Γιά τόν Μοναχισμό καί τό Γάμο - Σεβ. ῾Ιεροθέου Βλάχου

Από τήν συζήτηση μέ τούς Φοιτητές τής Θεολογικής Ακαδημίας Μόσχας τού Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

Δημοσιεύουμε σέ συνέχειες τήν πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση τού Σεβασμιωτάτου μέ τούς Φοιτητές τής Θεολογικής Ακαδημίας Μόσχας, στήν Λαύρα τού Αγίου Σεργίου (βλ. τεύχος 158).

*

Ερώτηση: Σέ ποιό βαθμό ο μοναχικός τρόπος ζωής στήν θεολογία τής θεωρίας είναι πιό υψηλά από τήν κατάσταση τού γάμου;

Απάντηση: Όταν κανείς εισέρχεται στήν Εκκλησία καί βαπτίζεται έχει σκοπό νά φθάση στήν θέωση. Η θέωση είναι γιά κάθε άνθρωπο, γιά κάθε Χριστιανό. Αυτό ακριβώς φαίνεται στήν ακολουθία τού Βαπτίσματος καί στήν όλη πνευματική ζωή.

Υπάρχει ο εν Χριστώ γάμος καί η εν Χριστώ παρθενία. Άν ο γάμος δέν είναι εν Χριστώ δέν σώζει. Καί άν η παρθενία δέν είναι εν Χριστώ δέ σώζει. Τό πρόβλημα δέν είναι γάμος ή παρθενία, αλλά τό πώς ο άνθρωπος θά ζή εν Χριστώ καί εν τή Εκκλησία.

Βέβαια, όταν κανείς είναι καλός μοναχός, τότε τού δίνονται μεγαλύτερες δυνατότητες γιά νά σωθή καί νά φτάση σέ υψηλό βαθμό πνευματικής ζωής. Γιατί στόν γάμο πρέπει κανείς νά συνυπάρχη μέ ένα άλλο πρόσωπο καί νά βαδίζουν μέ ένα ζυγό καί οι δυό. Υπάρχουν, όμως, περιπτώσεις πού ένας έγγαμος φθάνει σέ μεγάλο ύψος πνευματικής ζωής καί ένας μοναχός παραμένει στά χαμηλά επίπεδα πνευματικής ζωής.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει ότι ο Προφήτης Ησαΐας ήταν έγγαμος, αλλά αυτό δέν τόν εμπόδισε νά φθάση στήν θεωρία τού Θεού. Γι' αυτό καί λέω ότι, όταν κανείς έχη δίψα γιά τόν Θεό, δέν τόν εμποδίζει ούτε ο γάμος ούτε η παρθενία. Βέβαια υπάρχουν βαθμοί θεωρίας καί αγιότητας.

Ο π. Παΐσιος κάποτε είπε ότι ο Θεός έχει τήν δική του αριθμητική. Η δική μας αριθμητική είναι διαφορετική από τήν αριθμητική τού Θεού. Γιά παράδειγμα, τό εννιά γιά τόν Θεό μπορεί νά μήν είναι άριστα, ενώ τό τέσσερα ή τό δυό νά είναι άριστα. Καί εξήγησε ότι ο Χριστός μέ τήν παραβολή τών ταλάντων είπε ότι στόν ένα δόθηκαν πέντε τάλαντα, στόν άλλο δυό καί στόν τρίτο ένα, γιά νά τά διπλασιάσουν. Εκείνος πού πήρε τά πέντε τάλαντα, έπρεπε νά τά κάνη δέκα γιά νά πάρη τό άριστα. Εάν τά έκανε εννιά, δέν πήρε τό άριστα. Εκείνος πού πήρε τά δυό έπρεπε νά τά κάνη τέσσερα, γιά νά πάρη τό άριστα. Γιά τόν Θεό τό εννέα δέν είναι άριστα, ενώ τό τέσσερα είναι. Έτσι η αριθμητική τού Θεού είναι διαφορετική από τήν αριθμητική τού ανθρώπου.

Τό θέμα είναι ότι ο Χριστιανός ό,τι κάνει στήν ζωή του, πρέπει νά τό κάνη εν Χριστώ. Ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος λέγει ότι μερικοί μακάρισαν τόν ερημητικό βίο ως καλύτερο καί άλλοι μακάρισαν τόν κοινοβιακό βίο. Γιά μένα, λέγει ο Συμεών ο Νέος Θεολόγος, καλύτερος είναι αυτός ο βίος πού γίνεται γιά τόν Χριστό, γιά τήν δόξα τού Χριστού καί σύμφωνα μέ τό θέλημα τού Θεού.

Υπάρχουν έγγαμοι άνθρωποι πού σώζονται, μπαίνουν στόν Παράδεισο, καί υπάρχουν μοναχοί πού δέν θά σωθούν. Οπότε, τό θέμα είναι νά ζούμε εκκλησιαστική ζωή, νά ρωτάμε τόν Πνευματικό Πατέρα τί πρέπει νά κάνουμε στήν ζωή μας καί αυτό πού θά κάνουμε νά τό κάνουμε κατά Θεό.

Ο πατέρας μου ήθελε νά γίνη μοναχός. Πήγε στό μοναστήρι αλλά τήν πρώτη εβδομάδα, πρίν γίνει μοναχός, έγινε πόλεμος μέ τούς Ιταλούς καί τόν επιστράτευσαν. Ο ηγούμενος τού είπε νά πάη στόν πόλεμο καί άν σωθή καί επιθυμεί νά γίνη μοναχός μπορούσε νά επανέλθη στό μοναστήρι. Κατά τήν διάρκεια τού πολέμου προσευχόταν, κοινωνούσε συχνά καί όταν τελείωσε ο πόλεμος ο Πνευματικός τού είπε: «Εσύ πρέπει νά παντρευθής» καί τού υπέδειξε ένα πρόσωπο. Εκείνος έκανε υπακοή καί παντρεύθηκε. Κάποτε μού έγραψε σέ γράμμα: «Εάν παντρεύθηκα τό έκανα γιά δυό λόγους: πρώτον, γιατί ήθελα νά κάνω υπακοή στόν Πνευματικό μου Πατέρα καί δεύτερον, ήθελα νά κάνω παιδιά γιά νά τά υπηρετήσω». Αγαπούσε πάρα πολύ τούς μοναχούς, διάβαζε μοναχικά βιβλία, διάβαζε τό βιβλίο τού αγίου Ιωάννη τής Κλίμακος. Καί η μητέρα μου ζούσε πολύ μοναχικά. Μέ προσευχή, μέ νηστεία. Εισήλθα μιά φορά μέσα στό σπίτι καί τήν είδα νά κάνη μετάνοιες καί νά προσεύχεται. Εγώ δέν έχω τήν πίστη καί τήν πνευματική ζωή πού είχαν οι γονείς μου.

Η μητέρα μου στό τέλος τής ζωής της ήταν γιά πέντε χρόνια κατάκοιτη καί συνεχώς προσευχόταν στό Θεό. Τότε τήν ρώτησα άν είχε κάποιο παράπονο. Μού απάντησε: «Δέν έχω κανένα παράπονο, χίλιες δόξες νά έχη ο Θεός. Δέν είμαι άξια νά Τόν δοξάζω». Καί όμως ήταν κατάκοιτη.

Ο πατέρας μου πέθανε στό Νοσοκομείο. Όταν τόν έφεραν στό σπίτι, κάθισε δίπλα στό φέρετρό του, τόν χάϊδεψε στό μέτωπο καί τού είπε: «Γιατί έφυγες; Γιατί δέ μέ χαιρέτισες; Τόσα χρόνια περάσαμε καλά, γιατί έφυγες τόσο ξαφνικά;». Καί μετά είπε: «Άντε, δέν πειράζει. Πήγαινε στό καλό καί καλή αντάμωση».

Οι γονείς μου σώθηκαν, εγώ δέν ξέρω ακόμη άν θά σωθώ. Γι' αυτό νά προσεύχεσθε καί εσείς γιά νά σωθώ καί εγώ καί νά μή διαψεύσω τούς γονείς μου πού μέ γέννησαν καί μέ αγάπησαν.

Επομένως, η παρθενία είναι μιά ευλογημένη κατάσταση, η οποία δίνει πολλές προϋποθέσεις, γιά νά ανεβή κανείς σέ μεγάλο ύψος πνευματικής ζωής. Όμως, όταν κανείς δέν τίς αξιοποιή, τότε αποτυγχάνει. Αλλά καί ο γάμος ευλογείται από τόν Θεό μέ τό Μυστήριο τού γάμου καί μπορεί ο άνθρωπος μέ τήν υπακοή στό θέλημα τού Θεού νά σωθή. Όλα πρέπει νά γίνωνται εν Χριστώ. Ο Απόστολος Παύλος μιλώντας γιά τόν γάμο καί τήν παρθενία λέγει: «Έκαστος ίδιον χάρισμα έχει εκ Θεού, ός μέν ούτως, ός δέ ούτως» (Α' Κορ. ζ', 7).–

Πηγή:http://www.parembasis.gr/

Τί σημαίνει μοναχός; τοῦ μοναχοῦ Μωυσῆ Ἁγιορείτη

᾿Απὸ τὸ περιοδικὸ «Πρωτάτον», ἀριθ. 117, Ἰανουάριος-Μάρτιος 2010
Λέγεται ἀπὸ τοὺς εἰδικοὺς ἐρευνητὲς πῶς ἡ λέξη μοναχὸς περιέχει τὴν παλαιοδιαθηκικὴ ἔννοια γιὰ ἀμέριστη, ἑνιαία καρδιά, προσηλωμένη μόνιμα, μόνο στὸν μόνο Θεό. Ὁ πιστὸς ἄνθρωπος μπορεῖ ν' ἀπαντήσει στὴ βαθειὰ ἐπίγνωση τῆς μοναδικότητας τοῦ ἑνὸς ἀληθινοῦ Θεοῦ μόνο μὲ τὴν ἐνεργοποίσηση ὅλων του τῶν δυνάμεων, δυνατοτήτων καὶ ἐφέσεών του πρὸς ὁλοκληρωτικὴ ἀγάπησή του. Ὁ συνεχὴς καὶ μόνιμος προσανατολισμὸς τῆς ἀνθρώπινης ὑπάρξεως στὸν Θεὸ χαρακτηρίζεται ὡς ἁπλότητα. Ἡ ἀσκητικότητα καὶ ἡ ἐγκράτεια δίνει ἐσωτερικὴ ἑνότητα καὶ χαρακτηρίζει τοὺς ἀληθινοὺς φίλους του Θεοῦ, τοὺς ἁπλοὺς καὶ ὄχι ἁπλοϊκούς.
Μοναχὸς κατὰ ἄλλη ἔννοια σημαίνει ὁ ἀπόλυτα συγκεντρωμένος στὸν Θεό, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴ σημιτικὴ ρίζα ἑνοποιῶ, εἶμαι ἕνας, μοναδικός, μονήρης, δοσμένος ὅλος στὸν Θεό. Στ' ἀραμαϊκά, συριακὰ καὶ κοπτικὰ μοναχὸς σημαίνει ἐπίσης ὁ ἐκλεκτός, ὁ ἕνας, ὁ ἀσκητὴς-ἀγωνιστής. Ὁ ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης μοναχοὺς ὀνομάζει ὅσους ἔχουν ἀμέριστη καὶ ἑνιαία ζωή, ποὺ τοὺς ἐνώνει στὶς ἱερὲς συνάξεις, σὲ μία θεϊκὴ μονάδα καὶ φιλόθεη τελείωση. Ὁ μοναχὸς κατευθύνει σταθερὰ τὴ ζωή του στὸν Θεό. Ἀποστολὴ τοῦ μονάχου εἶναι νὰ ὁμοιωθεῖ μὲ τὸν Θεό, νὰ ἑνωθεῖ, νὰ θεωθεῖ.
Ὁ ἀββᾶς Ἁλωνᾶς λέγει: Ἂν ὁ ἄνθρωπος δὲν πεῖ στὴν καρδιά του ὅτι αὐτὸς μόνο καὶ ὁ Θεὸς εἶναι σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο, δὲν πρόκειται νὰ βρεῖ ἀνάπαυση. Πρόκειται γιὰ μία ἁγία μοναξιὰ καὶ ὄχι γιὰ νοσηρὴ ἀπομόνωση. Δὲν ἔχει τὰ στοιχεῖα τῆς ἀφιλαδελφίας καὶ ἀφιλανθρωπίας, ἀλλὰ προέχει ἡ αὐτογνωσία καὶ ἡ φιλοθεΐα. Ὁ μοναχὸς προσεύχεται γιὰ τοὺς ἀδελφούς του καὶ δὲν μπορεῖ νὰ μὴ τοὺς ἀγαπᾶ ὅλους. Ἔτσι παρότι ὁ ἀληθινὸς μοναχὸς εἶναι μόνος δὲν πάσχει ἀπὸ μοναξιά, ἐνῶ ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος τῶν πολύβουων καὶ πολυάνθρωπων μεγαλουπόλεων, ποὺ συνωθεῖται καθημερινὰ ἀπὸ πλήθη κόσμου, πάσχει τρομερὰ ἀπὸ σκληρὴ καὶ ἀφόρητη μοναξιά.
Μία ἄλλη σημασία τῆς λέξεως μοναχὸς κατὰ τὴν ἑλληνικὴ ἀρχαιότητα εἶναι ὁ αὐθύπαρκτος, ὁ ἐλεύθερος, ὁ ἀπόλυτα μεμονωμένος, ὁ μονήρης. Ἀργότερα εἶχε καὶ τὴν ἔννοια ἄγαμος, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἔχοντος μόνο ἕνα ἱμάτιο, μοναχίτων. Προσωπικά μου ἀρέσει ἡ ἑρμηνεία ὅτι μοναχὸς σημαίνει αὐτὸς ποῦ ἔχει δώσει ὅλη τὴν καρδιά του στὸν Θεό, ἔχει ἐσωτερικὴ ἑνότητα καὶ πλήρη ἀφοσίωση στὸν Θεὸ καὶ δὲν εἶναι διχασμένος καὶ δίψυχος. Δίνονται καὶ ἄλλες ἐνδιαφέρουσες ἑρμηνεῖες, προερχόμενες ἀπὸ τὰ συριακά. Μοναχὸς λέγεται αὐτὸς ποὺ ἑκούσια ἐπιλέγει τὴν ἀγαμία, αὐτὸς ποὺ ἔχει μονοτροπὴ ζωή, αὐτὸς ποὺ ἔχει μία ἰδιαίτερη σχέση μὲ τὸν Μονογενῆ Υἱὸ καὶ Λόγο τοῦ Θεοῦ.
Σ' ἑβραϊκὰ κείμενα μοναχὸς σημαίνει καὶ μοναδικός, αὐτὸς ποῦ ἐξελέγη ἀπὸ τὸν Θεό, αὐτὸς ποῦ εἶναι ἀπόλυτα ἀφοσιωμένος στὴν ἐκπλήρωση τοῦ θείου θελήματος, μὲ τὸ ὅποιο μερικὲς φορὲς δὲν συμφωνεῖ ἡ ἀνθρώπινη λογική. Ὁ Θεὸς εἶναι μόνος καὶ ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ μόνος, ὁ ἕνας ὑπάρχει γιὰ τὸν ἄλλο, ὁ ἕνας ἀναφέρεται στὸν ἄλλο. Πρόκειται γιὰ μία ὑπέροχη, μεγαλειώδη καὶ καταπληκτικὴ κατάσταση καὶ εἰκόνα.
Τελικὰ μοναχὸς σημαίνει μόνος; Μόνος, ἀλλὰ ὄχι ὅμως αὐτόνομος, ὡς δῆθεν δεδικαιωμένος καὶ ἀποστρεφόμενος τοὺς ἀδελφούς του. Ἡ μοναστικὴ ἐξωτερικὴ μόνωση θὰ πρέπει νὰ σχετίζεται ἀπαραίτητα μὲ τὴν ἐνοειδὴ ἐσωτερικὴ ζωή. Κατὰ τὸν ὅσιο Μακάριο τὸν Αἰγύπτιο μοναχὸς σημαίνει ὁ μόνος, ποὺ δὲν ἔχει γυναίκα, ποὺ ἄφησε τὸν κόσμο ἐξωτερικὰ κι ἐσωτερικά, δηλαδὴ τὰ κοσμικὰ πράγματα καὶ τὸ κοσμικὸ φρόνημα. Μοναχὸς ἐπίσης λέγεται γιατί συνεχῶς ἐπικαλεῖται τὸν Μόνο Θεό, ἀγωνιζόμενος νὰ ἔχει μονοειδῆ λογισμό, στραμμένο μόνιμα στὸν Θεό, μὴ καταδεχόμενος λογισμοὺς κακίας...
Τὰ παραπάνω ἔγραψα στὴ ταπεινὴ Καλύβη μας ἕνα βραδυνὸ ποὺ ἔβρεχε, παραμονὲς Χριστουγέννων, ὕστερα ἀπὸ τὴ μελέτη τοῦ βιβλίου τοῦ Ο. F. Boumarhnou «Μοναχός ἐστι...». Δὲν ξέρω ἂν σᾶς ἔδωσα νὰ καταλάβετε τί σημαίνει μοναχός. Αὐτὸ ποὺ γνωρίζω ὅμως εἶναι καὶ ἀταπεινόλογα καταθέτω, πὼς ἐνῶ φορῶ τὸ ράσο τοῦ μονάχου 35 ἔτη, μοναχὸς ἀληθινὸς ἀκόμη δὲν ἔγινα. Παρακαλῶ εὔχεσθε νὰ μονάσω πραγματικά.

ΠΗΓΗ: http://orthodoxia-ellhnismos.blogspot.com/ΖΩΗΦΟΡΟΣ

Προγαμιαῑες σχέσεις Μεταγαμιαίων ἀνθρώπων -τοῦ πρωτ/ρου π. Κων/νου Στατηγόπουλου

Το ερωτικό πλάσμα

Ο άνθρωπος από τη φύση του είναι πλάσμα ερωτικό. Έχει την τάση να κινείται προς ένωση. Το επίπεδο στο οποίο πραγματοποιείται η ένωση αυτή είναι τριπλό. Κινείται προς ένωση με το Θεό, με το συνάνθρωπο, και ενώνει με τα ψυχικά και διανοητικά του χαρίσματα όλες τις δυναμικές που χαρακτηρίζουν την προσωπικότητά του. Πιο πρακτικά δοσμένο αυτό το σχήμα θέλει τον άνθρωπο:

α) Να έχει αναζητήσεις για τη ζωή και το θάνατο και για τα πέρα από την οριζόντια πραγματικότητα,

β) Να θέλει να έχει κοινωνία με τους άλλους ανθρώπους,

γ) Να προσπαθεί να ξεπεράσει τους εσωτερικούς διχασμούς που τον ταράσσουν και τον κομματιάζουν.

Η προσπάθεια για το κάθε ένα από τα προηγούμενα είναι ερωτική. Η ερωτική πορεία κρύβει πάντα μέσα της μια έξοδο. Έξοδο προς το Θεό, τους ανθρώπους και από την εγωιστική αυταρέσκειά μας.

Η βίωση του έρωτα διά του γάμου

Χωρίς την ανακάλυψη και βίωση του προαναφερομένου τριπλού ερωτικού επιπέδου, ο άνθρωπος ζει μια πρακτική βαθιά αναπηρία. Αν αναπτύσσει μέρος μόνο από τις ερωτικές του δυνατότητες, ζει ελλιπείς και αρρωστημένες τις πτυχές της προσωπικότητάς του. Αν π.χ. κοινωνικοποιείται χωρίς ταυτόχρονη αναζήτηση ερωτικής μορφής προς το Θεό, καταλήγει σε καρκινογόνο κοινωνικότητα. Αν πάλι προσπαθεί να ισορροπήσει τις εσωτερικές του αντίρροπες δυνάμεις χωρίς έξοδο προς το Θεό και τους ανθρώπους, καταλήγει σε ένα διαλογιζόμενο ον που ψάχνοντας να βρει τον εαυτό του χάνει τον ορίζοντα του περιβάλλοντός του.

Ο έρωτας, επειδή είναι πράξη ζωής τριττώς εκφραζομένη, μόνο με ενιαία τριπλή αντιμετώπιση μπορεί να βιωθεί. Όταν λέμε «ενιαία τριπλή αντιμετώπιση» εννοούμε ένα γεγονός που μπορεί να αναπτύξει ταυτόχρονα και να γιατρέψει τρία παράλληλα και ομοειδή στοιχεία που, ενώ είναι διακρινόμενα στις εκδηλώσεις τους, έχουν κοινό παράγοντα που τα τρέφει και τα καλλιεργεί.

Αυτός ο κοινός παράγοντας που ενεργοποιεί ισορροπημένα όλα τα στοιχεία του έρωτα είναι ο «γάμος». Τη λέξη «γάμος» σήμερα την κατανοούμε αποσπασματικά, ως σχέση του ανδρός με τη γυναίκα. Η γλώσσα όμως της Γραφής είναι πολύ ευρύτερη. Ο γάμος ορίζεται ως σχέση Χριστού και Εκκλησίας. Είναι ένα μυστήριο πρακτικό και ταυτόχρονα ακατανόητο. Είναι η παρουσία της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος που «όλως συγκροτεί» τον άνθρωπο σε ερωτική ισορροπία. Η αποδοχή αυτού του δεδομένου της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος κάνει τον άνθρωπο προσωπικότητα που ζει μέσα από το γάμο. Που αποδέχεται την αγάπη του Θεού, όπως εκείνη εκφράζεται μέσα από το μυστήριο της Εκκλησίας και της εκχύσεως του Αγίου Πνεύματος. Ο έρωτας είναι γεγονός γαμικό και μόνο ως τέτοιο προσεγγίζεται. Είναι, δηλαδή, γεγονός ισχυρής ενώσεως που μόνο ακατάλυτα δεσμά μπορούν να το συγκρατήσουν. Χωρίς αυτές τις δυνάμεις του γάμου ο έρωτας δεν μπορεί να θεραπεύσει τις αναζητήσεις του ανθρώπου για υπέρβαση, κοινωνία και εσωτερική ισορροπία.

Ο άνθρωπος, λοιπόν, είναι, μαζί με την ιδιότητα του ερωτικού, και πλάσμα γαμικό. Η σχέση του με το Άγιο Πνεύμα τον χαρακτηρίζει. Κανείς μέσα στο χώρο της Εκκλησίας δεν μπορεί να είναι ανέραστος ή αγαμικός. Ο μοναχός και ο παντρεμένος μέσα από το γεγονός αυτό του συνεκτικού δεσμού του γάμου μπορούν να είναι όντως μοναχοί και όντως έγγαμοι. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ομιλεί για προγαμιαίες σχέσεις. Δεν μπορεί να υπάρξει τέτοιο γεγονός. Είναι ανυπόστατο. Το προγαμιαίο καταργεί τη δυνατότητα του ανθρώπου να ζει ως άνθρωπος.

Ο ορισμός «προγαμιαίες σχέσεις» θέλει να προσδιορίσει σήμερα την ύπαρξη γενετησίων σχέσεων έξω από το γάμο. Τέτοιοι όμως διαχωρισμοί είναι αδύνατοι. Οι γενετήσιες σχέσεις υπηρετούν στην πράξη ως βιολογικές λειτουργίες το ερωτικό και γαμικό στοιχείο όπως το προσδιορίσαμε. Στη μελέτη του μακρόκοσμου ένας αστροφυσικός θα έλεγε πως είναι αδύνατο ένας κουάρκ (το μικρότερο τεμάχιο ύλης που υπάρχει) να βρεθεί μόνο του. Είναι πάντα δεσμευμένα. Το ίδιο θα λέγαμε συμβαίνει με τις γενετήσιες σχέσεις. Κανείς δεν μπορεί να τις αποδεσμεύσει από το γάμο και τον έρωτα. Κάθε προσπάθεια για αποδέσμευση ενός κουάρκ από τη δομή ενός πρωτονίου θα χρειαζόταν υποθετικά τόση ενέργεια όση χρειάζεται για να καταστρέψουμε το γαλαξία μας, και μπορεί, το σύμπαν. Στην αστροφυσική οι έννοιες γίνονται κατανοητές. Στο χώρο όμως της ανθρώπινης ζωής τα πράγματα δεν φαίνονται και τόσο δύσκολα. Κι όμως, είναι αρκετή μια απογυμνωμένη από έρωτα και γάμο γενετήσια σχέση να διαλύσει τις ισορροπίες λειτουργίας του μυστηρίου που λέγεται άνθρωπος κατ’ εικόνα του Θεού πλασμένος.

Το πρόβλημα

Η ελλιπής βίωση του έρωτα και η αδυναμία κατανοήσεως του βαθύτερου και ευρύτερου νοήματος του γάμου οδηγεί σε μια βαθμιαία διάβρωση του ερωτικού χαρακτήρα του ανθρώπου, γίνεται ανέραστος, εξαρθρώνονται οι βασικές ερωτικές του λειτουργίες στην τριπλή τους έκφραση και αναφύονται ποικίλα προβλήματα εσωτερικών ανισορροπιών που, επειδή δεν είναι δυνατόν να διαπιστωθούν με απλές ψυχολογικές διαδικασίες, περιγράφονται με λανθασμένη διαγνωστική και φυσικά αποπροσανατολισμένη θεραπευτική.

Να προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε με λίγα και απλά λόγια κάποιους βασικούς τομείς που νοσούν από την έλλειψη ερωτικής και γαμικής αγωγής και θεραπευτικής.

Η συναισθηματική προσέγγιση

Στο χώρο των διανθρωπίνων σχέσεων η ισορροπία ανδρός-γυναικός προβάλλεται ως συναισθηματικό γεγονός. Τολμούν μάλιστα να ομιλούν για αισθήματα και αγάπη. Κανείς φυσικά δεν μπορεί να έχει αντίρρηση για την ανάπτυξη του κόσμου των ανθρωπίνων αισθημάτων και συναισθημάτων προκειμένου να έχουμε ολοκληρωμένες προσωπικότητες.

Το λάθος βρίσκεται στον ανεπαρκή και επιδερμικό προσδιορισμό των συναισθηματικών κινήσεως. Χωρίς το σχήμα «έρωτα – γάμου» που προαναφέραμε, το συναισθηματικό στοιχείο, και αν ακόμη κρύβει κάποια κύτταρα αλήθειας, είναι επισφαλές και χωρίς θεμέλια. Πίσω από το συναισθηματικό στοιχείο μπορεί να κρύβεται ένα ενδιαφέρον για τον άλλον λόγω εξωτερικών σχημάτων. Μπορεί να κρύβεται η ανάγκη να υπάρχει κάποιος για να νοιώθεις πως καταξιώνεσαι ως άνδρας ή γυναίκα. Μπορεί να υποκρύπτεται η ανάγκη για ξεπέρασμα της κοινωνικής μοναξιάς. Ξεχνούν βέβαια πως το ξεπέρασμα της κοινωνικής μοναξιάς δεν γιατρεύεται αν προσπαθείς να το ικανοποιήσεις δια της «χρήσεως» κάποιου προσώπου, αλλά θεραπεύεται αν κατανοήσεις την αποτυχία σου. Αποτυχία που ήλθε από τον εγωισμό και το κλείσιμο στον εαυτό και τη μη απαντοχή του άλλου. Μόνο όταν καταλάβεις την αποτυχία σου είναι δυνατόν να προχωρήσεις προς τον άλλον χωρίς να τον χρησιμοποιήσεις.

Μπορεί, τέλος, πίσω από το συναίσθημα να κρύβεται η ανάγκη για «χρήση» του άλλου προς ικανοποίηση σωματικών αναγκών. Πολλοί ενθουσιώδεις «έρωτες» έπεσαν σαν χάρτινος πύργος όταν κάποτε ένας από τους δύο δεν θέλησε να χρησιμοποιείται σεξουαλικά. Η χρησιμοποίηση του άλλου για σεξουαλική κατανάλωση τινάζει στον αέρα οποιαδήποτε μορφή αγάπης. Η αγάπη «ου ζητεί τα εαυτής». Αν το σεξ έλθει ως καρπός της πορείας μέσα από το σχήμα «έρωτας-γάμος» είναι αποτέλεσμα αγιοπνευματικής αναπτύξεως και έχει ελαχιστοποιήσει τον κίνδυνο καταναλωτικής προσεγγίσεως του άλλου προσώπου. Ένας σπόρος πάντα θέλει πορεία για να γίνει καρπός. Μόνο τα ορμονικά προϊόντα αναπτύσσονται γρήγορα. Μόνο που είναι καρκινογόνα.

Η πορεία μέσα από ένα σχήμα που λέγεται σωματική ανάγκη -σεξ - ικανοποίηση καταστρέφει τις πτυχές τις λεπτές του συναισθηματικού πεδίου του ανθρώπου. Λειτουργούν μόνο τα ζωώδη και καταπατούνται τα ανθρώπινα. Διαταράσσεται ολόκληρη η ισορροπία των δομών της ανθρώπινης ψυχής, που είναι φτιαγμένη να λειτουργεί την αγάπη ως έρωτα-γάμο αγιοπνευματικής δωρεάς.

Η ψυχολογική προσέγγιση

Εάν οι τροχοί ενός αυτοκινήτου δεν ακολουθούν τις οδηγίες που δίνονται από τον οδηγό, τότε η καταστροφή είναι σίγουρη. Ο συναισθηματικός παράγοντας, εάν δεν εξομαλυνθεί και σμιλευθεί κάτω από την καθοδήγηση των ροπών της ψυχής, τότε αποπροσανατολίζεται σύμφωνα με τις προτάσεις που διαγράψαμε στο προηγούμενο κεφάλαιο.

Τα λεγόμενα συναισθήματα είναι εκφράσεις της κατ’ εικόνα Θεού πλασμένης ανθρώπινης υποστάσεως. Η ψυχή, ενεργοποιούμενη από τη δυναμική κίνηση «έρωτος-γάμου» καλλιεργεί χαρίσματα και εκφράσεις αιώνιας προοπτικής. Αυτό το «αιώνιο» δομικό υλικό που ζυμώνεται μέσα στον άνθρωπο αποτελεί μια ασφαλιστική δικλείδα αντιμετωπίσεως των διακυμάνσεων του βίου. Αυτό το «αιώνιο» υλικό νικάει και τον ίδιο το θάνατο όταν ο άνθρωπος ζήσει την τραγωδία της διαστάσεως σώματος και ψυχής την ώρα του θανάτου. Αν η καλλιέργεια αυτού του δομικού υλικού δεν γίνεται κάτω από σωστές προϋποθέσεις, διαταράσσεται, και ακολουθεί αποσύνθεση και εξάρθρωση όλων των επί μέρους εκδηλώσεων της προσωπικής ζωής του ανθρώπου.

Όταν τα θεμέλια είναι σαθρά όλο το οικοδόμημα είναι επικίνδυνο. Η ψυχή ψάχνει συνέχεια ως τροφή της τον «έρωτα-γάμο». Η πορεία της μέσα στον κόσμο είναι συνεχώς αναγωγική στη σχέση με τους ανθρώπους. Φεύγει μόνο από την αμαρτία. Έξω απ’ αυτήν δεν κλείνει δρόμους προς τους άλλους, δεν διασπά δεσμούς κοινωνικότητας. Δεν φτιάχνει και σπάζει δεσμούς κατ’ αρέσκειαν. Φτιάχνοντας και σπάζοντας και ανακατασκευάζοντας και ανακαταστρέφοντας δεν είναι δυνατόν να καλλιεργηθεί το δομικό υλικό. Η χάρη του Αγίου Πνεύματος μέσα στο μυστήριο της Εκκλησίας στερεώνει το δομικό υλικό και του δίνει δυνατότητα για κοινωνική εργασία, που σημαίνει μια συνεχή ανάπτυξη της ενότητας του κόσμου. Γι’ αυτό οι άγιοι είναι εκείνοι που δίνουν το στίγμα της πορείας της ενότητας του κόσμου.

Σ’ ένα μοντέλο προγαμιαίων σχέσεων όλη αυτή η λειτουργία του δομικού υλικού τινάζεται στον αέρα. Εφ’ όσον ο πλησίον άνδρας ή γυναίκα είναι προς «χρήση», εφ’ όσον δεν δέχεσαι να προσφέρεις το «δομικό σου υλικό» για να μπουν τα πρώτα θεμέλια της κοινωνίας και να συγκροτηθεί ο πρώτος πυρήνας κοινωνίας, η οικογένεια, οι σχέσεις με το άλλο πρόσωπο είναι αντικοινωνικές, δηλαδή τραγικές.

Οι αλλεπάλληλες αλλαγές συντρόφων αφήνουν βαθιά ρήγματα στο ψυχικό δομικό υλικό. Όσο πιο προχωρημένη είναι η σχέση κι όσο πιο ψευτο-ολοκληρωμένη είναι έξω από το σχήμα έρωτας-γάμος, τόσο περισσότερο καταστρέφεται βάναυσα, μπορεί και ανεπανόρθωτα, η μόνη ελπίδα του κόσμου να γίνει η ανθρώπινη μάζα όντως κοινωνία. Οι «ολοκληρωμένες» σχέσεις στο προγαμιαίο επίπεδο είναι μια ατομική βόμβα στο σώμα της κοινωνίας. Άνθρωποι με κατεστραμμένο δομικό υλικό δεν θα μπορέσουν να γίνουν μπροστάρηδες για κοινωνική αναμόρφωση και αναδόμηση. Η μετάνοια βέβαια έχει τη δύναμη να σώσει τον άνθρωπο και να τον κάνει ακόμη και άγιο. Τα στίγματα όμως της αμαρτίας οδηγούν το σώμα στη διάλυση «ίνα μη το κακόν αθάνατον γένηται». Κι εδώ αναφύεται το θέμα της βιολογικής προσέγγισης του έρωτα.

Η βιολογική προσέγγιση του έρωτα

Να διατυπώσουμε απλές σκέψεις:

Το σώμα έχει αισθήσεις. Χωρίς τις αισθήσεις δεν θα υπήρχε η επαφή με το περιβάλλον. Τα κύτταρα των αισθήσεων ενεργοποιούν τα μηνύματα του έξω κόσμου και τα κάνουν ορατές, γευστικές, ακουστικές, επιδερμικές εμπειρίες. Τα κύτταρα της αφής, τα γευστικά κύτταρα, τα ακουστικά κύτταρα κ.λπ., αν υποστούν μια βάναυση προσβολή καταστρέφονται και δεν λειτουργούν προσωρινά ή μερικές φορές για πάντα. Ένα έντονο φως μπορεί να αφαιρέσει από το οπτικό κύτταρο τη δυνατότητα της οράσεως. Ο έρωτας είναι και μια αίσθηση. Δεν παύει να είναι μια αίσθηση, και μέσα στα πλαίσια της συζυγίας ανδρός-γυναικός λειτουργεί και ως αίσθηση. Ποιος ασχολήθηκε ποτέ με τα «ερωτικά κύτταρα»;

Η έξω από τις προϋποθέσεις «έρωτας-γάμος» προγαμιαία σεξουαλική σχέση σύμφωνα με τις προηγούμενες σκέψεις, αφού θα καταστρέψει το συναισθηματικό και ψυχολογικό πεδίο, θα προχωρήσει και στην καταστροφή των ερωτικών κυττάρων. Η αποσπασματική χρήση του σεξ ως βιολογικής ανάγκης διαλύει σίγουρα τα ερωτικά κύτταρα. Αν χρησιμοποιήσω τα κουπιά μιας βάρκας για να παίξω τέννις στην παραλία, τα κουπιά θα είναι σπασμένα όταν θα έρθει η ώρα να λειτουργήσουν στο φυσικό τους περιβάλλον στην ισορροπία νερού-βάρκας. Με τον τρόπο αυτόν εύκολα μπορεί να περιγραφεί το υπόδειγμα του ανικανοποίητου σεξουαλικά Δον Ζουάν. Όσες περισσότερες σχέσεις, τόσο περισσότερα κατεστραμμένα «ερωτικά κύτταρα», τόσο μεγαλύτερη αδυναμία για ερωτική σεξουαλική σχέση.

Οι «ειδικοί» σεξολόγοι θα πρέπει να λάβουν σοβαρά τον παράγοντα αυτόν αν θέλουν να βοηθήσουν τους «πελάτες» τους. Ένας στομαχολόγος ποτέ δεν θα προτείνει φαγητά με καρυκεύματα στον ασθενή του. Απορώ γιατί ένας σεξολόγος προτείνει περισσότερο σεξ στον ερωτικά ανικανοποίητο «πελάτη» του. Φυσικά τη λύση δεν την περιμένουμε από το Viagra. Με χάπια δεν φτιάχνεται έρωτας. Το μόνο που φτιάχνεται, σίγουρα, μπορεί να είναι η ικανοποίηση πως ο ασθενής τα κατάφερε. Κι έτσι ξαναπαίζει το παιχνίδι της καταστροφής. Τα κατάφερε σημαίνει πως μπόρεσε ν’ αποδείξει πως είναι άνδρας. Άρα μπόρεσε να εκφράσει τη δύναμή του. Δηλαδή, απέδειξε τον κατακτητικό εγωισμό του. Το αποτέλεσμα έρχεται ως φαύλος κύκλος.

Ο εγωϊσμός σπάει τη σχέση των προσώπων. Τα συναισθήματα δεν υπάρχουν εφ’ όσον πρέπει να καταξιωθείς. Το «δομικό υλικό» της ψυχής καταστρέφεται περισσότερο. Τότε και μόνο τότε μπορεί κανείς να καταλάβει το λόγο της Εκκλησίας και την πρότασή της για αποφυγή προγαμιαίων σχέσεων. Είναι μια πρόταση που όχι μόνο δεν βδελύσσεται τον έρωτα, αλλά αντίθετα θέλει να τον διασώσει και ν’ αναδείξει τον άνθρωπο ως το όντως ερωτικό πλάσμα που δημιούργησε ο Θεός. Ένα πλάσμα που αγαπάει το Θεό, τους ανθρώπους και εναρμονίζει τις εσωτερικές του λειτουργίες με την αγάπη του Θεού. Είναι ένα πλάσμα που ζει ένα και μοναδικό γάμο ως ενότητα με το Χριστό, κι εκεί μέσα εντάσσει το γάμο με το άλλο φύλο, το γάμο με την άσκηση, το γάμο με το μοναχισμό. Ο Χριστιανός ποτέ δεν μπορεί να είναι προγαμιαίος. Βρίσκεται στο κέντρο της ζωής και γι’ αυτό στο κέντρο της ζωής του γάμου με το Χριστό.

Ο μεταγαμιαίος άνθρωπος

Χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις, οι προγαμιαίες σχέσεις είναι αδύνατες ως κατάσταση ζωής, αλλά δυνατές μόνο ως κατάσταση ασθένειας.

Το μόνο σίγουρο είναι πως το προγαμιαίο θα απογοητεύσει σύντομα τον άνθρωπο και στο τέλος θα προσπαθεί να βρει τον εαυτό του σε δρώμενα έξω από το γάμο. Τότε μπορούμε να μιλήσουμε για το μεταγαμιαίο άνθρωπο, που ψάχνει κάπου αλλού την ευτυχία του στα πέρα από το γάμο. Αλλά ο γάμος παραμένει ένα αξεπέραστο γεγονός ως σχέση με το Χριστό, με την Εκκλησία. Όπως δεν υπάρχει ούτε προεκκλησιαστική και μετεκκλησιαστική εποχή, έτσι δεν μπορεί να υπάρχει ούτε προγαμιαίος ούτε μεταγαμιαίος δεσμός.

† π.Κ.Σ.

Από το βιβλίο «Το σώμα του Χριστού και ο κήπος των τέρψεων» των εκδόσεων Εγρήγορση. 

Πηγή:http://www.floga.gr

Πατήρ Παύλος Λαυριώτης:ὁ ἰατρός πού ἔγινε καλόγηρος

Χιλιάδες λαβωμένοι επέρασαν από το χειρουργείο του.

Κι όταν έγινε ειρήνη επήγε στο Άγιον Όρος καλόγηρος.

Τον Γέροντα Παύλο τον Λαυριώτη (1884-1980) τον γνωρίσαμε (αρ. 207) από τον συμμοναστή του Χρυσόστομο Λαυριώτη, σημερινό Επίσκοπο Ροδοστόλου, ο οποίος στο βιβλίο ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΡΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΑΘΩΝΑ (εκδ. 2000) καταθέτει τις συγκλονιστικές εμπειρίες του από την συμβίωσή με τον ΓεροΠαύλο.

Στην επετειακή Αγιορειτική έκδοση ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙΝ, ΕΝΘΥΜΙΟΝ ΧΙΛΙΕΤΗΡΙΔΟΣ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ, του 1963, γίνεται αναφορά στην εξέχουσα αυτή προσωπικότητα της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας με ένα ξετύλιγμα της ζωής του, όπως το περιγράφει ο ίδιος, σε ηλικία 79 ετών. Αξίζει να το διαβάσουμε:

Ρώτησαν ένα καλό βασιλιά αν είναι ευχαριστημένος. Εκείνος κούνησε απελπισμένα το κεφάλι: οι φροντίδες της διακυβέρνησης του λαού του δεν τον άφηναν ούτε να κοιμηθή. Ρώτησαν έναν τραπεζίτη αν είναι ευχαριστημένος. Εκείνος κούνησε απελπισμένα το κεφάλι: είχαν πέσει οι μετοχές του. Ρώτησαν ύστερα τον ασκητή αν είναι ευτυχισμένος. Σήκωσε τα μάτια και τα χέρια στο Θεό: «Δόξα σοι, Κύριε...». Αυτή είναι ολόκληρη η ψυχολογία του μοναχισμού...

Μας τη θύμισε ο πατήρ Αγαθάγγελος, ο αρχοντάρης, την ώρα που βαδίζαμε στα στενά δρομάκια του μοναστηριού της Λαύρας, πηγαίνοντας στο κελλί μιας άλλης αξιόλογης μορφής του Άθω. Του ιατρού-χειρουργού Παύλου Παυλίδη. Ήταν αρχίατρος στον Τουρκικό στρατό. Κατά τον Μικρασιατικό πόλεμο κατατάχθηκε στον Ελληνικό στρατό, με το βαθμό του υπιάτρου και υπηρέτησε στα σοβαρώτερα υγειονομικά κέντρα της στρατιάς. Χιλιάδες λαβωμένοι επέρασαν από το χειρουργείο του. Κι όταν έγινε ειρήνη επήγε στο Άγιον Όρος καλόγηρος. Όλα αυτά τα βρήκαμε γραμμένα στα μητρώα της Μονής.

Στο μοναστήρι είναι γνωστός ως πατήρ Παύλος Λαυριώτης. Τον βρήκαμε σ΄ ένα στενό, μισοσκότεινο δωμάτιο, που οι δυό του πλευρές καλύπτονται από βιβλιοθήκες με χειρόγραφα κι οι άλλες δύο με χειρουργικά εργαλεία. Μέτριο ανάστημα, μαύρα γένεια, που τώρα αρχίζαν ν΄ ασπρίζουν, αγαθά μάτια και μια ανεξήγητη δειλία σαν αντικρύζη ξένο. Από τις πρώτες λέξεις που αλλάξαμε, φάνηκε πως δεν φοβάται, όπως όλοι οι άλλοι, τη δημοσιότητα. Ήταν ο μόνος που δεν μας εκούρασε πολύ για να μάθωμε τα «μυστικά» του. Μάλιστα χάρηκε γιατί το παράδειγμά του θα μπορούσαν να το μάθουν κι άλλοι πολλοί, για να δη ο κόσμος ότι καλόγηροι δεν γίνονται όσοι δυσκολεύονται να ζήσουν στην κοινωνία, αλλά όσοι έχουν βαθειά την πίστι στην θρησκεία, όσοι έχουν συνείδηση του τι πάνε να επιτελέσουν στον τόπο της προσευχής και της αγνότητος.

Η ιστορία του αγαθού καλόγηρου, όπως μας την είπεν ο ίδιος, μοιάζει λίγο σαν μυθιστόρημα: Γεννήθηκε στη Σαφράμπολι του Πόντου και είναι σήμερα (σημ. 1963) πενήντα εξ ετών. Σπούδασε ιατρική στο Παρίσι και στη Λειψία ως υπότροφος του τουρκικού κράτους. Ήταν, σημειώστε, Τούρκος υπήκοος-Χριστιανός όμως όσο λίγοι-και πήρε την υποτροφία επειδή ήταν πρώτος μαθητής στο Γυμνάσιο της Σαφραμπόλεως.

Στα 1911 γύρισε από το Παρίσι κι εργάστηκεν ως γιατρός δυο χρόνια στην Πόλι και στην Προύσα. Εκεί, «πλήρης ελπίδων» ενιμφεύθη στα 1913 την κόρη του πλούσιου φαρμακοποιού Αντωνιάδη. Τρεις μήνες μετά το γάμο του τον πήρε ο τουρκικός στρατός με τον βαθμό του υπιάτρου. Σε ένα χρόνο είχε γίνει αρχίατρος και διηύθυνε μεγάλα νοσοκομεία στη Συρία και στην Παλαιστίνη. Εκεί άρχισα να γεννώνται οι πρώτες φιλοσοφικές σκέψεις για την ματαιότητα των εγκοσμίων. Αφηγείται, και δακρύζουν τα μάτια του, τις φρικιαστικές εικόνες των νοσοκομείων της εκστρατείας. Χιλιάδες περνούσαν από τα μαχαίρια του οι νέοι πολεμισταί με κομμένα τα χέρια, τα πόδια, με τα σπλάχνα αφανισμένα, από την οργή του πολέμου... Φύσις ευαίσθητη, πονετική, καλοκάγαθη, είδεν από την δική του σκοπιά τη μακάβρια παρέλασι του ανθρώπινου πόνου. Δεν μπόρεσε επί πολύν καιρό να ζη σε μια ατμόσφαιρα που κατέβαζε το τελειότερο πλάσμα της Δημιουργίας χαμηλότερα κι απ΄ τα θηρία... Έτσι ένα πρωί πήρε την απόφασι να φύγη, να τακτοποιήση την γυναίκα του και τους γονείς του και ύστερα να πάη στο μοναστήρι. Να φύγη όμως από τον τουρκικό στρατό σε μια στιγμή πολέμου, εύκολο δεν ήταν. Σκέφθηκε πολύ. Αντίκρυ στον καταυλισμό των Τούρκων ήταν η ζώνη του Σουέζ. Μια νύχτα πέταξε τη στολή του αρχιάτρου, φόρεσε τα ρούχα ενός χωρικού και με κάθε προφύλαξι πέρασε στην αγγλοκρατούμενη ζώνη. Οκτώ Ινδοί σκοποί του φυλακίου άρχισαν να του ρίχνουν. Η Θεία Χάρις, λέει, με εφύλαξε από τα πυρά των. Τρεις μήνες έμεινε περιωρισμένος στο Κάιρο, επειδή τον είχαν πάρει για κατάσκοπο. Το ελληνικό προξενείο του Καΐρου κι ο ομογενής Κ. Ξίππας φρόντισαν και τον άφησαν ελεύθερο. Εν τω μεταξύ ένα τραγικό μήνυμα έφερε την ψυχή του πιο κοντά στη Θεία Χάρι. Η σύντροφός του στην Προύσα είχε προσβληθή από ένα τρομερό νευρικό νόσημα που λέγεται «πρωτόγονος άνοια». Υπέφερε πολύ και την έκλεισαν στο ψυχιατρείον της Κωνσταντινουπόλεως. Οι γονείς του τράβηξαν πολλά στη Σαφράμπολι εξ αιτίας του, γιατί το κράτος τον είχε κηρύξει λιποτάκτη. Ήθελε να πάει να τους δη, μα δεν μπορούσε. Οι μέρες κι οι μήνες περνούσαν γεμάτοι αγωνία. Ζούσε με το όνειρο να αποκαταστήση κάπου τους γονείς του και να πάη στο μοναστήρι. Το ελληνικό νοσοκομείο του Καΐρου του ανέθεσε την διεύθυνσι του χειρουργικού τμήματος. Έμεινε εκεί τρία χρόνια και τους μισθούς του τους άφινε για τους πτωχούς ομογενείς του Καΐρου. Το 1919 μετά την είσοδο του ελληνικού στρατού στην Προύσα κάποιος από εκεί του επρότεινε την Υγειονομική Υπηρεσία του στρατού μας και η στρατιά τον εζήτησε. Δέχτηκε και του έδωσαν τον βαθμό του υπιάτρου. Στα 1922, με την υποχώρησι, πήγε στη Θεσσαλονίκη. Εκεί παρητήθη από το στρατό. Τον ίδιο χρόνο πέθανε η σύζυγός του στην Πόλι. Οι γέροι γονείς του από την Σαφράμπολι ήλθαν πρόσφυγες στη Θάσο, σ΄ ένα μετόχι της αγιορειτικής Μονής Βατοπεδίου και πήγε να πραγματοποιήση το όνειρό του. Στη Μονή των Ιβήρων έμεινε δόκιμος και σε δυο χρόνια «εκάρη μοναχός», στη Μεγίστη Λαύρα.

- Έκτοτε, τελειώνει, μονάζω εις τον ιερόν τόπον, συλλέγων το θείον και γλυκύτατον νέκταρ της ησυχίας και της ειρηνικής εν Χριστώ ζωής...

Μερικά χειρουργικά εργαλεία που έχει εκεί, του τ΄ αγόρασε το μοναστήρι για να βοηθή πότε-πότε αρρώστους μοναχούς που κινδυνεύουν. Την ώρα που ήμαστε στο κελλί του ένας καλόγηρος της Μονής Βατοπεδίου ήλθε με τη βάρκα να τον πάρη για να χειροργήση ένα ασκητή που είχε πέσει από μια καρυδιά και είχε σπάσει το πόδι του.

Έτσι ζη στο μοναστήρι. Τακτικός στις αγρυπνίες, στη νηστεία, στους εσπερινούς, στους όρθρους, στην προσευχή. Όταν του μένη καιρός πηγαίνει και μελετά στη μεγάλη βιβλιοθήκη της Μονής που είναι το μεγαλύτερο, απ΄ όσα υπάρχουν, πνευματικό μουσείο του βυζαντινού πολιτισμού. Τον ρωτούμε πως κατάφερε να ταιριάση μια θετική επιστήμη, όπως η χειρουργική, με το πνεύμα του ασκητισμού, που αποδίδει όλες τις εκδηλώσεις της ζωής στο Θεό;

- Να σας πω, λέει. Εμείς οι ιατροί, όταν πάμε να δούμε ένα άρρωστο, ξεκινάμε από μια γενική πίστη. Την πεποίθησι, ότι όλοι οι άνθρωποι θα εγκαταλείψουν μιαν ημέραν αυτόν τον κόσμο. Μια ασήμαντη βοήθεια παρέχει η ιατρική στον άνθρωπο. Τη ζωή του την αφίνει στο Θεό. Μάλιστα, οι ιατροί έχουν ένα λόγο παραπάνω να πιστεύουν στη θεία δύναμι γιατί βλέπουν κάθε μέρα πόσο ανίσχυρο πλάσμα είναι ο άνθρωπος, όταν πρόκειται να βρεθή αντιμέτωπος με το μεγάλο μυστήριο του θανάτου...

Τον ξαναρωτάμε πως συμβιβάζεται η επιστήμη του με τον εμπειρισμό ενός τόπου, όπου όλες οι ανθρώπινες αρρώστειες θεραπεύονται με βότανα. Δεν βρίσκει τίποτε το παράξενο. Άλλοτε η ιατρική επιστήμη εχρησιμοποιούσε τα βότανα. Αργότερα η χημεία, τα ίδια βότανα τα μετέβαλε σε σκονάκια. Μια πείρα είναι η επιστήμη. Πείρα όμως είναι και η παράδοσις, από την οποία οι άνθρωποι πήραν τις συνταγές των βοτάνων...

Στο τέλος ο αγαθός καλόγηρος δοξάζει το Θεό που του χάρισε τη γαλήνη της ψυχής και με μια βιβλική πραότητα μας χαιρετά. Βιάζεται να χειρουργήση τον άρρωστο στη Μονή Βατοπεδίου, όπου τον κάλεσαν.

Από keliotis στις Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2010 @ 21/2/2010 22:44

Πηγή:http://agioritikesmnimes.pblogs.gr