Τὸ Μπαλουκλὶ (ποίημα) / Βιζυηνός Γεώργιος

Σαράντα μέρες πολεμᾶ ὁ Μωχαμὲτ νὰ πάρη

τὴν Πόλη τὴν μεγάλη.



Σαράντα μέρες ἔκαμεν ὁ 'γούμενος τὸ ψάρι

στὰ χείλη του νὰ βάλη.



Ἀπ' τὲς σαράντα κι ὕστερα, πεθύμησε νὰ φάγη

τηγανισμένο ψάρι.



– Ἂν μᾶς φυλάγ' ἡ Παναγιὰ καθὼς μᾶς ἐφυλάγει,

τὴν Πόλη ποιὸς θὰ πάρη;



Ρίχτει τὰ δίχτυα στὸν γιαλό, τρία ψαράκια πιάνει,

– Θεὸς νὰ τὰ βλογήση!



Τὸ λάδι βάλλει στὴν φωτιὰ μὲς στ' ἀργυρὸ τηγάνι,

γιὰ νὰ τὰ τηγανίση.



Τὰ τηγανίζ' ἀπὸ τὴν μιὰ, καὶ πὰ' νὰ τὰ γυρίση

κι ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος.



Ὁ παραγιὸς του βιαστικὰ πετᾶ νὰ τοῦ μιλήση,

καὶ τὰ ’χασεν ὁ γέρος!



– Μὴν τηγανίζης, γέροντα, καὶ μόσχισε τὸ ψάρι

στὴν Πόλη τὴν μεγάλη!



Τὴν Πόλη τὴν ἐξακουστὴ οἱ Τοῦρκοι ἔχουν πάρει,

μᾶς κόβουν τὸ κεφάλι!



– Στὴν Πόλη Τούρκου δὲν πατοῦν κι Ἀγαρηνοῦ ποδάρια!

Μὲ φαίνεται σὰν ψεύμα!



Μ' ἂν εἶν' ἀλήθεια τὸ κακό, νὰ σηκωθοῦν τὰ ψάρια

νὰ πέσουν μὲς στὸ ρεῦμα!



Ἀκὸμ' ὁ λόγος βάσταγε, τὰ ψάρι' ἀπ' τὸ τηγάνι,

τὴν μιὰ μεριὰ ψημένα,



πηδήξανε κι ἐπέσανε στῆς λίμνης τὴν λεκάνη,

γερά, ζωντανεμένα.



Ἀκὸμ' ὥς τώρα πλέουνε, κόκκιν' ἀπὸ τὸ μέρος,

ὅπου τὰ εἶχε ψήσει.

Πηγή:http://www.agiazoni.gr

Ὕμνος στὸν ἅγιο Συμεὼν τὸν Θεοδόχο/ Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος)

Ὅταν ὁ χειμώνας συνάντησε τὴν ἄνοιξη

ὁ πρεσβύτης Συμεὼν εὐτύχησε:

Συνάντησε τὸν Ἕναν, τὸν πολυαναμενόμενο,

Αὐτὸν γιὰ τὸν ὁποῖον οἱ προφῆτες προφήτευσαν,

Τὴν Κιβωτὸ ὅλων τῶν οὐρανίων θησαυρῶν,

Τὸν εἶδαν τὰ μάτια τοῦ Συμεών, ὡς βρέφος ἀρτιγέννητο.

Ὁ Συμεὼν τότε προφήτευσε καὶ εἶπε:

«Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλον σου, Δέσποτα·

Ἰδοὺ Αὐτὸς κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν».

Ἔτσι μίλησε τὸ πνεῦμα-

ἡ προφητεία τοῦ δίκαιου πρεσβύτη ἐκπληρώθηκε:

Ὁ Ἰησοῦς ἔγινε τὸ μέτρο καὶ ὁ κανόνας,

ἡ πηγὴ τῆς εὐτυχίας, τῆς εἰρήνης καὶ τῆς χαρᾶς,

ἀλλὰ καὶ σημεῖον ἀντιλεγόμενον: ὁ στόχος

ἀντιπαλοτήτων καὶ φιλονικιῶν.

Ἄλλον ἄνθρωπο ἀνιστᾶ καὶ ἄλλον ἀνατρέπει Ἐκεῖνος.

Τὸν Παράδεισο καὶ τὸν Ἅδη Ἐκεῖνος ἀνοίγει στοὺς ἀνθρώπους.

Ἄς ἐπιλέξει ὁ καθένας ὅ,τι λέει ἡ καρδιά του.

Στὸν Παράδεισο μὲ τὸν Χριστό!

Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐπιθυμία τῆς καρδιᾶς μας.



  Πηγή: ῾Αγία Ζώνη

Στό λιμάνι (ποίημα)

Στό λιμάνι

καθώς περπατᾶς

καί μετρᾶς

χωρίς νά σοῦ βγαίνει

ἡ σοῦμα

ἄκουσε τῶν κυμάτων

τή φωνή

στόν παγωμένο ἀέρα

τή δροσιά τῆς ἀλήθειας.

Δροσίσου λιγάκι

ἀπό τίς δροσοσταλίδες της

κι ἄφησε

μιά χαραμάδα, ἔστω

ἐπικοινωνίας

Τί ὡραῖα πού μυρίζει

τό ξεψυχισμένο Φθινόπωρο!

Πόσο περιμένω τό ξεροβόρι

πού θά διώξει τή σκόνη

ἀπό τά βρώμικα πρόσωπά μας!

Κάποιο σκυλάκι μετά τῆς κυρίας του

Ρυπαίνει τό πεζοδρόμιο.

Κάποιοι ἀλῆτες βρωμίζουν τόν ἀέρα.

Τά λόγια ὅμως τά ρηχά

τῶν ματαιόδοξων,

βρωμίζουν

τίς ἀνθρώπινες σχέσεις.

᾿Ελάσσων (25-11-2010)

Στήν ἡσυχία / ᾿Ελευθερίου Μάϊνα (ποίημα)

Νύχτα ἥσυχη στή γωνιά τοῦ Ναοῦ

ὁ πατήρ ῾Ησύχιος προσεύχεται.

Νήπιο σκιρτᾶ στήν ἀγκαλιά του

κι ἀναπαύεται ὁ λαός τοῦ Θεοῦ.

᾿Ανεμότρεμοι στό φῶς τοῦ καντηλιοῦ

ἄγγελοι προβάλλουν, τόν κρυφοκοιτοῦν, 

καί μοῦ γνέφουν: ἔλα νά δές στά χείλη του

ἡ καρδιά προφέρει τώρα τ᾿ ὄνομά σου.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΝΤΩΝΥΜΙΕΣ /ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ (ποίημα)

Λέμε ἐμεῖς κι ἐννοούμε ἐγώ
λέμε ἐσύ κι ἐννοοῦμε πάλι ἐγώ
λέμε αὐτός κι ἐννοοῦμε πάλι ἐγώ.
Στήν οὐσία μόνο μέ τό ἐγώ
μποροῦμε νά ἐννοήσουμε
κάποιον ἄλλο.

 

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ «ΑΝΤΙΚΡΙΣΤΟΙ ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ»

῾Η Σκήτη ! (ποίημα)

...

.

Μια σκήτη θέλησα κι´ εγώ

.
μες τη ψυχή να κτίσω

.κι´ Εσέ Θεέ μου μυστικά ,

.
εκεί να συναντήσω .

.

..Νάρθεις σαν αύρα μυστική

.Θεέ να κατοικήσης

.και στην ψυχή παντοτεινά

.κι´ αιώνια να ζήσεις !

.

Να μου χαρίζεις Ιησού

πραότητα κι΄ αγάπη

και στης ψυχής να κυβερνάς

Χριστέ μου το παλάτι .

.

.

Κι΄ εγώ Θεέ σιωπηλά ,

.

να σε δοξολογήσω

.

και με τα χείλη της καρδιάς

.

Εσένα να υμνήσω !

.

Διαβάτης

.

.

Κειό τό παιδάκι

«῎Αφετε τὰ παιδία ἐλθεῖν πρός με καί μή κωλύετε αὐτά»

(᾿Ιησοῦς Χριστός)

Κειό τό παιδάκι

στό φερετράκι

πῶς νά τό λένε

καί γιατί κλαῖνε

τά παιδάκια

πού παράμερα παίζουν

γιατί θλιμμένα κι ἀπορημένα

ρωτοῦν νά μάθουν

τά ἀγγελάκια

τοῦ οὐρανοῦ τά παιδάκια

πού τραγουδᾶνε ὁλημερίς

γλυκά τραγούδια  στόν Ποιητή.

Στήν ἁρμονία τοῦ οὐρανοῦ,

στήν ἡσυχία,

τώρα κοιμᾶται,  

κειό τό παιδάκι

στό φερετράκι.

16-9-2010

᾿Ελάσσων

Στὴν Παναγία τὴν Κουνίστρα /Παπαδιαμάντης Ἀλέξανδρος

Εἰς ὅλην τὴν Χριστιανοσύνη

μία εἶναι μόνη Παναγία ἁγνή,

κόρη παιδίσκη, Ἆσμα τῶν Ἀσμάτων,

χωρὶς Χριστόν, θεῖο παιδί, στὰ χέρια,

καὶ τρεφομένη μὲ ἀγγέλων ἄρτον!..



Ἐσὺ 'σαι ἡ μόνη Παναγία Κουνίστρα,

ποὺ ἐφανερώθης στῆς Σκιάθου τὸ νησί,

εἰς δένδρον πεύκου ἐπάνω καθημένη,

κ' αἰωρουμένη εἰς τερπνὴν αἰώραν,

ὅπως αἱ κορασίδες συνηθίζουν...



Ἐφανερώθης, κι ὅλος ὁ λαὸς

μετὰ θυμιαμάτων καὶ λαμπάδων

ἐν θείᾳ λιτανείᾳ σὲ προέπεμψε

κ' ἐσήκωσεν ὡραῖον λευκὸν ναόν,

ποὺ μὲ πιατάκια ἑλληνικά σοῦ στόλισε!..



Κι ὅλος ὁ ἥλιος ἔλαμπεν εἰς τὸν ναόν σου,

καὶ φῶς τὸν πλημμυροῦσε μαργαρῶδες,

ὅλα τ' ἀστέρια ἐφεγγοβολοῦσαν,

καὶ ἡ σελήνη ἐχάιδευε γλυκὰ

τὰ ἁπλᾶ τῆς ἐκκλησίας σου καντηλάκια!..



Κ' εἶδες, ἡ Κόρη, τοῦ λαοῦ τὴν πίστιν,

εἶδες καὶ τὴν πτωχείαν κ' εὐσπλαχνίσθης,

ὅπως, τὸ πάλαι, εἶχε σπλαχνισθῆ ὁ Υἱός σου

τοὺς προγόνους τοῦ ἴδιου τοῦ λαοῦ,

ὡς πρόβατα μὴ ἔχοντα ποιμένα...



Κι ἄρχισες νὰ γιατρεύῃς τοὺς ἀρρώστους

καὶ νὰ γιατρεύης τοὺς δαιμονισμένους -

(ποὺ ἤρχετο ὥρα κ' εἰς τοὺς τοίχους ἐκτυπῶντο

μὲ φοβερὸν συγκλονισμὸν),

κι ἄρχισες, θεία, νὰ θαυματουργῇς!..



Κ' ἡ χάρη σου ξαπλώθηχε ὥς τὰ πέρατα

τοῦ εἰρηνικοῦ νησιοῦ τῆς Σκιάθου,

ὦ Παναγιά μου, Κόρη πάναγνη, καλή.

Κ' ἴσως νὰ φτάσῃ κι ὥς ἐμένα καὶ ν' ἁπλώσῃ

γαλήνη στὴν ψυχή μου, τὴν ἁμαρτωλή...


(1921)


Διαδίκτυο:http://www.agiazoni.gr

Δυό ἄνθρωποι / Τίτος Πατρίκιος ( ποίημα)

Αν είδες ποτέ στη μέση του δρόμου

δυο ανθρώπους να τους πηγαίνουν με χειροπέδες

δεν αποκλείεται ο ένας να ήμουν εγώ

που με ξαναστέλναν εξορία.

Και κείνο το πρωί είχα σαν και σένα

τόσα όνειρα

για τη δουλειά που θα έβρισκα, 
για έναν περίπατο στα φώτα και την άσφαλτο,

για λίγο ήλιο...

Και κείνος

που ξαφνικά τα σίδερα τον δέσαν στο κορμί μου

είχε και κείνος χαραγμένα τα όνειρά του

στο αυστηρό του πρόσωπο.

(Τον πήρανε χαράματα στις έξη από τη γυναίκα του).

'Οταν βλέπεις στο δρόμο δυο ανθρώπους

με χειροπέδες

μη νομίσεις τίποτα περισσότερο

μη νομίσεις τίποτα λιγότερο.

Δυο άνθρωποι.

Τῆς ἀκριβῆς ρέμβης- Γιώργου Σαραντάρη

Ἀπὸ μία θύμηση περάστηκε ὁ ὕπνος Ἀπὸ τὴν ἄνοιξη βγήκαμε στὸ καλοκαίρι, Ἥρωες τῆς ἀκριβῆς ρέμβης, Καὶ δὲν ἀπόρησε ὁ νοῦς μας Δὲ σπάσαμε κέφι καὶ καρδιὲς Ὅπως μυθέσκετο ἡ ψυχή μας· Τεντωμένοι καθ᾿ ὅλη μας τὴν ὕπαρξη Ἀκούσαμε νὰ πέφτει ἡ ἀνατριχίλα Τοῦ χρόνου, Δὲν εἴδαμε παρὰ τὴν Πλάση μοναχὴ Νὰ βόσκει τὴν ὄμορφη γοητεία της Στὴν ἅπλα ποὺ τῆς δώρησε ὁ Θεὸς Ξεφάντωμα ἐξαίσιο

῾Ελληνικό χωριό

Τώρα ξαναζεῖς γιά λίγο
στῶν ἐπισκεπτῶν σου τήν ἀνάπαυλα,
ὅμως τά σημάδια τῆς ἐγκατάλειψης
βαθειά χαράχτηκαν στό σῶμα σου.

Σοκάκια παλιά πού ἄλλοτε
γέμιζαν φωνές χαρούμενες παιδιῶν,
σάν διψασμένα σκυλιά περιμένουν
λίγη ζωή νά ξαναζήσουν.


Μόνο κάτι γριές στίς αὐλές
κλαίγοντας τή μόίρα τους,
ἀγναντεύουν τή δημοσιά
μάταια περιμένοντας...

Σχολειό μου πέτρινο
νά ξαναζήσεις θές γιά λίγο
τῶν παιδιῶν τή φασαρία
καί τῶν παλιῶν δασκάλων τήν αὐστηρότητα.

Στήν ἐκκλησιά κάποιος παπᾶς
-ἄν ὑπάρχει-
χτυπᾶ μέ προσμονή τήν καμπάνα θέλοντας
τῆς ἑορτῆς τή χαρά νά ξαναζήσει!

Κι οἱ νέοι πού φύγαν κάποιο πρωί
φιγοῦρες νοσταλγικές θά παραμένουν,
στίς πολιτεῖες τίς μεγάλες θά μεγαλουργοῦν,
μά ἡ καρδιά τους θά χτυπάει πάντα  στήν πατρίδα...


᾿Ελάσσων
(17-08-2010)

Θάνατος στὰ Ἐξάρχεια- Βαγενᾶς Νάσος.

 

Φωτό: ᾿Οδυσσεύς τοῦ klision

Μοῦ εἶπαν πὼς εἶχες πεθάνει καὶ σὲ ξαναβρίσκω

στὸ καφενεῖο νὰ παίζεις τάβλι μὲ τοὺς ζωντανοὺς

κερδίζεις κιόλας φορᾶς καὶ γραβάτα

ἐσὺ ποτὲ δὲ φοροῦσες γραβάτα

ποτὲ δὲν κατέβαινες στὴν πλατεία
κλεινόσουν πάντα σ΄ ἐκεῖνο τὸ σπίτι

καὶ κοίταζες ἀμίλητος τοὺς γείτονες καὶ τοὺς περαστικούς.



Μοῦ εἶπαν πὼς εἶχες πεθάνει ποιὸν νὰ πιστέψω

χάθηκες ξαφνικὰ χωρὶς νὰ πεῖς οὔτε λέξη

χωρὶς ν΄ ἀφήσεις οὔτε σημείωμα

τὰ παντζούρια σου κλειστὰ τὸ κουδούνι χαλασμένο

τὸ σκυλὶ πικραμένο καὶ τὰ φῶτα σβηστά.



Εἶσαι δὲν εἶσαι ποιὸν νὰ πιστέψω

πόσο ἔχει ἀλλάξει ἡ φωνή σου

οἱ ἄλλοι δὲ μιλοῦν σὲ κοιτάζουν ποὺ παίζεις

σὲ κοιτάζουν ποὺ ρίχνεις χαμογελώντας τὰ ζάρια

κι ὅλο κερδίζεις κι ὅλο κερδίζεις.



Μὰ ἐσὺ ποτὲ δὲν κέρδιζες ἤσουν πάντα ὁ χαμένος.











Πηγή:http://www.agiazoni.gr

Ἡ προσευχή τοῦ ταπεινοῦ Παπαντωνίου Ζαχαρίας.

Φωτό:᾿Οδυσσεύς τοῦ klision

Σχόλιο ᾿Οδυσσέως τοῦ klision: ῾Η παρακάτω ἀνάρτηση καθώς καί ἡλιοβασίλεμα εἶναι εἰδική ἀφιέρωση γιά τόν συνεργάτη μας ᾿Εριβρεμέτη

Κύριε, σάν ἦρθεν ἡ βραδιά, σοῦ λέω τήν προσευχή μου.

Ἄλλη ψυχή δέν ἔβλαψα στόν κόσμο ἀπ’ τή δική μου.

Ἐκεῖνοι πού μέ πλήγωσαν ἦταν ἀγαπημένοι.

Τήν πίκρα μου τή βάσταξα. Μοῦ δίνεις καί τήν ξένη.

Μ’ ἀπαρνήθηκαν οἱ χαρές. Δέν τίς γυρεύω πίσω.

Προσμένω τά χειρότερα. Εἶν’ ἁμαρτία νά ἐλπίσω.

Σάν εὐτυχία τήν ἀγαπῶ τῆς νύχτας τή φοβέρα.

Στήν πόρτα μου ἄλλος δέν χτυπᾶ κανείς ἀπ’ τόν ἀγέρα.

Δέν ἔχω δόξα. Εἶν’ ἥσυχα τά ἔργα πού ἔχω πράξει.

Ἄκουσα τή γλυκιά βροχή. Τή δύση ἔχω κοιτάξει.

Ἔδωκα στά παιδιά χαρές, σέ σκύλους λίγο χάδι.

Ζευγάδες καλησπέρισα πού γύριζαν τό βράδυ.

Τώρα δέν ἔχω τίποτα νά διώξω ἤ νά κρατήσω.

Δέν περιμένω ἀνταμοιβή. Πολύ 'ναι τέτοια ἐλπίδα.

Εὐδόκησε ν’ ἀφανιστῶ χωρίς νά ξαναζήσω...

Σ’ εὐχαριστῶ γιά τά βουνά καί γιά τούς κάμπους πού εἶδα.

Πηγή:http://www.agiazoni.gr

ΤΟ ΤΡΕΛΟΒΑΠΟΡΟ -ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ (ΤΡΑΓΟΥΔΙ-VIDEO)

Σχόλιο ᾿Οδυσσέως τοῦ klision: Τό τραγούδι πού ἀκολουθεῖ μυρίζει ῾Ελλάδα, Αἰγαῖο, ἀσβεστωμένες αὐλές, ἥλιο καλοκαιρινό λαμπυρίζοντα, θάλασσα πού παίζει μουσική, βάσανα τῶν ῾Ελληνῶν, ἑλληνικό φιλότιμο. Τό ἀφιερώνουμε σέ ὅσους "ζορίζονται", σέ ὅσους παλεύουν μέ τά κύματα τῆς ζωῆς, μά διατηροῦν στό ἀκέραιο τήν ἀξιοπρέπειά τους. Σέ ὅσους φυλάγουν τόν Χριστό σάν τόν πολύτιμο μαργαρίτη καί εἶναι ἕτοιμοι νά βαδίσουν τήν στενή καί τεθλιμμένη ὁδό, πού ὅμως ὁδηγεῖ στήν αἰώνιο ζωή. Κουράγιο, παιδιά, θά περάσει κι αὐτό. ῎Εχουμε τόν Χριστό μαζί μας, μήν τό ξεχνᾶτε ΠΟΤΕ!

Βαπόρι στολισμένο βγαίνει στα βουνά
κι αρχίζει τις μανούβρες «βίρα μαινα»


Την άγκυρα φουντάρει στις κουκουναριές
φορτώνει φρέσκο αέρα κι απ τις δυό μεριές


Είναι από μαύρη πέτρα κι είναι απ’ όνειρο
κι έχει λόστρομο αθώο, ναύτη πονηρό.


Απο τα βάθη φτάνει τους παλιούς καιρούς,
βάσανα ξεφορτώνει κι αναστεναγμούς.


Ελα Χριστέ και Κύριε, λέω κι απορώ,
τέτοιο τρελό βαπόρι τρελοβάπορο,


Χρόνους μας ταξιδεύει δε βουλιάξαμε
χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε


Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε,
μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε,


Κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα
παντοτινο τον Ηλιο τον Ηλιάτορα!


Οδυσσέας Ελύτης

Διονύσιος Σολωμός, Η ψυχούλα

Ωσάν γλυκόπνοο,
δροσάτο αεράκι
μέσα σε ανθότοπο,
κειο το παιδάκι
την ύστερη έβγαλε
αναπνοή.

Και η ψυχούλα του,
εις τον αέρα
γλήγορα ανέβαινε
προς τον αιθέρα,
σαν λιανοτρέμουλη
σπίθα μικρή.

Όλα την έκραξαν,
όλα τ' αστέρια,
κι εκείνη εξάπλωνε
δειλή τα χέρια,
γιατί δεν ήξευρε
σε ποίο να μπει.

Αλλά, να, του 'δωσε
ένα αγγελάκι
το φιλί αθάνατο
στο μαγουλάκι
που έξαφνα
έλαμψε σαν την αυγή.

Στή εὐχή τοῦ Θεοῦ, Σωκράτη

῎Εφυγες…

Θέλησες  ἐλεύθερα νά πετάξεις

Καί κάποιοι σοῦ κόψαν τά φτερά.

Οἱ λέξεις βάφτηκαν κόκκινες

καί πνίγηκαν πρωτοῦ νά γίνουν προτάσεις.

῾Η κραυγή τοῦ σκοτωμοῦ σου

ἑνώθηκε μέ τήν κραυγή τῆς ἀπόγνωσης

καί  ἡ φωνή τοῦ παιδιοῦ σου

ἀπ’ τά σπλάγχνα

ἔστειλε μιά προσευχή

Βουβές φιγοῦρες ἐμεῖς

Προσπαθοῦμε ν᾿  ἀκούσουμε τή σιωπή σου.

Δέν χρειάζεται νά φωνάξεις

ἔγραψες χιλιάδες λέξεις μέ τό αἷμα σου

 ᾿Ελάσσων