"᾿Εγώ εἰμί τὸ Α καὶ τὸ Ω, ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος, ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος" (᾿Αποκ. κβ΄, 13)

Κείμενα γιά τήν ἑλληνική γλῶσσα στή διαχρονική της μορφή, ἄρθρα ὀρθοδόξου προβληματισμοῦ καί διδαχῆς, ἄρθρα γιά τήν ῾Ελλάδα μας πού μᾶς πληγώνει...


Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

῾Ο Ἀρχιμ. Νικόδημος Μπαρούσης ἀπαντᾶ ἐμμέσως εἰς τόν Πρωτ/ρον π. Βασίλειο Θερμό


ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΕΙΣ
ΠΕΡΙ ΤΩΝ «ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΩΝ»
ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ
ΣΤΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟΝ  ΤΗΣ ΑΙΘΕΡΙΑΣ



Πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν (30.04.2010) ὑπὸ τοῦ ἠλεκτρονικοῦ πρακτορείου ἐκκλησιαστικῶν εἰδήσεων romfea.gr ἐδημοσιεύθη ἄρθρον ὑποστηρίζον τὴν «μετάφραση» τῶν λειτουργικῶν κειμένων καὶ εἰδικότερον ὅτι διὰ τὴν ἐφαρμογήν της δὲν ἀπαιτεῖται συνοδικὴ ἔγκρισις. γνώμη δὲ αὐτὴ ἐστηρίχθη μεταξὺ ἄλλων ἐπὶ ἱστορικῶν στοιχείων ἀντληθέντων ἀπὸ τοῦ Ὁδοιπορικοῦ τῆς Αἰθερίας, εἰς τὴν ἐλληνικὴν ἔκδοσιν τοῦ ὁποίου παραπέμπεται ἀναγνώστης (Ὁδοιπορικόν τῶν Ἁγίων Τόπων καί Σινᾶ, ἐκδ. «Τῆνος», 1989, σ. 105)
 Ἐπὶ τῆς συγκεκριμένης ὅμως παραπομπῆς ἀπαιτοῦνται ὁρισμένες διευκρινίσεις πρὸς σχηματισμὸν πληρεστέρας ἀντιλήψεως τῶν πραγματικῶν διαστάσεων τοῦ ὅλου θέματος καὶ ἀποφυγὴν παρανοήσεων (Οἱ παραπομπὲς ἀναφέρονται εἰς τὴν β´ ἔκδοσιν τοῦ Ὁδοιπορικοῦ, μετ᾽ Εἰσαγωγῆς καὶ Σχολίων ὑπὸ τοῦ ὑπογραφομένου):
μοναχὴ Αἰθερία, εἰς τὸ μζ΄ (47) κεφάλαιον τοῦ Ὁδοιπορικοῦ της (Δ΄ αἰών), ἀναφέρεται εἰς τὴν κατήχησιν τῶν νεοφωτίστων[1]. Ἐκεῖ λοιπὸν γράφει ὅτι:
1) Ες τν περίπτωσιν ατήν, πως κα δι’ λες τς ερς τελετές, τόσον ες τ εροσόλυμα σον κα ες λον τν λλον χριστιανικν κόσμον, τηρετο αστηρς να συγκεκριμένον κα πολύτως προσδιωρισμένον λειτουργικν Τυπικόν, ες τ ποον σαν ποχρεωμένοι ν πακούουν παντες μηδ το πισκόπου ξαιρουμένου[2].
 2) σύναξις πρς κατήχησιν τν νεοφωτίστων λάμβανε χώραν ες τν ναν τς ναστάσεως τν εροσολύμων, κα κατατν προΐστατο πίσκοπος, (ν προκειμέν γιος Κύριλλος εροσολύμων[3]), ποος, φο κλείοντο ο θύρες το ναο, δι ν ποκλεισθ κάθε περίπτωσις εσόδου βαπτίστων, ρχιζε τν κατήχησιν τν νεοφωτίστων δεχόμενος παραλλήλως ρωτήσεις πατν περ τς πίστεως, κα παντν ες ατές. Κατ τν σύναξιν ατήν, ποία παναλαμβάνετο καθλες τς μέρες τς Διακαινησίμου βδομάδος, προεβλέπετο π το Τυπικο, κτς τν λόγων το πισκόπου κα νάγνωσις γιογραφικν περικοπν[4].
3) Οἱ νεοφώτιστοι, ὅπως καὶ ὅλοςλαὸς τῆς Παλαιστίνης κατἐκείνην τὴν πρώϊμον χριστιανικὴν περίοδον τῆς ρωμαϊκῆς ἀκόμη ἐποχῆς, ἦσαν δίγλωσσοι· ἄλλοι ἐξ αὐτῶν ἐγνώριζαν μόνον τὴν ἑλληνικὴν καὶ ἄλλοι μόνον τὴν συριακὴν (ἡ ἀραμαϊκὴ εἶναι μία διάλεκτος τῆς συριακῆς γλώσσης).
4) Ες τν ναν τς ναστάσεως τν εροσολύμων, κατ τν σχύουσαν δη κατ τν Δ΄ αἰῶνα τυπικν διάταξιν, πρεπε λα ν τελονται ες τν λληνικν γλώσσαν[5].
5) Ο μιλοντες τν συριακν γλσσαν ντιμετώπιζαν ξαιρετικς μεγάλην δυσκολίαν, προκειμένου ν μάθουν τν λληνικήν, πως διαβεβαιώνει γιος Κύριλλος εροσολύμων[6].
6) Προκειμένου ν ποκτήσουν σαφ γνσιν τς πίστεως λοι ο νεοφώτιστοι τς νορίας (=δικαιοδοσίας) το πισκόπου τν εροσολύμων, κα πειδ πεκλείετο π τς τυπικς διατάξεως ν κφωνήσ τν λόγον του πίσκοπος ες τν συριακήν, (καίτοι νδεχομένως πίσκοπος ν εχε ς μητρικήν του γλσσαν τν συριακήν, ς περ ο λόγος γιος Κύριλλος), ν ναγνωσθον τ γιογραφικ κείμενα ες τν συριακν ντς το ναο τς ναστάσεως, εχε ρισθ π τς ατς τυπικς κκλησιαστικς διατάξεως θεσμς τς μεταφράσεως.
7) μετάφρασις γίνετο π το πρς τοτο καθορισθέντος ερέως[7].
8) μετάφρασις γίνετο μόνον ες τν συριακήν, δηλαδ ες τν γλσσαν τν ποίαν μιλοσε τ μισυ περίπου το τν παρευρισκομένων νεοφωτίστων.
9) μετάφρασις δν γίνετο ες τν ραμαϊκν διάλεκτον, τν ποίαν μιλοσαν ο κάτοικοι τς Παλαιστίνης.
10) μετάφρασις δν γίνετο ες τάς διαφόρους λληνικς διαλέκτους.
11) πρχαν κα νεοφώτιστοι, ο ποοι γνώριζαν μόνον τν λατινικήν. Ατοί, κατ κανόνα, σαν προσκυνητα κ τς Δυτικς Ερώπης κα χι κ το μονίμου πληθυσμο τς Παλαιστίνης.
12) Δι ν γνωρίσουν τν πίστιν κα ο λατινίοφωνοι νεοφώτιστοι, πετράπη ες κάποιους δελφος κα δελφς ν ξηγον - μεταφράζουν ες τν λατινικήν, κατ’ δίαν σφαλς φσον πηγορεύετο αστηρς ν μιλον ο γυνακες ες τν κκλησίαν[8].
13) Οδεμία μετάφρασις ναφέρεται ες τν περίπτωσιν τν μνων, τν ντιφώνων, τν εχν, τν ατήσεων κα τν ελογιν.
14) θεσμς τς μεταφράσεως, π τος προαναφερθέντες ρους, κατ τ δοιπορικν τς Αθερίας, ναφέρεται μόνον ες τν περίπτωσιν τν συνάξεων τς Διακαινησίμου χάριν τς κατηχήσεως τν νεοφωτίστων.
15) Περ λων τν λλων μακροσκελν κα πολυώρων ερν κολουθιν τν εροσολύμων, οδεμία περίπτωσις μεταφράσεως ναφέρεται π τς Αθερίας. 

Ἀρχιμ. Νικόδημος Μπαρούσης
Ἡγούμενος . Μονῆς Χρυσοποδαριτίσσης Νεζερῶν Πατρῶν



[1] Πρβλ.: Αιθερίας, δοιπορικόν, «Ἄνθη Εὐσεβείας 9», β΄ κδ. «Τνος», θναι, 2007, σ. 223-224.
[2] Πρβλ. δοιπορικόν, σ. 69, 148, 184, 200, 209, 210 κ..
[3] Πρβλ. δοιπορικόν, σ. 148.
[4] Πρβλ. δοιπορικόν, σ. 223-224.
[5] Πρβλ. δοιπορικόν, σ. 224.
[6] Πρβλ. ΒΕΠΕΣ, τ. 39, σ. 223.
[7] Πρβλ. δοιπορικόν, σ. 224, κα Κυρίλλου Σκυθοπολίτου, Βίος το γίου Εθυμίου, ΕΠΕ, τ. 5, σ. 128.
[8] Πρβλ. γίου Κυρίλλου Ιεροσολυμων, Προκατήχησις, ιδ΄, (ΒΕΠΕΣ, τ. 39, σ. 45-46).


Πηγή:http://www.alopsis.gr/alopsis/metafr15.htm

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου