Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΠΙΣΤΟΥ (Κυρ. Γ´ Νηστειῶν)

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Γ´ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
(Μάρκ. η΄ 34– θ΄1)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, προσκαλεσάμενος ὁ Ἰησοῦς τὸν ὄχλον σὺν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ εἶπεν αὐτοῖς· ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι. Ὅς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗτος σώσει αὐτήν.Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; Ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; Ὅς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων. Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει.

Ἀπόδοση στὴ Νέα Ἑλληνική:
Τὸν καιρὸ ἐκεῖνο, ἀφοῦ ἐκάλεσε ὁ Ἰησοῦς τὸ πλῆθος μαζὶ μὲ τοὺς μαθητάς του τοὺς εἶπε, «Ἐὰν κανεὶς θέλῃ νὰ μὲ ἀκολουθήσῃ, ἂς ἀπαρνηθῇ τὸν ἑαυτόν του καὶ ἂς σηκώσῃ τὸν σταυρόν του καὶ ἂς μὲ ἀκολουθήσῃ. Διότι ὅποιος θέλει νὰ σώσῃ τὴν ζωήν του, αὐτὸς θὰ τὴν χάσῃ, ἐκεῖνος δὲ ποὺ θὰ χάσῃ τὴν ζωήν του ἐξ αἰτίας ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, αὐτὸς θὰ τὴν σώσῃ. Διότι τί θὰ ὠφελήσῃ τὸν ἄνθρωπον νὰ κερδίσῃ τὸν κόσμον ὅλον καὶ νὰ ζημιωθῇ τὴν ψυχήν του; Ἢ τί ἀντάλλαγμα εἶναι δυνατὸν νὰ δώσῃ ὁ ἄνθρωπος διὰ τὴν ψυχήν του; Διότι ὅποιος ἐντρέπεται δι’ ἐμὲ καὶ διὰ τοὺς λόγους μου εἰς τὴν γενεὰν αὐτὴν τὴν μοιχαλίδα καὶ ἁμαρτωλὴν καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ αἰσθανθῇ ντροπὴ γι’ αὐτόν, ὅταν ἔλθῃ μὲ ὅλην τὴν δόξαν τοῦ Πατέρα του μαζὶ μὲ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους».Καὶ τοὺς ἔλεγε «Ἀλήθεια σᾶς λέγω, ὅτι ὑπάρχουν μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς, ποὺ στέκονται ἐδῶ, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ γευθοῦν θάνατον, ἕως ὅτου ἰδοῦν τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ νὰ ἔρχεται μὲ δύναμιν».

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΠΙΣΤΟΥ
«Ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι»

.         Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως σήμερα καὶ καθὼς βρισκόμαστε ἤδη στὸ μέσο τῶν πνευματικῶν ἀγώνων τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία προβάλλει τὸ πολυτιμότερο κόσμημά της, τὸ ἀκαταμάχητο ὅπλο της, τὸν Τίμιον καὶ Ζωοποιὸν Σταυρὸν τοῦ Κυρίου. Αὐτὸς ὁ Τίμιος Σταυρὸς προβάλλεται ἐνώπιόν μας ὄχι μόνο γιὰ νὰ Τὸν προσκυνήσουμε ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ ἀναλογιστοῦμε τὸ δικό μας χρέος· τὴν κλήση ποὺ κάνει ὁ Θεὸς σὲ κάθε πιστὸ μαθητή του: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι». Ὅποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθήσει ὡς μαθητής μου, ἂς διακόψει κάθε σχέση μὲ τὸν κακὸ καὶ διεφθαρμένο ἑαυτό του, μὲ σταθερὴ τὴν ἀπόφαση νὰ σηκώσει σταυρό, νὰ ὑποστεῖ κάθε δοκιμασία, ἀκόμη καὶ θάνατο, καὶ τότε νὰ μὲ ἀκολουθήσει.
.        «Ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ»: Ὁ Κύριος ζητᾶ ἀπὸ τοὺς μαθητές του τὴν τέλεια αὐταπάρνηση· νὰ σηκώσουν τὸν σταυρό τους μὲ ἀπόφαση θανάτου. Ποιός ὅμως εἶναι αὐτὸς ὁ σταυρὸς ποὺ καλεῖται νὰ ἀναλάβει κάθε πιστὸς μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ;

1. ΝΕΚΡΩΣΗ ΠΑΘΩΝ

.        Ὁ σταυρὸς ποὺ καλεῖται νὰ ἀναλάβει κάθε πιστὸς εἶναι ἡ νέκρωση τῶν παθῶν καὶ τῶν σαρκικῶν φρονημάτων. «Οἱ τοῦ Χριστοῦ τὴν σάρκα ἐσταύρωσαν σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις» (Γαλ. ε ́ 24), σημειώνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Ὅσοι ἀνήκουν πραγματικὰ στὸν Χριστό, νέκρωσαν τὸ σαρκικὸ φρόνημα, τὰ πάθη καὶ τὶς κακὲς ἐπιθυμίες τους.
.        Τί σημαίνει ὅμως πρακτικὰ τὸ νὰ σταυρώνει κανεὶς τὸν ἑαυτό του μὲ ἀπόφαση νὰ πεθάνει; Σημαίνει ὅτι ἀγωνίζεται νὰ ἀποκόψει ὁριστικὰ τὶς ἁμαρτωλὲς συνήθειες, τὰ πάθη καὶ τὰ ἐλαττώματα ποὺ ἔχουν ριζώσει βαθιὰ μέσα στὴν ψυχή του. Ἀγώνας σκληρὸς καὶ ὀδυνηρός, ἀλλὰ καὶ σωτήριος! Πόσα πάθη μᾶς ταλαιπωροῦν καὶ δὲν μποροῦμε νὰ τὰ ξεριζώσουμε; Ἡ ζήλεια, ὁ φθόνος, τὸ ψέμα, ἡ ἀπάτη, ἡ κατάκριση, ἡ πλεονεξία, ἡ φιλαργυρία διατηροῦν μέσα μας ζωντανὸ τὸν παλαιὸ ἄνθρωπο καὶ ἀφήνουν νὰ κυριαρχεῖ τὸ δικό μας ἐγώ.
.          Ὁ ἀγωνιζόμενος πιστός, ποὺ παίρνει ἀπόφαση νὰ νεκρωθεῖ ὡς πρὸς τὴν ἁμαρτία, στέκεται ἀπέναντι στὸ κακὸ σὰν νεκρός: Πῶς εἶναι ἕνα νεκρὸ καὶ ἄψυχο σῶμα; ἔτσι καὶ ὁ πιστὸς ποὺ νέκρωσε τὸν ἁμαρτωλὸ ἑαυτό του. Δὲν βλέπει, δὲν ἀκούει, δὲν λέγει ὁτιδήποτε ἁμαρτωλὸ κι ἀνήθικο. Δὲν ἀντιδρᾶ, ὅταν θίγουν τὸν ἐγωισμό του. Δὲν ἐπιδιώκει νὰ ἐξυπηρετεῖ ἀποκλειστικὰ τὸ συμφέρον του, ἀλλὰ διακονεῖ μὲ ἀγάπη τὶς ἀνάγκες τοῦ πλησίον. Γενικὰ δὲν ἀκολουθεῖ τὰ ἐγωιστικὰ θελήματά του, ἀλλὰ ὑποτάσσεται στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Δὲν τὸν ἑλκύει ἡ ματαιότητα τοῦ κόσμου, οὔτε τὸν συγκινεῖ ὁ πλοῦτος καὶ ἡ ἐφήμερη δόξα. Ἐκεῖνο ποὺ θέλγει τὴν ψυχή του εἶναι ἡ αἰώνια δόξα καὶ ζωή, τὸ ἄφθαστο κάλλος τοῦ οὐρανοῦ.

2. Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΩΝ ΘΛΙΨΕΩΝ

.       Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ τὴν σταύρωση τῶν παθῶν, ποὺ εἶναι ἑκούσιος σταυρὸς γιὰ τὸν πιστό, ὑπάρχει καὶ ὁ ἀκούσιος σταυρός, ποὺ καλεῖται νὰ σηκώσει μὲ τὴν ἴδια ἀφοσίωση καὶ αὐταπάρνηση. Πρόκειται γιὰ τὶς θλίψεις καὶ τὶς δοκιμασίες τῆς ζωῆς. Μιὰ ξαφνικὴ ἀποτυχία, ἕνα ἀξεπέραστο πρόβλημα, μία ὁλοφάνερη ἀδικία, μία ἀνίατη ἀσθένεια, ἕνα ἀβάσταχτο πένθος… Πῶς νὰ ἀντιμετωπίσει κανεὶς τέτοιες ὀδυνηρὲς καταστάσεις; Καὶ ὅμως… Ὁ πιστὸς ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ δέχεται νὰ σηκώσει τὸν σταυρὸ αὐτὸ ὄχι μὲ ἀντίδραση ἐσωτερικὴ οὔτε μὲ μία παθητικὴ ἀποδοχή, ἀλλὰ πρόθυμα καὶ καρτερικά, μὲ εὐχαριστία πρὸς τὸν Θεό. Ἄλλωστε γνωρίζει ὅτι Αὐτὸς ποὺ τοῦ δίνει τὸν σταυρὸ ποὺ θὰ βαστάσει δὲν εἶναι κάποιος ποὺ ὁρίζει σταυρὸ γιὰ τοὺς ἄλλους μόνο, ἀλλὰ Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος πρῶτος βάστασε τὸν Σταυρό, καὶ μάλιστα Σταυρὸ τέτοιας ὀδύνης, ποὺ κανεὶς ἄνθρωπος δὲν ἔχει ἀναλάβει κι οὔτε πρόκειται ποτὲ νὰ ἀναλάβει.

***

Ἡ ἐποχή μας ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ μάρτυρες! Χριστιανοὺς ἀποφασισμένους νὰ σηκώσουν τὸν σταυρό τους καὶ νὰ ἀκολουθήσουν τὸν Χριστὸ μέχρι θανάτου. Μὲ τέτοιο ἡρωικὸ καὶ μαρτυρικὸ φρόνημα ἂς ἀναλάβουμε κι ἐμεῖς τὸν σταυρὸ τοῦ Κυρίου. Κι ἂς γνωρίζουμε ὅτι στὴν σταυρικὴ αὐτὴ πορεία δὲν εἴμαστε μόνοι. ἔχουμε βοηθοὺς καὶ ἀντιλήπτορες τοὺς Ἁγίους: Ἀποστόλους, Μάρτυρες, Ὁσίους, Ἀσκητές, Ὁμολογητές, ὅλους ὅσοι ἀγωνίστηκαν νὰ εὐαρεστήσουν στὸν Θεό, αἴροντες τὸν δικό τους σταυρό. ἔχουμε σύμμαχο καὶ προστάτιδα τὴν ὑπερευλογημένη Θεοτόκο, ἡ ὁποία στεκόταν κοντὰ στὸν Σταυρὸ τοῦ Κυρίου, στέκεται δὲ καὶ κοντὰ στὸν ἀγώνα, τὸν πόνο καὶ τὴν δοκιμασία κάθε πιστοῦ. Πρωτίστως ὅμως ἂς μὴν ξεχνοῦμε ὅτι ἔχουμε δίπλα μας τὸν ἴδιο τὸν ἐσταυρωμένο Κύριο νὰ μᾶς ἐνισχύει μὲ τὴν χάρη του, νὰ μᾶς ἐμπνέει καὶ νὰ μᾶς ὁδηγεῖ στὴν σωτηρία.

ΠΗΓΗ: περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», ἀρ. τ. 2019, 15.03.2011
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΚΩΜΩΔΗΣΗ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ

Ἐπιστολὴ πρὸς τὴν ἐφημ. «Καθημερινὴ»
γιὰ τὴ διακωμώδηση ἀπὸ τὸν ΣΚΑΪ
τοῦ ἑορτασμοῦ τῶν Θεοφανείων

Πρὸς τὴν Ἐφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»
ΕΝΤΑΥΘΑ

Κύριε Διευθυντά,

.    Χθὲς ἡμέρα τῶν Ἁγίων Θεοφανείων, ἡ Χριστιανωσύνη ἑώρταζε τὴν Φανέρωσιν τῆς Ἁγίας Τριάδος καὶ σὲ ὅλες τὶς Ἐνορίες τῆς Πατρίδος μας ἀλλὰ καὶ εἰς τὸ Ἐξωτερικόν, ὅλοι οἱ πιστοὶ Ἕλληνες συμμετεῖχαν εἰς τὸν ἑορτασμὸν τῆς καταδύσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, μὲ συγκίνησιν καὶ εὐλάβειαν. Ἐν τούτοις, εὑρέθηκαν ἄνθρωποι ἀνεγκέφαλοι, κούφιοι καὶ ἀδιάντροποι ποὺ ἐνόμισαν ὅτι ἐπωλοῦσαν «ἐξυπνάδα καὶ πρωτοτυπίαν», μὲ τὸ νὰ διακωμωδήσουν σὲ ραδιοτηλεοπτικὸ σταθμὸ ἐθνικῆς ἐμβελείας Αὐτὸν τὸν Τίμιον Σταυρόν!
.     Ἐμφάνιζαν ἕνα ἀξιοθρήνητο πλάσμα, μὲ καλυμμένο τὸ κεφάλι του, νὰ σατυρίζει τὴν κατάδυσιν τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ἐμβαπτίζοντας Αὐτὸν σὲ ἕνα κουβὰ καὶ μεταβάλλοντας Αὐτὸν σέ…ἀγκίστρι ποὺ ἀνασύρει ἕνα ψάρι…
.      Καὶ εἰς ἄλλην φάσιν, ψέλνοντας τὸ «Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου Σου Κύριε…», νὰ ρίχνει τὸν Τίμιον Σταυρὸν ὁ ἴδιος σάτυρος καὶ νὰ ἀνασύρει ἀντὶ τοῦ Σταυροῦ ἕνα τηγάνι…, διακωμωδώντας ἔτσι τὰ Ὅσια καὶ τὰ Ἱερά!! Χωρὶς Ἐντροπήν! Δὲν φταίει ἀσφαλῶς ὁ ταλαίπωρος μασκοφόρος σάτυρος.Τὸ ἔγκλημα εἶναι αὐτῶν τῶν ἀνεγκεφάλων ποὺ συνέλαβαν τὴν ἰδέαν καὶ «ἔφτιαξαν» τὸ σενάριο…, γιὰ νὰ «διασκεδάσουν» τοὺς ὁμοίους τους «Ἕλληνες» ἀθέους, ἀντιχρίστους καὶ βλασφήμους, ἐξοργίζοντας συγχρόνως κάθε συνετὸν καὶ εὐπρεπῆ ἄνθρωπον!
.      Ἂς χαίρονται τὸ «ΣΚΑΙ» καὶ ὁ ἰδιοκτήτης του κ. Ἀλαφοῦζος τοὺς τέτοιους συνεργάτες τους. Θέλω νὰ πιστεύω ὅτι δὲν τοὺς ἐκφράζουν, ΟΜΩΣ πρέπει νὰ ζητήσουν συγγνώμην ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸν Λαὸν καὶ τοὺς τηλεθεατές του, διὰ τὴν βλάσφημον καὶ ἐξοργιστικὴν πρόκλησιν τοῦ καναλιοῦ τους καὶ νὰ ἀποπέμψουν τοὺς ἀθέους καὶ ἀντιχρίστους σατύρους-συνεργάτες τους! Εἶναι ἀδιανόητον νὰ προκαλοῦν ἔτσι τὸ θρησκευτικὸν καὶ ἀνθρώπινον συναίσθημα τοῦ Χριστιανικοῦ Λαοῦ ἀλλὰ καὶ κάθε συνετοῦ ἀνθρώπου. Εἶναι πράγματι ΕΝΤΡΟΠΗ!

Εὐχαριστῶ διὰ τὴν φιλοξενία,

ΦΙΛΟΛΑΟΣ ΔΗΜ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Δρ.Ν. – ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΠΑΡ’ ΑΡΕΙῼ ΠΑΓῼ
I.B.A. – A.A.A. – L.C.I.ARB.

Πηγή:Χριστιανική Βιβλιογραφία

Γέροντας Παΐσιος: Τά μάγια. ῾Η δύναμη τοῦ Τιμίου Σταυροῦ φυγαδεύει τίς δαιμονικές δυνάμεις!

Τα μάγια

- Επειδή πολλές φορές σας μίλησα γιά τον Παράδεισο, γιά τους Αγγέλους και γιά τούς
Αγίους, γιά νά βοηθηθητε, τώρα θά σάς πώ και λίγα γιά τήν κόλαση και γιά τούς δαίμονες,
ώστε νά γνωρίσετε μέ ποιους παλεύουμε, πάλι γιά νά βοηθηθητε.
Ήρθε στό Καλύβι ένας νεαρός μάγος άπό τό Θιβέτ και μου διηγήθηκε πολλά άπό τήν
ζωή  του.  Αυτό  τό  παιδί,  μόλις  άπογαλακτίστηκε,  τό  αφιέρωσε  ό  πατέρας  του,  σέ  ηλικία
τριών  χρόνων,  σέ  μιά  ομάδα  τριάντα  μάγων  ανωτέρου  βαθμού  στό  Θιβέτ,  γιά  νά  τό
μυήσουν  στήν  τέχνη  τους.  Έφθασε  στον  ενδέκατο  βαθμό  μαγείας- ό  δωδέκατος  είναι  ό
ανώτερος.  Δεκαέξι  χρόνων  έφυγε άπό  τό  Θιβέτ  και  πήγε  στήν  Σουηδία,  γιά  νά  δη  τον
πατέρα του. Εκεί συνάντησε τυχαίως έναν ορθόδοξο Ιερέα, πολύ πιστό, και του ζήτησε νά
συζητήσουν. Ό νεαρός μάγος δέν ήξερε καθόλου τί θά πή Ιερεύς ορθόδοξος. Στήν αίθουσα
λοιπόν πού κάθησαν νά συζητήσουν, άρχισε νά τού κάνη μερικές άπό τις μαγείες του, γιά
νά  δείξη  τήν  δύναμη  του.  Κάλεσε  ένα  άρχικό δαιμόνιο,  τον  Μήνα,  και  του  είπε:  Θέλω
νερό.  Σηκώνεται  ένα  ποτήρι  από  τήν  κουζίνα,  πηγαίνει  μόνο  του  στην  βρύση,  ανοίγει  ή
βρύση,  γεμίζει,  περνάει  από  τήν  κλειστή  τζαμαρία  και  έρχεται  στήν  αίθουσα.  Τό  πήρε
εκείνος  και  ήπιε.  Μετά  παρουσίασε  στον  ίερέα,  μέσα  στήν  αίθουσα,  όλο τό  σύμπαν,  τόν
ουρανό,  τά  αστέρια.  Χρησιμοποίησε  μαγείες  τετάρτου  βαθμού  και  θά  προχωρούσε  μέχρι
τόν ενδέκατο βαθμό. Ρώτησε τότε τόν ίερέα πώς τά έβλεπε όλα αυτά. ‘Ήμουν έτοιμος, μού
είπε, νά τόν σκοτώσω, άν μού έβριζε τόν σατανά. Ό ιερεύς όμως δεν τού είπε τίποτε. Τότε
του  λέει  ό  νεαρός:  Γιατί  δεν  μού  κάνεις  κι  εσύ  σημεία;.  Ό  δικός  μου  Θεός  είναι
ταπεινός, απάντησε ό ιερεύς και έβγαλε έναν σταυρό και τού τόν έδωσε νά τόν κράτηση.
Κάνε  πάλι  σημεία,  τού  λέει.  Ό  νεαρός  κάλεσε  τόν  Μήνα,  τό  αρχικό  δαιμόνιο,  άλλα  ό
Μήνας έτρεμε, δεν τολμούσε νά πλησίαση. Καλεί τόν Σατάν και εκείνος τό ίδιο έβλεπε τόν
σταυρό και δεν πλησίαζε. Του είπε μόνο νά σηκωθή νά φύγη γιά τό Θιβέτ. Ό νεαρός τότε
έβρισε τόν Σατάν: Τώρα κατάλαβα, τοϋ είπε, ότι ή μεγάλη σου δύναμη είναι μιά μεγάλη
αδυναμία. Στήν συνέχεια κατηχήθηκε κάπως άπό τόν καλό ίερέα, ό όποιος του μίλησε καί
γιά τούς Αγίους Τόπους, γιά  τό Άγιον Όρος κ.λπ. Έφυγε λοιπόν άπό τήν Σουηδία καί πήγε
στά  Ιεροσόλυμα, όπου είδε  τό Άγιο Φώς. Άπό εκεί  πήγε στήν  Αμερική,  γιά  νά  βρίση  τούς
σατανιστές  πού  γνώριζε,  γιά  νά  αλλάξουν  μυαλό  – ό  Θεός  τόν  έκανε  τόν  καλύτερο
ιεροκήρυκα -, καί άπό ‘κεί ήρθε στό Αγιον Όρος.
Ό  Καλός Θεός σκανδαλωδώς τόν βοήθησε, επειδή άπό μικρός  είχε  άδικηθή.  Κάνετε
όμως προσευχή,  γιατί  τόν  πολεμούν  οί  μάγοι  μέ  όλους τούς  δαίμονες.  Αφού  έμενα
πολεμούν,  όταν έρχεται  νά  τόν  βοηθήσω,  πόσο  μάλλον  εκείνον.  Του  διαβάζουν  οί  ιερείς
εξορκισμούς  καί  ανοίγουν  τά  χέρια  του  καί  τρέχουν  αίμα.  Τό  καημένο  τό  παιδί  πολύ  τό
ταλαιπωρούν οί δαίμονες, ενώ πρώτα, πού είχε φιλία μαζί τους, δεν τό πείραζαν, αλλά τό
βοηθούσαν  και  τό  εξυπηρετούσαν.  Εύχεσθε.  Πρέπει  όμως  και  τό  ίδιο  πολύ  νά  προσέξη,
γιατί λέει τό Ευαγγέλιο ότι τό ακάθαρτο πνεύμα, όταν βγή από τόν άνθρωπο, ­πορεύεται
καί παραλαμβάνει μεθ’ εαυτού επτά έτερα πνεύματα πονηρότερα εαυτού, και εισελθόντα
κατοικεί εκεί, και γίνεται τά έσχατα του ανθρώπου εκείνου χείρονα των πρώτων.

Πηγή:http://gerontes.wordpress.com

Γιατί κάνουμε τόν Σταυρό μας; Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. ῾Ιεροθέου Βλάχου

 

«Σταυρέ τοῦ Χριστοῦ σῶσον ἡμᾶς τῇ δυνάμει σου».

Οἱ λόγοι γιά τούς ὁποίους κάνουμε τόν Σταυρό ἐπάνω μας εἶναι πολλοί. Θά ἀρκεσθοῦμε στήν ἀπαρίθμηση τῶν κυριοτέρων.

   Πρῶτον ἐκφράζουμε τήν εὐγνωμοσύνη μας πρός τόν Χριστό, πού μᾶς ἀγάπησε μέχρι Σταυροῦ καί μᾶς ἔσωσε.

   Δεύτερον ζητᾶμε τήν Χάρι καί τήν Εὐλογία Του γιά νά νικήσουμε τά πάθη καί νά ἐκδιώξουμε τόν πολυμήχανο ἐχθρό.

  Τρίτον σχηματίζουμε ἐπάνω μας τόν Σταυρό γιά νά σταυρώσουμε τούς κακούς λογισμούς, τίς πονηρές ἐπιθυμίες καί τήν ἀχαλίνωτη καί διεστραμμένη θέλησι, πού μᾶς ἀπομακρύνει ἀπό τόν δρόμο τοῦ Θεοῦ.

   Τέταρτον μέ τό σχῆμα τῆς χειρός ὁμολογοῦμε τό δόγμα τῆς ῾Αγίας Τριάδος καί τό δόγμα τῆς ἀσυγχύτου καί ἀδιαιρέτου ἑνώσεως τῆς θείας καί ἀνθρωπίνης φύσεως στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Μέ τά τρία δάκτυλα ἑνωμένα ὁμολογοῦμε τήν ῾Αγία Τριάδα καί μέ τά δύο ἄλλα τήν θεανδρικότητα τοῦ Χριστοῦ.

   Πέμπτον ὁμολογοῦμε ὅτι θά ζήσουμε σταυρική ζωή , θά ἀγαπήσουμε τήν ἄσκησι, θά θυσιάσουμε καί τήν ζωή μας, ἄν ὁ Κύριος τό ἐπιτρέψη, ὅπως ἔκαναν οἱ ἅγιοι μάρτυρες καί γενικά, ὅπως ἔκαναν ὅλοι οἱ ἄγιοι. Γι᾿ αὐτό,  ὅταν ἀσπαζώμαστε τίς εἰκόνες τους,  κάνουμε τό σημεῖο τοῦ  Σταυροῦ.  

    ῾Η δύναμί μας, ἡ δόξα μας καί ἡ ἐλπίδα τῆς σωτηρίας μας εἶναι ὁ Τίμιος τοῦ Κυρίου Σταυρός, ὁ ὁποῖος ἀντλεῖ δύναμι ἀπό τόν ᾿Εσταυρωμένο Κύριο. Γι᾿ αὐτό σταυρώνοντας τό σῶμα μας, ἄς προσευχώμαστε μέ ὅλη τή δύναμι τῆς ψυχῆς μας: «Σταυρέ τοῦ Χριστοῦ σῶσον ἡμᾶς τῇ δυνάμει σου».

Πηγή: Σεβ. ῾Ιεροθέου Βλάχου: «᾿Οσμή γνώσεως», σελ. 164, ᾿Εκδ. Τέρτιος,  Κατερίνη 1985.

᾿Αντιγραφή:᾿Οδυσσεύς

Το όραμα του γέροντα Πορφυρίου μια Μεγ.Πέμπτη

Το όραμα του γέροντα Πορφυρίου μια Μεγ.Πέμπτη

«Γεώργιος Παπαζάχος, καθηγητής Καρδιολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών: Θα σας αφηγηθώ τώρα ένα γεγονός, πού δείχνει πόσο έντονα ζούσε ό Γέρων Πορφύριος τη σταύρωση καί την Ανάσταση του Κυρίου μας.

"Ήταν, όπως μου είπε ό ίδιος, Μεγάλη Πέμπτη καί διάβαζε ένα από τα Ευαγγέλια στο εκκλησάκι του
Αγίου Γερασίμου στην Πολυκλινική Αθηνών. "Οταν έφτασε στις φράσεις «ήλί, ήλί, λάμα σαβαχθανί; τοϋτ' εστί, Θεέ μου, Θεέ μου, ίνατί με έγκατέλιπες:» σήκωσε τα μάτια τον από το Ευαγγέλιο και είδε τον Κύριο εσταυρωμένο, να στάζουν τα αίματα Τού. Τον πήραν τότε τα κλάματα και δεν μπορούσε να διαβάσει ούτε λέξη παρακάτω. "Εκλεισε το Ευαγγέλιο, μπήκε στο ιερό, άφησε το Ευαγγέλιο επάνω στην Αγία Τράπεζα και γονάτισε.

"Εμεινε έτσι λίγη ώρα, σκέφτηκε ότι τον περίμενε το εκκλησίασμα, έδωσε θάρρος στον εαυτό του, σηκώθηκε, έριξε λίγο νερό στα μάτια του καί ξαναβγήκε έξω να συνεχίσει την ανάγνωση του Ευαγγελίου. Κι όταν βγήκε έξω, είδε ότι όλος ό κόσμος έκλαιε.
Κλεΐτος Ίωαννίδης: Είναι εκπληκτικό.
Γ.Π.: Καί συνέχισε: «Άλλα που είσαι, Γιώργο, μη βγεις έξω στον κόσμο καί πεις ότι αυτό ήταν θαύμα. Το φαντάστηκα με το μυαλό μου, επειδή το διάβαζα εκείνη την ώρα στο Ευαγγέλιο».
Κ.Ι.: "Αν μου επιτρέπετε, κύριε Παπαζάχο, προσωπικά έχω την πεποίθηση ότι ό Θεός βοήθησε καί σ' αυτήν την περίπτωση το Γέροντα Πορφύριο καί πήγε δύο χιλιάδες σχεδόν χρόνια πίσω καί πράγματι είδε, με τα μάτια της ψυχής του, τον Εσταυρωμένο.
Γ.Π.: "Οπως μου τα είπε ό ίδιος ό Γέροντας, έτσι ακριβώς σας τα λέω, κύριε Ίωαννίδη».

πηγή-Κλείτου Ιωαννίδη-«Σύγχρονοι άγιοι γέροντες»
Θυμόμαστε το περιστατικό του Γεροντικού με τον όσιο Ποιμένα, Σέ έκσταση ευρισκόμενος αλλοιώθηκε το πρόσωπο του, ενώ δάκρυα το αυλάκωναν πυκνά. Καί πιεζόμενος από τους μαθητές του ομολόγησε: «"Ημουν κάτω από το Σταυρό του Κυρίου με την Παναγία Μητέρα Του καί τον άγιο Ιωάννη. Πόσο θα 'θελα διαρκώς να κλαίω έτσι μαζί τους!». Παρόμοιο όράμα - καί όχι μόνο μια φορά - έζησε κι ό Γέροντας Πορφύριος. 


Πηγή:http://proskynitis.blogspot.com