"᾿Εγώ εἰμί τὸ Α καὶ τὸ Ω, ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος, ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος" (᾿Αποκ. κβ΄, 13)

Κείμενα γιά τήν ἑλληνική γλῶσσα στή διαχρονική της μορφή, ἄρθρα ὀρθοδόξου προβληματισμοῦ καί διδαχῆς, ἄρθρα γιά τήν ῾Ελλάδα μας πού μᾶς πληγώνει...


Παρασκευή, 7 Μαΐου 2010

Τί νέοι πού φτάσαμεν ἐδῶ, στό ἕρμο νησί...Κώστας Καρυωτάκης (ποίηση)




᾿Σχόλιο klision:Αλίμονο στούς νέους, πού χωρίς νά τό καταλάβουν ξύπνησαν ἕνα πρωινό σ᾿ ἕναν κόσμο ἀφιλόξενο, σέ μιά πατρίδα πού σκοτώνει τά παιδιά της, σέ πολιτικούς πού τόν κοιτοῦν μέ βλέμμα ὑποκριτικό, γιατί, ὅπως λέει κι ὁ Σεφέρης εἶναι "ψυχές μαραγκιασμένες ἀπό δημόσιες ἁμαρτίες". Σ᾿  αὐτούς τούς νέους, ἐμεῖς ἁπλῶς νά ὑπενθυμίσουμε τά λόγια τοῦ ἁγίου ᾿Ιωάννου τοῦ Θεολόγου: "῾Ο Θεός ἀγάπη ἐστί καί ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καί ὁ Θεός ἐν αὐτῷ"




Τι νέοι που φτάσαμεν εδώ, στο έρμο νησί, στο χείλος
του κόσμου, δώθε απ' τ' όνειρο και κείθε απ' τη γη!
Όταν απομακρύνθηκεν ο τελευταίος μας φίλος,
ήρθαμε αγάλι σέρνοντας την αιώνια πληγή.
Με μάτι βλέπουμε αδειανό, με βήμα τσακισμένο
τον ίδιο δρόμο παίρνουμε καθένας μοναχός,
νοιώθουμε τ' άρρωστο κορμί, που εβάρυνε, σαν ξένο,
υπόκωφος από μακριά η φωνή μας φτάνει αχός.
Η ζωή διαβαίνει, πέρα στον ορίζοντα σειρήνα,
μα θάνατο, καθημερνό θάνατο, με χολή
μόνο, για μας η ζωή θα φέρει, όσο αν γελά η αχτίνα
του ήλιου και οι αύρες πνέουνε. Κι είμαστε νέοι, πολύ
νέοι, και μας άφησεν εδώ, μια νύχτα, σ' ένα βράχο,
το πλοίο που τώρα χάνεται στου απείρου την καρδιά,
χάνεται και ρωτιόμαστε τι να 'χουμε, τι να 'χω,
που σβήνουμε όλοι, φεύγουμ' έτσι νέοι, σχεδόν παιδιά!


Κ Καρυωτάκης, Ελεγεία και Σάτιρες

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου