Στό λιμάνι (ποίημα)

Στό λιμάνι

καθώς περπατᾶς

καί μετρᾶς

χωρίς νά σοῦ βγαίνει

ἡ σοῦμα

ἄκουσε τῶν κυμάτων

τή φωνή

στόν παγωμένο ἀέρα

τή δροσιά τῆς ἀλήθειας.

Δροσίσου λιγάκι

ἀπό τίς δροσοσταλίδες της

κι ἄφησε

μιά χαραμάδα, ἔστω

ἐπικοινωνίας

Τί ὡραῖα πού μυρίζει

τό ξεψυχισμένο Φθινόπωρο!

Πόσο περιμένω τό ξεροβόρι

πού θά διώξει τή σκόνη

ἀπό τά βρώμικα πρόσωπά μας!

Κάποιο σκυλάκι μετά τῆς κυρίας του

Ρυπαίνει τό πεζοδρόμιο.

Κάποιοι ἀλῆτες βρωμίζουν τόν ἀέρα.

Τά λόγια ὅμως τά ρηχά

τῶν ματαιόδοξων,

βρωμίζουν

τίς ἀνθρώπινες σχέσεις.

᾿Ελάσσων (25-11-2010)

Τί περίμενες, δηλαδή;

Τί περίμενες, δηλαδή;

Κινηματογραφική ταινία ἦταν,

τοῦ χειρίστου εἴδους,

εἰκόνες ἀσυνάρτητες,

φτωχέ,

καί νόμιζες ὅτι θά ἔφτιαχνες

ἕνα ὡραῖο σύνολο!

Τά ὄνειρα δέν κοστίζουν,

τά παράγει ἡ φαντασία καί ἡ πείνα,

ξέχασε, λοιπόν, ξέχασε,

σβῆσε γιά πάντα

τήν ἐνσάρκωση τοῦ ὀνείρου...

Ψάξε σέ ἄλλους τόπους,

πιό ταπεινούς, στά μέτρα σου,

καί μή νομίσεις, ἄθλιε,

πώς κάποιος εἶσαι,

θλιβερή φιγούρα.

᾿Εν κινδύνοις, ἐλθέ,

ὁ Μόνος, ὁ Παρέχων, ὁ ᾿Ελεῶν,

σέ σκεῦος ὀστράκινο,

ἀνάβλυσον τήν παρηγορίαν,

ὁ Μόνος, ὁ Μόνος, ὁ Μόνος

δυνάμενος!

᾿Ελάσσων (23-11-2010)

῾Η παραίσθηση ἑνός τρελοῦ (ποίημα)

Σχίσω τίς λέξεις

σάν τά δάκρυα πού πνίγω,

τσαλακώνω τά χαρτιά

πού δειλά ξεπροβάλλουν.

Κι ὅμως κάποτε

Θά βγοῦν οἱ λέξεις

πού θέλουν τόσα

νά ποῦν.

Σάν πρόκες τρυποῦν

Κι ἀφήνουν

γιά πάντα

Τό μήνυμα

Δέν ξέρω τί ἄκουσες

χθές...

Δέν  ξέρω ἄν μπόρεσα

Ξέρω μονάχα πώς ἤθελα

Πώς προσπάθησα

ἔτσι δειλά κι ἀμήχανα

῎Ονειρο μᾶλλον

Θά ἦταν

Μιά παραίσθηση ἑνός τρελοῦ

Σκίσε, σκίσε

Τό χαρτί

Τσαλάκωσε τίς λέξεις,

Πνίχτες

τό μήνυμα δέν ἄξιζε

μή νομίζεις πώς

ποιητής κάποτε

θά γίνεις

ἁπλῶς θά σχίζεις τά χαρτιά

θά τσαλακώνεις τίς λέξεις

ἡ ἀνάσα ὅμως

θά παραστέκει ἐκεῖ

μέ τήν ἐκκωφαντική σιωπή της.

᾿Ελάσσων (18-11-2010)

Κειό τό παιδάκι

«῎Αφετε τὰ παιδία ἐλθεῖν πρός με καί μή κωλύετε αὐτά»

(᾿Ιησοῦς Χριστός)

Κειό τό παιδάκι

στό φερετράκι

πῶς νά τό λένε

καί γιατί κλαῖνε

τά παιδάκια

πού παράμερα παίζουν

γιατί θλιμμένα κι ἀπορημένα

ρωτοῦν νά μάθουν

τά ἀγγελάκια

τοῦ οὐρανοῦ τά παιδάκια

πού τραγουδᾶνε ὁλημερίς

γλυκά τραγούδια  στόν Ποιητή.

Στήν ἁρμονία τοῦ οὐρανοῦ,

στήν ἡσυχία,

τώρα κοιμᾶται,  

κειό τό παιδάκι

στό φερετράκι.

16-9-2010

᾿Ελάσσων

῾Ελληνικό χωριό

Τώρα ξαναζεῖς γιά λίγο
στῶν ἐπισκεπτῶν σου τήν ἀνάπαυλα,
ὅμως τά σημάδια τῆς ἐγκατάλειψης
βαθειά χαράχτηκαν στό σῶμα σου.

Σοκάκια παλιά πού ἄλλοτε
γέμιζαν φωνές χαρούμενες παιδιῶν,
σάν διψασμένα σκυλιά περιμένουν
λίγη ζωή νά ξαναζήσουν.


Μόνο κάτι γριές στίς αὐλές
κλαίγοντας τή μόίρα τους,
ἀγναντεύουν τή δημοσιά
μάταια περιμένοντας...

Σχολειό μου πέτρινο
νά ξαναζήσεις θές γιά λίγο
τῶν παιδιῶν τή φασαρία
καί τῶν παλιῶν δασκάλων τήν αὐστηρότητα.

Στήν ἐκκλησιά κάποιος παπᾶς
-ἄν ὑπάρχει-
χτυπᾶ μέ προσμονή τήν καμπάνα θέλοντας
τῆς ἑορτῆς τή χαρά νά ξαναζήσει!

Κι οἱ νέοι πού φύγαν κάποιο πρωί
φιγοῦρες νοσταλγικές θά παραμένουν,
στίς πολιτεῖες τίς μεγάλες θά μεγαλουργοῦν,
μά ἡ καρδιά τους θά χτυπάει πάντα  στήν πατρίδα...


᾿Ελάσσων
(17-08-2010)