"᾿Εγώ εἰμί τὸ Α καὶ τὸ Ω, ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος, ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος" (᾿Αποκ. κβ΄, 13)

Κείμενα γιά τήν ἑλληνική γλῶσσα στή διαχρονική της μορφή, ἄρθρα ὀρθοδόξου προβληματισμοῦ καί διδαχῆς, ἄρθρα γιά τήν ῾Ελλάδα μας πού μᾶς πληγώνει...


Σάββατο, 17 Ιουλίου 2010

Ρεαλιστική καί ποιητική συγχρόνως ἡ παρατήρηση γιά τόν «γλωσσικό τόπο»

Σχόλιον Ἐριβρεμέτη τοῦ Klision: Μιά ὡραία καί εὔστοχη παρατήρηση, γιά τό θέμα τῶν λειτουργικῶν μεταφράσεων, βρίσκουμε στήν «Χριστιανική Βιβλιογραφία», ἡ ὁποία θεμελιώνεται σέ δήλωση τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου.


ΓΛΩΣΣΙΚΟΣ ΤΟΠΟΣ

Αὐτὰ ἐδήλωσε πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν ὁ Παναγιώτατος Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, μεταξὺ ἄλλων ἀφορώντων στὸ μέλλον τῆς Ὁμογενείας  καὶ τοῦ Πατριαρχείου στὴν Πόλι. Ἂν αὐτὰ τὰ λέει ὁ Παναγιώτατος κατηγορηματικῶς γιὰ τὸν γεωγραφικὸ τόπο, τότε ἀντικαθιστώντας δοκιμαστικὰ δύο μόνον λέξεις τῶν δηλώσεών του, μποροῦμε νὰ ἔχουμε μιὰ λίγο διαφορετικὴ ἀλλὰ διαυγεστάτη ἀνάγνωση: «Ἡ ΓΛΩΣΣΙΚΗ κληρονομία, τὴν ὁποία ἀντιπροσωπεύουμε ἐδῶ στὴν Κωνσταντινούπολη, εἶναι τόσο ἀρχαία καὶ τόσο βαριά ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ τὴν σηκώσουμε καὶ νὰ τὴν μεταφέρουμε κάπου ἀλλοῦ, σὲ ἄλλο γλωσσικὸ τόπο, νὰ τὴν “μεταφράσουμε” δηλαδή σὲ ἄλλη πιὸ κατανοητή γλωσσικὴ μορφὴ τῆς ἑλληνικῆς».
Ἄραγε δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἰσχύει γιὰ τὸν “γλωσσικὸ τόπο”, τὴν εὐλογημένη δηλαδὴ γλῶσσα τῶν Εὐαγγελίων, τὴν βαρυτάτη αὐτὴ κληρονομία τῶν ἑλληνοφώνων Ὀρθοδόξων, ὅ,τι ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν γεωγραφικὴ “πιστότητα” τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως; Ἐκτὸς ἂν αὐτὴ ἡ πατριαρχικὴ ἀντίληψη γιὰ τὴν παραμονὴ τοῦ Πατριαρχείου στὴν ἕδρα του θεωρεῖται σὰν “ἀκατανόητο” πεῖσμα ἢ «φοβικὴ προσκόλληση στὸ ἱερὸ παρελθόν» τὴν ὥρα ποὺ  «τό καινούργιο κοιτάει στά μάτια τό σήμερα καί ὁραματίζεται ἕνα καλύτερο αὔριο»(βλ. σχετ. amen.gr. 02.05.10)
Αὐτὴ ἡ τόσο “συγκινητικὴ” θεότητα τοῦ «καινούργιου» ἴσως δοθεῖ ἡ εὐκαιρία νὰ μᾶς ἀπασχολήσει προσεχῶς.
π. Ἀθ. Σ. Λ
Πηγή: http://christianvivliografia.wordpress.com

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου