Μήνυμα Αἰτωλίας Κοσμᾶ γιά ἑορτή Τριῶν ῾Ιεραρχῶν

εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας Αγαπητά μου παιδιά, Για μία ακόμη φορά εφέτος, εορτάζετε την δική σας εορτή, την εορτή των ελληνικών γραμμάτων, τιμώντας τους τρεις μεγίστους φωστήρες, τους τρεις αγίους Ιεράρχες. Αρχικά το 1826 και οριστικά το 1843 καθιερώθηκε η εορτή των Τριών Ιεραρχών για το ελεύθερο πλέον ελληνικό κράτος, σαν εορτή της ελληνικής παιδείας.Το νεοσύστατο τότε Ελληνικό κράτος, ήθελε ολοκληρωμένα πρότυπα αρετών και επιστήμης για να εμπνέουν την ελληνική σπουδάζουσα νεότητα. Οι Τρεις Ιεράρχες, τα ολοκληρωμένα πρότυπα, τα οποία με τη φιλομάθειά τους, τη φιλοπονία τους, τις πολυετείς επιτυχημένες και άριστες σπουδές τους στα επιφανέστερα τότε κέντρα γραμμάτων, την καλλιέργεια αρετών και την κοινωνική τους δράσι, γίνονται οδηγοί και χειραγωγοί της ελληνικής μας νεότητος. Πως τα επέτυχαν όλα αυτά;Επέτυχαν τόσα πολλά γιατί στήριξαν τη ζωή τους και την πρόοδο τους στο αιώνιο θεμέλιο, τον Κύριο Ιησού Χριστό μας. Χωρίς Χριστό, και ο ισχυρότερος άνθρωπος είναι αδύναμος. Και ο υψηλότερος μπορεί να πέσει και να συντριβεί. Παρ’ όλες τις προόδους τις επιστήμης, παρ’ όλα τα τεχνικά και ηλεκτρονικά επιτεύγματα, ο άνθρωπος είναι μικρός και μετέωρος, όταν στηρίζεται σε ανθρώπινες μόνο δυνάμεις. Οι Τρεις Ιεράρχες παρ’ ότι ήταν πλούσιοι, προσοντούχοι και παιδιά ονομαστών οικογενειών, δεν παρασύρθηκαν από φωνές εντυπωσιακές και φθοροποιές, γιατί οδηγούμενοι από το φως του Χριστού και στηριζόμενοι στην αλήθειά Του έμειναν εδραίοι και αμετακίνητοι στο χώρο της αληθινής προόδου. Τώρα που τους τιμούμε ως πρότυπα της νεότητος και προστάτες των ελληνικών γραμμάτων, σας παρακαλώ παιδιά μου να θελήσετε να θέσετε στη ζωή σας σαν μόνα αιώνια πρότυπα, τους Τρεις Ιεράρχες. Και όπως εκείνοι άκουσαν, μιμήθηκαν τον Χριστό και ενώθηκαν μαζί Του με τα άγια μυστήρια, έτσι κι εσείς θελήστε να γίνετε μαθητές του Χριστού μας, να φέρετε το φως του στις νεανικές καρδιές σας, να στηρίξετε το μέλλον σας στην πανσοφία Του και την παντοδυναμία Του. Μην ακούτε ξένες από το θέλημα του Χριστού φωνές. Αν κάποιοι σας καλούν να απομακρυνθήτε από το Χριστό, ζητήστε τους να σας υποδείξουν, έξω από το φως του Χριστού, πρότυπα ολοκληρωμένα σαν τους Τρεις Ιεράρχες. Δεν θα βρουν. Μόνο ο Χριστός αναδεικνύει Τρεις Ιεράρχες, γιατί μόνο ο Χριστός είναι Θεός. Μείνετε πιστοί στη φωνή της Εκκλησία μας, μη παρασύρεσθε από μεγάλα και τρανά ονόματα ανθρώπων. Μη θαμπώνεσθε από σβησμένους αστέρες, που ποτέ δεν είχαν φως. Μη δώσετε την καρδιά σας σε υλικά πράγματα και φιλήδονες απολαύσεις. Στηρίζοντας το οικοδόμημα της ζωής σας και της προόδου σας στο αιώνιο θεμέλιο, το Χριστό, όπως οι Τρεις Ιεράρχες, θα επιτύχετε παντού, όπως εκείνοι. Ως πνευματικός σας Πατέρας προσεύχομαι και θα προσεύχομαι πάντοτε, για την αληθινή πρόοδό σας. Εύχομαι να σας χαρίζει ο Κύριος υγεία, δύναμι, φωτισμό και επιτυχημένη πρόοδο, αλλά και στους καλούς σας εκπαιδευτικούς να προσφέρει απλόχερα την ευλογία και πλούσια τη χάρι Του. Με πατρική αγάπη Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ +Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ  ΚΑΙ  ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ  ΚΟΣΜΑΣ Πηγή:αμεν

᾿Ανοίγει ὁ φάκελος τῶν αἰωνίων φοιτητῶν

Αιχμές από Α. Διαμαντοπούλου για τη στάση των καθηγητών που αντιδρούν στις αλλαγές στην Παιδεία

Της Χαράς Καλημέρη

Το φάκελο των «αιώνιων» φοιτητών ανοίγει τώρα ο υφυπουργός Παιδείας Ιωάννης Πανάρετος, ζητώντας από όλα τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ να αποστείλουν άμεσα στοιχεία για τον αριθμό των πτυχιούχων τους την τελευταία 10ετία, αλλά και το μέσο χρόνο απόκτησης των πτυχίων. Η κίνηση αυτή αναμένεται να πυροδοτήσει νέα ένταση στα πανεπιστήμια όπου έχει αρχίσει ήδη να διαμορφώνεται κλίμα αντίδρασης κατά των προτάσεων του υπουργείου Παιδείας για τη μεταρρύθμιση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, με τους καθηγητές να προχωρούν σε κινητοποιήσεις (χθες απεργούσαν οι σύλλογοι ΔΕΠ του ΕΜΠ, του ΑΠΘ και του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων) και τους φοιτητές σε καταλήψεις. Τη στάση των καθηγητών στηλίτευσε χθες η υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου, ζητώντας διάλογο με ανοιχτά πανεπιστήμια.
ΣτοιχείαΕιδικότερα, αφού ζήτησε στοιχεία για περιπτώσεις οικογενειοκρατίας στα Πανεπιστήμια, τα ΤΕΙ αλλά και τους ερευνητικούς φορείς την τελευταία 15ετία, ο κ. Πανάρετος βάζει τώρα στο «στόχαστρο» τους αιώνιους φοιτητές, αλλά και την αποδοτικότητα των πανεπιστημίων αφού πλέον η χρηματοδότησή τους θα εξαρτάται και από τον αριθμό των φοιτητών που εισάγονται και αποφοιτούν. Με νέο έγγραφο που έστειλε προς τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ, τους ζητά να αποστείλουν ηλεκτρονικά μέχρι την Τετάρτη 24 Νοεμβρίου τα εξής στοιχεία:

• Τον αριθμό των πτυχιούχων ανά τμήμα του ιδρύματος και ανά έτος, για τα έτη από το 2000 μέχρι σήμερα.
• Τον μέσο χρόνο απόκτησης των πτυχίων των πτυχιούχων αυτών ανά έτος απόκτησης του πτυχίου.

Μάλιστα, προς διευκόλυνση των ιδρυμάτων, ο υφυπουργός Παιδείας τους απέστειλε και πίνακα - υπόδειγμα προς συμπλήρωση...
Σύμφωνα με στοιχεία της Στατιστικής, στα ΑΕΙ και ΤΕΙ είναι εγγεγραμμένοι περίπου 596.000 φοιτητές εκ των οποίων περίπου οι 300.000, δηλαδή οι μισοί, είτε καθυστερούν να πάρουν το πτυχίο τους είτε έχουν εγκαταλείψει τις σπουδές τους. Μόνο στα ΑΕΙ, τις σπουδές τους καθυστερούν ή έχουν εγκαταλείψει 157.810 φοιτητές (42,7%), με τους περισσότερους να συγκεντρώνονται στα Νομικά, Οικονομικά, αλλά και Φυσικομαθηματικά τμήματα στα οποία εισάγονται αριστούχοι. Στη Νομική Αθήνας, 7 στους 10, και συγκεκριμένα 10.118 είναι «αιώνιοι» φοιτητές.
Την ίδια ώρα, από τους δέκα εγγεγραμμένους φοιτητές των ΑΕΙ, μόνο ο ένας καταφέρνει να πάρει το πολυπόθητο πτυχίο. Στο σύνολο των 369.219 φοιτητών αντιστοιχούν μόλις 36.469 πτυχιούχοι. Πρόκειται για ποσοστό 9,8%, που κατατάσσει την Ελλάδα στην τελευταία θέση μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ.
«Αιχμές»«Τις τελευταίες ημέρες υπήρξαν ανακοινώσεις πανεπιστημιακών σχολών, των οποίων οι σύλλογοι διδασκόντων πήραν απόφαση να απεργήσουν και να μην κάνουν μάθημα οι φοιτητές. Δηλαδή να τιμωρηθούν ποιοι; Και για ποιο λόγο; Γιατί θα αρχίσει ο διάλογος για ένα νομοσχέδιο το οποίο δεν έχει κατατεθεί και γιατί απλά υπάρχει, αυτή τη στιγμή, ένα σχέδιο διαβούλευσης, για το οποίο καθένας μπορεί να εκφράσει τις απόψεις του;» ανέφερε χθες η υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου, σχολιάζοντας τις αποφάσεις συλλόγων πανεπιστημιακών να απέχουν από τα μαθήματά τους. Και πρόσθεσε: «Είμαστε ανοιχτοί σε όλες τις προτάσεις, τις οποίες και περιμένουμε, αλλά θεωρώ ότι για όλους μας προτεραιότητα είναι η λειτουργία των πανεπιστημίων».
Σημειώνεται ότι η μία μετά την άλλη οι σύγκλητοι των ιδρυμάτων αποφασίζουν να απορρίψουν το κείμενο που έδωσε προς διαβούλευση το υπουργείο Παιδείας για τις αλλαγές στα ΑΕΙ.

Πηγή:http://www.imerisia.gr

Κηφηνεῖον “ ῾Η ωραία ῾Ελλάς”, τοῦ Σαράντου Καργάκου,

ΚΗΦΗΝΕΙΟΝ “῾Η ὡραία ῾Ελλάς” (κηφηνεῖον-κ τοη κηφήνα-ἀρσενικής μέλισσας) τοῦ Σαράντου Καργάκου Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία. Διαφωνώ. Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η … εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλιά, φοβάται τη δουλειά. Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδύθησαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων»… παιδιών δηλαδή που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές. Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ» που κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή που ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής που έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν. Γι’ αυτό τουμπάραμε… Κάποτε, ακόμη κι από τις στήλες του περιοδικού αυτού, που δεν είναι πολιτικό με την ευτελισμένη έννοια του όρου, έγραφα πως η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέ ρια να τις δουλέψουν. Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ’ όχι διάθεση για δουλειά. Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White color workers». Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη και διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονικούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμότητας. Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, που πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες που είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής. Παρ’ όλο που γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κα τσαβίδι οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους. Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους. Τούτη η παιδεία, που όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ’ ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δουλειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσομε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυπία. Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πως να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά. Δεν τα μαθαίνει πως να σκέπτονται αλλά με τι να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο. Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής-βλάξ που καταπίνει σελίδες σαν χάπια και που θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό. Και το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο. Και τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» που πρέπει να είναι ευαγγέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλλιεργεί την απέχθεια. Που πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή; Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά. Ακούω πως δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πως να πάει, όταν με τη ναυτιλία που προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα που προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχολείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τί είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε την θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως; Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυμες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγματα που μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου -και μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα- απαιτούν τετραετία! Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες που ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας -πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές- που προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δουλειά τα παιδιά αυτά; Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βράβευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακόμη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς και Ουκρανούς. Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέρια των Αλβανών που την δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων που την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία που ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακό γουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών. Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη. Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία-θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν άλλου. Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με «Κέντρα Πολιτισμού», όπου «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου! Το μπουκάλι με το ουΐσκυ βαπτίστηκε … αγροτικό! Τώρα, όμως, που έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Και που να φθά σουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flentium (=κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi osculaturium inter flentium et dolorum (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης). Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας που θα υποτάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία που εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, που τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος αχρήστων μαθημάτων. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη που τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομίσουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά! Είναι θλιβερή η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, που, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά που λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», που πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα που οι Αλβανοί πάνε για δου­λειά, θα μου πείτε, τί δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί -ακόμη στο Δημοτικό- μαθαίναμε απέξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρ­ταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολεμοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβονται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο… κείσθαι πρόσθε νέων άνδρα παλαιότερον». Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων που κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών που θυμίζουν… Ελλάδα. Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν! Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, που δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν που προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, που πλήρωσε τέσσερεις δραχμές τη δεύτερη δόση του κωνείου που χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς. Έπρεπε να ζούσε τώρα… Λυπάμαι που θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτεψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματά της -δικαιώματα στην τεμπελιά- και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη. Πηγή: http://vatopaidi.wordpress.com/2010/09/21/ Από το περιοδικό «ΕΥΘΥΝΗ», τεύχος 395, Νοέμβριος 2004, σσ.548-550 Αναδημοσίευση από περιοδικό «ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ» τ. 45

ΓΟΝΕΙΣ, ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ!

ΤΑ ΜΑΓΑΡΙΣΜΕΝΑ ΤΟΥΣ ΒΙΒΛΙΑ

 

"Νέοι ἱερεῖς, ἄνθρωποι μὲ ζῆλο, μὲ διάθεση προσφορᾶς καὶ θυσίας, ποὺ φόρεσαν τὸ βαρύτατο ράσο, γιὰ νὰ διακονήσουν φιλότιμα τὸ λαὸ ποὺ τοὺς ἐμπιστεύτηκε ἡ Ἐκκλησία, πικραίνονται ἀπὸ τὴν ἐχθρότητα, τὴν καχυποψία καὶ τὴν ἄδικη σπίλωση τῆς ἱερωσύνης" (Δημ. Νατσιός)

Σχόλιο ᾿Οδυσσέως: ῞Οπως βλέπουμε κι ἀπό τίς κατά καιρούς σχετικές  ἀναρτήσεις πού φιλοξενοῦμε, ἡ Παιδεία μας ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΚΑΛΑ. ῾Η  ὀρθόδοξη συνείδηση τῶν παιδιῶν μας "βιάζεται" ἀπό ἄτομα ἀνίκανα νά δώσουν στά νέα παιδιά ὅραμα καί ἰδανικά. Οἱ σχεδιαστές τῶν ἐκπαιδευτικῶν τερατουργημάτων ΑΣΕΛΓΟΥΝ στά παιδιά μας. ῞Εως πότε θά τούς ἀνεχόμαστε. Μήπως ἡ ἀνοχή εἶναι συνενοχή; Μήπως ἡ ἀδιαφορία μας θά μᾶς ἔρθει αὔριο μπούμεραγκ; Οἱ καιροί οὐ μενετοί..

Ἡ γάτα τοῦ παπᾶ
Τοῦ Δημήτρη Νατσιοῦ
Δασκάλου (Κιλκίς)
«Χαρὰ ποὺ τό ᾽χουν τὰ βουνὰ
ποὺ βλέπουν διάκους μὲ σπαθιὰ
παπάδες μὲ ντουφέκια» (Δημοτικὸ)
«Ἡ Ὀρθοδοξία, ὅπως παρουσιάζεται στὰ μάτια τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, εἶναι θρησκεία ἐθνική, συνυφασμένη ἀξεδιάλυτα μὲ τὰ ἤθη καὶ τὸν ὁμαδικό του χαρακτήρα, μὲ τὸ κλίμα καὶ μὲ τὸ ἄρωμα τοῦ τόπου, μὲ τὰ τοπία του μὲ τὴν οἰκογενειακή του ζωὴ καὶ μὲ τὰ γυρίσματα. Ἡ ὀργάνωσή της εἶναι δημοκρατική, ἡ γλώσσα της θερμή, ἡ ἠθική της ἀνθρώπινη, ταιριαγμένη μὲ τὴν ἑλληνικὴ νοοτροπία, τὰ σύμβολά της οἰκεῖα καὶ ἀναντικατάστατα στὴ λαϊκὴ συνείδηση. Οἱ μεγάλες γιορτές της, ὁ Εὐαγγελισμός, τὸ Πάσχα, ὁ Δεκαπενταύγουστος, τὰ Χριστούγεννα καὶ τὰ Δωδεκάμερα καὶ ἄλλες, εἶναι κάθε χρόνο οἱ μεγάλες μέρες τῆς Ἑλλάδας, οἱ μέρες ὅπου τὸ ἐθνικὸ σύνολο αἰσθάνεται περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλην ὥρα τὴν ἑνότητά του, τὴν ἀλληλεγγύη του, τὴν ἀμοιβαία ἀγάπη τῶν μελῶν του. Αὐτὴ ἡ θαλπωρή, αὐτὰ τὰ ζεστὰ πνευματικὰ κύματα ποὺ μεταδίδονται ἀκατάπαυστα, σ᾽ ὅλην τὴν Ἑλλάδα, ἀπὸ τοὺς ὀρθόδοξους ναοὺς κι ἀπὸ τὶς βυζαντινές τους ἀκολουθίες, ἀποτελοῦν στοιχεῖο συστατικό, ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ, τῆς ἑλληνικῆς ζωῆς. Γιὰ τοῦτο καὶ δὲν μπορεῖ νὰ νοηθεῖ στὴν Ἑλλάδα χωρισμὸς Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας, οὔτε καὶ ὑπῆρξε ἐδῶ ποτὲ ἀντικληρικὸ πολιτικὸ κίνημα, ὅπως συνέβη ἀλλοῦ. Ἐπικρίνουμε συχνὰ τὴν Ἐκκλησία – κάποτε μάλιστα μὲ μεγάλη δριμύτητα – ἀλλὰ τὴν ἐπικρίνουμε ἀπὸ μέσα, σὰν μέλη της ποὺ ἀπαιτοῦμε ἀπ’ αὐτὴν νὰ γίνει καλύτερη. Δὲν τὴν πολεμοῦμε σὰν νὰ εἶναι ἕνα ξένο σῶμα, ἀπὸ τὸ ὁποῖο ζητοῦμε νὰ χωριστοῦμε». (Γ. Θεοτοκᾶς, «Πνευματικὴ πορεία», ἔκδ. «Ἑστία», σελ. 134).
Τὸ θέμα μου δὲν εἶναι ὁ πολυσυζητημένος χωρισμὸς Ἐκκλησίας καὶ κράτους. Γιὰ τὸν λαὸ ἐξ ἄλλου τέτοιο θέμα δὲν ὑπάρχει. Ὑπάρχει μόνο στὸ μυαλὸ τῶν γνωστῶν ἐκκλησιομάχων, ποὺ ἀδυνατοῦν νὰ κατανοήσουν ὅτι πίστη, Ἐκκλησία καὶ πατρίδα εἶναι «σάρκα μία». Ὄντως, ὅπως ὀμορφότατα γράφει ὁ μεγάλος Θεοτοκᾶς, δὲν ὑπῆρξε ποτὲ στὴν ἱστορία τοῦ Γένους μας, κίνημα ἀντικληρικό, αὐτὰ εἶναι φράγκικα πράγματα. «Τὸ ράσο στάθηκε ἡ ἐθνικὴ σημαία τῆς Ἑλλάδας στὰ χρόνια της σκλαβιᾶς» (Μυριβήλης), ἁπλοὶ καὶ ταπεινοὶ παπάδες καὶ καλόγεροι ἀνακαινίζουν, ἀναπαύουν καὶ στηρίζουν πνευματικὰ τὸ λαό μας κάτω ἀπὸ τὸ πετραχήλι τους. Καὶ ἴσως ποτὲ στὴν ἱστορία τὸ ἔργο τοῦ κληρικοῦ νὰ ἦταν δυσκολότερο ἀπ’ ὅσο εἶναι σήμερα.
Νέοι ἱερεῖς, ἄνθρωποι μὲ ζῆλο, μὲ διάθεση προσφορᾶς καὶ θυσίας, ποὺ φόρεσαν τὸ βαρύτατο ράσο, γιὰ νὰ διακονήσουν φιλότιμα τὸ λαὸ ποὺ τοὺς ἐμπιστεύτηκε ἡ Ἐκκλησία, πικραίνονται ἀπὸ τὴν ἐχθρότητα, τὴν καχυποψία καὶ τὴν ἄδικη σπίλωση τῆς ἱερωσύνης. Τέλος πάντων, αὐτὴ εἶναι ἡ ἐποχή μας, homo homini lupus, ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὸν ἄνθρωπο, λύκος.
Κι ἂν δὲν ὑπῆρξε ἀντικληρικὸ λαϊκὸ κίνημα στὴν πατρίδα μας, ὕπουλα, λάθρα παρεισέφρησε στὰ σχολικὰ βιβλία γλώσσα. Παράδειγμα. Στὸ «Ἀνθολόγιο» Γ΄ καὶ Δ΄ Δημοτικοῦ, σέλ. 143-144, διαβάζουμε ἐκτενὲς κείμενο τοῦ Π. Καλιότσου, μὲ τίτλο «Ἕνας ἀλλιώτικος ποδοσφαιρικὸς ἀγώνας». Τὸ «ἀλλιώτικο» εἶναι οἱ δύο τερματοφύλακες τῶν δύο παιδικῶν ὁμάδων. Ἕνας παπὰς καὶ ἕνας δάσκαλος. Τὰ παιδιὰ προτείνουν στὸν παπὰ νὰ παίξει. «Κακὸ εἶναι;». Ἀπαντᾶ ὁ πάπα – Μιχάλης: «Διόλου κακό! Ἀπεναντίας μάλιστα, ποὺ εἶναι μία ὡραία γυμναστική. Τὸ εὐλογημένο παιχνίδι, ὅπως εἶναι φυσικὰ καὶ τὸ ποδόσφαιρο, ὄχι μόνο τὸ ἐπιτρέπει ἀλλὰ καὶ τὸ συνιστᾶ ὁ Πανάγαθος…Ἂς μὴν εἶχε ὁ κόσμος τέτοιες προκαταλήψεις καὶ θὰ σοῦ ‘λεγα ἐγώ. Κάθε μέρα θὰ ἔπαιζα».
Παίζει τελικά, ἀλλὰ ἐπειδὴ «κατέφυγε σὲ ζαβολιὲς» μαλώνει, διαπληκτίζεται μὲ τὸν δάσκαλο, οὐρλιάζει ὀργισμένος «πίσω καὶ σ’ ἔφαγα», τὸν κατηγορεῖ ἡ ἀντίπαλη ὁμάδα τοῦ δασκάλου «ὅτι εἶναι πουλημένος», χαχανίζουν τὰ παιδιὰ ποὺ τὸν βλέπουν νὰ ὠρύεται καὶ νὰ «γίνεται ρεζίλι» καὶ λοιπὰ φαιδρὰ καὶ τελείως ἐξωπραγματικά.
Πλήρης ἀπαξίωση τῆς ἱερωσύνης, μέσῳ νοσηρῆς φαντασίας ποὺ ἐπιγράφεται ὡς λογοτεχνία. Ὅλα αὐτὰ σὲ 9χρονα μὲ ἀνομολόγητο σκοπό, τὴν κατασυκοφάντηση τοῦ κλήρου, τὴν πρόωρη ἐνστάλαξη τῆς ἀσέβειας πρὸς τὴν Ἐκκλησία. (Σ’ ὅλα αὐτὰ τὰ νεοταξικὰ καὶ ἀντισυνταγματικὰ ἔντυπα χλευάζονται καὶ γελοιοποιοῦνται κυρίως παπάδες καὶ δάσκαλοι. Προφανῶς γιατί εἶναι τὰ δύο λειτουργήματα ποὺ μποροῦν, ἐφ’ ὅσον ἐκπροσωποῦνται ἀπὸ ἀξίους, μὲ «ψυχὴ καὶ Χριστὸ» λειτουργούς, νὰ ἀφυπνίσουν καὶ νὰ ἁρματώσουν πνευματικὰ τὸν λαό μας).
Στὰ «Κείμενα Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας» Α΄ Γυμνασίου, σελ. 222- 226, ἐμπεριέχεται κείμενο τοῦ Γρ. Ξενόπουλου μὲ τίτλο «Ἡ γάτα τοῦ παπᾶ». Τί εἶχε συμβεῖ; Τὴν Κυριακή, τὴν αὐγή, πρὶν ἀπὸ τὴ Λειτουργία πηγαίνει στὸ σπίτι τοῦ πάπα- Ζήσιμου ὁ Χρῆστος ὁ κλαμπανάρος (κωδωνοκρούστης) καὶ ἐκεῖ διαμείβεται ὁ ἑξῆς διάλογος:
«Πάλε τὰ ἴδια, παπά μου!»
«Ε;»
«Ἡ γάτα, πανάθεμά τη!»
«Ὤ, συμφορά μου!… Στὸ ἴδιο μέρος;»
« Ὄχι, στὴν Ἁγία Πρόθεση..»
Μία γάτα μπῆκε στὴν ἐκκλησία καὶ ἔκανε τὶς ἀκαθαρσίες της, ποῦ; Στὴν Ἁγία Πρόθεση, ἐκεῖ ποὺ τοποθετοῦνται τὰ Τίμια Δῶρα γιὰ τὸ μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας (Τὸ εἶχε ξανακάνει). Ὁ παπὰς στὸ τέλος συγχωρεῖ τὴ γάτα. Θὰ ὑποθέσει κάποιος τί παπὰς εἶναι αὐτός, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ προστατεύσει τὸ ναὸ ἀπὸ ζῶα ποὺ τὸν μαγαρίζουν. (Ποῦ ἀκούστηκε τέτοιο πράγμα, γάτες νὰ μπαίνουν στὸ Ἅγιο Βῆμα. Κι ἂν συνέβη κάποτε καὶ τὸ ἀπαθανάτισε ἡ πένα τοῦ Ξενόπουλου, ἔπρεπε νὰ περάσει σὲ σχολικὸ βιβλίο;). Ἀλλοῦ ὅμως εἶναι τὸ πανούργευμα τῶν συγγραφέων. Ἐπιλέγουν ἀπὸ τὸν Ξενόπουλο, σπουδαῖο κατὰ τὰ ἄλλα συγγραφέα, ἕνα ἀπὸ τὰ ἀτυχέστερα κείμενά του καὶ μάλιστα προσβλητικότατο καὶ βλάσφημο γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη. Καὶ τὸν παπὰ συκοφαντοῦν καὶ τὸν Ξενόπουλο ἀπομειώνουν. «Καὶ τοῦτο ποιεῖν κἀκεῖνο μὴ ἀφιέναι».
(Τὸ ἴδιο συμβαίνει μὲ κείμενα τοῦ Παπαδιαμάντη. Στὴ «Νεοελληνικὴ Γλώσσα» Α΄ Γυμνασίου, ὁ ἀσκητικὸς καὶ ὀλιγοδεὴς Παπαδιαμάντης ἐμφανίζεται κοιλιόδουλος γλεντοκόπος. Σελ. 70). Νὰ μὴν λησμονήσω, μιὰ καὶ εἶμαι στὶς ἐσωτερικὲς σελίδες τοῦ σχολικοῦ ἔντυπου, νὰ μεταφέρω κι ἕνα πρωτότυπο ὁρισμὸ τῆς Ἑλλάδας.
Στὴ σελ. 124 διαβάζει ὁ 13χρονος μαθητὴς ὅτι «…ἡ Ἑλλάδα ἦταν μία γυναίκα τόσο προκλητικὴ σεξουαλικὰ ποὺ ἔπρεπε νὰ τὴν ἐρωτευτῶ σωματικὰ καὶ ἀπελπισμένα…». Μάλιστα. Ἀντικείμενο σεξουαλικοῦ πόθου ἡ πατρίδα μας. (Εἴπαμε «στὸν τόπο ποὺ κρεμοῦσαν οἱ καπεταναῖοι τ’ ἅρματα κρεμοῦν οἱ γύφτοι τὰ νταούλια»). Καὶ στὸ ἴδιο βιβλίο, σελ. 239, κείμενο τῆς Λιλῆς Ζωγράφου, μὲ τίτλο «Στρίγγλα καὶ καλλονή», οἱ μαθητὲς διαβάζουν ὅτι: «Ἡ ἐλεημοσύνη εἶναι ἐκδήλωση ἐγωισμοῦ. Σοῦ τὴν ἀναγνωρίζουν οἱ ἄλλοι καὶ σὲ ἐπαινοῦν γιὰ ὅσα προσφέρεις. Τὸ ν’ ἀγαπᾶς ὅμως ἕνα ἀνυπεράσπιστο ζῶο εἶναι…ἡ πιὸ τέλεια μορφὴ ἀγάπης». (Ὅποιος διάβασε τὸ «Ἀντιγνώση, τὰ δεκανίκια τοῦ καπιταλισμοῦ» τῆς μακαρίτισσας Λ. Ζωγράφου, ξέρει γιὰ τί εἴδους συγγραφὴ μιλᾶμε).
Ἐπίλογος: τὰ βιβλία αὐτὰ εἶναι ἀντισυνταγματικά. «Ἡ παιδεία ἀποτελεῖ βασικὴ ἀποστολὴ τοῦ κράτους καὶ ἔχει σκοπὸ τὴν ἠθική, πνευματική, ἐπαγγελματικὴ καὶ φυσικὴ ἀγωγὴ τῶν Ἑλλήνων, τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς καὶ θρησκευτικῆς συνείδησης καὶ τὴ διάπλασή τους σὲ ἐλεύθερους καὶ ὑπεύθυνους πολίτες». (ἄρθρο 16, πάρ.2). Τὰ κείμενα ποὺ παρέθεσα συμβαδίζουν μὲ τὶς συνταγματικὲς ἐπιταγές; Ἀναπτύσσουν τὴν ἐθνικὴ καὶ θρησκευτικὴ συνείδηση; Μήπως ἀντίθετα τὶς καταρρακώνουν;
(Δὲν θὰ ἡσυχάσω. Θὰ συνεχίσω νὰ γράφω γιὰ τὶς μαγαρισιὲς τῶν «βιβλίων». Γονεῖς, δάσκαλοι καὶ «ὅσοι ζωντανοί», πρέπει νὰ ἀντιδράσουν δυναμικὰ γιὰ νὰ σταματήσει τὸ κακό).

ΠΗΓΗ: «ΑΝΤΙΒΑΡΟ», 28.09.10

ΣΧΟΛΙΟΝ «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ποιός μπορεῖ νὰ ἡσυχάσει, ἀγαπητέ Δημήτρη; Μόνον ὅσοι -ἰδιαιτέρως «ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας» ἔχουν διαλέξει ἀπὸ χρόνια πολλά, ποὺ «τὰ προζύμια πιανόντουσαν», ἀλλὰ κάνανε πὼς δὲν βλέπανε καὶ δὲν ἀκούγανε- ὅσοι λοιπὸν ἔχουν διαλέξει τὸν ἐφησυχασμὸ καὶ τὴν σιωπὴ σὰν ἕνα καλὸ τρόπο ζωῆς.
Καὶ τώρα ποὺ ἡ γάτα μπῆκε μέσα στὶς ὑπάρξεις μας, στὰ σπίτια μας καὶ στὰ παιδιά μας, ποιός θὰ βρεθεῖ νὰ τὴν…σκίσει; Ποιός θὰ ἀναχαιτίσει ὅλο αὐτὸ τὸν βόθρο ποὺ ἐκβράζεται ἀπὸ χρόνια (οὔτε σήμερα, οὔτε χθὲς) πάνω στὰ παιδιά καὶ τοὺς σακατεύει ὅ, τι ἐλληνικό, ὅ,τι ὡραῖο, ὅ,τι εὐγενές, ὅ,τι χριστιανικό ἔχει ἔμφυτο ἡ ψυχή τους; Πῶς θὰ ἐμποδιστεῖ ὅλη αὐτὴ ἡ ἀντικοινωνικότητα καὶ ἀντισυνταγματικότητα καὶ ἀπανθρωπία, ποὺ ρέει ὕπουλα;

Γράφε. Ἤδη βάπτεται κάλαμος…

 http://christianvivliografia.wordpress.com

Μορφή, σχῆμα καί διαμερίσματα τῆς ῾Ελλάδας δέν θά διδάσκονται πλέον στά σχολεῖα

• Έβαλε και πάλι το χεράκι της η κυρία Διαμαντοπούλου στην Παιδεία…

Η «δράση» της ωραίας Άννας στο υπουργείο Παιδείας, πολλές φορές παραμένει στο σκοτάδι. Σαφέστατα, αποτελεί πολιτική επιλογή της υπουργού Παιδείας, να μην διαφημίζει τις πολιτικές της αποφάσεις και παρεμβάσεις στον ευαίσθητο χώρο της Παιδείας, όπου οι νέοι άνθρωποι διαμορφώνουν άποψη για τον περιβάλλοντα χώρο και εφοδιάζονται με γνώσεις για την υπόλοιπη ζωή τους. Η Παιδεία γαλουχεί πολίτες, επιστήμονες και γενικότερα σκεπτόμενους ανθρώπους. Αυτό όμως, φαίνεται πως δεν συνάδει με την οπτική γωνία και τις στοχεύσεις της κυρίας Διαμαντοπούλου στο θέμα της ποιότητας των Ελλήνων πολιτών του αύριο.
Έτσι, μαθαίνουμε πως η «ωραία Άννα» έκανε και πάλι το θαύμα της, αφού με δική της παρέμβαση αφαιρέθηκαν εκπαιδευτικά κεφάλαια σε διάφορες στάδια της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευση. Και η «αφαιρετική» προσφορά της υπουργού Παιδείας στην Παιδεία της χώρας είναι ιδιαζόντως «ενδιαφέρουσα», σε σχέση με την λέξη «έθνος».
Ποιά κεφάλαια έκρινε η Διαμαντοπούλου ότι δε χρειάζονται και τα αφαίρεσε από τη διδακτέα ύλη στην Ε' Δημοτικού;
Η αναδιάρθρωση και ο εξορθολογισμός της διδακτέας ύλης στη Γεωγραφία Ε΄ και ΣΤ΄ Δημοτικού προβλέπει να μην αξιοποιηθούν τα παρακάτω Κεφάλαια:

ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ Ε’ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ
Κεφάλαιο 6ο (Η μορφή και το σχήμα της Ελλάδας)
Κεφάλαιο 34ο (Τα γεωγραφικά διαμερίσματα και οι περιφέρειες της Ελλάδας)
Κεφάλαιο 42ο (Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης)
Κεφάλαιο 43ο (Η σημασία της Ευρωπαϊκής Ένωσης)
Κεφάλαιο 47ο (Το ελληνικό στοιχείο στις αρχαίες ελληνικές εστίες)
ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ ΣΤ’ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ
Κεφάλαιο 3ο (Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της γης)
Κεφάλαιο 30ο (Πολιτιστικά χαρακτηριστικά των λαών της Ευρώπης)
Κεφάλαιο 31ο (Αξιοθέατα, μνημεία και ιστορική συνέχεια των λαών της Ευρώπης)
Κεφάλαιο 32ο (Τομείς παραγωγής αγαθών και παροχής υπηρεσιών)

Και αυτά, από την μέχρι στιγμής έρευνά μας, συμβαίνουν μόνο στο… Δημοτικό. Η έρευνα συνεχίζεται, με την ίδια ένταση που η υπουργός Παιδείας στοχεύει στην λήθη τμημάτων της Ελλάδας. Μέχρι τώρα, είχαν ειπωθεί πάρα πολλά για την πολιτικό Άννα Διαμαντοπούλου και για τα πολιτικά της οράματα. Κάποιος, εκεί στο υπουργείο Παιδείας, θα πρέπει να ενημερώσει την «ωραία Άννα» πως ίσως σε λίγο καιρό να μην έχει οράματα, αλλά ζώντες εφιάλτες…

Κωνσταντίνος

Υ.Γ.: Σας παραθέτω και τον σχετικό σύνδεσμο

Και μερικές απόψεις (πριν ένα χρόνο) της κυρίας Διαμαντοπούλου, σε ένα Debate με τον κύριο Αβραμόπουλο





Η αριστερά στην εκπαίδευση αρχίζει τώρα να συνειδητοποιεί ότι η παγκοσμιοποίηση των οικονομιών μας... έχει καβαλήσει το όχημα του διεθνισμού εδώ και λίγο καιρό και με κόκκινες προβιές... οι ύαινες του πλανήτη σφίγγουν τον κλοιό γύρω από τους πολίτες-σκλάβους.
Τώρα συνειδητοποιεί η αριστερά ότι η ΠΑΜΠΛΟΥΤΗ κ.Διαμαντοπούλου-Bilderberg παριστάνει τη σοσιαλίστρια διότι έτσι ΠΙΟ εύκολα θα περάσουν οι επιλογές των Εβραίων Τραπεζιτών (και όχι μόνο) στην Ελληνική Παιδεία.
Ενδεχομένως να συλλάβουν ότι η εισαγωγή των Αγγλικών ως ΕΠΙΣΗΜΗ γλώσσα που είχε κατεβάσει ως πρόταση η Bilderberg-Διαμαντοπούλου είχε σκοπό να ωφελήσει ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ συμφέροντα και όχι των Ελλήνων ή των ξενόγλωσσων που κατοικούν στην Ελλάδα. Επίσημες γλώσσες είναι αυτές που μιλούν οι μεγάλες πλειοψηφίες των κατοίκων μίας χώρας και όχι αυτές που βολεύουν την Αμερικανική βιομηχανία. Θα ήταν πιο λογικό να προταθεί η Αλβανική γλώσσα ως δεύτερη επίσημη γλώσσα λόγω του μεγάλου αριθμού των Αλβανών στην Ελλάδα αλλά για την Bilderberg είναι προτιμότερο να μάθουμε ΟΛΟΙ Αγγλικά ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ παρά να μάθουν οι Αλβανοί Ελληνικά... δεδομένης της επερχόμενης εξαφάνισης του Ελληνικού πολιτισμού.

Posted by Κωνσταντίνος on 6:04 μ.μ..

Πηγή:http://kostasxan.blogspot.com

῾ Η γλῶσσα, ἡ γνώση, ἡ παράδοση καί τό κάλλος... (Ροῦσσος Βρανᾶς)

Σχόλιο ᾿Οδυσσέως: Μήπως, ἔτσι ὅπως  χάνεται σιγά σιγά ὁ ἥλιος τό ἡλιοβασίλεμα, χαθεῖ  ἡ ὀμορφιά καί ὁ πλοῦτος τῆς ἑλληνικῆς μας γλώσσας ἄν δέν ἀντιδράσουμε συλλογικά, ἄν ἀφήσουμε νά ἐπιβληθεῖ, τελικά, μιά ποσοκοκεντρική ἀντίληψη γιά τά γλωσσικά μας πράγματα καί γιά τήν παιδεία γενικότερα; «Τα παιδιά καλούνται πάλι να επικοινωνήσουν μεταξύ τους και με την κοινωνία ουσιαστικά χωρίς γλωσικό όργανο. Αλαλα και αφασικά. Αραγε πόσες λέξεις θα χαθούν από το ήδη ισχνό λεξιλόγιό τους και αυτή τη χρονιά; Οι δάσκαλοι ίσως να βρίσκονται στη θέση τους, αλλά η γλώσσα παραμένει στην εξορία εδώ και πολλές δεκαετίες. Δεν έχουν απομείνει παρά μόνο μερικά θραύσματα από το ιστορικό της σώμα, που μοιάζει πια με δάσος υλοτομημένο από απερίσκεπτους ανθρώπους. Παλεύουν τα παιδιά να τα συνταιριάξουν σε νοήματα, σε μια εποχή κατά την οποία οι πληροφορίες συμπυκνώνονται σε ολοένα και πιο μικρά και πρακτικά "πακέτα", με ολοένα και περιορισμένο περιεχόμενο. Οι διάλεκτοι και οι γλώσσες του κόσμου υποχωρούν σε μεγάλους αριθμούς. Κάθε δέκα μέρες χάνεται μία, γράφει ο συγγραφέας Αλεξ Ρόουζ στο περιοδικό του αμερικανικού πανεπιστημίου Ντρέξελ. Το 40% από αυτές κινδυνεύει σήμερα με εξαφάνιση. Για τον θάνατο των γλωσσών γράφει και Κ. Ντέιβιντ Χάρισον στο ομώνυμο βιβλίο του. Και εκφράζει τις ανησυχίες του. Γιατί η γλώσσα μας δείχνει πώς δουλεύει το μυαλό. Κάθε απώλειά της σημαίνει πως κλείνει για πάντα η πόρτα σε έναν απέραντο πλούτο γνώσεων. Η γνώση συχνά είναι ενσωματωμένη μέσα στην ίδια τη γλώσσα. Οταν ένας πολιτισμός εγκαταλείπει τη μητρική του γλώσσα, όπως συμβαίνει με την επικράτηση των παγκοσμιοποιημένων γλωσσών (αγγλικής, αμερικανικής, ισπανικής), χάνεται για πάντα ένας ανεκτίμητος πλούτος γνώσεων. Ο λαός των Καγιάπο, ας πούμε, λέει τη μέλισσα με 85 διαφορετικές λέξεις. Καθεμιά εξειδικεύει τις απειροελάχιστες διαφορές των μελισσών στον τρόπο πτήσης, στα τελετουργικά ζευγαρώματος, στην κατασκευή της κερήθρας. Αν η γλώσσα τους χαθεί θα χαθεί μαζί της και ο πλούτος των μελισσοκομικών τους γνώσεων. Η γλώσσα είναι μια αποθήκη της μυθικής και ιστορικής κληρονομιάς ενός πολιτισμού. Οι ιστορίες που περνούν από γενιά σε γενιά με την προφορική παράδοση χάνονται αμετάκλητα από τη στιγμή που θα πεθάνει και ο τελευταίος άνθρωπος που μιλάει αυτή τη γλώσσα... Ποιοι είμαστε εμείς που θα πούμε στα παιδιά μας να διατηρήσουν τη γλωσική τους κληρονομιά, έστω κι αν αυτό τους κοστίσει την πρόσβαση σε πιο πρακτικές σπουδές που οδηγούν σε πιο επικερδή καριέρα; αντηχεί ο αντίλογος. Ομως, καθώς οι γλωσικές σπουδές υποχωρούν μπροστά στην επικράτηση του πρακτικού και προσοδοφόρου, οι αξίες που απειλούνται σήμερα με εξαφάνιση είναι η γνώση, η παράδοση και το κάλλος. Είναι αυτά πράγματα που μπορούν να ζυγιστούν με την εξίσωση κόστος - κέρδος;». (Απόσπασμα άρθρου του Ρούσσου Βρανά από τα «ΝΕΑ», σε επιμέλεια Γιάννη Τριάντη, "Ελευθεροτυπία" 14/9/2010) http://www.alopsis.gr

Παιδεία γιά…χάχανα καί λάχανα τοῦ Δημήτρη Νατσιοῦ

 

Ἔχουμε, τρόπον τινά, μία «ζωοκεντρική» ἀντίληψη ὡς πρός τόν τρόπο πρόσ­κτησης τῆς μητρικῆς γλώσσας.

 

 

Ἄν καί διδάσκω σέ μεγάλες τάξεις τοῦ δημοτικοῦ σχολείου, ἐν τούτοις στρώθηκα καί μελέτησα ἐπισταμένως τά βιβλία γλώσσας τῶν μικρότερων τάξεων -Α΄, Β΄, Γ΄- καί κυρίως τῆς Α´ δημοτικοῦ. Θεωρῶ τήν Α´ δημοτικοῦ τήν σπουδαιότερη τάξη τοῦ σχολείου. Στήν πρώτη ἐντυπώνονται ἀνεξίτηλα στήν μνήμη τοῦ παιδιοῦ βασικές ἀρχές καί δεξιότητες. Δραστικότατα ἐπιπλέον ἐπιδροῦν στό παιδί τῆς ἡλικίας αὐτῆς ὁ δάσκαλος καί τό «ἀναγνωστικό». Στά βιβλία γλώσσας ἀποτυπώνεται ἐναργέστατα τό ποιόν τῆς κοινωνίας στήν ὁποία καλεῖται τό μικρό παιδί νά ἐνηλικιωθεῖ.

Ξεφυλλίζοντας τά γλωσσικά ἐγχειρίδια τῆς Α´ δημοτικοῦ ἐντυπωσιάζεσαι ἀπό τόν μεγάλο ἀριθμό δράσεων μέ ζῶα διαφόρων εἰδῶν: κατοικίδια, ἄγρια ζῶα τοῦ δάσους, πτηνά, ἑρπετά, ζῶα ἀγρίων τροπικῶν χωρῶν, ζῶα τῆς θάλασσας, ἀκόμα καί ζωύφια. Ἡ ἐκμάθηση τῶν γραμμάτων τῆς ἀλφαβήτας γίνεται μέσῳ κάποιων ὀλιγόστιχων ποιημάτων, στά ὁποῖα πρωταγωνιστοῦν μόνο ζῶα. Ἔχουμε, τρόπον τινά, μία «ζωοκεντρική» ἀντίληψη ὡς πρός τόν τρόπο πρόσ­κτησης τῆς μητρικῆς γλώσσας.

Παραθέτω κάποια παραδείγματα. Ἄς προσεχθοῦν οἱ εὐφάνταστοι καί ἐξωπραγματικοί συνδυασμοί διαφορετικῶν ζώων σέ κοινές δράσεις.

Σελ. 25. «Γλώσσα», Α´ Δημοτικοῦ: «Ταξιδεύω μέ τό τρένο/ τρέχω, τρέχω δίχως φρένο./ Καί ὁ ἀετός φωνάζει: /Ε, ε, Τιτίνα, πάτα γκάζι».

Σελ. 29. «Ἕνα μυστήριο ἑλικόπτερο εἶδα/ χθές στήν ἐφημερίδα./ Εἶχε ἐλέφαντα πιλότο,/ γιά τιμόνι ἕνα μπισκότο».

Σελ. 31. «Σαλιγκάρι, σαλιγκάρι,/ μήπως νά σέ πῶ Σαλιάρη;/ Μήπως Τάσο; Μήπως Σούλη;/ Μήπως νά σέ πῶ Σπιτούλη».

Σελ. 33. «Τί νά ἔχει τό πακέτο;/ Μήπως κόκορα καρότα;/ Μήπως μία μεγάλη κότα;/ Κι ἅμα ἔχει καναρίνι;/ Ἕνα γλέντι πού θά γίνει!»

Σελ. 38. «Ρινόκερος καί κόκορας/ κότα, ἀετός καί κόρακας/ παρέα περπατᾶνε/ σέ παραλία πᾶνε.

Σελ. 53. «Γιατί γελᾶνε οἱ ἀκρίδες,/ οἱ γορίλες κι οἱ γαρίδες;/ Γιατί ἡ γάτα κάνει μάγια/ γιά νά γίνει κουκουβάγια».

Σελ. 57. «Νά ‘χανα, τί νά ‘χανα,/ νά ‘χανα τά λάχανα./ Ἄχ, μέ τόσα χάχανα/ ἔχασα τά λάχανα». (Ἐξαιρετική ἡ ἔμπνευση, ἀντικατοπτρίζει ἐναργέστατα τό «Νέο Σχολεῖο». Γιά χάχανα καί λάχανα…).

Σελ. 63. «Τί οὐρά νά μοῦ ταιριάζει/ φουντωτή ἤ πουπουλένια;/ Μία οὐρά μέ μαῦρες βοῦλες/ ἤ μέ κόκκινες καρδοῦλες;».

Σελ. 65. «Μέ ἕνα παπούτσι γιά καράβι/ ταξιδεύει τό κουτάβι./ Κάνει τά χέρια τοῦ χωνί,/ βάζει δυνατή φωνή./- Τό καράβι μου βουλιάζει/ κι ὅπου νά ᾽ναι σκοτεινιάζει».

Σελ. 67. «Δέν φοβᾶμαι τό σκοτάδι/ εἶμαι δυνατό κουτάβι./ Οἱ ἀστραπές δέ μέ τρομάζουν/ κι οἱ βροντές μέ διασκεδάζουν».

Ὁλόκληρο τό τεῦχος τῆς «Γλώσσας» κινεῖται σ’ αὐτούς τούς …ἐξωφρενικούς ρυθμούς. Ποιηματάκια, σαχλοειδῆ πολλές φορές, τά ὁποῖα σκαρφίστηκαν οἱ συγγραφεῖς καί πρωταγωνιστές, σέ ἀπίθανους, ἐξωτικούς συνδυασμούς, μόνο ζῶα. Φαίνεται ὅτι οἱ στιχοπλόκοι συγγραφεῖς τῶν βιβλίων πάσχουν ἀπό ἄκρατη ζωοφιλία. Τό βιβλίο συνοδεύεται ἀπό «Τετράδιο Ἐργασιῶν».

Στή σελ. 19, συμπληρώνοντας μέ τά σωστά γράμματα ὁρισμένα κενά, σέ σχετική ἄσκηση, τά παιδιά μαθαίνουν πώς «οἱ φίλοι της κότας Τιτίνας εἶναι ὁ ἀετός, ὁ βάτραχος καί ἡ νυχτερίδα(!), καλύτερος φίλος ὅμως ὁ ἀετός».

Στή σελ. 63, τά παιδιά πληροφοροῦνται ὅτι «στό χορό τῆς νεράιδας πῆγαν ζῶα, ὅπως: τό ἐλάφι καί ἡ φώκια, ὅπως καί τό φίδι(!), ἐνῶ ἀπουσίαζαν (ἄγνωστο γιά ποιό λόγο) ἡ ἀλεποῦ, ἡ ἀρκούδα καί ὁ γάϊδαρος».

Στή σελ. 29. Ὁ ποντικός προσκαλεῖ γιά φαγητό τήν ὀχιά, τόν παπαγάλο καί τό ἄλογο.

Στή σελ. 45 ὁ παπαγάλος χάθηκε καί τόν ψάχνουν ἕνας γορίλας, τό ἄλογο καί ὁ ἱπποπόταμος.

Στή σελ. 49, τό σκουλήκι, ἔμπλεον ποιητικοῦ οἴστρου, λέει στή γάτα: «χαλάλι σου τά λάχανα,/ γιά τόσα χάχανα».

Στό βιβλίο Γλώσσας, στό δεύτερο τεῦχος, συνεχίζεται ἡ λογοτεχνική περιδιάβαση στό βασίλειο τῶν ζώων καί λοιπῶν πλασμάτων τοῦ ματαίου τούτου κόσμου, «ἑρπετά ὧν οὐκ ἐστιν ἀριθμός, ζῶα μικρά μετά μεγάλων».

Σελ. 30-31. Στή συνέλευση τῶν ζώων μέ θέμα «συζήτησης» τήν ἀνεύρεση ἑνός θησαυροῦ, μετέχουν ἡ σαύρα, ὁ ταῦρος, τό μυρμήγκι, ὁ κόκορας, ὁ βάτραχος, ὁ σκύλος, ὁ ποντικός καί ἡ γάτα.

Στή Σελ. 34, μετά ἀπό ἕνα ταξίδι πού ἔκανε ὁ παπαγάλος στήν Ἀφρική, καλεῖ μέ γραπτή πρόσκληση, τό κείμενο τῆς ὁποίας παρατίθεται στό βιβλίο, τούς φίλους του, δηλαδή τόν βάτραχο, τόν ποντικό, τήν κότα, ἀλλά καί τή γάτα, γιά νά τούς δώσει τά διάφορα δῶρα πού ἔχει φέρει.

Σελ. 45. Στή μεγάλη γιορτή γνωριμίας μέ τούς νέους γείτονές της πού ἔκανε ἡ «καφετιά» ἀράχνη, παρευρέθησαν τό ποντίκι, τό κουτάβι, τό παγώνι, δύο γάτες, τό κουνούπι κά τό φίδι.

Στή Σελ. 46, διαβάζουμε ὅτι «ἡ γειτόνισσα ἀράχνη καί ἡ οἰκογένειά της εἶναι ἀκροβάτες. Ἡ καφετιά ἀράχνη πηδάει μέ ἀλεξίπτωτο. Ἐνῶ ἡ μαύρη τρέχει μέ ποδήλατο».

Στήν ἑπόμενη σελίδα (47) μαθαίνουμε τά ἐπαγγελματικά ὄνειρα τῶν «ζωντανῶν». «Ὁ σκύλος θέλει νά γίνει κολυμβητής. Ὁ ποντικός γυμναστής. Ὁ παπαγάλος παλαιστής. Ὁ βάτραχος ποδηλάτης καί ὁ κόκορας διαιτητής».

Σελ. 52. Κατά τήν ἐπιστροφή του ἀπό τήν Ἀφρική τό χελιδόνι δέν ξέχασε «νά φέρει καί μία φωτογραφία τῆς ζέβρας», καλώντας τούς φίλους του νά τό βοηθήσουν νά φτιάξει τή φωλιά του.

Σελ. 68 πάλι προσκλητήρια ζώων. Ὁ Μολύβιος προσκαλεῖ γιά «λογοτεχνική βραδιά» τά ζῶα: γάτα, βάτραχο, κουκουβάγια, νυχτερίδα, μυρμήγκι, χελώνα, λαγό, φίδι, παπαγάλο, σκαντζόχοιρο.

Καί τό δεύτερο τεῦχος τῆς «Γλώσσας», τό ὁποῖο περιέχει πεζά ὡς ἐπί τό πλεῖστον κείμενα, πρωταγωνιστοῦν ζῶα. (Παγκόσμιος πρωτοτυπία καί αὐτή. «Νέο Σχολεῖο» μέ βιβλία πού παραπέμπουν στήν «φάρμα τῶν ζώων»). Παντελής ἀνατροπή τοῦ παραδοσιακοῦ γιά μᾶς τούς Ἕλληνες τρόπου Παιδείας, πού ἤθελε τίς ἀξίες σαρκωμένες καί βιωμένες σέ πρόσωπα (προσωποκεντρική). Ἐλάχιστα, ἀνύπαρκτα τά κείμενα μέ ἀνθρωποκεντρική ἀναφορά. Ποῦ πῆγε ἡ ἀνθρωποποιός ἀποστολή τῆς Παιδείας; Καί ποιεῖς ἄνθρωπο προβάλλοντας ἄνθρωπο καί ὅλες τίς τιμαλφεῖς ἀξίες πού τόν δορυφοροῦν. Ἀνύπαρκτη ἡ οἰκογένεια, τό εὐλογημένο καταφύγιο καί ἔσχατο κάστρο γιά διάπλαση χαρακτήρα. Προγραμμένες ἡ φιλοπατρία, ἡ πίστη, τό φιλότιμο, ἡ ἐργατικότητα καί ἡ ἐντιμότητα. Πῶς νά τίς διδάξεις μέ ὀχιές καί ποντίκια; Κείμενα ἀνόητα, ἄνευρα, φλύαρα, ἄψυχα, μία ἀκατάσχετη καί κουραστική παράθεση συμβάντων ἀπό τήν ὑποτίθεται «ζωή τῶν ζώων». Βιβλία – ντοκιμαντέρ. Τά παιδιά μᾶς φωνάζουν «ἄνθρωπον οὐκ ἔχω» καί ἐμεῖς τούς μαθαίνουμε τά πρῶτα καί κρισιμότερα «γράμματα» μέ βατράχια, φίδια καί κουνούπια…

Νατσιός Δημήτρης

δάσκαλος-Κιλκίς

ΠΗΓΗ: «Ἀντίβαρο», 21/09/2010

http://christianvivliografia.wordpress.com 

Ἡ παιδεία εἶναι ἄσκησις ἀρετῆς! τοῦ Σαράντου Καργάκου

 

"Σήμερα ἔτσι καὶ τολμήσης καὶ πῆς μία ἀρχαία ἑλληνικὴ φρᾶσι, μπορεῖς νὰ ἀκούσης -καὶ τὸ ἔχω ἀκούσει γιὰ τὸν ἑαυτό μου- «Ἀλβανὸ εἶσαι κύριε;». Τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ θεωροῦνται πλέον ἀλβανικά".

Ἡ παιδεία εἶναι ἄσκησις ἀρετῆς, εἶναι ἀνθρωποπλαστικὸ ἰδανικό. Μὲ τὴν παιδεία, ἡ ὁποία ἔχει ὡς ἐτυμολογικὴ βᾶσι τὸ παιδί, δημιουργεῖς ἀνθρώπους. Ἀρτίους ἀνθρώπους, ἱκανοὺς νὰ ἀνταποκριθοῦν στὶς ἀπαιτήσεις τοῦ μέλλοντος, ποὺ ὅμως δὲν σὲ θέλει ὑπήκοο, σὲ θέλει πολίτη. Μὲ τὴν παιδεία δημιουργεῖς τὸν πολίτη καὶ ὄχι τὸν ἀλήτη, καὶ μὲ τὴν ἀθώα καὶ μὲ τὴν κακὴ σημασία. Διότι ἀλήτης σὲ πρώτη σημασία σημαίνει ὁ περιπλανώμενος.
Ἐκπαίδευσις εἶναι παροχὴ δεξιοτήτων. Χωρὶς ἐγὼ νὰ ἀποκλείω τὸ στοιχεῖο τῆς ἐκπαιδεύσεως στὴν διάρκεια τῆς παιδαγωγικῆς λειτουργίας, δὲν θέλω νὰ ὀνομάζω τὴν παιδεία ἐκπαίδευσι. Διότι σὲ ἐκπαίδευσι ὑπόκεινται καὶ οἱ σκύλοι. Ἡ παιδεία εἶναι μόνο γιὰ ἀνθρώπους. Τὸ μεγάλο λάθος, τὸ ὁποῖο ἔκαναν οἱ πολιτικοὶ ἀπὸ τὴν μεταπολεμικὴ περίοδο καὶ μετὰ εἶναι ὅτι βλέποντας τὴν οἰκονομική μας ὑστέρησι, ἡ ὁποία δὲν ὀφειλόταν ἀποκλειστικῶς σὲ θέματα παιδείας, ἀλλὰ στὶς τρομακτικὲς καταστροφὲς τοῦ Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, τῆς κατοχῆς καὶ τοῦ ἐμφυλίου, ἤθελαν νὰ κάνουν τὴν παιδεία μας περισσότερο πρακτική. Τὴν ἔκαναν πρακτική, ἀλλὰ δὲν τὴν ἔκαναν ἀποδοτική.
Ποιός εἶναι ὁ χαρακτήρας καὶ ποιά ἡ ποιότης τῆς παρεχομένης ἀπὸ τὸ ἐπίσημο ἑλληνικὸ κράτος παιδείας σήμερα;
Πρῶτον, δὲν προσφέρεται παιδεία. Προσφέρεται κακοπαιδεία ἢ ὑποπαιδεία ἢ ὑπνοπαιδεία ἀπὸ ἕνα Ὑπουργεῖο, τὸ ὁποῖο ἔχω ὀνομάσει Πνευματικῆς Ἡμιπληγίας. Θὰ ἦταν σωτήριο γιὰ τὴν Ἑλλάδα νὰ καταργηθῆ τὸ ὑπουργεῖο αὐτὸ καὶ νὰ ξαναγυρίσουμε στὸ σύστημα τῶν κοινοτήτων, ὅπου οἱ κοινότητες εἶχαν τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν ἵδρυση σχολείων, γιὰ τὴν πρόσληψι δασκάλων, γιὰ τὴν πληρωμὴ τῶν δασκάλων, ὁπότε εἶχαν καὶ τὴν εὐθύνη τῆς ποιότητος, καὶ τῶν διδασκόντων ἀλλὰ καὶ τῆς διδασκόμενης ὕλης.
Σήμερα ἔτσι καὶ τολμήσης καὶ πῆς μία ἀρχαία ἑλληνικὴ φρᾶσι, μπορεῖς νὰ ἀκούσης -καὶ τὸ ἔχω ἀκούσει γιὰ τὸν ἑαυτό μου- «Ἀλβανὸ εἶσαι κύριε;». Τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ θεωροῦνται πλέον ἀλβανικά. Καὶ ἂν εἶναι ἀληθὲς αὐτὸ ποὺ μοῦ ἔχουν μεταφέρει -θὰ τὸ διαπιστώσω πολὺ σύντομα ἂν εἶναι ἀληθές- μοῦ ζητήθηκε ἀπὸ κάποιον κύριο ἀρκετὰ ἰσχυρὸ οἰκονομικῶς, νὰ συνθέσω ἕναν Πινδαρικὸ ὕμνο γιὰ νὰ διαβαστῆ στοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες τοῦ Πεκίνου. Κάθησα 22 ἡμέρες καὶ ἔκανα αὐτὸν τὸν Πινδαρικὸ ὕμνο σὲ βοιωτικὴ διάλεκτο, ποὺ δὲν μοῦ εἶναι τόσο οἰκεία ὅσο ἡ δωρικὴ ἢ ἡ ἰωνική. Ὁ κύριος αὐτὸς τὸ ἔδωσε σὲ ἕναν πολὺ γνωστὸ Ἀμερικανὸ ἑλληνιστή, ποὺ ἐπιδίδεται στὴν μελέτη τοῦ Πινδάρου, ἀλλὰ αὐτὸς ζήτησε νὰ τοῦ στείλω καὶ γλωσσάρι, λέξι πρὸς λέξι, γιὰ νὰ μπορέση νὰ τὸ ἀποδώση στὰ ἀγγλικά. Καὶ ἀφοῦ αὐτὸ μεταφράστηκε στὰ ἀγγλικά, μεταφράστηκε στὰ κινεζικά. Ἀπ' ὅτι μοῦ εἶπαν, κάποιος ὑπουργός μας διάβασε στὸ Πεκίνο τὴν ὡδὴ στὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ καὶ οἱ Ἕλληνες ἀκροατὲς νόμιζαν ὅτι εἶναι κινέζικα. Ὅταν ἀκολούθως διαβάστηκε στὰ κινεζικά, οἱ Ἕλληνες ἀκροατὲς νόμιζαν ὅτι εἶναι ἀρχαῖα ἑλληνικά. Καὶ μόνο ὅταν διαβάστηκε στὰ ἀγγλικά, δηλαδὴ στὴν «μητρική» μας γλῶσσα, κατάλαβαν τὸ νόημα.
...Ἀλλὰ μιᾶς καὶ φθάσαμε καὶ μὲ ρωτήσατε γιὰ τόνους καὶ πνεύματα, ἐγὼ ὑπῆρξα ἀπ’ ἀρχῆς πολέμιος τοῦ μονοτονικοῦ καὶ τῶν ὀρθογραφικῶν ἁπλουστεύσεων. Καὶ ὁ λόγος δὲν ἦταν οἱ δῆθεν συντηρητικὲς καταβολές μου, ἀλλὰ ἦταν λόγοι καθαρὰ παιδαγωγικοί. Διότι ἡ προσπάθεια ποὺ ἔκανε τὸ παιδὶ νὰ γράψη σωστὰ μία λέξι ἰσοδυναμοῦσε μὲ μία ἄσκησι. Κάθε λέξις, ποὺ ἔγραφε τὸ Ἑλληνόπουλο ἦταν ἕνα μικρὸ προβληματάκι. Ἔτσι ἡ γραφὴ τῆς λέξεως προϋπέθετε στοχασμό, σκέψι. Αὐτὸ τὸ πολὺ ἁπλό: «γλῶσσα», νὰ βάλω ὀξεῖα ἢ περισπωμένη; Τὸ μακρὸν πρὸ βραχέως περισπᾶται ἦταν μία συνεχής, διαρκὴς ἐπιταγὴ ποὺ ἔκανε τὸ παιδὶ ὅταν ἔγραφε, ἕνα σκεπτόμενο μαθητή. Τώρα ὁ μαθητὴς δὲν ἔχει τόνους, δὲν ἔχει πνεύματα, γράφει, ὅπως τοῦ κατέβη, ὅ,τι τοῦ κατέβη καὶ ὁ καθηγητὴς δὲν κάνει τὸν κόπο νὰ διορθώση, διότι καὶ ἡ διόρθωσις ἀπαγορεύεται. Σήμερα ἔχουμε μία ὀρθογραφία ΙΧ, γράφει καθένας ὅπως θέλει, καὶ γι' αὐτὸ πλέον ἡ ἑλληνικὴ ἔχει ἐγκαταλειφθῆ σὲ σημεῖο ποὺ νὰ διασχίζης τὴν Λεωφόρο Κηφισίας καὶ τὴν Λεωφόρο Συγγροὺ καὶ νὰ μὴ βλέπης ἑλληνικὴ ἐπιγραφή.
Προδώσαμε τὴν ἔννοια τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία γιὰ μένα ἡ Ἑλλάδα ταυτίζεται μὲ τὸ ἀπροσκύνητο ἦθος. Ἕλλην, ὅπως ἔχει πῆ ἕνας μεγάλος Ἐλβετὸς ἱστορικός, ὁ Γιάκομπ Μπούρκχαρτ, εἶναι ὁ ἀγωνιζόμενος ἄνθρωπος, διότι στὴν γλῶσσα τὴν ἑλληνική, ἡ λέξις ἀγὼν εἶναι αὐτὸ ποὺ ἀποδίδει τὴν βασικὴ ἰδιότητα τοῦ Ἕλληνα.
Ποιά θὰ πρέπη νὰ εἶναι ἡ στάσις τῆς Ἑλλάδος; Ἡ στάσις τῆς Ἑλλάδος θὰ πρέπη νὰ βρίσκεται πάντα κοντὰ σὲ ἕνα ἠχηρὸ «ὄχι». Ὅπως λέει ὁ ποιητής, στὸ πίσω μέρος τῆς παλάμης μας εἶναι γραμμένο τρεῖς φορὲς τὸ «ὄχι». Οἱ Ἕλληνες δὲν εἶναι οἱ ἄνθρωποι τοῦ «ναὶ» καὶ δὲν εἶναι τυχαῖο, ὅτι ὁ μεγαλύτερος προδότης στὰ χρόνια τῆς Ἐπαναστάσεως λεγόταν «Ναινέκος». Ὄχι ὅτι ἔλειψαν οἱ προδότες ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, εἴχαμε καὶ προδότες στὰ χρόνια τῆς Κατοχῆς ἀλλὰ δὲν εἴχαμε στὸν βαθμὸ ποὺ εἶχαν οἱ Γάλλοι, Δανοὶ καὶ λοιποί, νὰ μὴν ἀναφέρω χῶρες καὶ γίνουμε δυσάρεστοι, διότι εἴμαστε ὁ μόνος λαός, ὁ ὁποῖος δὲν πολέμησε στὸ πλευρὸ τῶν Γερμανῶν, ὅπως τὸ ἔπραξαν ἄλλοι Εὐρωπαῖοι ὑβριστές μας αὐτὴ τὴν στιγμή. Δύο πράγματα ἀκόμη: ὅταν ὁ Λάμπρος Κατσώνης ἐστάλη ἀπὸ τὴν Μεγάλη Αἰκατερίνη γιὰ ἀντιπερισπασμὸ τὸ 1792, κάποια στιγμὴ ἡ Αἰκατερίνη, ἀφοῦ ἔκανε τὴν δουλειά της τοῦ εἶπε: «Λάμπρο μάζεψέ τα καὶ ἔλα διότι ἐγὼ τερμάτισα τὸν πόλεμο μὲ τοὺς Τούρκους» καὶ ὁ Λάμπρος, σὲ μία ὑποτεταγμένη Ἑλλάδα, μὲ τὴν περίφημη φανέρωσί του -ἔτσι ὀνομάζεται τὸ μανιφέστο του, Φανέρωσις- εἶπε τὸ περίφημο: «Ἂν ἡ Αἰκατερίνη ὑπέγραψε, ὁ Λάμπρος δὲν ὑπογράφει, δὲν ὑποκύπτει». Τὴν Ἑλλάδα τὴν ἐκφράζουν τρία πράγματα: πρῶτον τὸ «μολὼν λαβὲ» τοῦ Λεωνίδα, δεύτερον ἡ ἀπάντησις ποὺ ἔδωσε ὁ Κωνσταντῖνος ὁ Παλαιολόγος στὸν Μεχμὲτ τὸν Β΄ , δὲν εἶναι σωστὸ νὰ λέμε Μωάμεθ, «τὸ δὲ τὴν Πόλιν σοι δοῦναι οὔτ' ἐμόν ἐστι οὔτ' ἄλλου τινὸς τῶν ἐν αὐτῇ οἰκούντων. Πάντες γὰρ κοινῇ γνώμῃ αὐτοπροαιρέτως ἀποθανοῦμεν μὴ φειδόμενοι τῆς ζωῆς ἠμῶν» καὶ τρίτον ἡ ἀπάντησις ποὺ εἰσέπραξε ὁ ναύαρχος Χάμιλτον ἀπὸ τὸν Γέρο τοῦ Μωριᾶ ὅταν τοῦ πρότεινε συμβιβασμὸ καὶ ὁ Γέρος τοῦ Μωριᾶ τοῦ εἶπε: «Ἐμεῖς συμβιβασμὸ δὲν κάνουμε. Ἐλευθερία ἢ Θάνατος. Καπετὰν Ἄμιλτον ὁ Βασιλιᾶς μας σκοτώθηκε, συνθηκολόγησι δὲν ὑπέγραψε καὶ ἡ φρουρά του ἐξακολουθεῖ τὸν πόλεμο ἐναντίον τῶν κατακτητῶν καὶ ἡ φρουρὰ τοῦ Βασιλέως καὶ τὰ φρούρια τοῦ Βασιλέως ἐξακολουθοῦν νὰ εἶναι ἄπαρτα»· καὶ λέει ὁ Χάμιλτον: «Καὶ ποιά εἶναι ἡ φρουρὰ καὶ ποιά εἶναι τὰ φρούρια;» καὶ ὁ Γέρος τοῦ Μωριᾶ τοῦ ἁπαντᾷ: «Ἡ φρουρὰ εἶναι οἱ κλέφτες καὶ φρούρια τὰ βουνά, τὸ Σούλι καὶ ἡ Μάνη». Καὶ ὁ Χάμιλτον, γράφει ὁ Γέρος, δὲν ὡμίλησε. Ἐὰν μιλούσαμε ἔτσι στοὺς ξένους, δὲν θὰ τολμοῦσαν νὰ μᾶς μιλήσουν καὶ νὰ μᾶς ἀντιμιλήσουν. Ἀλλὰ δυστυχῶς ἡ Ἑλλὰς σήμερα δὲν εἶναι ἡ Ἑλλάδα τῶν κλεφτῶν καὶ τῶν ἁρματολῶν, εἶναι δυστυχῶς ἡ Ἑλλάδα τῶν κλεφτῶν καὶ τῶν ἁμαρτωλῶν. Ἡ ἁμαρτία εἶναι, καὶ ὅταν λέω ἁμαρτία τὴν ἐννοῶ καὶ μὲ τὴν ἀρχαία καὶ μὲ τὴν χριστιανικὴ σημασία, τὸ σαράκι ποὺ ἔφαγε τὴν αὐτοκρατορία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἡ ἁμαρτία εἶναι καὶ τὸ μαράζι ποὺ τρώει τὴν σύγχρονη Ἑλλάδα. Θὰ μοῦ πῆτε τὰ λέω ἐγὼ καὶ ξεχνάω αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ Χριστός, «ὁ ἀναμάρτητος πρῶτος τὸν λίθον βαλέτω». Ὄχι βεβαίως. Ὅλοι ἔχουμε κάνει λάθη. Ἀλλὰ τοὐλάχιστον ἐμεῖς οἱ πολῖτες τὰ λάθη τὰ πληρώσαμε καὶ τὰ πληρώνουμε, καὶ τὰ πληρώνουμε πολὺ βαρειά. Διότι τὰ λάθη τῶν πολιτικῶν εἶναι ἁμαρτίες ποὺ δὲν παιδεύουν αὐτοὺς οὔτε τὰ τέκνα τους, παιδεύουν ἐμᾶς τοὺς πολῖτες. Ἀλλὰ καλὰ κάνουν καὶ μᾶς παιδεύουν διότι οἱ πολιτικοί, ἡ ἐκλογὴ δηλαδὴ τῶν πολιτικῶν, ἡ ἐπιλογὴ τῶν πολιτικῶν, εἶναι εὐθύνη τῶν πολιτῶν. Ἂς μάθουν οἱ πολῖτες νὰ ἐπιλέγουν σωστά, ὥστε νὰ ἔχουμε γκεσέμια ἱκανὰ νὰ μᾶς ὁδηγήσουν πρὸς τὰ ἐμπρός.

Πηγή:http://stisepalxeis.blogspot.com

«ΣΧΟΛΕΙΟ ΕΛΠΙΔΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΕΩΣ» / Μήνυμα τοῦ Σεβ. Μητροπ. Μεσογαίας ἐπὶ τῇ ἐνάρξει τοῦ νέου σχολικοῦ ἔτους

Σχόλιο ᾿Οδυσσέως: Πράγματι, τό μήνυμα τοῦ Σεβ. κ. Νικολάου πού ἀκολουθεῖ ξεφεύγει ἀπό τά συνήθη "κλισέ"καί πρωτοτυπεῖ. ῞Ομως, χρειάζεται προσοχή, γιατί ὁρισμένες ἐκφράσεις πού χρησιμοποιεῖ μπορεῖ νά ἀπολυτοποιηθοῦν καί νά παρερμηνευθοῦν. ῾Ο Θεός νά τοῦ δίνει δύναμη νά ὀρθοτομεῖ μέ διάκριση τόν λόγο τῆς ἀληθείας. Περιμένουμε νά πάρει θέση καί γιά ἄλλα θέματα, ὅπως αὐτό τῆς κάρτας τοῦ πολίτη, ἕνα θέμα πού "καίει", ἀλλά πολλοί καί μάλιστα ἱεράρχες οὔτε κἄν τό ἀγγίζουν!

Ἀγαπητά μας παιδιά,

Σᾶς εὔχομαι ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ μὲ πρόοδο στὸν ἀγῶνα τῆς μόρφωσής σας, καὶ ὄμορφες ἐμπειρίες σχολικῆς ζωῆς!

Μόλις πρὶν ἀπὸ λίγο ὁλοκληρώθηκε ὁ ἁγιασμός. Ἦλθε ὁ ἱερέας, ἰδιόμορφα ντυμένος, διάβασε μερικὰ λόγια ποὺ λίγοι τὰ κατάλαβαν, ἔκανε κά ποιες κινήσεις στοὺς περισσότερους ἀκατανόητες, καὶ τέλειωσε. Ὅλο αὐτὸ μοιάζει μὲ κατά λοιπο ἄλλων, παλαιότερων ἐποχῶν. Οἱ πολιτικοί μας δὲν τὸ πιστεύουν, ἀλλὰ διστάζουν νὰ τὸ καταργήσουν. Ἐσᾶς δὲν σᾶς ἐνδιαφέρει, γιατὶ σὲ λίγο θὰ τελειώσει καὶ μετά, τοῦ χρόνου πάλι. Κάποιες Ἀνεξάρτητες Ἀρχὲς ἀντιδροῦν, ἀλλὰ πρὸς τὸ παρὸν ἄκαρπα. Κανεὶς δὲν τὸ καταλαβαίνει ὅπως γίνεται. Οὔτε καὶ ἡ Ἐκκλησία. Ἁπλᾶ, αὐτὴ τὸ δέχεται ὡς κεκτημένο δικαίωμά της, ποὺ δὲν θὰ ἤθελε νὰ τὸ χάσει. Δὲν ὑπάρ χει κανένας λόγος νὰ συντηροῦμε -στὴν οὐσία νὰ ἐξεφτελίζουμε- κάτι ἱερό, ποὺ ὅμως εἴτε δὲν καταλαβαίνουμε, εἴτε δὲν θέλουμε, εἴτε δὲν σεβόμαστε.

Σκέφθηκα λοιπόν, ἔτσι ποὺ καταντήσαμε τὸν ἁγια σμό, φέτος νὰ μὴν τὸν κάνουμε. Νὰ πῶ στοὺς ἱερεῖς νὰ καθήσουν στοὺς ναοὺς καὶ ἀπὸ ἐκεῖ νὰ προσευχηθοῦν γιὰ σᾶς. Ἴσως ἔτσι ὁ Θεὸς νὰ τοὺς ἄκουγε περισσότερο. Ὑποχώρησα, πρῶτον γιατὶ κάποιοι δὲν εἶναι ἕτοιμοι νὰ τὸ δεχθοῦν, καὶ δὲν θέλησα ὡς ἐπίσκοπος νὰ τοὺς λυπήσω, καὶ δεύτερον γιατί, πρὶν τὸ κάνω, ἔπρεπε νὰ σᾶς εἰδοποιήσω.

Αὐτοὶ ὅμως ποὺ ἔβαλαν αὐτοὺς τοὺς ἁγιασμοὺς στὴ ζωή μας, τὸ πίστευαν. Πίστευαν ὅτι μαζὶ μὲ τὴν ἀνθρώπινη προσπάθεια, χρειάζεται καὶ ὁ φωτισμὸς καὶ ἡ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Πίστευαν στὸν Θεό. Εἶχαν σχέση ζωντανὴ μαζί Του. Τὸν ἤθελαν στὴ ζωή τους, ὡς ὅ,τι πολυτιμότερο ὑπάρχει. Ἤθελαν ὅλα νὰ τὰ ἀρχίζουν μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Ἂν εἶναι ἔτσι, φυσικὰ νὰ γίνεται ὁ ἁγιασμός. Θὰ εἶναι ἡ πιὸ σημαντικὴ στιγμὴ τῆς χρονιᾶς.

Σήμερα ὅμως, Τὸν ξεχάσαμε τὸν Θεὸ καὶ ἁπλὰ Τὸν διατηροῦμε γιὰ νὰ Τὸν ἀμφισβητοῦμε, νὰ Τὸν εἰρωνευόμαστε ἢ δυστυχῶς καὶ νὰ Τὸν βρίζουμε. Καὶ νά ποῦ φτάσαμε! Νὰ μὴν θέλουμε οὔτε τὰ σύμβολά Του. Καὶ νά ποῦ καταντήσαμε! Χωρὶς Αὐτόν, ἡ ζωή μας νὰ χαρακτηρίζεται ἀπὸ κρίση, ἀδιέ ξοδα, σύγχυση, αὐτο καταστροφικότητα, βία καὶ παραλογισμό.

Στὸ σχολεῖο ποὺ ἔρχεστε, μπορεῖ νὰ γεμίσουν τὰ κεφάλια σας μὲ πληροφορίες, ποὺ οἱ περισσότερες νὰ μὴν χρειάζονται∙ μὲ γλῶσσες ποὺ δὲν εἶναι δικές μας∙ μὲ ἱστορία ποὺ δὲν εἶναι ἀληθινή∙ μὲ θρησκευτικὰ ποὺ δὲν πείθουν. Νὰ σᾶς δώσουν βαθμοὺς χωρὶς ἀντίκρυσμα. Αὐτὸ ὅμως ποὺ τελικὰ χρειάζεστε, εἶναι ἀξίες γιὰ νὰ πλημμυρίσουν τὴν καρδιά σας. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν τὸ δίνει ἡ ἐποχή.

Ἡ κατάσταση στὸν τόπο μας εἶναι σὲ ἀδιέξοδο. Κάτι πρέπει νὰ γίνει ἄμε σα. Καὶ ἡ ἀλλαγὴ πρέπει νὰ ἀρχίσει ἀπὸ τὸ σχολεῖο. Ἂς ξεσηκωθοῦμε ὅλοι. Δάσκαλοι, γονεῖς καὶ παιδιὰ ἀρνηθεῖτε τὸ ψέμα, καὶ πολεμῆστε το σὰν τὸν μεγαλύτερο ἐχθρό. Χτυπῆστε τὴ μετριότητα, τὸν συμβιβασμὸ, καὶ τὴ μιζέρια σὰν τὴν χειρότερη ἀρρώστια. Μᾶς κοροϊδεύει τὸ σύστημα, ποὺ αὐτὸ ὑπαίτιο γιὰ ὅλα, μᾶς ὁδηγεῖ σὲ ὑπαρκτικὸ ἐκφυλισμό. Διεκδικῆστε τὴν πνευματικὴ ἐλευθερία σας μὲ ὅποιο κόστος. Ξαναφέρτε τὴν ἱστορία καὶ παράδοσή μας, τὴ γλῶσσα καὶ τὰ ἤθη μας στὴ ζωή σας. Ἀγωνιστεῖτε γιὰ κοινωνία μὲ εἰλικρίνεια, ἡρωισμό, καθαρότητα καὶ ἐξυπνάδα. Ἀπαιτῆστε πολιτικοὺς ποὺ νὰ ἀγαποῦν τὸν τόπο περισσότερο ἀπὸ τὰ στενὰ μυαλὰ καὶ συμφέροντά τους, ποὺ νὰ σέβονται τὴν ἱστορία περισσότερο ἀπὸ ὅσο προσδοκοῦν τὴν ψῆφο, ποὺ νὰ πονοῦν γιὰ τὸ κατάντημά μας περισ­σότερο ἀπ’ ὅσο ὑποτάσσονται στὶς ξένες σκοπιμότητες. Ἀξιῶστε Ἐκκλησία ὄχι μὲ ἀδικαιολόγητους συντηρητισμούς, νεκροὺς συμβολισμούς καὶ πομπώδεις τελετουργίες, ὄχι Νομικὸ Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου μὲ δικαιώματα, περιουσίες καὶ διεκδικήσεις, ἀλλὰ Ἐκκλησία μὲ πονεμένο προφητικὸ λόγο, μὲ αὐθεντικὴ πίστη, μὲ θυσιαστικὴ μαρτυρία καὶ ἅγια ζωή∙ Ἐκκλησία ποὺ νὰ ἐμπνέει καὶ νὰ ἔχει πρόταση ζωῆς. Τότε θὰ βρεῖτε τὸν Θεὸ ὁλοζώντανο μέσα σας. Τότε ὁ ἁγιασμὸς δὲν θὰ ἐπιβάλλεται μὲ ἐγκύκλιο τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, ἀλλὰ θὰ ἀποτελεῖ δικό σας αἴτημα. Τότε τὸ σχολεῖο θὰ ξαναγίνει ἡ ἐλπίδα τῆς ἐθνικῆς καὶ πνευματικῆς ἐπιβί ωσής μας. Τότε ἡ νέα χρονιὰ θὰ εἶναι ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ. Σᾶς τὸ εὔχομαι μὲ ὅλη μου τὴν καρδιά.

Ὁ Θεὸς μαζί σας, ἀγαπητά μας παιδιά.

Μὲ πατρικὲς εὐχὲς καὶ ὅλη μου τὴν ἀγάπη,

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ ὀ Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς ΝΙΚΟΛΑΟΣ


Πηγή: http://christianvivliografia.wordpress.com

῏Ηρθαν στήν ὥρα τους τά τουρκικά βιβλία ΣΤΑ ΜΕΙΟΝΟΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Επικαιρότητα
Την ώρα που στο ελληνικό υπουργείο Παιδείας δε ξέρουν αν και κατά πόσο θα υπάρχουν δάσκαλοι και καθηγητές τώρα που χτυπά το κουδούνι
Κάποτε λέγαμε πως κάποιος που είναι πάντα στην ώρα του «δουλεύει σαν ελβετικό ρολόι». Στην περίπτωση αυτή μάλλον το ρολόι έγινε …τούρκικο! Σαν τα πρωτοβρόχια λοιπόν όπως και κάθε χρόνο κατέφθασαν και στα μειονοτικά σχολεία της Κομοτηνής τα φορτηγά με τα τουρκικά βιβλία.
Τόνοι ολόκληροι ξεφορτώθηκαν και φυσικά μόλις οι μουσουλμανόπαιδες μαθητές βρεθούν για πρώτη φορά φέτος στην τάξη θα τα έχουν άμεσα διαθέσιμα. Κάτι που κανείς δεν είναι σε θέση να υποσχεθεί στους χριστιανούς μαθητές για τα ελληνόφωνα βιβλία αλλά και για δασκάλους και καθηγητές!
Οσοι λοιπόν εργάζονται οργανωμένα, μεθοδικά και με συγκεκριμένο όραμα φροντίζουν πάντα να είναι στην ώρα τους. Όσο για το δικό μας κράτος, τη μία η οικονομική κατάσταση, την άλλη το ασφαλιστικό, κάθε χρονιά εφευρίσκουμε και μία δικαιολογία ώστε να επικρατεί εικόνα διάλυσης και μπάχαλο…http://www.xronos.gr

Απο Hellenicrevenge

http://filoumenos.com

Κύκλωμα πού λυμαίνεται τά πανεπιστήμια θησαυρίζει ἐν μέσῳ κρίσης. Μέ 500 εὐρώ ἀγοράζουν πτυχιακή καί μέ 2000 εὐρώ τό διδακτορικό τους.

Επιχείρηση εύκολου κέρδους με αντάλλαγμα έναν καλό βαθμό στην πτυχιακή εργασία και στο διδακτορικό έχουν στήσει πολλά γραφεία στην χώρα μας. Κάποια παρουσιάζονται ως κέντρα υποστήριξης σπουδών ενώ άλλα ως συμβουλευτικά, όμως το ρεπορτάζ του Newsit αποδεικνύει ότι στην πραγματικότητα πρόκειται για άτομα που θησαυρίζουν στην πλάτη των φοιτητών.

Ομολογία από τους ίδιους τους φοιτητές

Στα ΤΕΙ αλλά και στα ΑΕΙ, το σύστημα της πληρωμένης εργασίας είναι  γνωστό εδώ και χρόνια. Όλοι οι σπουδαστές το γνωρίζουν ,όπως επίσης και αρκετοί καθηγητές. Εκείνο όμως που δεν μπορούν να αποδείξουν είναι το αν μια εργασία είναι γραμμένη από τον φοιτητή ή όχι.

''Αυτά τα γραφεία εδώ και χρόνια έχουν καταλάβει την ανάγκη των φοιτητών και απλώνονται παντού'' λέει στο Newsit ο Πέτρος Γ., τελειόφοιτος του τμήματος ιατρικών εργαστηρίων στα ΤΕΙ Αθηνών.'' Εγώ συγκεκριμένα το βλέπω καθημερινά ενώ οι καθηγητές κάνουν τα στραβά μάτια'' συμπληρώνει.

Ακούστε την ομολογία

Συστήνουν και οι καθηγητές γραφεία εργασιών

Όταν η ταρίφα μιας πτυχιακής εργασίας αρχίζει από 500 ευρώ, τότε τα χρήματα είναι πολλά. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ το κάθε γραφείο μπορεί να αναλάβει παράλληλα από 10 έως και 50 εργασίες, ανάλογα με το προσωπικό που διαθέτει. Οι υπάλληλοι που βρίσκονται από πίσω είναι συνήθως άτομα τα οποία έχουν τελειώσει ανάλογες σχολές θετικών και θεωρητικών επιστημών, που το κάνουν για έξτρα εισόδημα.

''Ψάχνοντας κανείς στο διαδίκτυο είναι πολύ εύκολο να εντοπίσει τέτοια γραφεία, διότι στην αρχική τους σελίδα διαφημίζουν ότι εκπονούν εργασίες και διδακτορικά'' προσθέτει ο Πέτρος Γ. '' Είδα καθηγήτρια στα ΤΕΙ Αθηνών να προτείνει σε φοιτητή συγκεκριμένο γραφείο για να του κάνει την εργασία'' τονίζει χαρακτηριστικά.

''Το ξέρουμε αλλά δεν μπορούμε να τους ελέγξουμε'' λέει ο πρύτανης του ΕΜΠ στο Newsit

O κ. Μουντζούρης Κωσταντίνος, πρύτανης του ΕΜΠ αναφέρει ότι πριν από 5 μήνες έγινε έρευνα στο Πολυτεχνείο και βρέθηκε ότι πραγματικά υπήρχαν γραφεία τα οποία θησαύριζαν από αυτή την δουλειά. Παρά τις προσπάθειες όμως, δεν υπάρχει κάποιος τρόπος να ελεγχθεί το κύκλωμα.

''Δεν μπορούμε ούτε νομικά να επέμβουμε διότι δεν μπορούμε να αποδείξουμε κάτι'' αναφέρει.''Γνωρίζουμε τα γραφεία τα οποία δεν θα σταματήσουν να υπάρχουν διότι πολύ απλά κρύβονται πίσω από τον τίτλο των φροντιστηρίων για φοιτητές'' προσθέτει.

Ακούστε τον κ. Μουντζούρη

Πως παίζεται το παιχνίδι

Το Newsit επικοινώνησε με κάποιο από αυτά τα γραφεία. Προσποιηθήκαμε ότι είμαστε φοιτητές και πως θέλουμε να μας φτιάξουν την πτυχιακή μας εργασία. Μας ζήτησαν αδίστακτα 500 ευρώ για πτυχιακή και 2000 ευρώ για διδακτορικό .

Ακούστε το πρώτο μέρος



Η συγκεκριμένη κυρία επίσης εξηγεί πως παράλληλα εκπονεί κι άλλες εργασίες σε πολλά πανεπιστήμια της χώρας και πως ποτέ δεν την συναντάς. Βάζεις απλά τα χρήματα στην τράπεζα και σου στέλνει την εργασία. Και φυσικά μαύρα, προς επίγνωση του ΣΔΟΕ.

Ακούστε το δεύτερο μέρος

Πηγή:http://www.newsit.gr

Κατάργηση τῆς βάσης τοῦ ἕνα!

Διαβάζω στην εφ. Τα Νέα:”Μέχρι στιγμής, όπου υπάρχουν Πανεπιστήµια έχουν εφευρεθεί τρεις τρόποι εισαγωγής: ο σωστός, ο λανθασµένος και ο ελληνικός! Ο τελευταίος ξεχωρίζει γιατί δεν είναι ακριβώς µέθοδος εισαγωγής στην κορυφαία εκπαιδευτική βαθµίδα. Περισσότερο φέρνει σε µηχανή παραγωγής ελληνικών πτυχίων που µοιάζουν πολύ µε τα ελληνικά πορτοκάλια: δεν τα θέλει κανείς. Χρόνο µε τον χρόνο η µέθοδος εξελίσσεται. Προς το καλό; Όχι. Προς το κακό;Ούτε. Απλώς, προς το ελληνικότερο. Π.χ. εφέτος ετέθη σε εφαρµογή ένα νέο πειραµατικό πρόγραµµα: πτυχιούχος που είχε εισαχθεί σε σχολή έχοντας γράψει κάτω από ένα! (αριθµός: 1)… Αν το πρόγραµµα… αποτύχει, θα επεκταθεί µε στόχο να κατασκευαστεί στο µέλλον και πτυχιούχος που θα έχει πτυχίο χωρίς να έχει µπει καν στο Πανεπιστήµιο!Να σταματήσουμε εδώ την πλάκα. Οι βάσεις εισαγωγής στην εγχώρια Τριτοβάθµια Εκπαίδευση έδειξαν πού οδηγούνται τα πράγµατα όταν λαµβάνονται πολιτικές αποφάσεις σε λάθος χρόνο, µε λάθος τρόπο και για λάθος λόγο…” Μαρούσι ακούς, μας (σας) πήρανε χαμπάρι και πλάκα κάνουν!

Πηγή:http://blogs.sch.gr

«ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ» ΑΓ. ΚΟΣΜΑ

    * Ἀφιερώνεται στοὺς μεγαλόσχημους τοῦ Διαβίου, τώρα ποὺ ἀνοίγει τὸ «ἐκπαιδευτικὸ» ἔτος!

«Θά βγοῦν πράγματα ἀπό τά σχολεῖα, πού ὁ νοῦς σας δέν φαντάζεται». [προφητεία 116 Kαντ.]

Ὁ ἅγιος Kοσμᾶς κατέβαλε τεράστια προσπάθεια γιά τήν ἵδρυσι σχολείων. Ὅπου περνοῦσε παρακαλοῦσε καί προέτρεπε τούς γονεῖς νά ἀνοίξουν σχολεῖα. Ἔκανε ἐράνους. Προέτρεπε τίς γυναῖκες νά προσφέρουν τά κοσμήματά τους γιά νά φτιάξουν σχολεῖα. Oἱ ἐπιστολές τοῦ Ἁγίου πού σώζονται ἀφοροῦν σ᾽ αὐτό τό θέμα (ἐκτός ἀπό δύο). Ἤξερε τήν ἀξία τοῦ σχολείου. Ἤξερε ὅμως καλά καί τόν προορισμό τοῦ σχολείου καί τί ἔπρεπε νά μαθαίνουν τά παιδιά στό σχολεῖο. Ἔλεγε: «Nά μαζευθῆτε ὅλοι νά κάμετε ἕνα σχολεῖο καλόν… νά μανθάνουν ὅλα τά παιδιά γράμματα, πλούσια καί πτωχά. Διότι ἀπό τό σχολεῖο μανθάνομεν τί εἶναι Θεός, τί εἶναι Ἁγία Tριάς, τί εἶναι Ἄγγελοι, δαίμονες, παράδεισος, κόλασις, ἀρετή, κακία· τί εἶναι ψυχή, σῶμα κ.λπ. Διότι χωρίς τό σχολεῖο περιπατοῦμεν εἰς τό σκότος…».

Παρά τήν προσπάθειά του τήν μεγάλη γιά τήν ἵδρυσι σχολείων καί τό πρόγραμμα παιδείας πού καθώριζε, μέ πρῶτο μάθημα τήν ὀρθόδοξη κατήχηση, ὅμως βύθισε τό προφητικό του βλέμμα στό μέλλον, καί ἐξεφώνησε τήν προφητεία 116 Kαντ.
Ἐκ πρώτης ὄψεως νομίζομε πώς ἔκανε προφητική ἀναφορά στά καλά πού θά προέλθουν ἀπό τό σχολεῖο, δηλ. ὅτι ἀπό τό σχολεῖο, θά βγοῦν οἱ ἐπιστήμονες, οἱ ἐφευρέτες κ.λπ. πού θά προσφέρουν στόν κόσμο τόν καρπό τῶν κόπων τῆς μαθήσεως, τῆς γνώσεως, τίς ἐφευρέσεις τῆς πειραματικῆς τους ἀσκήσεως.
Bλέποντας ὅμως τό κατάντημα τῆς παιδείας κατανοοῦμε ὅτι πέραν τῶν κατορθωμάτων τῆς παιδείας ὁ Ἅγιος μιλοῦσε γιά τήν σημερινή της κατάπτωσι, πού πράγματι τέτοιο χάλι δέν μπορούσαμε ποτέ νά φανταστοῦμε.  Ἀφαιρέσαμε τόν Θεό ἀπό τό σχολεῖο. Pεύματα διάφορα, ἀντίθεα εἰσχώρησαν στήν παιδεία, ἀκατάλληλα πρόσωπα γιά τό διδακτικό ἔργο πολλές φορές, ἀδιάφορα. Mερικές φορές νομίζεις πώς ἔχει γίνει ἐκλογή παιδαγωγῶν γιά νά ἀφελληνίσουν καί ἀπορθοδοξοποιήσουν τήν παιδεία. Ἔτσι τά παιδιά καί οἱ νέοι «οὔτε τόν Θεό φοβοῦνται οὔτε τούς ἀνθρώπους ντρέπονται».  Ἀδιαντροπιά. Ὅσα παιδιά ξεκινοῦν καλά, βγαίνουν ἀπό τό σχολεῖο ἀλλοιωμένα. Oἱ γονεῖς δέν μποροῦν πλέον νά ἀναχαιτίσουν τά παιδιά τους· ὄχι ὅτι δέν φέρουν εὐθῦνες καί οἱ ἴδιοι. Ἡ παιδεία ξεκινάει ἀπό τό σπίτι.
Ἡ αὐτοδιοίκησι, πρός τήν ὁποία ὡδηγήθηκαν οἱ μαθητές γιά ὡρισμένους παιδαγωγικούς λόγους, κατέληξε σέ ἀσυδοσία καί ἀναρχία. Kαταλήψεις Σχολείων κ.λπ. Γιά σεβασμό σέ καθηγητή καί γονιό δέν μιλᾶμε σήμερα.  Ἀναρχία. Ἡ λέξις «ἀναρχικός» δέν λέει ὅσα περικλείει. Nαρκωτικά κινοῦνται στά σχολεῖα καί στά δημοτικά ἀκόμα.
Σεξουαλική ἀγωγή («κατάρτισι») πού ἀρχίζει ἀπό τό δημοτικό. Mοῦ ἔλεγε νηπιαγωγός πώς μόλις ἀρχίζουν τά παιδιά τό πρόγραμμά τους, ἀρχίζει «πολύ ἀθώα» καί ἡ διαφώτισι. Ὑποδύονται τή νύφη καί τόν γαμπρό. Ὁ γαμπρός περιμένει τή νύφη μέ ἀνθοδέσμες, φιλιά κ.λπ. Tά πράγματα δέν μένουν ὥς ἐκεῖ… Kαταστρέψαμε τήν παιδική ἀθωότητα. Σέβομαι τόν χῶρο τοῦ βιβλίου τούτου καί δέν θέλω νά ἀναφέρω τόν τρόπο τῆς προσφορᾶς τοῦ μαθήματος αὐτοῦ στά νήπια στήν N. Ὑόρκη καί ἀλλοῦ καί τά ἀποτελέσματά της. Ὁπότε τά παιδιά ἔχουν ἀνάγκη ἀπό ψυχίατρο. Πρόκειται γιά «κτηνοποίησι» τῆς νεολαίας, κατά τήν ὁμολογία τοῦ βουλευτοῦ Tζ. B. Oὔττ. Tάσεις αὐτοκτονίας καί σεξουαλικῆς ἐγκληματικῆς ὠμότητας.
Προστίθεται ἡ «παιδεία» τῆς τηλεοράσεως πού εἶναι ἐξ  ἴσου σημαντική. «…παιδαγωγία τῶν νηπίων στήν τηλεόρασι, σεξουαλική κατεύθυνσι, πορνική χειραγώγησι, κατεύθυνσι πρός τό ἔγκλημα· παρουσιάζονται ὅλοι οἱ τρόποι διαρρήξεων, ἀπατεωνιῶν, πλαστογραφιῶν, φόνων, βιασμῶν κ.λπ. …Πόλεμος ἐναντίον τῆς  Ἐκκλησίας διά τῶν Mέσων Mαζικῆς  Ἐνημερώσεως προβαλλομένων ἔργων ἀσεβοῦς περιεχομένου, θιγόντων τό Πρόσωπο τοῦ Kυρίου καί διακωμωδούντων πρόσωπα τῆς  Ἐκκλησίας.  Ἀποκοπή ἐσκεμμένη ἀπό τήν ἀρχαία ἑλληνική γλῶσσα γιά νά μήν ἔρχωνται οἱ ἔφηβοι σέ ἐπαφή μέ τίς ρίζες τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ διά τῶν κειμένων καί τόν θησαυρό τῶν βυζαντινῶν συγγραφέων.  Ἀλλοίωσι ἐσκεμμένη τῆς γλώσσας…».
Συζητώντας μέ ἐκπαιδευτικούς πληροφορήθηκα, ὅτι ἕνας τύπος μή κληρονομικῆς δυσλεξίας, πού παρατηρεῖται σέ σημερινά παιδιά, ὀφείλεται στόν τρόπο ἐκμαθήσεως τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. Ὡρισμένα παιδιά, ἐνῶ εἶναι ἔξυπνα καί ἐκφράζονται προφορικά θαυμάσια, δέν γράφουν ὀρθά τίς λέξεις· δέν μποροῦν νά ἀναγνώσουν. Eἰδικοί Παιδαγωγοί δέχονται, πὼς τό φαινόμενο ὀφείλεται στήν κατάργησι τοῦ συλλαβισμοῦ, ὡς ἐναρκτικό σημεῖο δυσκολίας. Στήν Ἑλληνική γλῶσσα προφέρονται ὅλα τά γράμματα. Δέν χρειάζεται μηχανική μνήμη, τήν ὁποία χρειάζονται ἄλλες γλῶσσες, πού δέν προφέρουν 2-3 γράμματα στήν σειρά. Ποῖος ὁ λόγος νά ταλαιπωροῦμε τά παιδιά ἀφαιρώντας τόν συλλαβισμό; Ποιός ἀπό τούς παλιούς πάθαινε αὐτοῦ τοῦ εἴδους τήν «δυσλεξία»;
Πόσον ἀγῶνα εἶχε κάνει ὁ ἅγιος Kοσμᾶς γιά τήν ἑλληνική γλῶσσα. Kαί ἔλεγε στά σχολεῖα: «τά  παιδιά νά μαθαίνουν ἑλληνικά», δηλ. ἐννοοῦσε νά μαθαίνουν ἀρχαῖα ἑλληνικά, ἀπαραίτητη προϋπόθεσι γιά τήν ἀνάνηψι τῆς ἐθνικῆς συνειδήσεως, τήν ὁποία σήμερα ἐσκεμμένως προσπαθοῦμε νά καταργήσουμε. Ἔχομε ἀκόμα ἀλλοιώσει τήν ἱστορία τοῦ ἔθνους μας. Tά πάντα παραποιοῦνται. «Ἰδιαίτερη σημασία πρέπει νά δοθεῖ στή γνώση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης καί μάλιστα τῆς ἀρχαίας ἐκ τῆς ὁποίας πηγάζει ἡ ἀνά τούς αἰώνας ἐξελισσομένη γλώσσα μας».
Kαί μήπως εἶναι μόνον αὐτά τά καθοριστικά στοιχεῖα παρακμῆς τῆς παιδείας; Πράγματι, οὐδέ ἐμεῖς στά νεανικά μας χρόνια δέν μπορούσαμε νά φανταστοῦμε τί πράγματα πρόκειται νά βγοῦν ἀπό τά σχολεῖα. Πόσο μᾶλλον οἱ φτωχοί ραγιάδες, πού μέ αἷμα καί ἀμέτρητες δυσκολίες ἵδρυαν ἕνα σχολεῖο, μέ τήν προτροπή μάλιστα τοῦ ἁγίου Kοσμᾶ, μέ τήν κρυφή ἐλπίδα τῆς ἀναγεννήσεώς τους καί τῆς ἀπελευθερώσεώς τους ἀπό τόν τουρκικό ζυγό. Ἡ δική μας ὅμως ὑποδούλωσι σήμερα, τολμῶ νά πῶ, εἶναι χειρότερη. Oἱ κίνδυνοι τῆς δουλείας μας τραγικώτεροι. Kι ἕναν ἅγιο Kοσμᾶ δέν διαθέτομε σήμερα…
Ἐδῶ δέν θεωρῶ ἄσκοπο νά καταχωρήσω τούς προβληματισμούς πού σημειώνονται στό περιοδικό «Παρακαταθήκη» καί τήν ἔντονη ἀνησυχία πού προξενοῦν οἱ Φάκελοι τοῦ  Ἐκπαιδευτικοῦ Προγράμματος «Mελίνα –  Ἐκπαίδευση καί Πολιτισμός» τῶν Ὑπουργείων Παιδείας καί Θρησκευμάτων, Πολιτισμοῦ καί τῆς Γενικῆς Γραμματείας Λαϊκῆς  Ἐπιμόρφωσης. «Ἡ ἀνησυχία ἔγκειται στό γεγονός ὅτι μέσα ἀπό τά προγράμματα αὐτά στίς εὐαίσθητες παιδικές ψυχές κλονίζεται ἀφ᾽ ἑνός ἡ Παράδοσις τοῦ ᾽Oρθοδόξου λαοῦ μας καί εἰσάγεται ἀφ᾽ ἑτέρου ὁ νεοπαγανισμός (νεοειδωλολατρία, πολυθεϊσμός) ὁ ἀποκρυφισμός καί ἡ σατανολατρία κατ᾽ ἐπέκτασιν». Kαί συνεχίζει ὁ ἀρθρογράφος πιό κάτω: «…  Ἀπό τά στοιχεῖα ὅμως πού θά παραθέσωμε, μπορεῖ κανείς νά καταλάβη ὅτι πίσω ἀπό τήν εὔφημη ἐτικέτα “ Ἐκπαιδευτικά Προγράμματα” διαφαίνονται ἀντιχριστιανικοί στόχοι.
1.  Ἀπό τόν 7ο Φάκελο “Tό Δωδεκάθεο” ἀντιγράφουμε μερικές ἀπό τίς ὁδηγίες πρός τούς ἐκπαιδευτικούς πού θά μετάσχουν στό πρόγραμμα: «“Kάντε σελιδοδεῖκτες, κάρτες pop-up mobile μέ τούς 12 θεούς. Kρεμάστε τα στήν τάξη. Φτιάξτε τό γενεαλογικό δέντρο τῶν θεῶν· ζωγραφίστε το δίνοντάς του δύο διαστάσεις, καί κατόπιν κατασκευάστε το δίνοντάς του τήν τρίτη διάσταση”. “Ὁ κάθε θεός ἔχει πολλά σύμβολα, καθώς καί ζῶα καί φυτά ἀφιερωμένα σ᾽ αὐτόν.  Ἀναρτῆστε στήν τάξη πανό, ἕνα γιά κάθε θεό” [!] “Ὁ κάθε μαθητής μπορεῖ νά ταυτισθεῖ μέ ἕνα θεό, νά κατασκευάσει σύμβολα, νά φωτογραφηθεῖ μέ αὐτά παριστάνοντας τό συγκεκριμένο θεό, νά κατασκευάσει θεούς μέ ὅλων τῶν εἰδῶν τίς χειροτεχνίες καί νά βάλει γιά πρόσωπα φωτογραφίες του. Mέ αὐτό τόν τρόπο μπορεῖ νά γίνει ἕνα ἀναμνηστικό βιβλίο τῆς τάξης μέ τούς μαθητές-θεούς”. “Tά παιδιά… μποροῦν νά σχεδιάσουν γιά τόν ναό τοῦ θεοῦ τους, ἀετώματα, μετόπες, καί ζωφόρο καί νά τά ‘παραστήσουν’ μέ τά σώματά τους”. “Προτρέψτε τούς μαθητές νά ζητήσουν κάτι ἀπό τόν κάθε θεό, ἀνάλογα μέ τίς ἰδιότητές του” [!] “Δημιουργήσετε μαζί μέ τούς μαθητές ἕνα δικό σας φάκελο μέ θέμα ΄΄Ἄλλοι θεοί΄΄. Συνδυάστε τήν ἔρευνά σας μέ τοπικές θεότητες καί παραδόσεις. Ψάξτε τούς τοπικούς σας θρύλους”. «Mή ξεχνᾶτε ὅτι ἐξ ἴσου δημιουργική ὡς μάθημα μπορεῖ νά εἶναι ἡ ἐπινόηση ἑνός νέου θεοῦ ἀπό τούς μαθητές… Θεοί τῆς Φύσης, τῆς Λήθης, τῶν Χρωμάτων καί τῆς Γυμναστικῆς ἔχουν δημιουργηθῆ ἀπό μαθητές”. “Γιά τόν κάθε θεό δίνονται πολλές ἐπωνυμίες… Oἱ μαθητές μποροῦν νά γράψουν διαλόγους τῶν θεῶν καί νά τούς ἐμπλουτίσουν μέ τίς ἐπωνυμίες. Στή συνέχεια μποροῦν νά τούς παίξουν θεατρικό παιχνίδι”. “Tέλος σᾶς προτείνω νά ψάξετε μαζί μέ τούς μαθητές σας στό σύμπαν, στούς πλανῆτες καί στά ἄστρα, γιά ἀναπαραστάσεις ἱστοριῶν ἀπό τήν μυθολογία, καί νά φαντασθεῖτε τούς  Ἀρχαίους πιστούς νά τά παρατηροῦν, νά τά θαυμάζουν, καί νά τούς δίνουν ὀνόματα ἀπό τή θρησκεία τους”».
Ἀφοῦ ὁ ἀρθρογράφος δίνει αὐτά τά στοιχεῖα σχολιάζει: « Ἀναμφίβολα, δέν ὑπάρχει πιό μελετημένη καί ψυχολογημένη εἰσαγωγή τῶν παιδιῶν στήν ἀρχαία λατρεία τῶν ψευδοθεῶν, καί στήν ἀστρολογία, πιό συστηματική διαπαιδαγώγησή τους νά γίνουν καί αὐτά καθ᾽ ὁμοίωσιν τῶν θεῶν των!»
Kαί πολύ σωστά γίνεται ἀναφορά κατωτέρω στίς ἀνηθικότητες τῶν θεῶν, πρός μίμησιν. Πιό κάτω προχωρεῖ σέ ἄλλο Φάκελο «Mιά Mάγισσα στήν τάξη μας», ἕνα πρόγραμα γιά τά παιδιά τῆς B΄ (!!) τάξεως τοῦ Δημοτικοῦ, καί δίνει ὁδηγίες στόν δάσκαλο: «Ὁ δάσκαλος/α, ἐξηγεῖ στά παιδιά ὅτι γιά νά ἐμφανισθεῖ στήν τάξη ἡ μικρή μάγισσα ἕνα ἀπ᾽ ὅλα θά πρέπει νά τῆς δανείσει τό περίγραμμά του.  Ἀποφασίζουν ὅλοι μαζί ποιό θά εἶναι αὐτό τό παιδί. Ἁπλώνουν στό δάπεδο τῆς τάξης χαρτί τοῦ μέτρου… καί τό παιδί πού ἔχει ἐκλεγεῖ ξαπλώνει στήν ἐπιφάνειά του. Ἀποφασίζουν πῶς θά εἶναι τοποθετημένα στό χαρτί τά χέρια καί τά πόδια τοῦ μοντέλου…»
Kαί σχολιάζει ὁ ἀρθογράφος: «Δέν εἶναι δύσκολο νά λειτουργήσουν συνειρμικά μηχανισμοί, οἱ ὁποῖοι στήν φαντασία τῶν παιδιῶν θά συσχετίσουν καί θά ταυτίσουν τίς εἰκόνες μαγισσῶν, τεράτων καί μάγων (ἤδη ὁ Χάρυ Πόττερ ἔχει γίνει ὁ ἥρωας τῶν παιδιῶν), πούἔχουν ἰδῆ στήν τηλεόρασι, μέ κεῖνα πού μόνοι τους στήν τάξη σχεδιάζουν… Ποιός θά τά συγκρατήση ὅταν βγοῦν στήν κοινωνική πραγματικότητα καί θά χρειάζωνται τήν δύναμι τοῦ μάγου ἤ τῆς μάγισσας… Mήπως, ἀναρωτιώμαστε, θέλουν κάποιοι νά εἰσαγάγουν τή νέα γενιά σ᾽ αὐτό τό μοτίβο ζωῆς;»
Ἄς μή προχωρήσω περισσότερο σέ ὅλα τά ἐκτεθέντα στήν «Παρακαταθήκη», σχετικῶς μέ τούς φακέλους αὐτούς, πού ἀφοροῦν σ᾽ αὐτά τά προγράμματα. Tό ἄρθρο αὐτό «Ἡ Nεοειδωλολατρία προωθεῖται στά σχολεῖα», ἔχει σταλεῖ στό περιοδικό ἀπό τήν Ἱερά Mονή Ὁσίου Γρηγορίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους τήν 30/7/ – 12/8/2003.
Ἰδού τί ἐννοοῦσε ὁ ἅγιος Kοσμᾶς μέ τήν προφητεία του «Θά βγοῦν πράγματα ἀπό τά σχολεῖα πού ὁ νοῦς σας δέν φαντάζεται» (116 Kαντ). Ἀνάστροφη ὤθησι στήν Παιδεία.
Ὁ μεγαλύτερος ὅμως Διδάσκαλος τοῦ Γένους ἅγιος Kοσμᾶς ἔδινε πολύ διαφορετικά προγράμματα διά τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας τῶν Διδαχῶν του. Ἰδού μιά ἀντιπαράθεσι:
«…Πρέπει νά στερεώνετε σχολεῖα ἑλληνικά, νά φωτίζονται οἱ ἄνθρωποι, διότι διαβάζοντας τά ἑλληνικά τά ηὗρα, ὁπού λαμπρύνουν καί φωτίζουν τόν νοῦν τοῦ μαθητοῦ ἀνθρώπου. Kαθώς φωτίζει ὁ ἥλιος τήν γῆν, ὅταν εἶναι ξαστεριά καί βλέπουν τά μάτια μακρυά, ἔτσι βλέπει καί ὁ νοῦς ὅλα τά καλά καί τά κακά, φυλάγονται ἀπό κάθε λογῆς κακόν καί ἁμαρτίαν· διότι τό σχολεῖο ἀνοίγει τήν ἐκκλησίαν, μανθάνομεν τί εἶναι Θεός, τί εἶναι Ἁγία Tριάς!… Tά πάντα ἀπό τό σχολεῖον τά μανθάνομεν. Tό σχολεῖον φωτίζει τούς ἀνθρώπους καί ἀνοίγουν καί μανθάνουν τά μυστήρια τῆς πίστεως καί διαβάζουν τά ἀδέρφια τήν θείαν καί ἱεράν Γραφήν, τό Eὐαγγέλιον…». «…Ὅτι καί ἐγώ ἀπό τό σχολεῖονἔμαθα τά εἴκοσι τέσσαρα γράμματα. Ἔμαθα καί πέντε-ἕξ ἑλληνικά καί ἔμαθα πολλῶν λογιῶν γράμματα: ἑβραϊκά, τούρκικα, φράγκικα καί ἀπ᾽ ὅλα τά ἔθνη μέ τήν χάριν τοῦ Χριστοῦ μας, καί πολλά τά ἐδιάβασα. Kαί ὅλα τά ἐθνικά κάλπικα τά ηὗρα, ὅλα εὑρέματα καί σπέρματα τοῦ διαβόλου καί κατ᾽ ἀλήθειαν ἀδελφοί μου τόσον τά ἐμελέτησα τά γράμματα. Kαθώς ὁ χρυσικός λαγαρίζει τό ἀσήμι καί δέν τό ἀφήνει τελείως ἀζούραν, καί τότε εἶναι λαμπρόν καί καθαρόν καί τό ἀγοράζει μέ κάθε προθυμίαν ὁ ἄνθρωπος ἔτσι καί ἐγώ ηὗρα καθαρά, ἅγια καί ἀληθινά, λαμπρά καί ὑπερλαμπρότερα ἀπό τόν ἥλιον τά λόγια καί τά προστάγματα τοῦ Χριστοῦ. Kαί ὅποιος πιστεύει τόν Χριστόν καί τόν λέγει Θεόν καί κάμνει τά πράγματά του, ὁπού λέγει τό ἅγιον Eὐαγγέλιον, ἐκεῖνος εἶναι καλότυχος καί τρισμακάριστος καί καμμίαν φοράν δέν θέλει ἐντροπιασθῆ».
ΠΗΓΗ: Eὐθυμίας Mοναχῆς, ἡγουμένης Ἱ. Μ. Ἁγ. Κοσμᾶ Μ. Δένδρου,
Οἱ προφητεῖες τοῦ ἁγ. Κοσμᾶ τοῦ Αἱτωλοῦ μέσα στὴν ἱστορία,
ἔκδ. Ἱ. Μ. Ἁγ. Κοσμᾶ, Ἀθῆναι 2004.

Χριστιανικὴ Βιβλιογραφία

«ΑΓΑΛΜΑΤΑ ΑΓΟΡΑΣ»

"Βλέπω παιδιὰ ποὺ ἔχουν τελειώσει ὄχι μόνο Λύκειο ἀλλὰ καὶ Πανεπιστήμιο νὰ γράφουν κάτι γράμματα, νὰ κάνουν κάτι λάθη… Ἐμεῖς τοῦ Δημοτικοῦ ἤμασταν καὶ τέτοια λάθη δὲν κάναμε. Καὶ ἂν εἶναι φοιτητὲς τῆς Φιλολογίας ἢ τῆς Νομικῆς, κάτι γίνεται. Ἂν εἶναι ἄλλης Σχολῆς, δὲν ξέρουν νὰ γράψουν. (π. Παΐσιος Ἁγιορείτης)

Σχόλιον «Χρ. Βιβλ.»: Καὶ ἂς ληφθεῖ ὑπ᾽ ὄψιν ὅτι αὐτὰ τὰ εἶχε πεῖ ὁ π. Παΐσιος ἐδῶ καὶ εἴκοσι χρόνια. Φανταστεῖτε νὰ ζοῦσε σήμερα τί θὰ ἔλεγε ! Εἰδικῶς ἂν ἔβλεπε τὶς στατιστικὲς ποὺ παρουσιάστηκαν χθὲς γιὰ τὶς Πανελλαδικὲς Ἐξετάσεις καὶ τὸ ἐπίπεδο τῆς γλωσσομάθειας τῶν ἑλληνοπαίδων. Σχετικὴ προσέγγιση παρουσιάζεται κατωτέρω.

OI ΑPNHTIKΕΣ ΕΠIΠTΩΣΕIΣ
ΑΠO THN KΑTΑPΓHΣI THΣ ΔIΔΑΣKΑΛIΑΣ THΣ ΕΛΛHNIKHΣ ΓΛΩΣΣHΣ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ τευχίδιο: «Ἑλληνικὴ γλωσσικὴ κληρονομιά» (Ἀθῆναι 2006)(Ἀπό τήν Xαρά Tσικοπούλου)

«Ποτὲ ἔθνος δὲν διαστρέφει τὴν γλῶσσα του,
χωρὶς νὰ διαστρέψη ἐν ταυτ­ῷ καὶ τὴν Παιδείαν του». (Ἀντισθένης)

Tά ἀλλεπάλληλα πλήγματα ποὺ δέχθηκε ἡ ἑλληνική γλῶσσα ἀπὸ τὶς μεταρρυθμίσεις –μέ ἀποτέλεσμα τήν συρρίκνωσι, τοῦ ἀστείρευτου λεκτικοῦ πλούτου της καί τῶν ἐννοιῶν της, κατήγγειλαν, σέ συνδυασμὸ μὲ τὶς ἐλλείψεις, τὶς ἀνεπάρκειες καὶ αὐθαιρεσίες τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ προγράμματος, ὄχι μόνον ἀμέτρητοι ἐπιστήμονες, τῶν ὁποίων οἱ ἔρευνες συνεχῶς καὶ ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν, βλέπουν τό φῶς τῆς δημοσιότητος, ἀλλὰ καί ὀργανωμένα, ἐρευνητικὰ προγράμματα.

Ἐνδεικτικῶς, νά ὑπενθυμίσουμε τό δημοσίευμα τῆς 27ης/1/2000 τῆς ἐφημερίδος «KΑΘHMΕPINH» μέ τίτλο «Tί δέν μαθαίνουν οἱ μαθητές», καί ὑπότιτλο: «Ἔρευνα τοῦ Α.Π.Θ. (Ἀριστοτέλειον Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης) μέ ἀπογοητευτικά συμπεράσματα γιά τίς γνώσεις τῶν παιδιῶν κυρίως στό Δημοτικό». Πολύ ἐνδιαφέρουσα καί συνάμα τραγική ἡ δημοσίευσις, ἀναφέρει πώς, «Tά ἀπογοητευτικά γιά τό μέλλον τῆς ἐκπαίδευσης καί τῶν παιδιῶν μας συμπεράσματα, προκύπτουν ἀπό πέντε ἐπί μέρους ἔρευνες τοῦ σχετικοῦ προγράμματος τοῦ Πανεπιστημίου».

Ἐπίσης ἡ Γιούνισεφ, σέ συγκριτική ἔρευνα τήν ὁποία πραγματοποίησε καί ἡ ὁποία ἀφορᾶ σχολεῖα σέ 24 χῶρες τοῦ κόσμου, παραθέτοντας καί τό σχετικό γράφημα ὁ κ. Kώστας Mιχαηλίδης, μέ πηχυαῖο τίτλο ἀναφέρει, πώς: «Ἀκόμα καί στή βασική ἀνάγνωση τά παιδιά στή χώρα μας βρίσκονται στήν προτελευταία θέση» (ἰδέ «ΑΠOΓΕYMΑTINH», Tετάρτη 27 Nοεμβ. 2002)

Ὅλο τό προηγούμενο διάστημα, ὁ κόσμος, συμπεριλαμβανομένου καί τοῦ μεγαλυτέρου μέρους τῶν ἀνθρώπων τοῦ πνεύματος, ὅπως λέγονται, παραδομένος στή λεξιμαγεία τῆς Δημοτικῆς γλώσσας (τῆς ΑΝΑΠΗΡΗΣ καί αὐτοσχέδιας «ΔHMOTIKHΣ») καθώς ἀνερυθρίαστα ἀποκαλεῖται ἡ σημερινή αὐτή γλωσσική μορφή, δέν μποροῦσε νά φαντασθῆ, πώς παντοῦ εἶχαν εἰσδύσει ἐπιτήδειοι καί πού, ἐπί ἕνα αἰῶνα, ὑπονομεύουν τήν ἑλληνική γλῶσσα, πετυχαίνοντας …ἐπί τέλους μέ τίς μεταρρυθμίσεις, νά ἐμποδίσουν καί νά ἀπαγορεύσουν μέ τόν τρόπο αὐτό τήν νεολαία, νά ἐπικοινωνῆ μέ τίς ἀξίες τοῦ Ἑλληνικοῦ πνεύματος.

Ἔτσι, παγιδεύθηκαν καί οἱ ἐκπαιδευτικοί, δυστυχῶς, στίς ἐξαγγελίες τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, πού ἐπί μία εἰκοσαετία καί πλέον, περιστρεφόταν μονίμως, γύρω ἀπό τήν ἀλλαγή τοῦ τρόπου ἐξετάσεων, λές καί αὐτή, θά συντελοῦσε στήν κατανόηση τῆς σημασίας, πού ἔχει ἡ ἀλλοίωσις τῆς ἐθνικῆς μας Γλώσσης. Ἢ θά μεταμόρφωνε τούς ἀγραμμάτους σέ ἐγγραμμάτους.

Πολύ χρήσιμη στούς καιρούς ἐτούτους ἡ ὑπενθύμισις τοῦ τραγικοῦ προγόνου μας: «Αἱ δὲ σάρκες αἱ κεναὶ φρενῶν ἀγάλματα ἀγορᾶς εἰσίν». (Εὐριπίδης, Ἠλέκτρα, στ. 387). Tά σώματα ἐκείνων οἱ ὁποῖοι δέν ἔχουν μυαλά, εἶναι ὅπως τά ἀγάλματα εἰς τήν ἀγοράν.

 

πηγή:http://christianvivliografia.wordpress.com