσπάσματα ἀπό τό ἡμερολόγιό του

π.Ιωάννου Φωτοπούλου

Γιατί πρέπει νά εὐχαριστοῦμε τό Θεό

1.Διότι ἀπό τήν ἀνυπαρξία μᾶς ἔφερε στήν ὕπαρξη.

2. Διότι μᾶς τίμησε ὄχι μέ κτηνώδη, ἀλλά μέ ἀνθρώπινη ψυχή.

3. Διότι μᾶς δώρισε τό δικαίωμα νά εἴμαστε κληρονόμοι τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν.

4. Διότι μᾶς λύτρωσε μέ τό ἴδιο, τό Τίμιο Αἶμα Του.

5. Διότι πολλές φορές ὀργιζόμενος μέ μᾶς δέν κρατεῖ τό θυμό Τού μέχρι τέλος.

6. Διότι παρά τά βαρειά παραπτώματα, δέ μᾶς ὁδήγησε στήν ἀπώλεια μαζί μέ τίς ἁμαρτίες μας, ἀλλά μᾶς διαφύλαξε ζῶντες.

7. Διότι μᾶς φυλάσσει ἀκέραιους καί δέν ἐπιτρέπει στό Διάβολο νά μᾶς καταπιεῖ, ὄταν ἁμαρτάνουμε.

8. Διότι μέχρι τώρα ἀναμένει τή μετάνοιά μας καί εἴμαστε ἀκόμη ζωντανοί καί ὄχι νεκροί, δηλαδή γιατί ἀκόμη τά σκουλήκια δέν τρῶνε τό σῶμα μας στόν τάφο καί διότι ἀκόμη οἱ

ψυχές μας δέν εἶναι στόν Ἅδη.

9. Διότι ὑπάρχει ἀκόμα καιρός γιά νά μετανοήσουμε.

Στ’ ἀλήθεια, πόσο ὀφείλουμε νά εὐχαριστοῦμε τό Θεό γιά ὅλα αὐτα!

Καθημερινοί κανόνες

1. Νά εἶσαι δίκαιος καί ἀμερόληπτος σέ ὅλους μέχρι καί γιά μικροπράγματα.

2. Ποτέ καί κανένα νά μήν ξεγελᾶς οὔτε κἄν γιά ἀστεῖα῍

3. Νά εἶσαι ἀνιδιοτελής ἀκόμη καί γιά μικροπράγματα.

4. Νά ψάχνεις τήν εὐκαιρία, ὅπου εἶναι δυνατό, γιά νά εἶσαι σέ κάποιον χρήσιμος.

5. Σέ ὅλα τά δυσάρεστα, νά κρίνεις αὐστηρότερα ἀπ’ ὅλους τόν ἑαυτό σου καί νά εἶσαι συγκαταβατικός μέ τούς ἄλλους.

6. Ποτέ καί μέ κανένα νά μήν ἀστειεύεσαι καί νά μήν τόν κοροϊδεύεις.

7. Ποτέ νά μή λές τίποτε καλό γιά τόν ἑαυτό σου καί νά λησμονεῖς τόν ἑαυτό σου γιά τούς ἄλλους.

8. Περισσότερο νά σιωπᾶς, παρά νά μιλᾶς, νά ἀκοῦς τούς ἄλλους καί ὅσο εἶναι δυνατόν νά ἀποφεύγεις τίς φιλονεικίες.

9. Πάντοτε νά προσπαθεῖς νά μήν εἶσαι ἀργός.

10. Νά μήν ὁργίζεσαι καί , ἄν αἰσθανθεῖς ὄτι ὁ θυμός τόσο πολύ σέ κατέλαβε, ὥστε μέ δυσκολία νά κυριαρχεῖς πάνω στόν ἑαυτό σου, τότε ἀμέσως σιώπησε καί , ἄν εἶναι δυνατόν φύγε.

Πηγή:http://anavaseis.blogspot.com

Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής. Ἀπληστία, τσιγγουνιά καί ἐλεημοσύνη. Μέρος Α΄

Απόσπασμα από το βιβλίο «Στάρετς Σάββας  Ο Παρηγορητής»
π.Ιωάννου Φωτοπούλου

Διδαχές τοῦ στάρετς Σάββα

Ἀπληστία, τσιγγουνιά καί ἐλεημοσύνη Α΄

Ὁ στάρετς  ἀγωνιζόταν ἐπίμονα κατά τῆς τσιγκουνιᾶς καί τῆς ἀπληστίας, τῆς ἀσυμπάθειας πρός τόν πλησίον, γιά τήν ἄκαρπη συσσώρευση τοῦ πλούτου. Ἔλεγε ὅτι τέτοιοι ἄνθρωποι, πού ζοῦν μόνο τήν δική τους ἰκανοποίηση, πού δε θέλουν νά σκέφτονται τούς φτωχούς ἀδελφούς τους, εἶναι ὄμοιοι μέ τόν ἄπληστο πλούσιο τοῦ Εὐαγγελίου.  Ὁ στάρετς καλοῦσε τούς ἀνθρώπους που εἶχαν πλοῦτο νά βοηθοῦν τούς φτωχούς, ἀκολουθώντας τά λόγια τοῦ ἀποστόλου: «Οἱ ἔχοντες ὡς μή ἔχοντες καί οἱ μη ἔχοντες ὡς ἔχοντες».  Μέ τό παράδειγμα τῆς φύσεως ἀποκάλυπτε τήν ἀμοιβαία σχέση τῶν δημιουργημάτων τοῦ Θεοῦ:
-Τά στοιχεῖα τῆς φύσεως καί τῆς ἐπιστήμης συμπληρώνουν το ἕνα τό ἄλλο, μοιράζονται μεταξύ τους ὅ,τι ἔχουν, καί ἡ φύση στό  λογικό ὄν, τόν ἄνθρωπο, δίνει τά ἀγαθά της: τό φῶς, τή θερμότητα, τήν ὑγρασία καί μ΄αὐτό τόν τρόπο διατηρεῖται ἡ ζωή του καί ἡ ζωή τοῦ ὀργανικοῦ κόσμου.  Ἀλλά ἐμεῖς, τά  λογικά ὄντα, οἱ ἄνθρωποι, συχνά μετατρεπόμαστε σέ τσιγκούνηδες, ἀναίσθητους, κουφούς στούς στεναγμούς καί τίς κραυγές τῶν ἀδελφῶν μας.  Γι’ αὐτό ἄς μοιραστοῦμε ἀμοιβαῖα τά ἀγαθά μας ὁ ἕνας μέ τόν ἄλλο, ἄς ζηλέψουμε τήν ἀγαθή ἀφιλοχρηματία, ἄς μοιραστοῦμε τά  ἀγαθά χωρίς τσιγγουνιά καί ἀλαζονία, ἀλλά μέ γενναιοδωρία, μέ πραότητα καί ταπείνωση.  Ἡ τσιγγουνιά καί ἡ φιλαχρηματία καταστρέφουν τήν ψυχή, καί στήν ἐπίγεια ζωή αὐτά τά πάθη ὁδηγοῦν σέ βαριές συνέπειες.

Ὑπάρχει ἡ ἑξῆς διήγηση: Τρεῖς ἄνθρωποι, ἐνῷ βάδιζαν στό δρόμο, βρῆκαν ἕνα θησαυρό κι ἀποφάσισαν νά το καρπωθοῦν.  Τόν μετέφεραν σ’ ἄλλο μέρος κι ἔστειλαν τόν ἕνα ἀπ΄αὐτούς
στήν πόλη γιά νά ἀγοράσει κρασί καί νά τό γλεντήσουν.   Οἱ δύο πού ἔμειναν συμφώνησαν νά τόν σκοτώσουν, ὥστε ὁ πλοῦτος νά μείνει σ’ αὐτούς.  Ἐκεῖνος ὅμως ἀφοῦ ἀγόρασε τό κρασί,  πῆγε σ΄ἕνα φαρμακεῖο καί ἀγόρασε δηλητήριο γιά νά δώσει στούς ἄλλους δύο τό δηλητηριασμένο κρασί, ὥστε νά κρατήσει μόνο γιά τόν ἑαυτό του τόν θησαυρό.  Καί νά τί ἔγινε.  Ὁ ἕνας  ἦρθε ἀπό τήν πόλη μέ το κρασί.  Οἱ ἄλλοι δύο  τόν σκότωσαν καί ἄρχισαν νά πίνουν το κρασί.  Δηλητηριάστηκαν κι ἔτσι ἀπολέσθηκαν τρεῖς ψυχές.
Ἡ τσιγγουνιά καί ἡ ἀπληστία εἶναι τό πιό καταστροφικό πάθος.  Εἶναι ἡ ἁμαρτία τοῦ Ἰούδα.  Πρέπει νά ἔχουμε συμπάθεια καί νά εἴμαστε ἐλεήμονες.
Ἡ εὐσπλαχνία εἶναι μεγάλη ἀρετή.  Ὁ Ἅγιος Ἱωάννης ὁ Ἐλεήμων θεωροῦσε χαμένη τήν ἡμέρα πού δέν ἔκανε ἐλεημοσύνη στόν πλησίον του.  Οἱ ἐνάρετοι ἄνθρωποι ψάχνουν εὐκαρία γιά νά βοηθήσουν κάποιον.  Ἡ Παναγία ἰδιαιτέρως χαίρεται, ὅταν οοἱ χριστιανοί κάνου ἐλεημοσύνη στόν πλησίον, καί ὀργίζεται μέ τούς σκληροκάρδιους  καί ἄσπλαχνους ἀνθρώπους.

Σέ μία οἰκογένεια συνέβη μιά δυστυχία.  Αὐτοί πού ὑπέφεραν ζητοῦσαν ἀπό τόν πατέρα Σάββα νά προσευχηθεῖ καί οἱ ἴδιοι παρακαλοῦσαν τόν Κύριο νά ἐλαφρώσει τό βάσανό τους, ἀλλά ἡ θλίψη δέν περνοῦσε.  Τότε ὁ π. Σάββας κατά τή διάρκεια μιᾶς παρακλήσεως εἶπε:
-Συμβαίνει κάποτε ὁ Κύριος νά στέλνει στούς ἀνθρώπους κάποια συμφορά ἐξ αἰτίας τῆς ἀσπλαχνίας τους.  Κι αὐτοί προσεύχονται΄ζητοῦν ἀπό τόν Κύριο νά τούς λυτρώσει ἀπ΄αὐτή τή θλίψη.  Ὁ Κύριος ὅμως σάν νά μήν ἀκούει τήν προσευχή τους δέν ἐλαφρώνει τή θλίψη τους.  Ὁ Κύριος ἀκούει ὅλες τίς προσευχές, ἀλλά καθυστερεῖ, γιατί περιμένει νά δείξουμε εὐσπλαχνία.  Χωρίς εὐσπλαχνία οὔτε ὁ Κύριος δείχνει τό ἔλεός Του.  Κάποιοι ἀπομονώθηκαν στ ὅρια τῆς οἰκογένειάς τους καί δέ δίνουν σήμασία στούς φτωχούς αὐτούς πού ἔχουν ἀνάγκη βοήθειας.
Ἔχετε δεῖ καμμιά φορά πῶς πιάνουν τά  παιδιά τά περιστέρια;  Γιά νά μήν πετάξουν, τούς δένουν τά  φτεράκια τους.  Ἔτσι καί ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος ἔχει προσκόλληση στά χρήματα, στά πράγματα, ὅπως καί στό  περιστέρι, εἶναι δεμένα τά  φτερά τῆς ψυχῆς του, κι ἐκείνη δέν μπορεῖ νά πετάξει στά οὐράνια σκηνώματα.  Κι ἔτσι οἱ προσευχές τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ δέ γίνονται δεκτές ἀπό τόν Κύριο.

Ρώτησε κάποιος τό Γέροντα:
-Κι ἄν κάποιος δέν ἔχει χρήματα καί πράγματα, τί προσκόλληση μπορεῖ νά ἔχει;
Ὁ Γέροντας ἀπάντησε:
-Ὅποιος δέν ἔχει τά  μέσα γιά ἐλεημοσύνη, ἀλλά φθονεῖ ἐκεῖνον πού τά  ἔχει, εἶναι καί αὐτός φιλάργυρος, λάτρης τοῦ πλούτου.  Φύλαξέ μας Κύριε, ἀπό τέτοιο πάθος!  Ἄς εἴμαστε εὐχαριστημένοι μέ τά  πλέον ἀναγκαῖα γιά τή συντήρηση τοῦ σώματος,  μέ τά ἀπαραίτητα γιά νά τό ντύσουμε, ὤστε νά μήν κρυώνει, γιά νά τό ἐνισχύουμε μέ τήν τροφή,  ὥστε νά μήν γίνει ἀδύναμο καί νά εἶναι φίλος στήν ψυχή, γιά νά δουλεύουμε στόν Κύριο.  Ὅλα τά ἄλλα εἶναι ὀλεθρος γιά τήν ψυχή.  Ἰδιαιτέρως φοβηθεῖτε τήν πολυτέλεια, τή μίμηση στή μόδα. Μή μαζεύετε χρήματα.  Ὅσα μένουν μοιράστε τά  στούς φτωχούς.  Κάποιοι τά βάζουν στό  βιβλιάριο γιά τήν «ἄσκημη ὥρα».  Ἀλλά τί λέει ὁ Προφήτης  Δαυΐδ; «Τό ἀργύριον αὐτοῦ οὐ ἔδωκεν ἐπί τόκῳ»(Ψαλμ.14,5).  Γιά μᾶς εἶναι ἀρκετή ἡ μἐριμνα γιά τήν σημερινή ἡμέρα.  Στήν Κυριακή προσευχή ζητοῦμε ἀπό τόν Κύριο: «Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον».  Ἅς μή ζητοῦμε τίποτε σ΄αὐτή τήν ἁμαρτωλή γῆ.  Δέν ἔχουμε ἐδῶ μόνιμη κατοικία, εἴμαστε ξένοι καί παρεπίδημοι στή γῆ.
Ὑπάρχει κι ἄλλο εἶδος πλεονεξίας, ἡ λεγόμενη βιβλιομανία, ὅταν δηλαδή κάποιοι μαζεύουν πολλά βιβλία, παρακλήσεις κ.λπ. καί μένουν ἄχρηστα.  Καί οἱ ἴδιοι δέ τά  διαβάζουν καί φοβοῦνται νά τά  δῶσουν σέ ἄλλους νά τά  διαβάσουν. Ἕνας τέτοιος πνευματικός θησαυρός δέν πρέπει νά μένει ἀχρησιμοποίητος .  Τόν καιρό πού δέν τά  διαβάζεις δῶσε τα στους ἄλλους.   Εἶναι κι αὐτό ἔνα εἶδος εὐσπλαχνίας πού εἶναι εὐάρεστη στό Θεό.

Πηγή:http://anavaseis.blogspot.com/

Περί τῆς ἀγάπης πρός τό Θεό καί τόν πλησίον. Μέρος Α΄. Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής

Τετάρτη, 05 Μαΐου 2010

Απόσπασμα από το βιβλίο «Στάρετς Σάββας  Ο Παρηγορητής»
π.Ιωάννου Φωτόπουλου
 

Ἡ ἀγάπη εἶναι τό μεγαλύτερο καί ἀνώτερο ἀπό ὅλα τά ἀγαθά. 
Αὐτή ἐλαφρώνει ἐμᾶς ἀπό ὅλα τά βάρη καί μᾶς δίνει τή δύναμη νά ὑπομείνουμε τίς δυσκολίες τῆς ζωῆς.
    Ἡ ἀγάπη δέ γνωρίζει ὅρια, ὅλα τά ἀγκαλιάζει. 
   Δέν ὑπάρχει τίποτε γλυκύτερο τῆς ἀγάπης, τίποτε πιό δυνατό, πιό ὑψηλό, πιό πλατύ πιό τερπνό, πιό τέλειο ἤ καλύτερο, οὔτε στόν οὐρανό, οὔτε στή γῆ, διότι ἡ ἀγάπη γεννᾶται ἀπό τό Θεό καί μπορεῖ νά βρεῖ ἀνάπαυση μόνο στό  Θεό.
    Ἡ μέγιστη ἐντολή στό νόμο τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ
ἀγάπη: «ἀγαπήσει Κύριον τόν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδιάς σου καί ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καί ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καί ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου»(Μαρκ.12,30)

   «Ἐάν τίς ἀγαπᾶ με , τόν λόγον μου τηρήσει, καί ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν καί πρός αὐτόν ἐλευσόμεθα καί μονήν παρ΄αὐτῷ ποιήσομεν»(Ἰω.14,23).

   Ἡ ἀγάπη πρός τό Θεό ἐξυψώνει τήν ψυχή καί ἡ ψυχή, ἀφοῦ ἀγαπήσει τό Θεό, ἐπιδιώκει τά ὑψηλότερα καί τελειότερα καί δέν κρατεῖται ἀπό τίποτε το γήινο.

   Ἡ ἀγάπη εἰλικρινής, εὐφρόσυνη, χαρούμενη, μέ εύσέβεια, μέ ὑπομονή, μέ πιστότητα, μέ φρόνιση, μέ μεγαλοψυχία, μέ ἀνδρεία, ποτέ δέ ζητᾶ τά δικά της, γιατί ὅποιος ἀρχίσει νά

ζητᾶ τά  δικά του, τότε δέν ἀγαπᾶ.

   Ἡ ἀγάπη μέ περίσκεψη, ταπεινή, μέ εὐθύτητα, χωρίς μαλθακότητα, χωρίς ἐπιπολαιότητα,
δεν ἐπιδιώκει τά μάταια, εἶναι νηφάλια, ἁγνή, ἥσυχη, ἄγρυπνη πάνω στίς αἰσθήσεις της.

   Ἡ ἀγάπη εἶναι ὑπάκουη καί εὐπειθής παραδομένη στό  Θεό καί εὐγνώμων σ’ Αὐτόν.  Δέν παύει νά ἐλπίζει σ’ Αὐτόν, ἀκόμη κι ὅταν ἐγκαταλείπεται, γιατί ἡ ἀγάπη ὑποβάλλεται σέ

δοκιμασία.

    Ὅποιος ἀγαπᾶ, ἐκεῖνος γιά τόν Ἀγαπημένο το πρέπει νά ὑπομένει μέ  χαρά ὅλες τίς συμφορές καί τίς λύπες καί, σ’  ὁποιαδήποτε δυστυχία καί ἄν πέσει, δέν ἀπομακρύνεται

ἀπ΄Αὐτόν.  Ὅποιος δέν εἶναι ἐτοιμος νά κάμει ὑπομονή καί νά παραδώσει τόν ἑαυτό τού στό θέλημα τοῦ Ἀγαπημένου, ἐκεῖνος δέν εἶναι ἄξιος νά ὀνομάζεται ἀγπημένος τοῦ Θεοῦ.

   Ὅποιος ἀγαπᾶ τό Θεό, ἐκεῖνος ἀδιαλείπτως τόν σκέπτεται:

«Ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρός ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καί ἠ καρδία

ὑμῶν» (Ματθ. 6,21)

   Ἡ ἀγάπη στό Θεό πυρπολεῖ τήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου μέ τήν ἀνάμνηση τῶν εὐεργεσιῶν του πού ἐκχέονται στό ἀνθρώπινο γένος, καί γενικά ἀλλά καί ἐπιμέρους, προσωπικά στόν καθένα.  Καί ποιός δέν ἀγαπᾶ τούς εὐεργέτες του;

   Στόν ἄνθρωπο εἶναι χαρακτηριστικό νά ἀγαπᾶ κάθε ὡραῖο ἀπό τά  δημιουργήματα  τοῦ Θεοῦ.  Πῶς νά μήν ἀγαπήσει τόν ἴδιο τό Δημιουργό;

   Πρέπει μέ προθυμία νά προσευχόμαστε στό Πανάγιο Πνεῦμα γιά νά μᾶς χαρίσει τό οὐράνιο δῶρο, τή θεία ἀγάπη, ἡ ὁποῖα ἐκχέεται στίς καρδιές μας μόνο διά τοῦ Ἁγίου

Πνεύματος (Ρωμ. 5,5) .

   Ὅποιος ἑλκύεται ἀπό τίς ἁμαρτίες καί δέν ἐναντιώνεται σ’ αὐτές, σ’ αὐτόν δέ θά δεῖς γνωρίσματα τῆς ἀγάπης πρός τό Θεό.  Ὅποιος ὅμως ἀγαπᾶ τό Θεό μέ ὅλη τήν καρδιά του,

ἐκεῖνος, προτιμώντας ἀπό ὁτιδήποτε στόν κόσμο τό Θεό, ἀπό τήν ἀγάπη Του πρός Αὐτον ἐγκαταλείπει καί πλοῦτο καί δόξα καί ἡδονές  καί ὅλη τή γοητεία τοῦ κόσμου καί

ἀπομακρύνεται ἀκόμη καί ἀπό τούς πλησίον του, ἄν τόν ἐμποδίζουν ἀπό τη σωτηρία τῆς ψυχῆς του: «Ὁ φιλῶν πατέρα ἤ μητέρα ὑπέρ ἐμέ οὐ ἔστι μου ἄξιος» (Ματθ.10,37)

      Ὅποιος ἀληθινά ἀγαπᾶ τό Θεό, ἐκεῖνος πορσπαθεῖ σέ ὅλα νά τηρεῖ τό θέλημά Τού, φοβούμενος νά λυπήσει τό Θεό ὄχι μόνο μέ τήν παράβαση τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ στήν πράξη,

ἀλλά ἀκόμη καί μέ τόν ἁμαρτωλό λόγο ἤ τό λογισμό.

   Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ εἶναι σάν τό κρασί πού εὐφραίνει τήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου (Ψαλμ.103,15).  Δοκίμασαν αὐτό τό θεῖο ποτό οἱ ἀκρατεῖς κι ἔγιναν δίκαιοι΄ τό δοκίμασαν οἱ

πλούσιοι καί πόθησαν τήν πτωχεία΄ τό δοκίμασαν οἱ ἄσωτοι καί ἔγιναν σώφρονες΄ τό δοκίμασαν οἱ ἀδύναμοι κι ἔγιναν ἀνίκητοι΄ τό δοκίμασαν οἱ ἀμαθεῖς καί ἐσοφίσθησαν΄ τό

δοκίμασαν οἱ θλιμμένοι καί εὐράνθηκαν33 .(33Ἡ παράγραφοςαὐτή εἶναι παραλλαγή ἀποσπάσματος ἀπό τον 72ο (83ο τῆς ρωσικῆς μεταφράσεως) Λόγο τοῦ Ἀββᾶ Ἱσαάκ τοῦ Σύρου.)

   Τά δῶρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τά  ὁποῖα ἐκχέονται σέ ὅσους ἀγαποῦν τό Θεό εἶναι ἀναρίθμητα.  Καί ὅσοι ἀξιώνονται νά τά λάβουν ὀνομάζονται ὄχι μόνο τέκνα τοῦ

Θεοῦ ἀλλά καί φίλοι Του.

   Ἀπό ὅλες τίς ἀρετές μας ἠ ἀγάπη εἶναι ἡ πιό εὐάρεστη στό  Θεό ἐπειδή σ’ αὐτήν ἔχουμε τήρηση ὅλου τοῦ νόμου: «Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ….» (Α’Κορ.13,4-8).

   Ἡ ἀγάπη πρός τό Θεό μπορεῖ νά ἀνάψει στήν ψυχή μόνο μέ τήν ἀδιάλειπτη προσευχή. Ἕως ὅτου ὁ ἄνθρωπος ἀγαπήσει τό Θεό μέ ὅλη τή δύναμή του καί προσκολληθεῖ σ’ Αὐτόν μέ ὅλη του τήν καρδιά, μέχρι τότε δέν τοῦ χαρίζεται ἀνάπαυση ἀπό τό Θεό.

   Ἀγάπη εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Θεός!

  Ὅποιος ἀπό τούς θνητούς ἀξιώθηκε τοῦ ὑψηλότατου δώρου τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ἐκεῖνος μόνο μέ τό σῶμα παραμένει στη γῆ, ἐνῷ ἡ μακαρία του ψυχή βρίσκεται στά οὐράνια σκηνώματα καί εὐφαραίνεται διά τῆς μακαρίας κοινωνίας μέ τόν οὐράνιο Παράκλητο, ὅπως ἡ νύφη μέ τό Νυμφίο της.

   Δεύτερη ἐντολή, ὅμοια μέ τήν πρώτη τῆς ἀγάπης πρός τό Θεό, εἶναι ἡ ἐντολή τῆς ἀγάπης πρός τόν πλησίον:

«ἀγαπήσεις τον πλησίον σου ὡς ἑαυτόν» (Ματθ.22,39).  Σ’ αὐτές τις δύο ἐντολές βασίζονται ὅλος ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ καί ὅλες οἱ προφητεῖες.

   Τήν ἀγάπη πού δείχνουμε στόν πλησίον, ὁ Κύριος τήν καταλογιζει στόν Ἑαυτό Του καί γιά ἐκείνην τήν ἀγάπη μᾶς ἀξιώνει τῆς αἰωνίου μακαριότητος.  Γι’ αὐτό μᾶς διαβεβαιώνει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος: «Ἐάν τις εἴπῃ ὅτι ἀγαπῶ τόν Θεόν, καί τόν ἀδελφόν αὐτοῦ μισεῖ, ψεύστης ἐστίν, ὁ γάρ μή ἀγαπῶν τόν ἀδελφό ὅν ἑώρακε, τόν Θεόν ὅν οὐχ ἑώρακε

πῶς δύναται ἀγαπᾶν;» (Α΄Ἰω.4,20).

   Πόσο εὐάρεστη εἶναι στό Θεό ἡ πρός ἀλλήλους ἀγάπη!

   «Ἐν τούτῳ γνώσκονται πάντες ὅτι ἐμοί μαθηταί ἐστε, ἐάν ἀγάπην ἔχετε ἐν ἀλλήλοις (Ἰω.13,35).

   Σέ ὅποιον ὑπάρχει ἀγάπη, ἐκεῖνος κανέναν καί ποτέ δεν ἀποστρέφεται.

   «Ὁ άγαπῶν τόν ἀδελφόν αὐτοῦ ἐν τῷ φωτί μένει, και σκάνδαλον ἐν αὐτῷ οὐκ ἔστιν΄ ὁ δέ μισῶν τόν ἀδελφό αὐτοῦ ἐν τῇ σκοτίᾳ περιπατεῖ, καί οὐκ οἶδε ποῦ ὑπάγει, ὅτι ἡ

σκοτία ἐτύφλωσε τούς ὀφθαλμούς αὐτοῦ»(Α΄Ἰω.2,10-11).

   Γιά τούς μισανθρώπους ὁ Ἅγιος Εὐαγγελιστής προφέρει τά ἑξῆς φοβερά λόγια: «Πᾶς ὁ μισῶν τόν ἀδελφόν αὐτοῦ ἀνθρωποκτόνος ἐστί». (Α΄Ἰω.3,15).

   Ἡ ἀγάπη ἠρεμεῖ καί πλαταίνει τήν καρδιά, τή ζωογονεῖ, ἐνῶ τό μῖσος τή βασανίζει, τή στενοχωρεῖ καί τῆς δημιουργεῖ ἀνησυχία.  

Ὅποιος μισεῖ τούς ἄλλους, ἐκεῖνος βασανίζει καί τυραννεῖ τόν ἴδιο τόν ἑαυτό του.  Εἶναι ὁ πιό ἀνόητος τῶν ἀνοήτων.

   Ἀγάπησε τόν κάθε ἄνθρωπο, παρ΄ὅλες τίς ἁμαρτίες του. 

Ὅλοι εἴμαστε ἔνοχοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί ὅλοι ἔχουμε ἀνάγκη τή θεία εὐσπλαχνία.  Γι΄ αὐτό, ἀγαπώντας ὁ ἕνας τόν ἄλλο, πρέπει νά ὑπομένουμε ὁ ἔνας τόν ἄλλο καί νά

συγχωροῦμε τά λάθη που κάνουν οἱ ἄλλοι εἰς βάρος μας.  Ἐκ τοῦ πλησίον σου ἐξαρτᾶται ἡ σωτηρία σου.

   «Τεκνία μου, μή ἀγαπῶμεν λόγῳ, μηδέ τῇ γλώσσῃ, ἀλλ έν ἔργῳ καί ἀληθείᾳ»(Α΄Ἰω.3,18).

   Πρόσεχε μέ κάθε τρόπο τήν καρδιά σου, δηλαδή τήν εἰλικρίνεια τῆς καρδιᾶς σου, τήν ἱκανότητα νά συναισθάνεσαι τούς πλησίον σου στίς χαρές καί τίς λύπες τους καί σάν

θανατηφόρο δηλητήριο ἀπόφυγε την ψυχρότητα καί τήν ἀδιαφορία στίς διάφορες δυστυχίες καί συμφορές, στίς ἀρρώστειες καί τίς ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων, διότι μέ τή συναίσθηση ἐκφράζεται ἡ ἀγάπη καί ἡ χριστιανική καλωσύνη. 

Καί ξέρουμε ὅτι μέσα στήν ἀγάπη βρίσκεται ὅλος ὁ θεῖος νόμος.

ψηφιοποίηση κειμένου Κατερίνα.

Πηγή:http://anavaseis.blogspot.com/

Ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ ὁ Σύρος, στό στόχαστρο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Πρωτοπρεσβυτέρου Ἰωάννου Φωτοπούλου

Μιά ἀήθης Οἰκουμενιστική ἐπίθεση στήν ἁγιότητα καί τά θεόπνευστα συγγράμματά του

(Ἡ ἐργασία αὐτή εἶχε ὡς ἀφορμή α) τό βιβλίο «Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος. Ὁ πνευματικός του κόσμος» (ἐκδόσεις ΑΚΡΙΤΑΣ) τοῦ ἐπισκόπου Ἱλαρίωνος Ἀλφέγιεφ καί τήν τρίτομη ἔκδοση τῶν ψευδοϊσαακείων συγγραμμάτων ἀπό τήν Ἱ. Μονή Προφήτου Ἠλιού Θήρας μέ τόν τίτλο «Ἰσαάκ τοῦ Σύρου Ἀσκητικά. Μετάφραση ἀπό τά Συριακά». Μετά τήν ἐργασία ἀκολουθεῖ ἐπιστολή τοῦ συγγραφέως πρός τόν Καθηγούμενο τῆς Ἱ. Μονῆς Προφήτου Ἠλιού Θήρας σχετικά μέ τήν ἔκδοση τῶν κακοδόξων συγγραμμάτων τοῦ ψευδο-Ἰσαάκ).

Ι) Εἰσαγωγικά- Ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ ὁ Σύρος

Ἡ πλήρης καί παντελής ἀπουσία τῆς ἀκτίστου Χάριτος στή Δύση καί ὁ συνακόλουθος ὀρθολογισμός τῶν θεολόγων της δημιούργησε ἕνα χάος, μιά σύγχυση στήν πίστη ὅλων τῶν «χριστιανῶν» τῆς Δύσεως. Πάρα πολλοί ἄνθρωποι ἐνδιαφερόμενοι σοβαρά γιά τήν πίστη καί τή χριστιανική ζωή μπολιάστηκαν μέ διαρκεῖς ἀμφιβολίες ἐν σχέσει πρός τό Εὐαγγέλιο, τήν ἀλήθεια καί τή γνησιότητά του, γιά τήν ὀρθή πίστη, γιά τή γνησιότητα τῶν πατερικῶν κειμένων ἀκόμη καί γιά τήν... ὕπαρξή κάποιων Ἁγίων!

Δυστυχῶς αὐτή ἡ φοβερή σύγχυση μεταφέρθηκε καί στόν ὀρθόδοξο χῶρο μέ βιβλία περιοδικά, ἐκπομπές, συνέδρια καί ἐπιτροπές δηλητηριάζουν μέ μικρές, προσεκτικές δόσεις τήν ὀρθόδοξη συνείδηση. Ἐνσπείρουν δισταγμό ὡς πρός τήν πλήρη καί ἀπόλυτη ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας καί χρησιμοποιοῦν ἕνα δῆθεν διάλογο μέ σκοπό τήν συμφιλίωση ὀρθοδοξίας καί πλάνης, ὀρθοδοξίας καί θρησκειῶν, συμφώνως πάντοτε μέ τά κελεύσματα τῆς Ν. Ἐποχῆς.

Στήν οἰκουμενιστική αὐτή πρωτοπορία βρίσκεται καί τό προσφάτως ἐκδοθέν ἀπό τίς Ἐκδόσεις ΑΚΡΙΤΑΣ βιβλίο τοῦ Ρώσου ἐπισκόπου Βιέννης Ἱλαρίωνος Ἀλφέγιεφ, «Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος. Ὁ πνευματικός του κόσμος».

Πρίν μιλήσουμε γιά τό βιβλίο του Ἀλφέγιεφ πρέπει νά ποῦμε ποιός εἶναι ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ ὁ Σύρος. Γεννήθηκε στήν Νινευΐ ἤ κατ’ ἄλλους κοντά στήν Ἔδεσσα τῆς Μεσοποταμίας. Ἔζησε τόν ΣΤ´ αἰῶνα. Ἐπειδή ὑπάρχει ἐπιστολή του πού τήν ἀπευθύνει στόν τότε νέο στήν ἡλικία Ἅγιο Συμεών τόν Θαυμαστορείτη (521-596μ.Χ.), γίνεται ἡ ὑπόθεση ὅτι ὁ Ἅγιος Ἰσαάκ «ἤκμαζεν» γύρω στά 530 μ.Χ. καί κατά πᾶσα πιθανότητα ἐκοιμήθη στό τέλος τοῦ ΣΤ´ αἰῶνος. Νέος ἔγινε μοναχός μαζί μέ τόν ἀδελφό του στή Μονή τοῦ Ἁγίου Ματθαίου καί ἀργότερα τόν κατέλαβε ὁ ἔρως τῆς ἡσυχίας καί ἀνεχώρησε στήν ἔρημο. Ὅταν ὁ ἀδελφός του ἔγινε ἡγούμενος στό μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Ματθαίου τόν κάλεσε νά γυρίσει πίσω, ἀλλά ἐκεῖνος ἔχοντας τήν ἡσυχαστική ἐμπειρία ἀρνεῖται. Ἀργότερα ὅμως ὑπακούει σέ θεία ἀποκάλυψη καί δέχεται νά γίνει ἐπίσκοπος Νινευΐ. Ἀλλά γιά πολύ λίγο. Τήν ἴδια ἡμέρα πού χειροτονήθηκε ἐπίσκοπος ἦλθαν στό ἐπισκοπεῖο δυό ἄνθρωποι γιά νά λύσουν μία διαφορά τους. Ὅταν ὁ Ἅγιος ἔθεσε σάν βάση γιά τή λύση τῶν προβλημάτων τους τό Εὐαγγέλιο, ὁ ἕνας ἐξ αὐτῶν ἀρνήθηκε. Τότε σκέφθηκε ὁ Ἅγιος: «Ἄν αὐτοί ἐδῶ δέν ὑπακούουν στά εὐαγγελικά προστάγματα τοῦ Κυρίου τότε τί ἦρθα ἐγώ νά κάμω ἐδῶ;» Ἐγκατέλειψε τόν ἐπισκοπικό θρόνο καί γύρισε στήν ἀγαπημένη του σκήτη, ὅπου ἔζησε μέχρι τό θάνατό του ἀγωνιζόμενος.

Ὅμως ἄν ὁ λεπτομερής βίος τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαάκ δέν εἶναι γνωστός, ὁ Ἅγιος εἶναι πασίγνωστος ἀπό τούς ἀσκητικούς Λόγους του. Τόν 8ο ἤ τό ἀργότερο τόν 9ο αἰῶνα δύο μοναχοί τῆς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Σάββα τῆς Παλαιστίνης ὁ Ἀβράμιος καί ὁ Πατρίκιος ἀνακαλύπτουν τόν οὐράνιο αὐτό θησαυρό τῶν Λόγων τοῦ Ἁγίου καί τούς μετέφρασαν ἀπό τά συριακά στήν ἀρχαία ἑλληνική. Ὁ θησαυρός αὐτός διαδόθηκε παντοῦ διά μεταφράσεων στήν ἀραβική, σλαβωνική καί λατινική γλῶσσα καί στή συνέχεια σέ ὅλες τίς εὐρωπαϊκές γλῶσσες.

Ἔτσι τά ἔργα τοῦ Ὁσίου Ἰσαάκ γίνονται ἐντρύφημα, τροφή πνευματική καί παρηγορία στούς ἡσυχαστές, τούς μοναχούς καί ὅλους τούς πιστούς. Ἀνεδείχθη οἰκουμενικός διδάσκαλος τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς. Ἀλλά καί οἱ ἑτερόδοξοι μέ τίς μεταφράσεις στή γλῶσσα τους ἐθέλχθησαν ἀπό τή διδασκαλία του καί τόν μελετοῦν μέ δίψα.

Παρά ταῦτα μόνο τά τελευταῖα, σχετικῶς, χρόνια καθιερώνεται ἡ ἑορτή τῆς μνήμης του. Παλαιότερα στό Ἅγιο Ὄρος τόν τιμοῦσαν στίς 28 Ἰανουαρίου μαζί μέ τόν Ἅγιο Ἐφραίμ ἐνῷ τώρα τελευταῖα στίς 28 Σεπτεμβρίου. Ἀλλά μήπως αὐτή ἡ καθυστέρηση τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς μνήμης του, λυμαίνεται καθόλου τήν ἁγιότητα του καί τή δόξα του; Μήπως ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ δέν εἶναι Ἅγιος; Κατ’ ἀρχάς πρέπει νά ποῦμε ὅτι ὑπάρχουν πολλοί Ἅγιοι οἱ ὁποῖοι ἀναφερόμενοι ὡς Ἅγιοι σέ βιβλία Πατερικά δέν ἔχουν καθιερωμένη μνήμη ἤ ὅπως συμβαίνει μέ τόν Ἅγιο Ἰσαάκ τόν Σύρο, καθιερώθηκε ἡ μνήμη τους τά τελευταῖα χρόνια. Ἔτσι ματαίως θά ἀναζητήσει κάποιος ἡμέρα μνήμης γιά τόν Ὅσιο Θεόγνωστο τῆς Φιλοκαλίας ἐνῷ ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Διαδόχου Φωτικῆς, τοῦ Ἡσυχίου τοῦ πρεσβυτέρου, τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Καρπαθίου, τοῦ συγγραφέως τῶν Παραμυθητικῶν κεφαλαίων πρός τούς ἐν Ἰνδίᾳ μοναχούς, τοῦ Ἁγίου Νικολάου τοῦ Καβάσιλα καί τοῦ Ἁγίου Συμεών Θεσσαλονίκης ἡ μνήμη καθιερώθηκε τά τελευταῖα χρόνια.

ΙΙ) Οἱ Ἅγιοι Πατέρες γιά τόν Ἀββᾶ Ἰσαάκ

Παρά ὅμως τήν ἔλλειψη ἡμερομηνίας μνήμης αὐτῶν τῶν Ἁγίων καί πολλῶν ἄλλων ἡ Ἐκκλησία δέχεται ὡς αὐθεντικό ἐν Χριστῷ, δηλαδή ὡς ἁγιοπνευματικό τό Βίο τους, τίς δέ διδαχές τους ὡς

Διαβάστε περισσότερα »

Αναρτήθηκε από byzantio στις 11:05 π.μ. 0 σχόλια

Στάρετς Σάββας ὁ Παρηγορητής-μετάφραση ἐκ τοῦ ρωσικοῦ πρωτ/ρος π. ᾿Ιωάννης Φωτόπουλος

[Σχόλιο ᾿Οδυσσέως: Πρόκειται γιά ἕνα βιβλίο ὀρθοδόξου πνευματικότητας, τό ὁποῖο πραγματικά ξεκουράζει τήν ψυχή τοῦ σύγχρονου ταλαιπωρημένου ἀπό τήν ἁμαρτία ἀνθρώπου. ῾Ο μεταφραστής ἔχει κατορθώσει νά ἀποδώσει μέ γλαφυρότητα τό πρωτότυπο ρωσικό κείμενο καί ὄντας ὁ ἴδιος πνευματικός πατέρας κατάφέρνει νά ξεπερνάει μέ ἐπιτυχία τά δύσκολα σημεῖα τοῦ ἐργου, τά ὁποῖα χρήζουν λεπτῆς προσοχῆς. ῾Ο π. ᾿Ιωάννης εἶναι γνωστός συγγραφέας καί ἄλλων ἔργων ὀρθοδόξου οἰκοδομῆς, ἀλλά καί ἔργων τά ὁποῖα ὀρθοτομοῦν τόν λόγο τῆς ἀληθείας. ᾿Αρθρογραφεῖ κατά καιρούς στήν ἐφημερίδα ᾿Ορθόδοξος τύπος καί διακρίνεται ἐπίσης γιά τό ὑμνογραφικό του τάλαντο.. ῾Ο λόγος του εἶναι σύν τοῖς ἄλλοις σέ ὁρισμένα σημεῖα καί "καυστικός" , ἀλλά ἐκεῖ ὅπου πρέπει. ῎Ηδη πολλές ἐπισημάνσεις του βγαίνουν ἀληθινές, ὅπως ἐκεῖνος ὁ τίτλος ἄρθρου του στό ὁποῖο ὁμιλεῖ περί "γάγγραινας τῶν μεταφράσεων", τίς ὁποῖες εἰσάγουν ὁρισμένοι γιά λειτουργική χρήση. Περιμένουμε ἀπό τόν πατέρα ᾿Ιωάννη καί ἄλλα ἔργα, τά ὁποῖα θά ὀρθοτομοῦν τό λόγο τῆς ᾿αληθείας, ἀλλά καί θά ξεκουράζουν τόν σύγχρονο ἄνθρωπο.]