"᾿Εγώ εἰμί τὸ Α καὶ τὸ Ω, ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος, ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος" (᾿Αποκ. κβ΄, 13)

Κείμενα γιά τήν ἑλληνική γλῶσσα στή διαχρονική της μορφή, ἄρθρα ὀρθοδόξου προβληματισμοῦ καί διδαχῆς, ἄρθρα γιά τήν ῾Ελλάδα μας πού μᾶς πληγώνει...


Πέμπτη, 21 Οκτωβρίου 2010

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΑΠΙΣΤΕΥΤΗΡΙΑ / ΑΓ. ΣΥΜΕΩΝ Ν. ΘΕΟΛΟΓΟΥ







ΑΓ. ΣΥΜΕΩΝ Ν. ΘΕΟΛΟΓΟΥ
ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΣ Α´
στίχ. 421- 450 (SC 122)


Μ λόγοις μόνοις ξαπατσθαι κα πάντα νθρωπον πιστεύειν πνευματικν αυτν εναι λέγοντα, λλ π το βίου κα τν πράξεων ατο πρότερον βεβαιουμένους, κα μάλιστα ἐὰν τας το Κυρίου κα τν ποστόλων κα τν γίων πατέρων διδασκαλίαις συνδωσιν ο λόγοι ατο κα α πράξεις, κα τηνικατα προσδέχεσθαι κα κούειν τος λόγους ατο ς λόγους Χριστο˙ ε δ’ ον, λλ’ ε κα νεκρος νιστ, κν μυρία λλα θαύματα πιδείκνυται, ς δαίμονα ατν ποστρέφεσθαι κα μισεν, κα μάλιστα ταν νουθετούμενον μ καταδεχόμενον ρμεν μεταθεναι τ διον φρόνημα, λλ’ τι μμένοντα τ πεπλανημέν γνώσει ατο κα ες ορανος οόμενον τ πολίτευμα κα τν διαγωγν χειν.










Οτω γρ νωθεν π τν ποστόλων Χριστο κα τν θεσπεσίων πατέρων μν τς θεοπνεύστου μυσταγωγηθέντες διδασκαλίας, ποτρεπόμεθα τς διακένους τν ες μηδν τερον εκαιρούντων, ες τ περιεργάζεσθαι κα πολυπραγμονεν τ κα γγέλοις νέφικτα, κενοφωνίας˙ κρατομεν δ τν μολογίαν μν τς πίστεως σιν κα κράδαντον, ν νωθεν παρ’ ατν παρελάβομεν, τν ν Πατρ κα Υἱῷ κα γί Πνεύματι τς μις θεότητος κα συγχύτου κα διαιρέτου Τριάδος, ν βεβαπτίσμεθα, δι’ ς κα ζμεν κα γινώσκομεν κα νοομεν, φ’ ν κα σμεν κα ες αἰῶνας αώνων σόμεθα, ς ξ ατς σχηκότες τ εναι κα τ ε εναι τς τ πν ξ οκ ντων παραγαγούσης σοφί, μεθ’ ς κα μετασταίημεν τν νταθα ες γαληνος λιμένας ζως κηράτου, νθα πάντων εφραινομένων κατοικία κα χρος τν ορταζόντων ν Πνεύματι, πρέπει πσα δόξα, τιμ κα προσκύνησις, νν κα ε κα ες τος αἰῶνας τν αώνων.
(ΝΕΟΕΛΛ. ΑΠΟΔΟΣΗ: Π. Λ. Α)
Δὲν πρέπει νὰ ἐξαπατώμεθα ἀπὸ μόνα τὰ λόγια καὶ νὰ πιστεύουμε κάθε ἄνθρωπο ποὺ δηλώνει πνευματικός, ἀλλὰ πρέπει νὰ βεβαιωνόμαστε προηγουμένως ἀπὸ τὴν ζωὴ καὶ τὶς πράξεις του καὶ μάλιστα ἐὰν οἱ λόγοι καὶ οἱ πράξεις του συνάδουν (συμφωνοῦν) μὲ τὶς διδασκαλίες τοῦ Κυρίου καὶ τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων, καὶ τότε πιὰ νὰ ἀποδεχόμαστε καὶ νὰ ἀκοῦμε τοὺς λόγους του ὡς λόγους Χριστοῦ. Ἀλλιῶς, κι ἂν ἀκόμα ἀνασταίνει νεκρούς, κι ἂν ἀκόμα παρουσιάζει μύρια ἄλλα θαύματα, ὡς δαίμονα νὰ τὸν ἀποστρεφόμαστε καὶ νὰ τὸν μισοῦμε, καὶ πολὺ περισσότερο, ὅταν ἐνῷ νουθετεῖται, ἐν τούτοις δὲν τὸν βλέπουμε νὰ καταδέχεται νὰ μεταβάλει τὸ φρόνημά του, ἀλλὰ ἀντιθέτως νὰ ἐμμένει στὴν πεπλανημένη ἀντίληψή του καὶ νὰ φαντάζεται πὼς ὁ τρόπος ζωῆς του καὶ ἡ διαγωγή του εἶναι στὸν οὐρανό.


Γιατ τσι νωθεν μυσταγωγηθήκαμε π τος ποστόλους το Χριστο κα τος θεσπεσίους (=κενος πο λέει λόγους θεϊκούς) πατέρες μν τν θεόπνευστη διδασκαλία κα πωθομε τς μάταιες κενοφωνίες σων δν εκαιρον παρ ν περιεργάζονται κα ν σκαλίζουν σχολαστικ τ  πλησίαστα κόμα κα στος γγέλους. Κα κρατμε τν μολογία τς πίστεως μν  πείραχτη κα κράδαντη, τν ποία νωθεν πατος παρελάβαμε,  τν ν Πατρ κα Υἱῷ κα γί Πνεύματι τς μις θεότητος κα συγχύτου κα διαιρέτου Τριάδος, μέσα στν ποία χουμε βαπτισθε, δι τς ποίας κα ζομε κα γνωρίζουμε κα διανοούμαστε, κα π τν ποία κα εμαστε (διατελομε) κα στος αἰῶνες θ εμαστε, πειδ ξ ατς χουμε κα τ εναι (=τν παρξη) κα τ ε εναι (=«ετυχία»), πο παρήγαγε τ πν π τ μηδέν μ σοφία, μετ τς ποίας ς μεταβομε π τ δ κάτω στ γαλήνια λιμάνια τς φθαρτης ζως, που εναι κατοικία λων τν εφραινομένων κα χρος τν ορταζόντων ν Πνεύματι, πρέπει πσα δόξα, τιμ κα προσκύνησις, νν κα ε κα ες τος αἰῶνας τν αώνων.
 ΠΗΓΗ:ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου