Τό σκάκι-Μανόλης ᾿Αναγνωστάκης (ποίημα)

Τὸ σκάκι

Ἔλα νὰ παίξουμε...
Θὰ σοῦ χαρίσω τὴ βασίλισσά μου
Ἦταν γιὰ μένα μιὰ φορὰ ἡ ἀγαπημένη
Τώρα δὲν ἔχω πιὰ ἀγαπημένη
Θὰ σοῦ χαρίσω τοὺς πύργους μου
Τώρα πιὰ δὲν πυροβολῶ τοὺς φίλους μου
Ἔχουν πεθάνει ἀπὸ καιρὸ
πρὶν ἀπὸ μένα
Ὅλα, ὅλα καὶ τ᾿ ἄλογά μου θὰ στὰ δώσω
Ὅλα, ὅλα καὶ τ᾿ ἄλογά μου θὰ στὰ δώσω
Μονάχα ἐτοῦτο τὸν τρελό μου θὰ κρατήσω
ποὺ ξέρει μόνο σ᾿ ἕνα χρῶμα νὰ πηγαίνει
δρασκελώντας τὴν μίαν ἄκρη ὡς τὴν ἄλλη
γελώντας μπρὸς στὶς τόσες πανοπλίες σου
μπαίνοντας μέσα στὶς γραμμές σου ξαφνικὰ
ἀναστατώνοντας τὶς στέρεες παρατάξεις
Ἔλα νὰ παίξουμε...
Ὁ βασιλιὰς αὐτὸς δὲν ἤτανε ποτὲ δικός μου
Κι ὕστερα τόσους στρατιῶτες τί τοὺς θέλω!
Τραβᾶνε μπρὸς σκυφτοὶ δίχως κἂν ὄνειρα
Ὅλα, ὅλα, καὶ τ᾿ ἄλογά μου θὰ στὰ δώσω
Ὅλα, ὅλα, καὶ τ᾿ ἄλογά μου θὰ στὰ δώσω
Μονάχα ἐτοῦτο τὸν τρελό μου θὰ κρατήσω
ποὺ ξέρει μόνο σ᾿ ἕνα χρῶμα νὰ πηγαίνει
δρασκελώντας τὴν μίαν ἄκρη ὡς τὴν ἄλλη
γελώντας μπρὸς στὶς τόσες πανοπλίες σου
μπαίνοντας μέσα στὶς γραμμές σου ξαφνικὰ
ἀναστατώνοντας τὶς στέρεες παρατάξεις
Ἔλα νὰ παίξουμε...
Κι αὐτὴ δὲν ἔχει τέλος ἡ παρτίδα...

 

Μανόλης ᾿Αναγνωστάκης-ποίηση/᾿Αφιερωμένο ἐξαιρετικά στούς Κύπριους ἀδελφούς μας...

῾Ο θρησκευτικός πλανητάρχης θά κάνει τήν περιοδεία του στή ὄμορφη Κύπρο μας, στήν Κύπρο πού γεννάει ἥρωες, πού αἱμοστάζει ἀπό τά χτυπήματα τοῦ καταχτητῆ. Θυμᾶμαι τόν Πᾶπα, ὅταν ἐπισκέφτηκε τήν Τουρκία, ἐκεῖ στό ἀεροδρόμιο,  φίλησε τό χῶμα καί κυμάτιζε μέ χαμόγελα τήν τούρκικη σημαία. Εἶμαι περίεργος. Θά κάνει τό ἴδιο καί στήν Κύπρο; ῾Ο ᾿Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Χρυσόστομος ἔχει τήν ἀφέλεια νά πιστεύει ὅτι ὁ Πᾶπας θά βοηθήσει στό πρόβλημα τῆς Κύπρου. ῎Ας τόν ἀφήσουμε νά πιστεύει στά ὄνειρά του. ᾿Εξ ἄλλου τά ὄνειρα δέν κοστίζουν τίποτε, εἶναι δωρεάν. Νά δεῖτε τί ὡραῖες διπλωματικές κουβέντες πού θά μᾶς σερβίρει ὁ ἅγιος πατέρας καί στό τέλος ὅλοι θά μείνουν εὐχαριστημένοι, ῞Ελληνες καί Τοῦρκοι.  ῎Ισως ζητήσει καί κάποια συγγνώμη γιά τά ἐγκλήματα πού διέπραξαν οἱ Λατίνοι στήν μεγαλόνησο. Τό συνηθίζει ἄλλωστε. ᾿Αλλά ὁ λαός μας λέει τή σοφή παροιμία: ἀπό τότε πού βγῆκε ἡ συγγνώμη, χάθηκε τό φιλότιμο. ῎Η ἄν θέλετε, λέει καί μιά ἄλλη παροιμία:στερνή μου γνώση νά σ᾿ εἶχα πρῶτα. Θά κλείσουν πάλι οἱ δρόμοι τῆς Λευκωσίας, ὅπως εἶχαν κλείσει καί στήν ᾿Αθήνα. ῾Ο λαός θά παρακολουθήσει ἀπό τηλεοράσεως στιγμή πρός στιγμή τήν ἄφιξη τοῦ μεγάλου προσκεκλημένου. Θά εἰπωθοῦν πάλι περίτεχνα λόγια -ἀνεξάρτητα ἄν τά πιστεύουμε ἤ ὄχι- καί ἡ ἱστορία θά ἐπαναληφθεῖ. Κι ὅταν θά πέσει ἡ αὐλαία, θά ποῦν πάλι τά ἀρχιερατικά χεῖλη: δέν χάσαμε τήν πίστη μας μέ τόν ἐρχομό τοῦ Πᾶπα, δέν πάθαμε τίποτα. ῎Εγινε μεγάλη προβολή τῆς Κύπρου καί τοῦ ἐθνικοῦ της θέματος. Θά βρίσουν πάλι ὡς φονταμενταλιστές καί ἀκραίους τούς ἁγνούς ἀγωνιστές τῆς ὀρθόδοξης πίστης, ἴσως ἀφορίσουν καί κανέναν καί στό τέλος,  ἀφοῦ ἐπιδείξουν τήν γροθιά τῆς θρησκευτικῆς τους ἐξουσίας, θά πᾶνε νά κοιμηθοῦνε ἥσυχοι, μέ τήν συνείδησή τους ἀναπαύμένη πώς ἔκαναν τό χρέος τους. ῞Οσο  

γιά αὐτά τά ἀκραῖα καί φανατικά στοιχεῖα, πού πάντα θά ὑπάρχουν, ἀφοῦ τά στολίσουν μέ τίς συνήθεις ρετσινιές , θά ποῦνε ὅτι χάλασαν τήν διεθνῆ εἰκόνα τῆς Κύπρου καί ἀμαύρωσαν τό κατά τά ἄλλα ἐπιτυχές ταξίδι. ᾿Εμεῖς, παραθέτουμε σήμερα ὁρισμένα ποιήματα τοῦ Μανόλη ᾿Αναγνωστάκη, ποίηση διαχρονική καί μέ πολλούς ἀποδέκτες...

Μανόλης ᾿Αναγνωστάκης:Θυμᾶμαι πού σοῦ ᾿λεγα... (ποίηση)

13.12.43

Θυμάσαι που σου ‘λεγα: όταν σφυρίζουν τα πλοία μην είσαι στο λιμάνι.
Μα η μέρα που έφευγε ήτανε δικιά μας και δε θα θέλαμε ποτέ να την αφήσουμε.
Ένα μαντήλι πικρό θα χαιρετά την ανία του γυρισμού
Κι έβρεχε αλήθεια πολύ κι ήτανε έρημοι οι δρόμοι
Με μια λεπτήν ακαθόριστη χινοπωριάτικη γεύση
Κλεισμένα παράθυρα κι οι άνθρωποι τόσο λησμονημένοι
–Γιατί μας άφησαν όλοι; Γιατί μας άφησαν όλοι; Κι έσφιγγα τα χέρια σου
Δεν είχε τίποτα τ’ αλλόκοτο η κραυγή μου.

… Θα φύγουμε κάποτε αθόρυβα και θα πλανηθούμε
Μες στις πολύβοες πολιτείες και στις έρημες θάλασσες
Με μιαν επιθυμία φλογισμένη στα χείλια μας
Είναι η αγάπη που γυρέψαμε και μας την αρνήθηκαν
Ξεχνούσες τα δάκρυα, τη χαρά και τη μνήμη μας
Χαιρετώντας λευκά πανιά π’ ανεμίζονται.
Ίσως δε μένει τίποτ’ άλλο παρά αυτό να θυμόμαστε.

Μες στην ψυχή μου σκιρτά το εναγώνιο. Γιατί,
Ρουφώ τον αγέρα της μοναξιάς και της εγκατάλειψης
Χτυπώ τους τοίχους της υγρής φυλακής μου και δεν προσμένω απάντηση
Κανείς δε θ’ αγγίξει την έκταση της στοργής και της θλίψης μου.

Κι εσύ περιμένεις ένα γράμμα που δεν έρχεται
Μια μακρινή φωνή γυρνά στη μνήμη σου και σβήνει
Κι ένας καθρέφτης μετρά σκυθρωπός τη μορφή σου
Τη χαμένη μας άγνοια, τα χαμένα φτερά.

Από τη συλλογή Εποχές (1945)

Πηγή;http://manolisanagnostakis.wordpress.com