Γέροντας ᾿Εφραίμ Κατουνακιώτης Λόγοι Διδαχῆς Περί ιερωσύνης

ΛΟΓΟΙ ΔΙΔΑΧΗΣ

Περί ιερωσύνης

Όταν λειτουργάς, νά 'χεις υπόψη σου ότι είσαι μεσίτης. Παραλαμβάνεις από τον κόσμο πόνο, δάκρυα, ασθένειες, παρακλήσεις και τ' αναφέρεις επάνω εις το θρόνο της θεότητος. Και μεταφέρεις κατόπιν στον κόσμο παρηγοριά, θεραπεία, ό,τι έχει ανάγκη ο καθένας. Μεγάλο αξίωμα σ' έχει αξιώσει, παιδί μου, ο Θεός. Να το καλλιεργήσεις. Το αυτί του Θεού είναι στο στόμα του ιερέως.
Μεγάλη δύναμη έχει το πετραχήλι. Το πετραχήλι είναι ο διαλλάκτης του πεπτωκότος ανθρώπου με τον Πατέρα, με τον Δημιουργό του. Γι' αυτό όσο μπορείς περισσότερα ονόματα να μνημονεύεις. ΄΄Οσο μπορείς περισσότερα.
Στον καιρό της Τουρκοκρατίας γύριζαν πολλοί παπάδες, άλλά ένας παπάς γύριζε και μάζευε ονόματα και τα μνημόνευε στη Λειτουργία. Και είπε ο καϊμακάκης, ο Τούρκος αστυνομικός: «Βρε, αυτός εγείρει τον κόσμο σε επανάσταση».
Τον πιάνει και τον βάζει μέσα. Και στον ύπνο του φανερώνονται όλοι αυτοί που μνημόνευε και λένε: «Άκουσε, ή βγάζεις τον παπά έξω, διότι αυτός μας μνημονεύει και μας παρηγορεί, ή θα σου πάρουμε το πρώτο παιδί».
Κι ο Τούρκος φοβήθηκε. Επί Τουρκοκρατίας. «Άντε, παπά, πάνε στο καλό», λέει, «πάνε, εγώ θα χάσω το παιδί μου;»
Μεγάλη δύναμη έχει το πετραχήλι, παιδί μου, μεγάλη δύναμη. Όσο μπορείς περισσότερα ονόματα να μνημονεύεις.
Ναι, εμένα παλιά μού 'δωσε ο π, Αρσένιος, ο παραδερφός του γερο-Ιωσήφ, κάτι ονόματα απ' 'οταν ήταν μετανάστης απ' τη Ρωσία και ήρθε στην Ελλάδα. Κι εγώ τα μνημόνευα. Κι έπειτα μου λέει: «Ξέρεις, Γέροντα, τι είδα;

Είδα στον ύπνο μου ότι αυτά τα ονόματα που σού 'δωσα, πήγα στο ένα σπίτι. Λέω, πώς τα περνάς εδώ; Ε, λέει, λιγάκι , καλά, αλλά έρχεται ο παπα-Εφραίμ και μας παρηγορεί».
Είναι που του μνημόνευα τα ονόματα. Ναι. Έπειτα ο άλλος: «Εσύ πώς τα περνάς;» «Ναί, έτσι κι έτσι, αλλά πέφτει λιγάκι βροχή και κρυώνω, αλλά έρχεται ο παπα-Εφραίμ, λέει, και μας παρηγορεί». Λέω: «Είναι, αδερφέ μου, τα όνόματα που μνημονεύω».
Ο παπα-Πλανάς γιατί αγίασε; Εμνημόνευε ολόκληρα χαρτιά, εμνημόνευε. Κι εγώ θυμήθηκα κάτι ονόματα και τα τοιχοκόλλησα στην Προσκομιδή. Εκεί εκ του προχείρου. Και στον ύπνο μου βλέπω, λοιπόν, ότι ήρθαν κάτι γέροι παλαιοί, με παλαιϊκά ρούχα, όπως άκουγα εγώ από την μητέρα του πατέρα μου. Λένε: «Εσύ, παιδί μου, μας έγραψες, αλλά ο Γέροντας, παιδί μου, δεν μας μνημονεύει».
-Έλα, λέω του Γέροντα, γιατί δεν τα μνημονεύεις;
-Δεν τα έβλεπα καθαρά, λέει.
-Γέροντα, αυτό κι αυτό είδα: ότι ο Γέροντας δεν μας μνημονεύει, λέει.
Κι από τότες έλαβα προθυμία να μνημονεύω όσα ονόματα περισσότερα. Όσα ονόματα περισσότερα, περισσότερο μισθό λαμβάνεις.
Αλλά αυτή είναι η μεγαλύτερη ελεημοσύνη: να ενώσεις τον άνθρωπο με τον Θεό. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ελεημοσύνη. Και μπορείς να το κάνεις. Όσα, παιδί μου, περισσότερα ονόματα μνημονεύεις, τόσο περισσότερο μισθό λαμβάνεις. Ναι.
Ένας ιερομόναχος: Και για τα δάκρυα που είπατε; Πώς μπορεί κανείς, έτσι, νά 'χει δάκρυα στην ώρα της Θ. Λειτουργίας;
Γέροντας: Να σου πω, εγώ τώρα έχω κάναν χρόνο που σταμάτησα, διότι δεν βλέπω, αλλά όλην την ημέρα προπαρασκευαζόμουνα για τη Θ.Λειτουργία. Να μην περιορισθείς, παιδί μου, στις ευχές της Μεταλήψεως. Διότι τη Μετάληψη τη διαβάζει και ο λαϊκός, κι ο παπάς, κι ο δεσπότης, κι ο πατριάρχης. Αλλά δεν είναι όλοι ένα.
Ο κόσμος τα παραλαμβάνει έτοιμα τα Δώρα. Ενώ ο παπάς είναι χασάπης. Θυσιάζει τον Χριστό και Τον μεταδίδει κατόπιν στο πλήρωμα του λαού. Έχει μεγάλη διαφορά, δεν είναι το ίδιο. Γι' αυτό, παιδί μου, αν θέλεις νά 'χεις κατάσταση, μην περιορίζεσαι στις ευχές της Μεταλήψεως. Γιατί εσύ είσαι χασάπης. Σφάζεις και θυσιάζεις.
Ενώ ο άλλος τον παίρνει έτοιμο τον άγιο Άρτο. Γι' αυτό όλη την ημέρα να παρακαλάς την Παναγία, που έχεις κοντά: «Παναγία μου, αξίωσέ με να δω τι θυσιάζω, τι υπούργημα μού 'δωσε ο Θεός. Να το αισθανθώ». Και θα σου το δώσει η Παναγία. Ναι. Άμα λειτούργησες και δεν δάκρυσες, είσαι λιγάκι... υπό μέμψιν, είσαι υπό κατάκρισιν.
Ιερομόναχος: Στενοχωριέμαι κι εγώ.
Γέροντας: Ναι. Άμα, όμως, κλάψεις στη Λειτουργία, θα καταλάβεις ότι λειτούργησες, ότι έφαγες κρέας πνευματικό, να πούμε. Αν, όμως, δεν έκλαψες είτε στην προσευχή σου, είτε στη Λειτουργία, είναι σαν να έφαγες νερόβραστο. Αν, όμως, κλάψεις, θα καταλάβεις ότι έφαγες πνευματικό κρέας.
Ιερομόναχος: Γέροντα, κανείς προσπαθεί να προετοιμάζεται όσο μπορεί, όμως βλέπει ότι ο εχθρός δεν κάθεται, δηλαδή φέρνει λογισμούς πολλές φορές αισχρούς, βλασφήμους, ρυπαρούς, Τότε τι κάνει, ας πούμε, τι πρέπει, πώς να τους αντιμετωπίσει;
Γέροντας: Άκουσε να δεις, άνθρωποι είμεθα. Ε, άνθρωποι είμεθα, δεν είμεθα άγγελοι. Φέρνει και λογισμούς αισχρούς, φέρνει και λογισμούς υπερηφανείας, φέρνει και λογισμούς κατακρίσεως, όλα. Εμείς θ'αγωνιζόμαστε.
Άλλη φορά ήρθε κάποιος εδώ πέρα και με την ομιλία προβήκαμε σε κατάκριση. Έπειτα πάω να λειτουργήσω και δεν μπορώ να πω τις ευχές.
Βρε, τι έκανα; λέω. Μπρος! Ήρθε ο τάδε γείτονας και κατακρίναμε κάτι δεσποτάδες και το αυτό. Απάνω στη Λειτουργία, λειτουργώντας, λέω: «Θεέ μου, συγχώρεσέ με. Συγχώρεσέ με, Θεέ μου. Έσφαλα, Θεέ μου.
Για ποιον είναι το "έσφαλα", Θεέ μου; Υπάρχει και για μένα συγχωρητική ευχή», λέω. «Ε, καλά, Θεέ μου, ευλόγησον». Και στο τέλος ειρήνευσα και λέω: «Αμα θέλεις άλλη φορά, κατάκρινε!»
Μεγάλο πράγμα είναι, μεγάλο κακό είναι η κατάκρισις. Ε, ως άνθρωποι θα σφάλλουμε, παιδί μου. Αλλά τι; Και η εξομολόγησις είναι μυστήριο, παιδί μου.
Εγώ μόνο το Γυμνάσιο έβγαλα, δεν πήγα παραπάνω. Κι έγραψα όλους τους συμμαθητάς μου, όλους τους καθηγητάς μου, τους δασκάλους από την πρώτη Δημοτικού μέχρι την τελευταία τάξη του Γυμνασίου. Και όταν τα μνημονεύω, πόση χαρά λαμβάνω! Ξέρεις πόση χαρά λαμβάνω; Διότι μνημονεύω εκείνους, οι οποίοι με έκαναν άνθρωπο καλό. Τώρα, επειδή έχω ένα χρόνο που δεν πάω στη Λειτουργία, γιατί δεν ακούω, και θέλω να μνημονεύσω πάλι εκείνα τα ονόματα, και λίγο-λίγο πάλι τα θυμάμαι, αυτοί οι άνθρωποι ωφελούνται. Γι' αυτό, παιδάκι μου, θέλεις να σωθεί η ψυχή σου δωρεάν; Όσα μπορείς περισσότερα ονόματα να μνημονεύεις.
Μεγάλη παρρησία έχει το πετραχήλι, μεγάλη παρρησία. Γι' αυτό , παιδάκι μου, θες ν' αποκτήσεις κατάσταση; Άμα λειτουργήσεις και δεν κλάψεις, κάπου έπταισες, κάπου έκανες λάθος. Εγώ όλη την ημέρα προπαρασκεύαζα τον εαυτό μου για την ώρα της Λειτουργίας. Κι όταν έμπαινα στη Λειτουργία, δεν μπορούσα να σταματήσω τα δάκρυα. Ναι! Πολλές φορές δηλαδή είδα και απάνω στην αγία Τράπεζα σώμα νεκρό, να πούμε, σαν σε έκσταση, σώμα νεκρό.
Ιερομόναχος: Εγώ, Γέροντα, ήμουνα είκοσι χρόνια απλός μοναχός. Και είναι αλήθεια, όταν έγινα παπάς, μετά δυσκολεύτηκα, δεν μπορούσα να συνηθίσω ότι ήμουνα ιερεύς. Και από την άλλη μέρα που έγινα παπάς με πολέμησε ο διάβολος με λογισμούς, με αγωνία, με φόβο, με αυτά, με πάλεψε πολύ με αυτά.
Γέροντας: Ε, τη δουλειά του κάνει αυτός. Τη δουλειά του, αλλά κι εμείς θα κάνουμε τη δουλειά μας. Εκεί εις την Παναγία, να παρακαλάς την Παναγία, παιδί μου, διότι όλοι οι Άγιοι παρακάλεσαν την Παναγία. Δεν δίνεται ένα χάρισμα από τον Θεό εις τον άνθρωπο, ει μη διά μέσου της Παναγίας. Η Παναγία μοιράζει τα χαρίσματα στον κόσμο, η Παναγία τα μοιράζει.
Ιερομόναχος: Κι έτσι εθαύμασα. Λέω, πως ο διάβολος ούτε τη Θ. Λειτουργία δεν φοβάται, με τους λογισμούς του, με αισχρά, με το ένα, με το άλλο.
Γέροντας: Δεν λείπουν, παιδί μου, αυτά τα πράγματα. Δεν λείπουν.
Ιερομόναχος: Περιφρόνηση χρειάζεται...
Γέροντας: Περιφρόνηση. Ε, τη δουλειά του κάνει αυτός, παιδί μου, τη δουλειά του κάνει. Αλλά εμείς τη δουλειά μας, τη δουλειά μας.

Πηγή:myriobiblos.gr /http://anavaseis.blogspot.com

Μοναχός Μωυσής. Η ιερωσύνη δεν είναι τέχνασμα

Ἀπάντησις εἰς νέον θεολόγον–κληρικόν καί συγγραφέα Ἰωάννη Ἀ. Ἀρσενιάδη

 

Η ΙΕΡΩΣΥΝΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΑΣΜΑ

 

Τοῦ Μοναχοῦ Μωυσέως Ἁγιορείτου

Δυστυχώς ὑπάρχει ἕνας ἰσχυρὸς πόλεμος, ἐσωτερικός, καὶ τελευταῖα ἀπροκάλυπτος, μὲ τάσεις οἰκουμενιστικές, μοντέρνες καὶ ἀλλότριες καὶ μάλιστα ἀπὸ κινήσεις Ἀρχιερέων. Μιλοῦν γιὰ μετάφραση τῆς ἀπειρόκαλης θείας Λειτουργίας, γιὰ δύο Ἐκκλησίες, γιὰ εἴσοδο τῶν γυναικῶν στὸ ἱερὸ βῆμα, γιὰ νεοπατερική, μεταπατερικὴ καὶ συναφειακὴ θεολογία, γιὰ κοσμικὲς συναυλίες ἐντὸς τῶν ἱερῶν ναῶν καὶ λοιπά. 

Τοὺς μιμοῦνται καὶ ἀκολουθοῦν ἱερεῖς, ποὺ παρασύρουν τὸν λαὸ σ᾽ ἕνα δρόμο ἁπλουστεύσεως, εὐκολίας καὶ ἰσοπεδώσεως. 

Ὅποιος ἀντιδρᾶ ἀμέσως χαρακτηρίζεται φανατικός, ταλιμπάν, ἀπηρχαιωμένος, μονολιθικὸς καὶ ἀρτηριοσκληρωτικός. 

Γίνεται προσπάθεια νὰ φθαρεῖ, νὰ γελοιοποιηθεῖ, νὰ θεωρηθεῖ φαιδρός. Ἡ ἀκρίβεια, ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ παράδοση θὰ ἐλέγχει πάντα τοὺς παραχαράκτες.

 

Ἕνα νέο, λίαν σοβαρό, ἐπικίνδυνο, ἐπιπόλαιο, ἄστοχο καὶ ἀσεβὲς ἀτόπημα ἀποτελεῖ ἡ ἔκδοση ἑνὸς βιβλίου μὲ τὸν βαρύγδουπο τίτλο "οἱ προϋποθέσεις τῆς ἱερωσύνης μέσα ἀπὸ τὰ κείμενα τῶν Πατέρων.... Κανονικὸ Δίκαιο καὶ Οἰκονομία στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας" κάποιου νεαροῦ θεολόγου Ἰωάννου Ἀ. Ἀρσενιάδη, ποὺ πρόσφατα πληροφοροῦμαι χειροτονήθηκε καὶ κληρικός. 

 

Μοῦ εἶπαν ὁρισμένοι νὰ μὴ ἀσχοληθῶ καθόλου, γιατὶ δὲν ἀξίζει τὸν κόπο, θὰ χάσω ἄδικα χρόνο στὴ μελέτη του, θὰ τοῦ δώσω ἀξία, ὅτι πρόκειται γιὰ συμπίλημα ἀπὸ συνεχεῖς ἀντιγραφές, παρὰ τὶς παραπομπὲς καὶ τὴ φαινομενικὴ γνώση τῶν Πατέρων. Κάποιοι χαρακτηρισμοὶ τοῦ δευτέρου μέρους τοῦ βιβλίου μὲ ἀνάγκασαν νὰ σύρω τὶς γραμμὲς αὐτὲς μὲ πόνο, λύπη, ἔκπληξη καὶ πίκρα. 

Σκέπτομαι ποιοὶ τὸν παρότρυναν σὲ κάτι τέτοιο, ποιοὶ πνευματικοὶ τὸν συμβούλεψαν, ποιοὶ καθηγητὲς τοῦ ἔδωσαν ὕλη, ποιοὶ δέχτηκαν νὰ τὸ τυπώσουν καὶ τὸ ποιὸ σοβαρό, ποιοὶ νὰ τὸν χειροτονήσουν. 

Ὅλο τό πρῶτο μέρος δὲν βοηθᾶ καθόλου τὸν φιλόδοξο νέο νὰ βγάλει τ᾽ ἀνίερα καὶ ἀσεβῆ συμπεράσματα τοῦ δευτέρου μέρους τοῦ ἐπικίνδυνου βιβλίου του. Τὸ πρῶτο μέρος λέει τ᾽ ἀκριβῶς ἀντίθετα ἀπὸ τὰ τοῦ δευτέρου. Ὑπάρχει σύγχυση ἢ κακὴ πρόθεση; Προσπαθεῖ νὰ δικαιολογήσει τ᾽ ἀδικαιολόγητα καὶ νὰ τεκμηριώσει πατερικὰ προβλήματα προσωπικὰ ἢ φίλων του;

Μάς λέγει λοιπὸν ὁ νέος αὐτὸς θεολόγος ὅτι τὰ κείμενα τῶν Πατέρων καὶ οἱ ἱεροὶ κανόνες τῆς Ἐκκλησίας γράφτηκαν μόνο γιὰ ἐκεῖ καὶ γιὰ τότε καὶ ὄχι γιὰ ἐδῶ καὶ τώρα. 

Τονίζει ὅτι ἀστοχοῦμε ἂν δὲν τὰ ἐντάσσουμε μέσα στὸ ἱστορικό τους πλαίσιο. Μᾶς διδάσκει ὅτι πορνεία στὴν Κ. Διαθήκη σημαίνει εἰδωλολατρεία, ἀποστασία ἀπὸ τὸν Θεό, ἀνηθικότητα χωρὶς ἀγάπη (λὲς καὶ ὑπάρχει καὶ ἀνηθικότητα μὲ ἀγάπη), ὅταν εἶναι ἡ πράξη μὲ χρήματα καὶ ἐγωϊσμό. 

Ὅταν εἶναι ταπεινὴ καὶ δίχως χρήματα ἆραγε δὲν εἶναι πορνεία; Οἱ Ἱεροὶ Κανόνες μᾶς λέγει ὁ νέος θεολόγος θέλουν "πιὸ ἐλεύθερη ἑρμηνευτικὴ μέθοδο" καὶ "ἡ ἐνδεδειγμένη μέθοδος ἑρμηνείας εἶναι ἱστορική", δηλαδὴ ὅτι ἐγράφησαν γιὰ ἐκείνη τὴν ἐποχὴ καὶ ὄχι γιὰ τὴ δική μας. Ἡ παράβαση τῶν Κανόνων σημαίνει γιὰ τὸν φιλόδοξο συγγραφέα παραπλάνηση καὶ ἀστοχία καὶ ὄχι ἁμαρτία. Μᾶς ὑποδεικνύει ὅτι λαθεύουμε νὰ ἰσχυριζόμαστε ὅτι οἱ Ἱεροὶ Κανόνες εἶναι ἀμετάτρεπτοι.

Είρωνεύεται τοὺς ἀκραιφνεῖς ὀρθοδόξους χριστιανοὺς ὅτι λησμονοῦν τὸν ἀρχαῖο θεσμὸ τῆς οἰκονομίας. Ἡ οἰκονομία ὅμως δὲν ἀντικαθιστᾶ τὴν ἀκρίβεια καὶ ἡ ἀκρίβεια δὲν ἀποτελεῖ ἐξαίρεση. Οἰκονομία δὲν ὑπάρχει σὲ θέματα ὄχι μόνο δογματικὰ ἀλλὰ καὶ σὲ σοβαρὰ ἠθικά. Ἡ γνωστὴ ρήση εἶναι ἀληθινή: Ἅγιος γίνεσαι, ἀλλὰ παπὰς δὲν γίνεσαι!  

Δὲν εἶναι αὐτὸ ζηλωτισμός, ἀλλὰ πίστη τῆς Ἐκκλησίας παλαιότατη καὶ ὄχι τοῦ 19ου αἰῶνος, ὅπως βεβαίως ἡ ὑπερηφάνεια, ἡ ὑποκρισία καὶ ἡ πλεονεξία. Οἱ παραπομπὲς στὸν π. Φιλόθεο Φάρο δείχνουν ὅτι συμφωνεῖ μαζί του, ὁ ὁποῖος φθάνει νὰ λέει: "ὁ ἔρως ὅμως δὲν εἶναι ἁπλῶς μιὰ σωματικὴ λειτουργία, οὔτε ἕνα θανάσιμο ἁμάρτημα, ἀλλὰ ἡ θεόσδοτη παρόρμηση τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἐπιδιώξει τὴν ἕνωσή του μὲ τὸν ἄλλο, ποὺ εἶναι βασικὴ προϋπόθεση τῆς ζωῆς". 

Γίνεται ἐσκεμένα παρερμηνεία τῶν Γραφῶν, γιὰ νὰ ἐξαχθοῦν συμπεράσματα τῆς ἀρεσκείας, τῆς προτιμήσεως κι ἐξυπηρετήσεώς τους. Ὁ π. Φιλόθεος μάλιστα λέγει πὼς πολλοὶ νέοι ὁδηγοῦνται σὲ ψυχοπάθεια λόγω τῆς αὐστηρότητος κάποιων παραδοσιακῶν ἱερέων σὲ θέματα ἠθικῆς. Πιστεύουμε πὼς τὸ ἀντίθετο συμβαίνει ἀπὸ τ᾽ ἀχαλίνωτα πάθη καὶ τὸν πανσεξουαλισμό.

Ὁ μεγάλος νεαρὸς θεολόγος ἀποφθέγγεται μετὰ πάσης βεβαιότητας: "Κανένας μὰ κανένας ἄνθρωπος ὅμως πάνω στὴν γῆ εἴτε εἶναι κληρικός, εἴτε εἶναι μοναχός, εἴτε εἶναι λαϊκὸς εἴτε ἀκόμα, ἀκόμα εἶναι ἅγιος δὲν μπορεῖ νὰ ἰσχυρισθεῖ ὅτι εἶναι ἐρωτικὰ ἀνέπαφος καὶ ἂς ἔχει καὶ τὸ χάρισμα τῆς παρθενίας καὶ αὐτὸ τὸ λέμε μὲ τόση σιγουριά, διότι μελετώντας τὰ κείμενα τῶν Πατέρων βλέπουμε μεγάλους Ἁγίους Ἱεράρχας τῆς Ἐκκλησίας μας νὰ διατυπώνουν καὶ νὰ λέγουν γιὰ τὸν ἑαυτό τους ὅτι δὲν εἶναι ἐρωτικὰ ἀνέπαφοι, ὅπως ὁ Μέγας Βασίλειος, ποὺ λέγει ὅτι "ἂν καὶ δὲν παντρεύτηκα δὲν εἶμαι παρθένος"! 

Ἐδῶ ἀποδεικνύεται ἡ ἀγραμματοσύνη τοῦ σπουδαίου θεολόγου. Ἡ ἔκφραση τοῦ οὐρανοφάντορος Ἁγίου Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, τοῦ τέλειου μεταξὺ τῶν τελείων, θέλει νὰ δείξει τὸ ὕψος τῆς παρθενίας καὶ τὸ μέγεθος τῆς ταπεινώσεώς του. 

Ἐκεῖ ὅμως ποὺ ἐξέρχεται τῶν ὁρίων εἶναι ὅταν ἀσεβῶς γράφει –καὶ νὰ μὲ συγχωρεῖτε γιὰ τὴ μεταφορά– "ὁ δὲ Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος δὲν διστάζει νὰ ὁμολογήσει ὅτι ἦταν καὶ σοδομίτης "γνώμῃ καὶ προαιρέσει". 

Αὐτὸ μᾶς δείχνει ὅτι οἱ Πατέρες δὲν διαχώριζαν τὶς ἁμαρτίες σὲ βαριὲς καὶ ἐλαφριές, ἀλλὰ πάντοτε ἔδιναν βάση στὴν μετάνοια τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὴν προσφορὰ τῆς ὑπάρξεώς τους στὴν εὐσπλαγχνία τοῦ Θεοῦ". Ἡ μετάνοια δὲν σοῦ δίνει δικαίωμα γιὰ τὴν ἱερωσύνη. Τὸ νὰ κατονομάζει ἔτσι τὸν Ἅγιο Συμεὼν τὸν Νέο Θεολόγο εἶναι αὐθαιρεσία, παρερμηνεία, πλήρης ἀκατανοησία τοῦ πατερικοῦ λόγου.

Ὅταν ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέγει "εἶμαι ὁ πρῶτος τῶν ἁμαρτωλῶν" σημαίνει ὅτι ἦταν φονιάς, ληστὴς καὶ πόρνος; Ὅταν ὁ Μέγας Βασίλειος λέγει "δέξαι οὖν καμέ, φιλάνθρωπε Χριστέ, ὡς τὴν πόρνην, ὡς τὸν Ληστήν, ὡς τὸν Τελώνην καὶ ὡς τὸν Ἄσωτον καὶ ἆρόν μου τὸ βαρὺ φορτίον τῶν ἁμαρτιῶν" σημαίνει ὅτι εἶναι ληστὴς καὶ πόρνος; 

Ὁ Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος στὶς εὐχὲς τῆς θείας Μεταλήψεως λέγει: "Ὡς τὸν Ἄσωτον ἐδέξω, καὶ τὴν Πόρνην προσελθοῦσαν, οὕτω δέξαι μὲ τὸν πόρνον καὶ τὸν ἄσωτον οἰκτίρμον" σημαίνει ὅτι ἦταν πόρνος καὶ ἄσωτος; 

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς προσερχόμενος στὴ θεία Κοινωνία λέγει: "Φώτισόν μου τὰ τῆς ψυχῆς αἰσθητήρια, καταφλέγων μου τὰ τῆς ἁμαρτίας ἐγκλήματα" σημαίνει ὅτι εἶναι ἐγκληματίας; Νὰ μὴ χάσουμε στὸ τέλος τὴ σοβαρότητά μας, τὰ λογικὰ μας καὶ τὰ λίγα γράμματα, ποὺ γνωρίζουμε.

Φυσικὰ καὶ οἱ Ἅγιοι Πατέρες δὲν ἦταν ἠθικιστές. Ἦταν ὅμως ἠθικοί, εἶχαν ἀκέραιο ἦθος καὶ μὲ τὰ ἔργα τους μάστιζαν τοὺς τελῶνες καὶ τοὺς φαρισαίους, ὅπως καὶ ὁ Χριστός, ποὺ εἶπε καὶ μόνο νὰ δεῖς πονηρὰ μοίχευσες στὴν καρδιά σου. 

Ἔφαγε ὁ Χριστὸς μὲ τοὺς ἁμαρτωλούς, ἀλλὰ δὲν χάϊδεψε τὰ πάθη τους, δὲν τὰ ἐπαίνεσε, δὲν τὰ παράβλεψε, τοὺς ἀγάπησε, γιὰ νὰ συγκινηθοῦν καὶ νὰ μετανοήσουν. Ἡ στάση αὐτὴ δὲν σημαίνει ὅτι κανεὶς μπορεῖ ν᾽ ἁμαρτάνει ἀσύστολα καὶ νὰ θέλει νὰ γίνει ἱερεύς, λέγοντας ὅτι μετανόησε καὶ ὁ Χριστὸς ὅλα τὰ συγχωρεῖ. Αὐτὴ ἡ ἀγαπολογία εἶναι ἐπισφαλὴς καὶ παραπλανητική.

Οἱ Ἐπίσκοποι χειροτονοῦνται γιὰ νὰ τηροῦν τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὄχι γιὰ νὰ τοὺς παραβλέπουν, νὰ τοὺς χρησιμοποιοῦν μόνο πρὸς ὑπεράσπιση τῶν δικαιωμάτων τους καὶ νὰ τοὺς παρερμηνεύουν, νομίζοντας ὅτι ἔτσι βοηθοῦν. Ἡ ἀθέτηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων ἔχει δυσμενεῖς συνέπειες. Σεβάσμιος Ἁγιορείτης Γέροντας ἔλεγε πὼς "ὅλα τὰ προβλήματα τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι ἀπὸ κωλυματούχους κληρικούς"! 

Οἱ ὀδυνηρὲς ἀλήθειες δὲν εἶναι ἐνοχλητικὲς κι ἐξοργιστικὲς γιὰ τοὺς ἀνώριμους, ὅπως γράφει ὁ ἔμπειρος καὶ ὥριμος νεανίσκος συγγραφέας, ἐμᾶς, ἀλλὰ γιὰ ὅσους καταπατοῦν τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες τῆς ἁγίας μητέρας μας Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. 

Ὁ Θεὸς νὰ ἐλεήσει τὸν νεοχειροτόνητο Ἀρχιμανδρίτη Ἰωάννη Ἀρσενιάδη. 

Ἐγκάρδια εὔχομαι ν᾽ ἀνανήψει γιὰ τὶς ἀσεβεῖς, ἀνακριβεῖς, ἐπιπόλαιες καὶ ἐξωπραγματικὲς ρήσεις του. Ἡ ἱερωσύνη δὲν εἶναι τέχνασμα, πείραμα, παιχνίδι καὶ δοκιμή, ἀλλὰ θυσία, προσφορά, τελείωση καὶ μαρτυρία ζῶντος Θεοῦ, ποὺ ἀδυνατεῖ νὰ σκηνώσει στὸ ἀκάθαρτο.

 

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 7/1/2011
Αναδημοσίευση από Θρησκευτικά/http://anavaseis.blogspot.com

Τοῦ Μπέη (κ. ἤ π;) τά καμώματα τά βλέπει ἡ μέρα καί γελᾶαααααα....

ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΙΑ

Στὸ νέο  βιβλίο τοῦ γνωστοῦ ὁμοτ. καθηγητοῦ κ. (π.;) Κων. Μπέη ὑπὸ τὸν τίτλο: « ΘΡΗΣΚΕΙΑ – ΕΠΙΣΤΗΜΗ – ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ – Ἡ θρησκευτικὴ πίστη σὲ ἁρμονία μὲ τὴν ἐπιστημονική γνώση καὶ τὴν φιλοσοφικὴ φρόνηση», (Ἀθήνα, ἐκδόσεις ΠΟΛΙΣ 2010), καὶ στὸ «αὐτὶ» τοῦ ἐξωφύλλου -ὅπου συνήθως γράφεται σύντομο βιογραφικὸ τοῦ συγγραφέως- ἀναφέρεται μεταξὺ τῶν βιογραφικῶν στοιχείων καὶ τῶν ἄλλων ἀκαδημαϊκῶν τίτλων τοῦ διαπρεποῦς δικονομολόγου, ὅτι «ἔλαβε  τὴν εὐλογία τοῦ ἱερέως».
Ἄραγε  τί πάει νὰ πεῖ αὐτό; Ὁ μέσος ἀναγνώστης τί μπορεῖ νὰ καταλάβει ἀπὸ τὴν νεφελώδη διατύπωση αὐτή; Ἡ γενικὴ  “τοῦ ἱερέως” τί εἴδους εἶναι; Τί σημαίνει; Μήπως σημαίνει ὅτι εὐλογήθηκε ἀπὸ κάποιον ἱερέα; (Λέμε: «πῆρα τὴν εὐλογία τοῦ ἁγίου γέροντος»).Ἢ μήπως πῆρε τὴν εὐλογία νὰ εἶναι ἱερέας. Ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι μιὰ ἐντελῶς ἀσυνήθιστη καὶ καθόλου ἀκριβὴς διατύπωση, καὶ μάλιστα ἀπὸ ἕνα σπουδαῖο νομικό – ὁ ὁποῖος ξέρει καλὰ τὸ βάρος τῶν λέξεων- γιὰ νὰ σημανθεῖ τὸ μυστήριο τῆς ἱερωσύνης, ἡ εἰς πρεσβύτερον χειροτονία κληρικοῦ τῆς  Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ ἡ ἀνάθεση σὲ αὐτὸν τοῦ ἱερατικοῦ ἔργου. Στὸ τέλος τέλος ἡ «ΕΥΛΟΓΙΑ τοῦ ἱερέως» συμβαδίζει «αὐτομάτη» μὲ τὴν ΟΜΟΛΟΓΙΑ  καὶ τὴν ταπεινὴ ἐσωτερικὴ καύχηση ἐν Κυρίῳ καὶ εὐχαριστία γιὰ τὴν ἀπροσμέτρητη δωρεά. Ἡ ἱερωσύνη ἀκόμα καὶ στὴν ἐξωτερική της περιβολὴ συνιστᾶ μιὰ σιωπηλὴ μαρτυρία,  μιὰ ὁμολογία.
Ἡ ἀτυχὴς αὐτὴ διατύπωση μᾶλλον συσκοτίζει τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ βιογραφούμενος συγγραφεὺς τοῦ βιβλίου εἶναι ἱερεὺς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὅτι ὑπηρετεῖ σὲ συγκεκριμένη Ἐνορία καὶ ὡς ἐκ τούτου ἡ διατύπωση ὑποβαθμίζει τὴν ἱερωσύνη δίνοντας τὴν κακὴ ἐντύπωση (σὲ ὅσους τυχὸν κατάλαβαν ὅτι περὶ αὐτῆς πρόκειται) ὅτι εἶναι ἕνα  συμβεβηκός, ἕνα περιφερειακὸ περιστατικὸ ποὺ πιθανὸν καὶ νὰ προξενεῖ ἀμηχανία στὸν φορέα της, ὁ ὁποῖος ἴσως πασχίζει νὰ τὸ «περάσει μαλακά» στὸ κοινό! Μακάρι χίλιες φορές νὰ μὴ συμβαίνει αὐτό.

ΠΗΓΗ:ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

᾿Αντλοῦσε μ’ ἕνα χρυσό κουβά πεντακάθαρο νερό!

Ένας πρεσβύτερος επισκεπτόταν κάποιον έγκλειστο αναχωρητή στο ασκητήριό του και τελούσε εκεί τη θεία λειτουργία.
Κάποτε όμως ένας επισκέπτης συκοφάντησε τον πρεσβύτερο στον ασκητή μ’ ένα σωρό κατηγορίες.
Ο ασκητής επηρεάστηκε κι ένιωσε αντιπάθεια για τον πρεσβύτερο. Όταν λοιπόν ήρθε να λειτουργήσει, δεν του άνοιξε.
Αμέσως τότε ακούει ο αναχωρητής μία φωνή να του λέει: Οι άνθρωποι μου αφήρεσαν το δικαίωμα της κρίσεως.
Συγχρόνως ήρθε σε έκσταση και είδε το εξής όραμα:
Ένας λεπρός στεκόταν πάνω από ένα χρυσό πηγάδι και αντλούσε μ’ ένα χρυσό κουβά πεντακάθαρο νερό. Ο αναχωρητής, αν και διψούσε, δίσταζε να πιει, επειδή το αντλούσε ο λεπρός.
Ακούει τότε μία δεύτερη φωνή να του λέει: “Γιατί δεν πίνεις; δεν βλέπεις τί δοχείο χρησιμοποιεί ο λεπρός; Άλλωστε ο ίδιος το αντλεί μόνο κι ύστερα το αδειάζει” .Όταν ο ασκητής συνήλθε, κατάλαβε τη σημασία του οράματος, κι αφού κάλεσε τον πρεσβύτερο, τον παρακάλεσε να τελέσει τη θεία λειτουργία όπως πάντα.

πηγή: Ευεργετινός
Διαδίκτυο:http://agiosvasileiospeiraiws.blogspot.com

ΓΟΝΕΙΣ, ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ!

ΤΑ ΜΑΓΑΡΙΣΜΕΝΑ ΤΟΥΣ ΒΙΒΛΙΑ

 

"Νέοι ἱερεῖς, ἄνθρωποι μὲ ζῆλο, μὲ διάθεση προσφορᾶς καὶ θυσίας, ποὺ φόρεσαν τὸ βαρύτατο ράσο, γιὰ νὰ διακονήσουν φιλότιμα τὸ λαὸ ποὺ τοὺς ἐμπιστεύτηκε ἡ Ἐκκλησία, πικραίνονται ἀπὸ τὴν ἐχθρότητα, τὴν καχυποψία καὶ τὴν ἄδικη σπίλωση τῆς ἱερωσύνης" (Δημ. Νατσιός)

Σχόλιο ᾿Οδυσσέως: ῞Οπως βλέπουμε κι ἀπό τίς κατά καιρούς σχετικές  ἀναρτήσεις πού φιλοξενοῦμε, ἡ Παιδεία μας ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΚΑΛΑ. ῾Η  ὀρθόδοξη συνείδηση τῶν παιδιῶν μας "βιάζεται" ἀπό ἄτομα ἀνίκανα νά δώσουν στά νέα παιδιά ὅραμα καί ἰδανικά. Οἱ σχεδιαστές τῶν ἐκπαιδευτικῶν τερατουργημάτων ΑΣΕΛΓΟΥΝ στά παιδιά μας. ῞Εως πότε θά τούς ἀνεχόμαστε. Μήπως ἡ ἀνοχή εἶναι συνενοχή; Μήπως ἡ ἀδιαφορία μας θά μᾶς ἔρθει αὔριο μπούμεραγκ; Οἱ καιροί οὐ μενετοί..

Ἡ γάτα τοῦ παπᾶ
Τοῦ Δημήτρη Νατσιοῦ
Δασκάλου (Κιλκίς)
«Χαρὰ ποὺ τό ᾽χουν τὰ βουνὰ
ποὺ βλέπουν διάκους μὲ σπαθιὰ
παπάδες μὲ ντουφέκια» (Δημοτικὸ)
«Ἡ Ὀρθοδοξία, ὅπως παρουσιάζεται στὰ μάτια τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, εἶναι θρησκεία ἐθνική, συνυφασμένη ἀξεδιάλυτα μὲ τὰ ἤθη καὶ τὸν ὁμαδικό του χαρακτήρα, μὲ τὸ κλίμα καὶ μὲ τὸ ἄρωμα τοῦ τόπου, μὲ τὰ τοπία του μὲ τὴν οἰκογενειακή του ζωὴ καὶ μὲ τὰ γυρίσματα. Ἡ ὀργάνωσή της εἶναι δημοκρατική, ἡ γλώσσα της θερμή, ἡ ἠθική της ἀνθρώπινη, ταιριαγμένη μὲ τὴν ἑλληνικὴ νοοτροπία, τὰ σύμβολά της οἰκεῖα καὶ ἀναντικατάστατα στὴ λαϊκὴ συνείδηση. Οἱ μεγάλες γιορτές της, ὁ Εὐαγγελισμός, τὸ Πάσχα, ὁ Δεκαπενταύγουστος, τὰ Χριστούγεννα καὶ τὰ Δωδεκάμερα καὶ ἄλλες, εἶναι κάθε χρόνο οἱ μεγάλες μέρες τῆς Ἑλλάδας, οἱ μέρες ὅπου τὸ ἐθνικὸ σύνολο αἰσθάνεται περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλην ὥρα τὴν ἑνότητά του, τὴν ἀλληλεγγύη του, τὴν ἀμοιβαία ἀγάπη τῶν μελῶν του. Αὐτὴ ἡ θαλπωρή, αὐτὰ τὰ ζεστὰ πνευματικὰ κύματα ποὺ μεταδίδονται ἀκατάπαυστα, σ᾽ ὅλην τὴν Ἑλλάδα, ἀπὸ τοὺς ὀρθόδοξους ναοὺς κι ἀπὸ τὶς βυζαντινές τους ἀκολουθίες, ἀποτελοῦν στοιχεῖο συστατικό, ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ, τῆς ἑλληνικῆς ζωῆς. Γιὰ τοῦτο καὶ δὲν μπορεῖ νὰ νοηθεῖ στὴν Ἑλλάδα χωρισμὸς Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας, οὔτε καὶ ὑπῆρξε ἐδῶ ποτὲ ἀντικληρικὸ πολιτικὸ κίνημα, ὅπως συνέβη ἀλλοῦ. Ἐπικρίνουμε συχνὰ τὴν Ἐκκλησία – κάποτε μάλιστα μὲ μεγάλη δριμύτητα – ἀλλὰ τὴν ἐπικρίνουμε ἀπὸ μέσα, σὰν μέλη της ποὺ ἀπαιτοῦμε ἀπ’ αὐτὴν νὰ γίνει καλύτερη. Δὲν τὴν πολεμοῦμε σὰν νὰ εἶναι ἕνα ξένο σῶμα, ἀπὸ τὸ ὁποῖο ζητοῦμε νὰ χωριστοῦμε». (Γ. Θεοτοκᾶς, «Πνευματικὴ πορεία», ἔκδ. «Ἑστία», σελ. 134).
Τὸ θέμα μου δὲν εἶναι ὁ πολυσυζητημένος χωρισμὸς Ἐκκλησίας καὶ κράτους. Γιὰ τὸν λαὸ ἐξ ἄλλου τέτοιο θέμα δὲν ὑπάρχει. Ὑπάρχει μόνο στὸ μυαλὸ τῶν γνωστῶν ἐκκλησιομάχων, ποὺ ἀδυνατοῦν νὰ κατανοήσουν ὅτι πίστη, Ἐκκλησία καὶ πατρίδα εἶναι «σάρκα μία». Ὄντως, ὅπως ὀμορφότατα γράφει ὁ μεγάλος Θεοτοκᾶς, δὲν ὑπῆρξε ποτὲ στὴν ἱστορία τοῦ Γένους μας, κίνημα ἀντικληρικό, αὐτὰ εἶναι φράγκικα πράγματα. «Τὸ ράσο στάθηκε ἡ ἐθνικὴ σημαία τῆς Ἑλλάδας στὰ χρόνια της σκλαβιᾶς» (Μυριβήλης), ἁπλοὶ καὶ ταπεινοὶ παπάδες καὶ καλόγεροι ἀνακαινίζουν, ἀναπαύουν καὶ στηρίζουν πνευματικὰ τὸ λαό μας κάτω ἀπὸ τὸ πετραχήλι τους. Καὶ ἴσως ποτὲ στὴν ἱστορία τὸ ἔργο τοῦ κληρικοῦ νὰ ἦταν δυσκολότερο ἀπ’ ὅσο εἶναι σήμερα.
Νέοι ἱερεῖς, ἄνθρωποι μὲ ζῆλο, μὲ διάθεση προσφορᾶς καὶ θυσίας, ποὺ φόρεσαν τὸ βαρύτατο ράσο, γιὰ νὰ διακονήσουν φιλότιμα τὸ λαὸ ποὺ τοὺς ἐμπιστεύτηκε ἡ Ἐκκλησία, πικραίνονται ἀπὸ τὴν ἐχθρότητα, τὴν καχυποψία καὶ τὴν ἄδικη σπίλωση τῆς ἱερωσύνης. Τέλος πάντων, αὐτὴ εἶναι ἡ ἐποχή μας, homo homini lupus, ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὸν ἄνθρωπο, λύκος.
Κι ἂν δὲν ὑπῆρξε ἀντικληρικὸ λαϊκὸ κίνημα στὴν πατρίδα μας, ὕπουλα, λάθρα παρεισέφρησε στὰ σχολικὰ βιβλία γλώσσα. Παράδειγμα. Στὸ «Ἀνθολόγιο» Γ΄ καὶ Δ΄ Δημοτικοῦ, σέλ. 143-144, διαβάζουμε ἐκτενὲς κείμενο τοῦ Π. Καλιότσου, μὲ τίτλο «Ἕνας ἀλλιώτικος ποδοσφαιρικὸς ἀγώνας». Τὸ «ἀλλιώτικο» εἶναι οἱ δύο τερματοφύλακες τῶν δύο παιδικῶν ὁμάδων. Ἕνας παπὰς καὶ ἕνας δάσκαλος. Τὰ παιδιὰ προτείνουν στὸν παπὰ νὰ παίξει. «Κακὸ εἶναι;». Ἀπαντᾶ ὁ πάπα – Μιχάλης: «Διόλου κακό! Ἀπεναντίας μάλιστα, ποὺ εἶναι μία ὡραία γυμναστική. Τὸ εὐλογημένο παιχνίδι, ὅπως εἶναι φυσικὰ καὶ τὸ ποδόσφαιρο, ὄχι μόνο τὸ ἐπιτρέπει ἀλλὰ καὶ τὸ συνιστᾶ ὁ Πανάγαθος…Ἂς μὴν εἶχε ὁ κόσμος τέτοιες προκαταλήψεις καὶ θὰ σοῦ ‘λεγα ἐγώ. Κάθε μέρα θὰ ἔπαιζα».
Παίζει τελικά, ἀλλὰ ἐπειδὴ «κατέφυγε σὲ ζαβολιὲς» μαλώνει, διαπληκτίζεται μὲ τὸν δάσκαλο, οὐρλιάζει ὀργισμένος «πίσω καὶ σ’ ἔφαγα», τὸν κατηγορεῖ ἡ ἀντίπαλη ὁμάδα τοῦ δασκάλου «ὅτι εἶναι πουλημένος», χαχανίζουν τὰ παιδιὰ ποὺ τὸν βλέπουν νὰ ὠρύεται καὶ νὰ «γίνεται ρεζίλι» καὶ λοιπὰ φαιδρὰ καὶ τελείως ἐξωπραγματικά.
Πλήρης ἀπαξίωση τῆς ἱερωσύνης, μέσῳ νοσηρῆς φαντασίας ποὺ ἐπιγράφεται ὡς λογοτεχνία. Ὅλα αὐτὰ σὲ 9χρονα μὲ ἀνομολόγητο σκοπό, τὴν κατασυκοφάντηση τοῦ κλήρου, τὴν πρόωρη ἐνστάλαξη τῆς ἀσέβειας πρὸς τὴν Ἐκκλησία. (Σ’ ὅλα αὐτὰ τὰ νεοταξικὰ καὶ ἀντισυνταγματικὰ ἔντυπα χλευάζονται καὶ γελοιοποιοῦνται κυρίως παπάδες καὶ δάσκαλοι. Προφανῶς γιατί εἶναι τὰ δύο λειτουργήματα ποὺ μποροῦν, ἐφ’ ὅσον ἐκπροσωποῦνται ἀπὸ ἀξίους, μὲ «ψυχὴ καὶ Χριστὸ» λειτουργούς, νὰ ἀφυπνίσουν καὶ νὰ ἁρματώσουν πνευματικὰ τὸν λαό μας).
Στὰ «Κείμενα Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας» Α΄ Γυμνασίου, σελ. 222- 226, ἐμπεριέχεται κείμενο τοῦ Γρ. Ξενόπουλου μὲ τίτλο «Ἡ γάτα τοῦ παπᾶ». Τί εἶχε συμβεῖ; Τὴν Κυριακή, τὴν αὐγή, πρὶν ἀπὸ τὴ Λειτουργία πηγαίνει στὸ σπίτι τοῦ πάπα- Ζήσιμου ὁ Χρῆστος ὁ κλαμπανάρος (κωδωνοκρούστης) καὶ ἐκεῖ διαμείβεται ὁ ἑξῆς διάλογος:
«Πάλε τὰ ἴδια, παπά μου!»
«Ε;»
«Ἡ γάτα, πανάθεμά τη!»
«Ὤ, συμφορά μου!… Στὸ ἴδιο μέρος;»
« Ὄχι, στὴν Ἁγία Πρόθεση..»
Μία γάτα μπῆκε στὴν ἐκκλησία καὶ ἔκανε τὶς ἀκαθαρσίες της, ποῦ; Στὴν Ἁγία Πρόθεση, ἐκεῖ ποὺ τοποθετοῦνται τὰ Τίμια Δῶρα γιὰ τὸ μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας (Τὸ εἶχε ξανακάνει). Ὁ παπὰς στὸ τέλος συγχωρεῖ τὴ γάτα. Θὰ ὑποθέσει κάποιος τί παπὰς εἶναι αὐτός, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ προστατεύσει τὸ ναὸ ἀπὸ ζῶα ποὺ τὸν μαγαρίζουν. (Ποῦ ἀκούστηκε τέτοιο πράγμα, γάτες νὰ μπαίνουν στὸ Ἅγιο Βῆμα. Κι ἂν συνέβη κάποτε καὶ τὸ ἀπαθανάτισε ἡ πένα τοῦ Ξενόπουλου, ἔπρεπε νὰ περάσει σὲ σχολικὸ βιβλίο;). Ἀλλοῦ ὅμως εἶναι τὸ πανούργευμα τῶν συγγραφέων. Ἐπιλέγουν ἀπὸ τὸν Ξενόπουλο, σπουδαῖο κατὰ τὰ ἄλλα συγγραφέα, ἕνα ἀπὸ τὰ ἀτυχέστερα κείμενά του καὶ μάλιστα προσβλητικότατο καὶ βλάσφημο γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη. Καὶ τὸν παπὰ συκοφαντοῦν καὶ τὸν Ξενόπουλο ἀπομειώνουν. «Καὶ τοῦτο ποιεῖν κἀκεῖνο μὴ ἀφιέναι».
(Τὸ ἴδιο συμβαίνει μὲ κείμενα τοῦ Παπαδιαμάντη. Στὴ «Νεοελληνικὴ Γλώσσα» Α΄ Γυμνασίου, ὁ ἀσκητικὸς καὶ ὀλιγοδεὴς Παπαδιαμάντης ἐμφανίζεται κοιλιόδουλος γλεντοκόπος. Σελ. 70). Νὰ μὴν λησμονήσω, μιὰ καὶ εἶμαι στὶς ἐσωτερικὲς σελίδες τοῦ σχολικοῦ ἔντυπου, νὰ μεταφέρω κι ἕνα πρωτότυπο ὁρισμὸ τῆς Ἑλλάδας.
Στὴ σελ. 124 διαβάζει ὁ 13χρονος μαθητὴς ὅτι «…ἡ Ἑλλάδα ἦταν μία γυναίκα τόσο προκλητικὴ σεξουαλικὰ ποὺ ἔπρεπε νὰ τὴν ἐρωτευτῶ σωματικὰ καὶ ἀπελπισμένα…». Μάλιστα. Ἀντικείμενο σεξουαλικοῦ πόθου ἡ πατρίδα μας. (Εἴπαμε «στὸν τόπο ποὺ κρεμοῦσαν οἱ καπεταναῖοι τ’ ἅρματα κρεμοῦν οἱ γύφτοι τὰ νταούλια»). Καὶ στὸ ἴδιο βιβλίο, σελ. 239, κείμενο τῆς Λιλῆς Ζωγράφου, μὲ τίτλο «Στρίγγλα καὶ καλλονή», οἱ μαθητὲς διαβάζουν ὅτι: «Ἡ ἐλεημοσύνη εἶναι ἐκδήλωση ἐγωισμοῦ. Σοῦ τὴν ἀναγνωρίζουν οἱ ἄλλοι καὶ σὲ ἐπαινοῦν γιὰ ὅσα προσφέρεις. Τὸ ν’ ἀγαπᾶς ὅμως ἕνα ἀνυπεράσπιστο ζῶο εἶναι…ἡ πιὸ τέλεια μορφὴ ἀγάπης». (Ὅποιος διάβασε τὸ «Ἀντιγνώση, τὰ δεκανίκια τοῦ καπιταλισμοῦ» τῆς μακαρίτισσας Λ. Ζωγράφου, ξέρει γιὰ τί εἴδους συγγραφὴ μιλᾶμε).
Ἐπίλογος: τὰ βιβλία αὐτὰ εἶναι ἀντισυνταγματικά. «Ἡ παιδεία ἀποτελεῖ βασικὴ ἀποστολὴ τοῦ κράτους καὶ ἔχει σκοπὸ τὴν ἠθική, πνευματική, ἐπαγγελματικὴ καὶ φυσικὴ ἀγωγὴ τῶν Ἑλλήνων, τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς καὶ θρησκευτικῆς συνείδησης καὶ τὴ διάπλασή τους σὲ ἐλεύθερους καὶ ὑπεύθυνους πολίτες». (ἄρθρο 16, πάρ.2). Τὰ κείμενα ποὺ παρέθεσα συμβαδίζουν μὲ τὶς συνταγματικὲς ἐπιταγές; Ἀναπτύσσουν τὴν ἐθνικὴ καὶ θρησκευτικὴ συνείδηση; Μήπως ἀντίθετα τὶς καταρρακώνουν;
(Δὲν θὰ ἡσυχάσω. Θὰ συνεχίσω νὰ γράφω γιὰ τὶς μαγαρισιὲς τῶν «βιβλίων». Γονεῖς, δάσκαλοι καὶ «ὅσοι ζωντανοί», πρέπει νὰ ἀντιδράσουν δυναμικὰ γιὰ νὰ σταματήσει τὸ κακό).

ΠΗΓΗ: «ΑΝΤΙΒΑΡΟ», 28.09.10

ΣΧΟΛΙΟΝ «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ποιός μπορεῖ νὰ ἡσυχάσει, ἀγαπητέ Δημήτρη; Μόνον ὅσοι -ἰδιαιτέρως «ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας» ἔχουν διαλέξει ἀπὸ χρόνια πολλά, ποὺ «τὰ προζύμια πιανόντουσαν», ἀλλὰ κάνανε πὼς δὲν βλέπανε καὶ δὲν ἀκούγανε- ὅσοι λοιπὸν ἔχουν διαλέξει τὸν ἐφησυχασμὸ καὶ τὴν σιωπὴ σὰν ἕνα καλὸ τρόπο ζωῆς.
Καὶ τώρα ποὺ ἡ γάτα μπῆκε μέσα στὶς ὑπάρξεις μας, στὰ σπίτια μας καὶ στὰ παιδιά μας, ποιός θὰ βρεθεῖ νὰ τὴν…σκίσει; Ποιός θὰ ἀναχαιτίσει ὅλο αὐτὸ τὸν βόθρο ποὺ ἐκβράζεται ἀπὸ χρόνια (οὔτε σήμερα, οὔτε χθὲς) πάνω στὰ παιδιά καὶ τοὺς σακατεύει ὅ, τι ἐλληνικό, ὅ,τι ὡραῖο, ὅ,τι εὐγενές, ὅ,τι χριστιανικό ἔχει ἔμφυτο ἡ ψυχή τους; Πῶς θὰ ἐμποδιστεῖ ὅλη αὐτὴ ἡ ἀντικοινωνικότητα καὶ ἀντισυνταγματικότητα καὶ ἀπανθρωπία, ποὺ ρέει ὕπουλα;

Γράφε. Ἤδη βάπτεται κάλαμος…

 http://christianvivliografia.wordpress.com

Διήγησις περὶ κατακρίσεως -Γέρoντος Παναρέτου Φιλοθεΐτου

Ὁ μακαρίτης πνευματικὸς ἀπὸ τὴ σκήτη τῶν Καυσοκαλυβίων, παπα-Νικόδημος, μοῦ διηγήθηκε τὴν ἀκόλουθη ἱστορία, παρμένη ἀπὸ πατερικὰ Ἁγιορείτικα χειρόγραφα.

Ἕνας πιστὸς χριστιανός, πήγαινε ἐπὶ δεκαπέντε χρόνια στὸν πνευματικό του καὶ ἐξομολογοῦνταν τὶς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες του. Μιὰ μέρα ὅμως, ὅπως συνήθιζε, πῆγε στὸν πνευματικό του νὰ ἐξομολογηθεῖ καὶ ἀνοίγοντας τὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ του βρῆκε τὸν πνευματικὸ νὰ πορνεύει μὲ μία γυναῖκα. Ἀμέσως βγῆκε ἔξω καὶ φεύγοντας εἶπε στὸν ἑαυτό του: «ἄχ, τί ἔπαθα ἀλοίμονο σὲ μένα, ἐγὼ ἔχω τόσα χρόνια ποὺ ἐξομολογοῦμαι σ᾿ αὐτόν, καὶ τώρα τί θὰ κάνω; Θὰ κολασθῶ; διότι ὅσα ἁμαρτήματα καὶ ἂν μοῦ συγχώρησε, ἐφόσον εἶναι τόσον ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος, εἶναι, τί εἶναι; εἶναι ὅλα ἀσυγχώρητα», ἔλεγε καὶ χτυπιόταν ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὸ κακὸ ποὺ τὸν βρῆκε καὶ δὲν ἤξερε τί πρέπει νὰ κάνει.

Στὸ δρόμο ποὺ ἔφευγε, δίψασε. Προχώρησε λίγο καὶ μπροστά του βρέθηκε ἕνα μικρὸ ῥεματάκι, στὸ ὁποῖο ἔτρεχε γάργαρο καὶ πεντακάθαρο νερό. Ἔσκυψε καὶ ἤπιε. Ἤπιε τόσο ποὺ χόρτασε καὶ δὲν τοῦ ῾κανε καρδιὰ νὰ φύγει, ἀλλὰ ἤθελε νὰ πιεῖ καὶ ἄλλο ἀπὸ κεῖνο τὸ νεράκι. Σὲ μία στιγμὴ σκέφτηκε μὲ τὸ λογισμό του καὶ εἶπε: «ἂν ἐδῶ χαμηλὰ στὸ ῥέμα εἶναι τόσο καλό, τότε ὅσο πιὸ κοντὰ στὴν πηγή του, ἀπὸ ῾κεῖ ποὺ βγαίνει, τόσο καλύτερο θὰ εἶναι» καὶ μὲ τὴ σκέψη αὐτὴ ξεκίνησε νὰ βρεῖ τὴ πηγὴ τοῦ νεροῦ. Ὅταν ἔφτασε ὅμως ἐκεῖ, τί νὰ δεῖ;! βλέπει, τί βλέπει;! βλέπει τὸ νερὸ νὰ βγαίνει ἀπὸ ἕνα ψόφιο καὶ βρώμικο κουφάρι σκύλου, μέσα ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ σκυλιοῦ νὰ βγαίνει τὸ νερό! Τότε βαθιὰ ἀναστέναξε καὶ εἶπε: «Ἀλλοίμονο σὲ μένα τὸν ἄθλιο, μαγαρίστηκα ὁ ταλαίπωρος καὶ ἤπια ἀπὸ τὸ μολυσμένο αὐτὸ νερό, φαίνεται ὅτι εἶμαι πολὺ ἁμαρτωλὸς καὶ ἀκάθαρτος γιὰ νὰ μοῦ συμβοῦν αὐτὰ τὰ πράγματα».

Στὴν μεγάλη αὐτὴ στενοχώρια ποὺ βρισκόταν, τοῦ παρουσιάστηκε ἄγγελος Κυρίου καὶ τοῦ εἶπε: «Γιατί ἄνθρωπέ μου στενοχωριέσαι καὶ λυπῆσαι γιὰ τὰ πράγματα ποῦ σοῦ συμβαίνουν; Ὅταν ἤπιες τὸ νερὸ ἀπὸ τὸ ρεματάκι δὲν εὐχαριστήθηκες ποὺ βρῆκες πολὺ καθαρὸ καὶ δὲν τὸ χόρταινες νὰ πίνεις καὶ τώρα, ποὺ εἶδες τοῦτο ὅτι βγαίνει ἀπὸ τὸ ἀκάθαρτο στόμα τοῦ σκυλιοῦ, λὲς ὅτι μολύνθηκες; Ἂν ἀγαπητέ μου, ὁ σκύλος εἶναι ψόφιος καὶ ἀκάθαρτος, μὴ λυπῆσαι γι᾿ αὐτὸ ἐσύ, διότι τὸ νερὸ ποὺ ἤπιες ἐσὺ κι ὁ κόσμος ὅλος ποὺ πίνει, μπορεῖ νὰ βγαίνει ἀπὸ τὸ ἀκάθαρτο στόμα τοῦ σκύλου, ἀλλὰ τὸ νερὸ ποὺ βγαίνει δὲν εἶναι δικό του, εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ, εἶναι τοῦ Θεοῦ τὸ νερό.

Ἔτσι καὶ ὁ πνευματικός σου ποὺ σὲ ἐξομολογοῦσε, ἡ συγχώρηση ποὺ σοῦ ἔδινε δὲν ἦταν δική του, ἀλλὰ ἡ συγχώρηση εἶναι δωρεὰ τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνος τὴν δίνει, τὸ Πανάγιο Πνεῦμα τὴν χορηγεῖ σ᾿ αὐτὸν ποὺ καθαρὰ καὶ εἰλικρινὰ ἐξομολογεῖται τὶς ἁμαρτίες του καὶ τὶς ἀδυναμίες του. Μὲ τὴ διαφορὰ ὅτι, οἱ δωρεὲς καὶ τὰ χαρίσματα τοῦ Θεοῦ στοὺς ἀνθρώπους δίδονται μέσῳ τῆς ἱεροσύνης ἀπὸ τοὺς κανονικὰ χειροτονημένους καὶ ἔχοντας τὴν ἄδεια τῆς ἐξομολογήσεως καὶ τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν, ὅπως εἶπε ὁ Ἴδιος ὁ Δεσπότης Χριστὸς στοὺς ἁγίους Ἀποστόλους καὶ μαθητάς Του: «Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον. Ἄν τινων ἀφίεντε τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν, ἀφίενται αὐτοῖς. Ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται». Ἔτσι λοιπὸν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι ἔδωκαν τὴν ἐξουσίαν αὐτὴν στοὺς ἐπισκόπους καὶ διαδόχους αὐτῶν καὶ ἐκεῖνοι στοὺς κανονικὰ χειροτονηθέντας ἱερεῖς καὶ πνευματικούς. Ἐκ τοῦ λόγου τούτου καὶ διότι τελοῦν τὰ ἅγια Μυστήρια τοῦ Θεοῦ οἱ ἱερεῖς εἶναι ἀνώτεροι κατὰ τὸ ἀξίωμα καὶ ἀπὸ αὐτὸν τὸν βασιλέα καὶ ἀνώτατον ἄρχοντα τοῦ λαοῦ. Ἀνώτεροι εἶναι οἱ ἱερεῖς ἀπὸ ὅλους, διότι ὁτιδήποτε κι ἂν εἶναι οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ στὸν κόσμο, τὰ κοσμικὰ ἀξιώματα, ἀπὸ τὸν ἱερέα καὶ τὸν πνευματικὸ θὰ λάβει τὴ συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν του, διότι δὲν ὑπάρχει ἄλλος δρόμος· αὐτὴ εἶναι ἡ Ἱερὰ Παράδοσις τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας μας».

Καὶ τώρα, λέγει ὁ ἄγγελος: «Πήγαινε νὰ βάλεις μετάνοια καὶ νὰ ζητήσεις συγχώρηση ἀπὸ τὸν πνευματικό σου ποὺ τὸν εἶδες νὰ ἁμαρτάνει καὶ παρακάλεσέ τον νὰ σὲ συγχωρήσει γιὰ τὴν κατάκριση ποὺ σὲ βάρος του ἔκαμες. Ὅσο δὲ γιὰ τὴν ἁμαρτία ποὺ ἐκεῖνος ἔκανε, ὁ Θεὸς θὰ τὸν ἐξετάσει καὶ αὐτὸς μόνο θὰ τὸν κρίνει, διότι ἐσὺ εἶδες αὐτὸν νὰ κάνει τὴν ἁμαρτία, δὲν μπορεῖς ὅμως νὰ γνωρίζεις ἂν αὐτὸς μετανόησε, ἢ τὸν τρόπο τῆς μετανοίας του. Ἔτσι ἐσὺ δὲν ἔχεις, ἐσὺ μὲν ἔχεις τὴν ἁμαρτία τῆς κατακρίσεως, ἐκεῖνος δέ, ἂν μετανοήσει θὰ τρυγήσει τοὺς καρποὺς τῆς μετανοίας καὶ τῆς διορθώσεώς του. Δὲν μποροῦμε λοιπὸν νὰ κρίνουμε κανέναν ἄνθρωπο».

Ὅταν ὁ ἄγγελος λοιπὸν τὰ εἶπε αὐτά, στὸν πιστὸ ἐκεῖνο χριστιανό, ἔγινε ἄφαντος. Ὁ δὲ χριστιανὸς σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴ τοῦ ἀγγέλου, γύρισε πίσω· πῆγε στὸν πνευματικό του, στὸν ὁποῖο διηγήθηκε ὅλα ὅσα εἶδε καὶ ἄκουσε ἀπὸ τὸν ἄγγελο Κυρίου καὶ ἔβαλε μετάνοια καὶ ὅταν εἶπε τὰ διατρέξαντα στὸν πνευματικό, ὅπως τοῦ εἶπε ὁ ἄγγελος, ὁ πνευματικὸς μὲ δάκρυα στὰ ματιὰ μετανόησε, ἔκλαψε πικρὰ καὶ ζήτησε συγχώρηση ἀπὸ τὸν Πολυέλεο, Πολυεύσπλαχνο καὶ Πανάγαθο Θεὸ καὶ διόρθωσε τὰ κακῶς διαπραττόμενα πρὸς δόξα Θεοῦ καὶ ψυχῆς σωτηρία αὐτοῦ.

Ὅταν μοῦ διηγήθηκε αὐτὰ ὁ πνευματικός μου, παπα-Νικόδημος, συνέχισε τὸν λόγο του καὶ μὲ ἀγάπη μου εἶπε: «γι᾿ αὐτὸ ἀδελφέ μου, Χαράλαμπε, (αὐτὸ ἔλαβε χώρα τὸ 1934, ποὺ δὲν ἤμουνα ἀκόμη μοναχός, καὶ μ᾿ ἔλεγε μὲ τὸ κατὰ κόσμον ὄνομά μου), δὲν ἔχουμε δικαίωμα ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι νὰ ἐξετάζουμε τὴ ζωὴ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων. Ὅπως λέει καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Σὺ τίς εἶ ὁ κρίνων, ἀλλότριον ἱκέτην;» (πρὸς Ρωμαίους ἀναφέρεται αὐτό). Πολὺ δὲ περισσότερο νὰ κρίνουμε τοὺς κληρικούς, τοὺς ἱερωμένους, τοὺς πνευματικούς, καὶ γενικὰ τοὺς ῥασοφόρους, τοὺς ὁποίους σκληρότατα δοκιμάζει ὁ Θεὸς καὶ μὲ μεγάλη πονηρία καὶ μαεστρία πολεμεῖ ὁ διάβολος, ὅπως λέει ὁ ἴδιος ὁ Θεός, μὴ κρίνετε ἵνα μὴ κριθῆτε, καὶ ἐν ᾧ κρίματι κρίνετε κριθήσετε, καὶ ἐν ᾧ μέτρω μετρεῖτε μετρηθήσετε ὑμῖν! Ἐμεῖς ὀφείλομε νὰ συγχωροῦμε τὰ σφάλματα τῶν ἄλλων καὶ νὰ μετανοοῦμε, νὰ κρίνουμε καὶ νὰ τιμωροῦμε τὸν ἑαυτό μας καὶ μόνον. Ἂν θέλουμε νὰ σωθοῦμε νὰ συγχωροῦμε τοὺς ἄλλους καὶ σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴ τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου, ποὺ λέει: ἐὰν ἀφήνετε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ Θεὸς τὰ παραπτώματα ὑμῶν, κατὰ τὸ ἄφετε καὶ ἀφεθήσεται ὑμῖν.

Ναί, ἀδελφοί μου, ἡ κατάκρισις εἶναι μεγάλη ἁμαρτία καὶ δὲν πρέπει ποτὲ νὰ ἀσχολούμεθα μὲ τὰ ἐλαττώματα καὶ μὲ τὶς παραβάσεις τῶν ἄλλων ἀνθρώπων! Δὲν ἔχουμε καμιὰ δουλειὰ ἐμεῖς. Ὁ καθένας ὅ,τι κάνει τὸ κάνει γιὰ τὸν ἑαυτό του. Ἐμεῖς ὀφείλομε μόνο ὅ,τι βλέπουμε, ὅ,τι ἀκοῦμε νὰ συγχωροῦμε καὶ νὰ ἀγαποῦμε καὶ νὰ προσπαθοῦμε νὰ τοὺς βοηθοῦμε ὅσο εἶναι δυνατόν, ἀπὸ τὴ δική μας τὴν πλευρά.

Πηγή:http://www.agiazoni.gr

Σχόλιο γιά τήν ἀναστολή ἐπί τριετίαν χειροτονιῶν νέων κληρικῶν λόγῳ οἰκονομικῆς δυσπραγίας τοῦ κράτους....

«Πρόβα τζενεράλε» μπορεῖ νὰ χαρακτηρισθεῖ ἡ ἀπαγόρευση ΔΙΟΡΙΣΜΩΝ (ὄχι χειροτονιῶν !) νέων κληρικῶν, γιὰ τὴν ὁποία μᾶς πληροφορεῖ τὸ κατωτέρω δημοσίευμα τῆς ἐφημερίδος «Ὀρθόδοξος Τύπος».
Οὐδεὶς ἔμφρων ἔχει ἐδῶ καὶ καιρὸ πλέον τὴν παραμικρὴ ἀμφιβολία ὅτι μὲ τὴν κουκούλα τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως στὴν Ἑλλάδα θὰ καλυφθοῦν ὅλα τὰ ἐπαχθῆ καὶ ἀντικοινωνικὰ καὶ ἀνθελληνικὰ καὶ ἀντιεκκλησιαστικὰ σχέδια.
Εἰδικότερα στὸ συγκεκριμένο θέμα οἱ ἰθύνοντες θὰ δοκιμάσουν -μὲ τὴν ἀναστολὴ διορισμῶν κληρικῶν- τὶς ἀντοχὲς τῆς Ἐκκλησίας, ἂν δηλαδὴ θὰ μπορέσει νὰ βρεῖ ἐναλλακτικὲς λύσεις μισθοδοσίας γιὰ νέους κληρικούς, ἂν δηλαδὴ θὰ μπορέσει μόνη της νὰ ἀνταποκριθεῖ στὴν πρόκληση (ἢ ἔμμεση ἀπειλή), ἂν δηλαδὴ θὰ άντιδράσει καὶ μὲ ποιό τρόπο.
Στὸ τέλος τῆς τριετίας θὰ συλλεχθοῦν τὰ δεδομένα, θὰ ἀξιολογηθοῦν καὶ βάσει αὐτῆς τῆς γενικῆς δοκιμῆς, τῆς πρόβας τζενεράλε, θὰ ἐφαρμοσθοῦν οἱ τελικὲς καὶ ριζικὲς ἀποφάσεις. Μὲ τὸ καλό, λοιπόν!

Πηγή: http://christianvivliografia.wordpress.com

Εἶναι ἁμαρτία ἡ ἀγάπη πρός τόν ΠΑΟΚ;

ΔΙΑΣΗΜΟΣ ΡΩΣΟΣ ΕΞΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΗΘΗΚΕ ΙΕΡΕΑΣ!

Ο διάσημος Ρώσος εξερευνητής Fiodor Konyukhov παραιτήθηκε από τις εξερευνήσεις και τα παγκόσμια ρεκόρ για να γίνει Ορθοδοξος ιερέας,αναφέρει το Ουκρανικό UNIAN.

Είναι ένας ατρόμητος εξερευνητής.Έφτασε 3 φορές στο Βόρειο Πόλο,στον Νότιο Πόλο,ενώ έχει ανεβεί και στο Έβερεστ.Έχει καταρρίψει παγκόσμια ρεκόρ διασχίζοντας τον Ατλαντικό Ωκεανό σε 46 ημέρες σε μια βάρκα με κουπιά,ενω έχει διασχίσει την Γροιλανδία σε 22 ώρες πάνω σ'ένα έλκηθρο με σκύλους.Επίσης έχει κάνει πολλές φορές τον γύρω του κόσμου με γιώτ!
Ξεκίνησε τις εξερευνήσεις του στα 15 του χρόνια όταν διέσχισε τη θάλασσα του Azov με μία βάρκα.Έχει γράψει πολλά βιβλία και έχει ζωγραφίσει πολλούς πίνακες κατά τα ταξίδια του

Όταν ρωτήθηκε γιατί ρισκάρει τόσο πολύ, απάντησε''Ο πόνος είναι ο μόνος δρόμος για να δεις το Θεό''
Κάτι σοβαρό συνέβη για να πάρει την απόφαση: ''Πολλοί οι πειρασμοί,νοιώθω την ανάγκη να προσευχηθώ περισσότερο''είπε ο Konyukhov.

Eίπε ότι πήρε αυτήν την απόφαση κατά το τελευταίο του ταξίδι στην Ανταρκτική και ότι τώρα θα προσευχεται για όσους ταξιδεύουν.Δεν είπε για ποιόν λόγο έκανε αυτήν την δραστική αλλαγή στη ζωή του
''Εργάστηκα για τη δόξα των ανθρώπων και για τη δική μου δόξα,ενώ τώρα θέλω να εργαστώ για το Θεό και την εκκλησία''είπε επίσης για να συμπληρώσει:
''Δεν υπάρχει μοναξιά σ'αυτόν τον κόσμο.Στον ωκεανό σε συντροφεύουν οι φάλαινες και τα δελφίνια,τα πουλιά πετούν στον ουρανό,ενω στον Πόλο συναντάς τις αρκούδες και τις φώκιες.Είμαι σίγουρος ότι ο Θεός και οι άγιοι είναι κάπου εκεί γύρω όταν προσεύχεσαι.Κανείς δε μπορεί να σε βοηθήσει στον απέραντο ωκεανό εκτός απ'αυτούς.

Με τη γυναίκα του και το παιδί του

Ο Konyukhov.59 ετών,νωρίτερα είχε στείλει επιστολή στον Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο με την οποία ζητούσε να γίνει ιερέας.Ο πατριάρχης του απάντησε τον περασμένο Απρίλιο και του είπε να διαλέξει επαρχία.
Εκείνος διάλεξε την επαρχία Zaporizhia της Ουκρανίας,τον τόπο δηλαδή που γεννήθηκε το 1951.

μετάφραση-www.proskynitis.blogspot.com
πηγή κειμένου-www.en.rian.ru
πηγή φώτο-www.pravmir.ru

«Τό ἄλογο τοῦ Θεοῦ» τοῦ C.V. Gheorghiu

Κάθε φορά που φαντάζομαι τον πατέρα μου, τον βλέπω με τον ζυγό γύρω από το λαιμό του, ζευγμένον με το επιτραχήλι. Τον βλέπω ζευγμένον, σαν ένα άλογο του Ιησού Χριστού. Ποδεμένον με τις πεταλωμένες μπότες του, να τρέχει από τη μια στην άλλη άκρη της ενορίας, τριάντα ορεινά χιλιόμετρα, που έπρεπε να διατρέξει δύο φορές τη μέρα μερικές φορές. Γι’ αυτό ήταν πάντα αποκαμωμένος. Έτοιμος να σωριαστεί απ’ την κούραση. Όπως κάθε ζευγμένο πλάσμα. Κι όμως δε σταματούσε ποτέ.

Ο πατέρας μου λοιπόν αναχωρούσε, χωρίς καμιά καθυστέρηση, μαζί με τον χριστιανό που ερχόταν να τον ζητήσει. Έβγαινε από το πρεσβυτέριο, πριν ακόμη ο άνθρωπος χτυπήσει την πόρτα. Διότι πάντα ήταν κάτι το επείγον: κάπου ένα ανθρώπινο πλάσμα περίμενε τον Θεό. Και ο πατέρας μου βιαζόταν. Ο πατέρας μου βάδιζε δίπλα στον άνθρωπο μέχρι την πόρτα. Βγαίνοντας απ’ τον περίβολο, τον ιερό χώρο, ο άνθρωπος που είχε έλθει να ζητήσει τον πατέρα μου ανέβαινε στο άλογο. Και ο πατέρας μου βάδιζε πίσω απ’ το άλογο.

Ένας ιερεύς ποτέ δεν ανεβαίνει στο άλογο. Αυτή είναι η παράδοση στα ορεινά μέρη μας. Ο πατέρας μου λοιπόν μεταφέροντας τον σάκο, μέσα στον οποίο βρίσκονταν το Σώμα και το Αίμα του Ιησού Χριστού, ο σταυρός και ο «ζυγός», οδοιπορούσε πίσω από τον άνθρωπο που πήγαινε καβάλα. Οδοιπορούσε ο φτωχός μου πατέρας, αν και ήταν τόσο εύθραυστος, τόσο αδύνατος, βάδιζε σαν ένα άλογο, πίσω από τον έφιππο άνθρωπο. Ακολουθώντας τις οπλές του αλόγου με τις πεταλωμένες μπότες του, χωρίς να μένει πίσω καθόλου.

Μερικές φορές, πολύ σπάνια, έλεγε σε μας τα παιδιά, χαμογελώντας:

- Είμαι το άλογο του Ιησού Χριστού. Ο Θεός καβαλικεύει πάνω μου, σαν σε άλογο….

Κι έλεγε την αλήθεια. Γιατί αυτό δεν ήταν ένα αστείο, όπως εμείς το παίρναμε, όταν ήμασταν μικροί. Ο πατέρας μου μετέφερε το Αίμα και το Σώμα του Θεού, όπως ένα άλογο μεταφέρει τον καβαλάρη του. Παντού. Μέρα και νύχτα. Ο Θεός καβαλίκευε πάνω στους ώμους του πατέρα μου, κάθε στιγμή και πήγαινε μέχρι τα βάθη των σκοτεινών δασών με τα έλατα και μέχρι τη σιωπηλή καρδιά των άγριων βουνών.

- Δεν σ’ αγαπούν οι γυιοι και οι θυγατέρες σου εν Χριστώ, έλεγα στον πατέρα μου, βλέποντάς τον τσακισμένο απ’ την κούραση. Μόλις επέστρεψες στο πρεσβυτέριο κι ήλθαν ξανά να σε φωνάξουν. Μόλις ξάπλωσες και έφτασαν. Σε ξυπνούν. Σε αναγκάζουν να βγαίνεις έξω οποιαδήποτε στιγμή, με οποιονδήποτε καιρό και σε κάνουν να περπατάς ώρες και ώρες με τα πόδια πίσω τους, ενώ εκείνοι προχωρούν καβάλα. Σε σέρνουν έξω χωρίς σταματημό, μέσα στη νύχτα, μέσα στη βροχή, μέσα στη λάσπη και το χιόνι. Οι πιστοί σου σ’ αγαπούν λιγότερο απ’ τα ζώα τους. Διότι ποτέ δε ζητούν απ’ τα κτήνη τους αυτό που ζητούν απ’ τον πατέρα τους, τον ιερέα τους. Γιατί δε σε λυπήθηκαν ποτέ; Γιατί δε σε ευσπλαχνίσθηκαν ποτέ;

- Η ευσπλαχνία ταιριάζει συνήθως στους ανθρώπους, τα ζώα, τα πράγματα, μα όχι στον «ιερέα», απάντησε ο πατέρας μου. Θα ’ταν κουτό, παράλογο και ασεβές μαζί να τον λυπούνται οι άνθρωποι. Κάθε χριστιανός χτυπώντας την πόρτα του ιερέως, χτυπά στην πραγματικότητα, την πόρτα του Θεού. Διότι ο ιερεύς είναι «αφωμοιωμένος τω υιω του Θεού» (Εβρ. ζ΄ 3). Δεν μπορεί να έλθει στη σκέψη ενός χριστιανού αυτή η ασεβής ιδέα πως ο Θεός κουράστηκε, πως ο Θεός νυστάζει, πεινάει ή του πονούν τα πόδια. Απ’ τον Θεό μπορεί κανείς να ζητάει τα πάντα οποιαδήποτε ώρα και χωρίς να χτυπά την πόρτα.

- Όμως ο ιερεύς είναι κι αυτός άνθρωπος, είπα.

- Όχι, απάντησε ο πατέρας μου. Ο ιερεύς δεν είναι άνθρωπος, αλλά η θυσία ενός ανθρώπου, που προστίθεται στη θυσία του Θεού. Κι αυτό είναι η ιερωσύνη.

Η απάντηση ήταν ωραία. Έξοχη. Κοκκίνισα απ’ την ευχαρίστηση. Αλλά πρόσθεσα:

- Ωστόσο, πρέπει να ’χεις μερικές ώρες τουλάχιστον για ανάπαυση.

- Όχι, απάντησε πατέρας μου. Ο ιερεύς δεν είναι όπως είναι κανείς γεωργός, υπάλληλος ή τεχνίτης. Δε γίνεται κανείς ιερεύς για να έχει ώρες γραφείου με διαλείμματα και μέρες αδείας. Είναι κανείς ιερεύς μόνιμα. Χωρίς διακοπή. Χωρίς ρεπό. Χωρίς καμιά ανάπαυλα. Μέρα και νύχτα. Και όπως μπορεί κανείς να απευθύνεται στον Θεό οποτεδήποτε, οποιαδήποτε ώρα της μέρας ή της νύχτας και για οποιοδήποτε αίτημα, χωρίς φόβο να τον ενοχλήσει, έτσι μπορεί να ’ρθει στο σπίτι του ιερέως οποτεδήποτε και για οποιοδήποτε λόγο. Βέβαια δεν φθάνομε στο σημείο να έχωμε ιερείς που να μην κοιμούνται, να μην τρώνε και να μην τους πονούν τα πόδια. Αλλά αυτό είναι μια ατέλεια που οφείλομε να τη δεχθούμε όπως είναι, διότι η λατρεία δεν είναι παρά μια εικόνα, μια σκιά των ουρανίων πραγματικοτήτων, όπως αποκαλύφθηκε και στον Μωυσή, όταν επρόκειτο να κατασκευάσει τη Σκηνή. Κοίταξε, του ελέχθηκε, θα φτιάξεις τα πάντα σύμφωνα με το υπόδειγμα που σου φανερώθηκε πάνω στο βουνό (Εβρ. η΄ 5).

Η ιερωσύνη, μίμηση της ιερωσύνης του Χριστού, αποκλείει τις διακοπές. Ισχύει μόνιμα και για την αιωνιότητα (Εβρ. στ΄ 7). Ούτε και ο φυσικός θάνατος του ιερέως δεν μπορεί να τη διακόψει. Και αφού η ιερωσύνη δεν μπορεί να διακοπεί με τον θάνατο, πώς θέλεις να τη διακόψει η πείνα, ο κόπος ή ο ύπνος;

- Είναι κανείς ιερεύς κι ύστερα απ’ τον θάνατο; ρώτησα την πρώτη φορά που το άκουσα αυτό.

- Είναι κανείς ιερεύς για την αιωνιότητα, Assimilatus filio dei, manet sacerdos in aeternum.-

Αφωμοιωμένος τω υιω του Θεού, μένει ιερεύς εις το διηνεκές. (Εβρ. ζ΄ 3)

Επειδή λοιπόν ο ιερεύς είναι αφωμοιωμένος με τον Θεό, δεν μπορεί να πεθάνει. Μένει ιερεύς και μέσα στο θάνατο και παρά τον θάνατο. Στην αιωνιότητα. Γι’ αυτό ακριβώς και ενταφιάζουν τον ιερέα ντυμένον με όλα τα ιερατικά του άμφια, που φορεί όταν τελεί την θεία Λειτουργία. Ο ιερεύς ενταφιάζεται με τον Σταυρό, με το Επιτραχήλι, το Φελόνι, το Στιχάρι, τα Επιμανίκια… Όλα και ολόκληρη τη στολή, όπως γίνεται για την πιο επίσημη ακολουθία. Διότι ο νεκρός ιερεύς θα πάει να λειτουργήσει στην αληθινή ουράνια Εκκλησία, με τον επίσκοπό του, τον Χριστό. Για κάθε ιερέα ο θάνατος είναι μια προαγωγή. Περνάει απ’ τη μικρή του επίγεια εκκλησία στον καθεδρικό ναό του ουρανού, για να τελεί την παγκόσμια λειτουργία γύρω απ’ τον Χριστό. Ποτέ λοιπόν δεν πρέπει να θρηνείται ο θάνατος ενός ιερέως. Διότι δεν πεθαίνει ποτέ. Ο θάνατος είναι ο προβιβασμός του.

Και επειδή ο ιερεύς μένει ιερεύς παρά τον φυσικό θάνατο, όταν τον βάζουν στον τάφο, ντυμένον με τα άμφια που φοράει για την τέλεση της Λειτουργίας, καλύπτουν το πρόσωπό του με τα ιερά Καλύμματα ή τον Αέρα, το πανί εκείνο με το οποίο καλύπτουν κατά τη λειτουργία το Άγιο Ποτήριο, που περιέχει το Σώμα και το Αίμα του Θεού. Ο Αήρ συμβολίζει τον λίθο, που έκλεινε τον τάφο του Ιησού Χριστού. Η πέτρα αυτή που έκλεισε τον τάφο του Χριστού, σφραγίζει επίσης και τον τάφο κάθε ιερέως. Διότι κάθε ιερεύς είναι αφωμοιωμένος με τον Υιό του Θεού.

Ακούγοντάς τον, άφησα τα δάκρυα να κυλήσουν πάνω στο άγιο χέρι του πατέρα μου, που έσκυψα και το φίλησα ευλαβικά. Έτσι .λοιπόν κατάλαβα γιατί ο Φραγκίσκος της Ασσίζης διηγείται πως αν συναντούσε στο δρόμο έναν άγγελο ή έναν ιερέα, να βαδίζουν ο ένας πλάι στον άλλον, θα γονάτιζε πρώρα εμπρός στον ιερέα, φιλώντας του το χέρι και μόνον ύστερα θα γονάτιζε εμπρός στον άγγελο, για να τον χαιρετίσει. Διότι οι άγγελοι είναι κατώτεροι απ’ τους ιερείς σε τούτο, στο ότι δεν μπορούν να μεταμορφώσουν το ψωμί και το κρασί σε σάρκα και αίμα του Θεού. Τα χέρια όμως του ιερέως το μπορούν….

Παρά την ασύγκριτη ευτυχία να είναι υπηρέτης στον ουρανό, ο πατέρας μου ζούσε την επίγεια ζωή του μέσα σε αφάνταστη σκληρότητα και οδύνη. Κάθε χρόνο ο πατέρας μου γινόταν πιο αδύνατος. Πιο άσαρκος. Πιο άυλος. Στα τριάντα του χρόνια τα μαλλιά του πατέρα μου είχαν ασπρίσει. Στα τριάντα χρόνια ο πατέρας μου είχε γεράσει. Τα δόντια του έπεφταν. Εξ αιτίας της αθλιότητας, εξ αιτίας του υποσιτισμού, εξ αιτίας του κόπου και του μόχθου.

Αντίθετα όμως το βλέμμα του γινόταν κάθε χρόνο πιο όμορφο, πιο φωτεινό, πιο ακτινοβόλο και τόσο έντονο ώστε το κεφάλι του έμοιαζε να φωτίζεται μ’ ένα φωτοστέφανο. Παρακολουθούσα ένα ασυνήθιστο γεγονός: όταν ο πατέρας μου παρατηρούσε κάτι τι, το φώτιζε με το βλέμμα του, σαν με κάποιους μυστικούς προβολείς. Βλέποντας αυτό ένοιωσα για πρώτη φορά το γεγονός ότι οι άγιοι, παρατηρώντας τον κόσμο, τον φωτίζουν και τον αγιάζουν.

- Τι κοιτάζεις, ρώτησε ο πατέρας μου, βλέποντάς με βυθισμένον στις σκέψεις.

- Είσαι φωτεινός σαν μια εικόνα, του είπα, κοκκινίζοντας.

Ο πατέρας μου γέλασε. Δεν ήταν ούτε υπερήφανος ούτε ταπεινός. Για να ’σαι υπερήφανος ή ταπεινός πρέπει πρώτα να ’σαι ένα γήινο πλάσμα. Και εκείνος ήταν όλο και λιγότερο γήινος. Γέλασε γιατί η φωνή μου έφθασε στα αυτιά του κι αυτό τον είχε ευχαριστήσει. Ο πατέρας μου σπάνια γελούσε. Όταν κανείς είναι κουρασμένος δεν μπορεί να γελάσει. Μα τώρα είχε χαμογελάσει. Κι’ όταν ο πατέρας μου χαμογελούσε έβλεπε κανείς πως είχε χάσει σχεδόν όλα του τα δόντια. Η καρδιά μου σφιγγόταν. Λυπόμουνα τόσο πολύ για την αθλιότητά του που μόλις μπορούσα να κρατήσω τα δάκρυά μου. Και έλεγα πως αν ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός αποφάσιζε μια μέρα να προσφέρει στον ιερέα του, που ήταν και άλογό του μαζί, τον π. Κωνσταντίνο Gheorghiu, που υπέφερε σ’ όλη του τη ζωή απ’ την πείνα, την δυνατότητα να έχει ξαφνικά ψωμί πάνω στο τραπέζι του, ο προλετάριος πατέρας, ο σεβαστός μου πατέρας θα συνέχιζε - παρά το θαύμα- να πεινάει, όπως και στο παρελθόν. Διότι κι αν είχε κάτι δε θα μπορούσε να το φάει, γιατί δεν είχε πια δόντια… Και ούτε σκέψη πως θα μπορούσε να βάλει ξένα. Ήμαστε τόσο φτωχοί που ούτε στο όνειρό μας δεν θα τολμούσαμε να πάμε στον οδοντογιατρό.

 Πηγή:http://www.im-glyfadas.gr

---

π . Χριστόδουλος Μούγιας, «Έγινα παπάς για να ζω για το Χριστό»

Ο ιερέας που τιμωρήθηκε γιατί εξέφρασε την αντίθεση του στο διάλογο με τους Παπικούς.«Δεν διαφωνώ με το διάλογο, διαφωνώ με το διάλογο για χάρη του διαλόγου».

ΙΕΡΕΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΜΟΥΓΙΑΣ
Ο επαναστάτης ιερέας σε σύγκρουση με τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο

Ο ιερέας Αλεθρικού Χριστόδουλος Μούγιας έδιωξε από την εκκλησία του τους πολιτικούς όλων των κομμάτων, γιατί η πολιτική «είναι ξένη προς το πνεύμα της Ορθοδοξίας».

ΠΑΤΗΡ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ

Εμένα η πίστη μου δεν παζαρεύεται ούτε βγαίνει αλαούνα αλατρέ.

Την εναντίωσή του στις εκφωνήσεις επικηδείων από πολιτικά πρόσωπα μέσα στην εκκλησία του, τον ιερό ναό Αγίου Επιφανίου στο χωριό Αλεθρικό Λάρνακας, επιβεβαίωσε χθες στη «Σ» ο ιερέας της κοινότητας Χριστόδουλος Μούγιας. Τη θέση του υιοθέτησαν τα υπόλοιπα μέλη της Εκκλησιαστικής Επιτροπής με σχετική απόφαση που πήραν τον περασμένο Σεπτέμβρη.
Ο 60χρονος ιερέας που τολμά να τα βάζει με το πολιτικό και κομματικό κατεστημένο, βρίσκεται σε πορεία σύγκρουσης και με τον Αρχιεπίσκοπο, αφού είναι ένας από τους λιγοστούς ιερωμένους που εξέφρασαν αντίθεση στο διάλογο με τους Ρωμαιοκαθολικούς και μάλιστα φαίνεται ότι τιμωρήθηκε, αφού δεν έλαβε ακόμα το μισθό του από την Αρχιεπισκοπή. «Δεν έγινα παπάς για να ζω από τον Χριστό, έγινα παπάς για να ζω για το Χριστό», μας είπε χθες στη διάρκεια συνομιλίας μας στο σπίτι του, στο Αλεθρικό, και πρόσθεσε: «Μπορεί να είμαστε μειοψηφία, μπορεί να είμαστε για κάποιους τρελοί, αλλά αν οι άγιοι μάρτυρες Πατέρες μας δεν σκέφτονταν όπως σκέφτονταν, δεν θα είχαμε σήμερα Ορθοδοξία. Εκείνους τους κρέμαζαν και τους σκότωναν, αλλά επέμεναν να αγωνίζονται για την πίστη τους. Γιατί λοιπόν εγώ να φοβηθώ ότι μου έκοψε το μισθό ο Αρχιεπίσκοπος ή ότι θα με παύσει; Μακάρι να είναι καλά»…

Ο πατήρ Χριστόδουλος μάς είπε ότι το αποκορύφωμα για την απόφασή του να απαγορεύσει την εκφώνηση επικήδειων από πολιτικούς στην εκκλησία του ήταν περιστατικό που έγινε στη διάρκεια κηδείας στο Αλεθρικό πριν από μερικούς μήνες και που αφορούσε το βουλευτή του ΔΗΣΥ Αμμοχώστου Γιώργο Γεωργίου.

«Παρουσιάστηκε ο βουλευτής και πήγε και μπήκε στο ψαλτήρι χωρίς να ρωτήσει κανένα», μας είπε ο πατήρ Χριστόδουλος, και συνέχισε: «Πήγα κοντά του και του είπα χαμηλόφωνα ότι δεν δέχομαι επικήδειους μέσα στην εκκλησία από πολιτικά άτομα. Μου είπε «δεν θα μου πεις εσύ τι θα κάνω εγώ», οπότε αποχώρησα και άρχισε να μιλά πριν τελειώσω τη λειτουργία. Τότε, του έκλεισα τα μικρόφωνα, αλλά αυτός συνέχισε να μιλά. Έθεσα το θέμα στην Εκκλησιαστική Επιτροπή που αποφάσισε σε συνεδρία της το Σεπτέμβρη ότι δεν θα επιτρέπονται σε πολιτικά πρόσωπα να εκφωνούν επικήδειους στο χώρο της εκκλησίας.
Αυτό το φαινόμενο της ανάμειξης κομμάτων στους επικήδειους παρουσιάστηκε τελευταία. Έρχεται κάποιος βουλευτής ξένος προς την κοινότητα που δεν ξέρει καν τον πεθαμένο, να μιλήσει για τον πεθαμένο, να μου πει εμένα του ντόπιου ποιος είναι ο συγχωριανός μου και καμιά φορά λέει και γελοία πράγματα. Με ενοχλεί ως ιερέα να έρχονται άτομα που συχνά δεν σέβονται καν τον χώρο ως ιερό, δεν βάζουν το σταυρό τους μπαίνοντας, δεν ανάβουν ένα κερί, δεν προσκυνούν καν.

Μπαίνουν στην εκκλησία λες και μπαίνουν σε λέσχη ή σε καφενείο, ζητούν και πρωτοκαθεδρίες, αλλά όλα αυτά είναι ξένα για την εκκλησία, η εκκλησία δεν προσφέρεται για τον κύριο τάδε, η εκκλησία είναι ισοτιμία. Δεν μπορώ λοιπόν να ανεχτώ κάποιον που δεν έχει καμιά σχέση με την εκκλησία, δεν εκκλησιάζεται καν και έρχεται αυθαίρετα και να θέλει να μιλήσει. Με ποιο δικαίωμα; Επειδή είναι βουλευτής ή στέλεχος κόμματος; Για μένα αυτό είναι απαράδεκτο, ξένο προς το πνεύμα της Ορθοδοξίας και δεν το δέχομαι στη δική μου εκκλησία.

Ο Μητροπολίτης Πάφου

-Εναντιώθηκες και στο διάλογο με τους Ρωμαιοκαθολικούς, έτσι δεν είναι;
-Λαθεμένη έκφραση. Δεν διαφωνώ με το διάλογο, διαφωνώ με το διάλογο για χάρη του διαλόγου. Οι δικοί μας έρχονται και συμπροσεύχονται μαζί με τους Ρωμαιοκαθολικούς, οι οποίοι ουσιαστικά δεν έχουν ιεροσύνη, έχουν αποκοπεί από τον κρίκο μετάδοσης ιεροσύνης από το 1054 που ο Πάπας έκανε δική του Εκκλησία, για να καταστήσει τον εαυτό του Πρώτο επί της γης μετά το Θεό. Όμως εμείς οι Ορθόδοξοι έχουμε το Χριστό ως αρχηγό, κρίνουμε τους πάντες, από τους ιερείς έως και τον Αρχιεπίσκοπο και τον Πατριάρχη. Δεν είναι τυχαίο που πολλοί Ρωμαιοκαθολικοί επιστρέφουν στην Ορθοδοξία κι ένας από αυτούς είναι ο κ. Λαυρέντιος ντε Τζιόρτζιο που ήταν μαζί μας στην Πάφο, όταν έγινε το Συνέδριο με τους Ρωμαιοκαθολικούς - τον κ. ντε Τζιόρτζιο τον αποκάλεσε άστοχα ο Άγιος Πάφου «γενίτσαρο». Κατά την ταπεινή μου γνώμη έπρεπε να απολογηθεί ο Μητροπολίτης Πάφου γι' αυτήν την άστοχη έκφραση.

«Θα μας ξεγελάσουν»

-Πώς θα πρέπει να διευθετηθούν οι διαφορές με τους Καθολικούς;
-Αν επιστρέψει ο Πάπας εκεί που ήταν προηγουμένως, πριν αποσχισθεί από την Ορθόδοξη Εκκλησία, πριν αλλοιώσει το Τριαδικό Δόγμα, πριν μειώσει το Πανάγιο Πνεύμα, πριν βάλει το Αλάθητο και τα Συγχωροχάρτια και αν αποβάλει όλες τις καινοδοξίες που έβαλε μέσα στην Πίστη, είναι ευπρόσδεκτος από πλευράς Ορθόδοξης Εκκλησίας. Αλλά τι γίνεται; Ο Πάπας είναι Πολιτειακό καθεστώς, είναι κράτος, επηρεάζει πολλά και πολλούς και πιστεύω θέλει να μας εκμεταλλευτεί λόγω του πολιτικού μας προβλήματος στην Κύπρο. Πιθανόν οι Ρωμαιοκαθολικοί υπόσχονται στους δικούς μας ιεράρχες ότι δήθεν θα μας βοηθήσουν, ενώ θα μας ξεγελάσουν πάλι όπως έκαναν πριν το 1453. Άρα το να γίνει διάλογος με την έννοια να επιστρέψουν πίσω στην Ορθοδοξία, ναι, θα τον υποστήριζα. Αλλά το να γίνεται διάλογος με βάση πόσες από τις καινοτομίες του Πάπα αποδεχόμαστε, αυτό το απορρίπτω.

-Με τους Τούρκους κάνουμε διάλογο, γιατί όχι με τους άλλους Χριστιανούς;
-Είναι καλό να μιλάς με τον κάθε άνθρωπο επί της γης. Αλλά αν βλέπω εκ των προτέρων ότι ο διάλογος δεν οδηγεί πουθενά και θα σκανδαλίσω τους δικούς μου, γιατί να προχωρήσω;

Πενία τέχνας κατεργάζεται…

Ο πατήρ Χριστόδουλος είναι ιερέας από 23 χρονών και υπηρετεί συνεχώς στο Αλεθρικό. Έχει έξι παιδιά, με το μικρότερο 19 χρονών να φοιτά στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και το μεγαλύτερο 34 χρονών. Χήρεψε πριν από 19 χρόνια όταν το μικρότερο παιδί του ήταν 16 μηνών και το μεγαλύτερο 16 χρονών και ουσιαστικά τα μεγάλωσε μόνος του. Πριν γίνει ιερέας ήταν μηχανικός αυτοκινήτων, ενώ ταυτόχρονα με την ιεροσύνη, δούλεψε εργάτης οικοδομών, κτίστης και μεροκαματιάρης πρώτα σε ξένη γη και τα τελευταία χρόνια γεωργός σε δική του γη. «Πενία τέχνας κατεργάζεται», μας είπε όταν παρατηρήσαμε ότι είναι πολυτεχνίτης.

-Τι είναι για σένα η ιεροσύνη;
-Όπως ήταν παραμένει το όραμα... Αν μου επέτρεπε ο Θεός να ξαναγεννιόμουν, πάλι παπάς θα ζητούσα να γίνω.

-Έστω κι αν στερήθηκες πολλά;
-Στερήθηκα υλικά πράγματα, όχι πνευματικά.

-Τι κάνεις τις ελεύθερες ώρες σου;
-Δεν έχω ελεύθερες ώρες. Άνκαι έχω προβλήματα υγείας, συνεχίζω να ασχολούμαι με τη γη, με καμιά δεκαπενταριά σκάλες γης που έχω.

«Πότε κομμουνιστής και πότε φασίστας»

«Στα χωριά μας πριν από το ΄74 υπήρχε διχασμός και η κάθε παράταξη ήθελε τον ιερέα «δικό» της και έτσι κάθε πλευρά με διεκδικούσε να με κάνει δικό της. Αν και τότε ήμουν ένα άπειρο παιδί 22 χρονών, έβλεπα ότι η κάθε πλευρά ήθελε να με εκμεταλλευτεί κι έτσι έμεινα αμέτοχος στα πολιτικά. Τους έλεγα και τότε και τώρα ότι όλα τα κόμματα είναι κάτω από το πετραχήλι του παπά, φτάνει να είναι χριστιανοί. Ο παπάς πρέπει να είναι υπεράνω κομμάτων. Το ότι δεν ήμουν με κανένα κόμμα ή παράταξη, μου στοίχισε. Όταν με χειροτόνησαν ιερέα, οι μισοί έφυγαν από την εκκλησία, διότι μίλησε ο τότε Μητροπολίτης Κιτίου Άνθιμος εναντίον του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Αποφάσισα από τότε να μην μπλεχτώ με τα κόμματα και τις παρατάξεις. Να μην ξεχνούμε ότι άφησα μια δουλειά με 75 λίρες τη βδομάδα, στην κατασκευή του λιμανιού Λάρνακας και έγινα παπάς για πεντέμισι λίρες. Το χαρακτηριστικό είναι ότι πριν από το πραξικόπημα όποτε επικρατούσε η μια πλευρά και με ήθελε μαζί της ως ιερέα και δεν ακολουθούσα, κατηγορούμουν ότι ήμουν κομμουνιστής. Όταν υπερτερούσε η άλλη πλευρά και αρνούμουν και σε αυτούς να ακολουθήσω, κατηγορούμουν ότι ήμουν φασίστας. Μου έβαλαν κατά καιρούς πολλές ταμπέλες. Πρόσφατα ο Αρχιεπίσκοπος είπε ότι είμαστε για το φρενοκομείο. Αν έχει συνταγή χαπιών για να ξεπεράσουμε το φρενοκομείο, ας μας δώσει. Με στενοχωρεί η διαμάχη μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας. Αλλά περιμένω να πάρουν θέση οι Ιεράρχες μας. Όχι για διάφορους λόγους να παζαρεύουμε το Χριστό στα ξενοδοχεία της Πάφου. Δεν το δέχομαι. Εμένα η πίστη μου δεν παζαρεύεται ούτε βγαίνει αλαούνα αλατρέ».

Η εκδοχή του Γιώργου Γεωργίου

Γιώργος Γεωργίου βουλευτής ΔΗΣΥ Αμμοχώστου: «Ο πραγματικός λόγος για τον οποίο ο πατήρ Χριστόδουλος τα έβαλε μαζί μου και με τους βουλευτές Αμμοχώστου όλων των κομμάτων, ήταν γιατί οι βουλευτές Αμμοχώστου όλων των κομμάτων ήταν υπέρμαχοι του δίκαιου αιτήματος του Κοινοτικού Συμβουλίου και της Εκκλησιαστικής Επιτροπής Κιβισιλίου να έχουν την αποκλειστική διαχείριση της εκκλησίας της Παναγίας στο Κιβισίλι.
Η αντίδρασή του εναντίον των πολιτικών είναι λοιπόν προσχηματική. Τα έχει με τους πολιτικούς, όχι για τους λόγους που σας είπε. Το Κιβισίλι που είναι γειτονική προς το Αλεθρικό κοινότητα, κατοικείται από πρόσφυγες που προέρχονται από την επαρχία Αμμοχώστου.
Και παρά το ότι έχουν δικό τους ιερέα, τη διαχείριση της εκκλησίας τους την είχε ο ιερέας του Αλεθρικού. Διαμηνούσαν λοιπόν στους βουλευτές ότι είναι άξιοι και ικανοί να διαχειριστούν την εκκλησία τους, πράγμα που φαίνεται εξόργισε τον παπά του Αλεθρικού.
Μια βδομάδα πριν από το επεισόδιο στην κηδεία του φίλου μου Παύλου Χρυσάνθου, η Ιερά Σύνοδος πήρε απόφαση ότι έχει δίκαιο το Κιβισίλι κι έδωσε εντολές να σταματήσει η εμπλοκή του Αλεθρικού.
Ο παπα-Χριστόδουλος αντέδρασε, έβρισε την Ιερά Σύνοδο και κηρύχθηκε σε αργία. Να αναφέρω ότι ο μακαρίτης Παύλος Χρυσάνθου ήταν οικογενειακός φίλος, δεν ήταν κομματικό στέλεχος και δεν είχα πρόθεση να κάνω κομματική ομιλία στην κηδεία του. Έτσι κι αλλιώς είναι η οικογένειά του που μου ζήτησε να πω τον επικήδειο. Ενώ λοιπόν ετοιμαζόμουν να μιλήσω μέσα στην εκκλησία, ο πατήρ Χριστόδουλος έτρεξε κοντά μου και μου είπε να μη μιλήσω.
Τον ρώτησα «γιατί» και μου είπε ότι τα κόμματα δεν μιλούν στην εκκλησία του. Του απάντησα ότι δεν θα μιλήσω ως κόμμα, αλλά ως φίλος του Παύλο, αλλά αυτός επέμενε και όταν άρχισα να μιλώ, πήγε τρέχοντας κι έκλεισε τα μικρόφωνα. Εγώ συνέχισα κι έκανα χωρίς μικρόφωνα τον επικήδειο. Πρέπει να σημειώσω ότι το εκκλησίασμα αντέδρασαν έντονα εναντίον αυτής της αχαρακτήριστης συμπεριφοράς του ιερέα».

http://aktines.blogspot.com/2009/11/blog-post_2767.html

"Ο αναρχικός ... με τα δικηροτρίκηρα"

"Κάθε φορά που συναντούσα κάποιον από την οικογένεια του Νίκου , ζητούσα νέα του .

Είχα την περιέργεια να δω μέχρι που μπορεί να φτάσει η αντοχή ενός τόσο δυνατού μυαλού σαν του Νίκου…

-Τελείωσε την Φυσική με άριστα …Τώρα σπουδάζει Αστροφυσική στην Αμερική . Έχει υποτροφία του Χάρβαρντ!!

Ύστερα από καιρό συναντώ τη θεία του . Άρχισα πάλι τις ερωτήσεις για τον Νίκο.

-Πήρε το πτυχίο της Κοινωνιολογίας και της Ιατρικής .Όλα αυτά με τα «Μάστερ» τους !! Τα μεγαλύτερα Πανεπιστήμια της Αμερικής ζητούν την συνεργασία του και οι πιο ξακουστές φαρμακοβιομηχανίες της Ελβετίας τον θέλουν για στέλεχος με όποιους όρους θέλει αυτός !!!

-Αυτός τι λέει;

-Αυτός θα γυρίσει στην Ελλάδα! Παίρνει ακόμα ένα πτυχίο και έρχεται .

-Κι άλλο πτυχίο;

-Λέει πως χωρίς αυτό το πτυχίο , όλα τα άλλα δεν αξίζουν τίποτα …Με το πτυχίο αυτό βρήκε τον δρόμο του . Το παίρνει στην Βοστώνη με δύο «Μάστερ» . Είναι ξέρεις το πτυχίο της Θεολογίας .

-Της Θεολογίας; Και τι σχέση έχει με όλα τα άλλα ;

-Πού να ακούσεις και τα παρακάτω …Σκέπτεται την ιερωσύνη και μάλιστα την Ασκητική !!!

-Ε , αυτός παιδί μου παραείναι Αναρχικός !!! Να έχεις δώσει τόσα χρόνια σε σπουδές και Επιστήμες ,να σε ζητούν τα καλλίτερα Πανεπιστήμια , να μπορείς να ζήσεις σαν άρχοντας στην Ελβετία και συ να σκέπτεσαι ασκητική ζωή και Άγιον όρος είναι ή δεν είναι αναρχία ; Είσαι ή δεν είσαι αναρχικός ;




Μάθαμε ότι η πρώτη χειροτονία θα γινόταν στην Κόνιτσα από τον Σεβαστιανό .όλες οι Αμερικανικές εφημερίδες έγραφαν : Ο καινούριος Αϊνστάιν γίνεται μοναχός…Πολλοί φίλοι του , συμφοιτητές του , πιστοί και άπιστοι , πολλοί μαρξιστές διέσχισαν τον Ωκεανό και πήγαν στην Κόνιτσα να παραβρεθούν στην Χειροτονία του. Σε διακόσια πενήντα άτομα , έστρωσε η μητρόπολη το Σαρακοστιανό τραπέζι …


23 Αυγούστου , παραμονή της γιορτής του Κοσμά του Αιτωλού βρέθηκα στην Κόνιτσα .Δεν είπα σε κανέναν τίποτα , δεν παρουσιάστηκα πουθενά .Ήθελα να δω αυτόν τον Αναρχικό την ώρα της Λατρείας .Ανέβηκα στον γυναικωνίτη και έπιασα μια καλή θέση . Νάτος ο πατήρ Νικόλαος ο Διάκονος ετοιμάζεται .Πρώτα φοράει το στιχάριο «έστη η χάρις του Θεού εν αυτώ». Μέσα σε αυτό λες και χώρεσαν όλες οι ψυχές που θα πλησίαζε με τις επιστήμες του . Πολλή ώρα πριν τα φορέσει , βλέπει τα επιμάνικα. Σκέπτεται φαίνεται πως με αυτά είναι αιχμάλωτος Χριστού .

Σε λίγο παίρνει το οράριο . Το πρόσωπό του λάμπει καθώς το φορά .Υψώνοντάς το καλεί τους πιστούς σε προσευχή .Χαμογελά που και που .Ίσως να σκέπτεται πως για αυτά τα άμφια πέταξε τόσες επιστήμες .Βλέπεις τόση ικανοποίηση στο πρόσωπό του με τις ευχές , που εκφωνεί .Πόσο γλυκά ακούγονται τα ειρηνικά !!Με πόση περηφάνεια κρατάει το θυμιατό και με πόση στοργή αγκαλιάζει όλο το εκκλησίασμα !!

Μα όταν τον είδα να πλησιάζει τον Μητροπολίτη με τα δικηροτρίκηρα στο ένα τα δύο και στο άλλο τα τρία αναμμένα κεριά , παρά λίγο να φωνάξω δυνατά :Να τα καλέ τα πέντε πτυχία του !!!Να τα ολόφωτα ,δυνατά ,πανίσχυρα .Πέντε ολόφωτες λαμπάδες : Φυσική , Αστροφυσική , Κοινωνιολογία ,Ιατρική , Θεολογία , φώτισαν την Εκκλησιά ολόκληρη .

Τι να τις κάνει τις έδρες στα Πανεπιστήμια ,όταν του δώσανε την καλλίτερη έδρα :την Ωραία Πύλη; Εδώ εύχεται για την Ειρήνη του κόσμου , για την Σωτηρία των ψυχών μας , ζει μέσα στον όμορφο και ανεπανάληπτο κόσμο της Θείας Λειτουργίας , εύχεται για γήινα και ουράνια σαν ..Υπουργός του Θεού , και γω ζητώ τα Μάστερ!!

Αυτός ζώσθηκε το οράριο σαν τα φτερά του Αγγέλου και πλησιάζει τον Θρόνο του Θεού .Αυτός μεταδίδει σώμα και αίμα Χριστού και γω ζητώ ιατρεία και νυστέρια και φάρμακα ; Ντρέπομαι για τις συγκρίσεις που βρήκα να κάνω . ‘Ήμαρτον , Κύριε .Να είχαμε κι άλλους τέτοιους αναρχικούς !!!!



Πέρασαν τα χρόνια …..Πρίν λίγες ημέρες σε μια κηδεία , συναντώ την μητέρα του , την Κυρία Χατζηνικολάου .Την πλησιάζω με χαρά και ανοίγω μαζί της συζήτηση .

-Πέστε μου από πότε προετοιμάζετε έναν πατέρα Νικόλαο ;

-Από τότε που τον ένοιωσα να σκιρτάει στα σωθικά μου , στα σπλάχνα μου λαχτάρισα να τον δω ιερέα!!! Κι όταν αυτός γυρνούσε σχολές και πολιτείες και μάζευε πτυχία ,εγώ γονάτιζα και έλεγα : Δεν γίνεται Θεέ μου να μην με άκουσες … «Πολλά ισχύει δέησις μητρός» δεν είπες ; Και πράγματι με άκουσε !!!! Τον είδα μπροστά στην Αγία Τράπεζα …

Να λοιπόν πως βγαίνουν οι άγιοι ιερείς της εκκλησίας μας .Αν εκείνος με συγκίνησε μια φορά , η μητέρα του με συγκίνησε δέκα .Σκέφτηκα να μπορούσαμε όλες οι μανάδες να λέγαμε «Άρατε πύλας οι άρχοντες ημών και επάρθητε πύλαι και εισελεύσονται οι παίδες ημών εις το θυσιαστήριον του Κυρίου , εις τας Αγίας Τράπεζας των εκκλησιών μας»

Αχ η δέηση των μητέρων !!!"


Της Φανής Θεοδωρίδου από το περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»
Διαδίκτυο:http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/