Χριστιανισμὸς καὶ σοσιαλισμός / τοῦ Dostoyefsky Fyodor

Προσχέδιο - Δοκίμιο


Στὸ σοσιαλισμὸ ὑπάρχουν μικροάτομα, ἐνῶ στὸ χριστιανισμὸ βρίσκεται ἡ πλήρης ἀνάπτυξη τοῦ προσώπου καὶ τοῦ θελήματός του. Ὁ Θεὸς εἶναι ἡ ἰδέα τῆς συλλογικῆς ἀνθρωπότητας, τῶν πάντων. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ζεῖ συλλογικά, ὅπως στὶς πρῶτες πατριαρχικὲς κοινωνίες, γιὰ τὶς ὁποῖες διασώθηκαν κάποιες παραδόσεις, τότε ζεῖ ἄμεσα.

Ἀκολουθεῖ ἔπειτα μία παροδικὴ περίοδος, ἡ περαιτέρω ἐξέλιξη, ποὺ εἶναι ὁ πολιτισμὸς (ὁ πολιτισμὸς εἶναι παροδικὴ μόνο φάση). Στὴν περαιτέρω αὐτὴ ἐξέλιξη παρουσιάζεται τὸ φαινόμενο -καινούριο γεγονὸς ἀπὸ τὸ ὁποῖο δὲν ξεφεύγει κανεὶς- κατὰ τὸ ὁποῖο ἀναπτύσσεται ἡ ἀτομικὴ συνείδηση, ἡ ἄρνηση τῶν ἄμεσων ἰδεῶν, ἐμπειριῶν καὶ γνώσεων (δηλ τῶν αὐθεντικῶν καὶ συλλογικῶν). Ὁ ἄνθρωπος ὡς ἄτομο, στὴν κατάσταση αὐτὴ τῆς γενικῆς γενετικῆς ἀναπτύξεώς του ἐτοποθετεῖτο σὲ ἐχθρικὴ καὶ ἀρνητικὴ στάση ἀπέναντι στὸν ἐξουσιαστικὸ συλλογικὸ νόμο τῶν πάντων.

Γι' αὐτὸ καὶ πάντοτε ἔχανε τὴν πίστη του στὸ Θεό. Μὲ αὐτὸ τελείωναν ὅλοι οἱ πολιτισμοί. Στὴν Εὐρώπη π.χ ὅπου ἡ ἐξέλιξη τοῦ πολιτισμοῦ ἔφτασε μέχρι τὰ ἔσχατα ὅρια, δηλαδὴ μέχρι τὰ ἀκραῖα σύνορα τῆς ἀναπτύξεως τοῦ ἄτομου, ἡ πίστη στὸ Θεὸ χάθηκε μέσα στὸ ἄτομο. Αὐτὴ ἡ κατάσταση, δηλαδὴ ἡ διάσπαση τῶν μαζῶν σὲ ἄτομα, μὲ ἄλλα λόγια ὁ πολιτισμός, εἶναι μία κατάσταση ἄρρωστη. Περὶ αὐτοῦ μαρτυρεῖ τὸ χάσιμο τῆς ζωντανῆς Ἰδέας περὶ Θεοῦ.

Ἄλλη μαρτυρία (ἀπόδειξη) ὅτι αὐτὸ ἀποτελεῖ ἀρρώστια, εἶναι τὸ ὅτι ὁ ἄνθρωπος στὴν κατάσταση αὐτὴ αἰσθάνεται ἄσχημα, θλίβεται, χάνει τὴν πηγὴ τῆς «ζωντανῆς» ζωῆς, δὲν ἔχει τὴν ἄμεση αἴσθηση, ἐνῶ γνωρίζει τὰ πάντα καὶ συνειδητοποιεῖ τὰ πάντα.

Ἐὰν στὸν ἄνθρωπο, στὴν κατάστασή του αὐτή, δὲν εἶχε ὑποδειχθεῖ ὁ σκοπός, μοῦ φαίνεται ὅτι θὰ τρελαινόταν, μαζὶ μὲ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα. Τοῦ ὑποδείχθηκε ὅμως ὁ Χριστὸς (κανένας ἄθεος, ποὺ ἀρνιόταν τὴ θεία καταγωγὴ τοῦ Χριστοῦ, δὲν ἀρνιόταν ὅτι Αὐτὸς εἶναι τὸ ἰδανικό τῆς ἀνθρωπότητας. Τελευταία λέξη εἶναι ὁ Ρενάν. Αὐτὸ εἶναι σημαντικό).

Σὲ τί συνίσταται ὁ νόμος τοῦ ἰδανικοῦ αὐτοῦ; Στὴν ἐπιστροφὴ στὴν ἀμεσότητα, στὴν κοινότητα, ἀλλὰ ἐπιστροφὴ ἐλεύθερη, καὶ μάλιστα ὄχι κατὰ τὴ θέληση, ὄχι κατὰ τὴ λογική, ὄχι κατὰ τὴ γνώση, ἀλλὰ κατὰ τὴν ἄμεση, φοβερὰ δυνατή, ἀήττητη αἴσθηση ὅτι τοῦτο εἶναι ἐξαιρετικὰ καλό.

Καὶ -περίεργο πράγμα!- ὁ ἄνθρωπος ἐπιστρέφει στὴν κοινὴ καὶ ἄμεση ζωή, ἄρα στὴ φυσικὴ κατάσταση. Πῶς ὅμως; Ὄχι ἀνταγωνιστικὰ ἀλλά, ἀντιθέτως, κατ' ἐξοχὴν ἔχουσα, ἠθελημένα καὶ συνειδητά. Εἶναι φανερὸ ὅτι αὐτὴ ἡ ὑψίστη αὐτεξουσιότητα εἶναι ταυτόχρονα καὶ ἡ ὕψιστη αὐταπάρνηση, ἡ ἀπάρνηση τοῦ ἰδίου θελήματος. Σ' αὐτὸ ἔγκειται τὸ θέλημά μου, στὸ νὰ μὴν ἔχω θέλημα, γιατί τὸ ἰδανικὸ εἶναι πανέμορφο.

Σὲ τί ἔγκειται ὅμως τὸ ἰδανικό; Στὸ νὰ φθάσεις στὴν ἀνώτερη καὶ πλήρη δυνατότητα ἐπιγνώσεως καὶ ἀναπτύξεως, στὴν πλήρη γνώση τοῦ δικοῦ σου ἐγώ, καὶ τότε νὰ τὸ προσφέρεις αὐτὸ ἐθελοντικὰ σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους.

Πράγματι, τί καλύτερο θὰ ἔκανε ἕνας ἄνθρωπος ποὺ τὰ πάντα ἀπέκτησε, τὰ πάντα ἐγνώρισε καὶ ποὺ ἔγινε παντοδύναμος. Ἂν τὸν ἀφήσετε στὴν κατάσταση τὴ διασπασμένη, στὴν κατάσταση τοῦ ἰδιαίτερου ἄτομου, τότε δὲν θὰ ἔχετε τίποτε περισσότερο ἀπὸ τὴ γαστέρα.

Οἱ σοσιαλιστὲς δὲν πᾶνε πιὸ πέρα ἀπὸ τὴ γαστέρα. Ἡ δική μας «Νέα Ρωσία» ἐδῶ καὶ μερικὰ χρόνια αὐτὸ ἀκριβῶς κάνει, δηλαδὴ μὲ ὅλες τὶς δυνάμεις της τείνει νὰ ἀποδείξει ὅτι πέρα ἀπ' ὅλα αὐτὰ πέρα ἀπ’ ὅ,τι περιέχεται σ' αὐτὴ τὴ γαστέρα, δὲν ὑπάρχει τίποτα. Ἂς προσπαθήσουν νὰ τὸ ἀρνηθοῦν. Δὲν θὰ θελήσουν οὔτε αὐτοὶ οἱ ἴδιοι νὰ τὸ ἀρνηθοῦν. Τὸ διατυμπανίζουν ὑπερήφανα: οἱ μπότες εἶναι καλύτερες ἀπὸ τὸν Σαίξπηρ, γιὰ τὴν ἀθανασία τῆς ψυχῆς εἶναι ντροπὴ καὶ νὰ μιλᾶμε ἀκόμα, κλπ. κλπ.

Στὸ Χριστὸ ὅμως τί θὰ πετύχετε; Ὑπάρχει κάτι πολὺ πιὸ ὑψηλὸ ἀπὸ τὸ θεὸ-γαστέρα; Εἶναι τὸ νὰ εἶσαι κύριος καὶ ἐξουσιαστὴς τοῦ ἑαυτοῦ σου, κύριος ἐπάνω στὸ δικό σου ἐγώ, τὸ νὰ θυσιάσεις τὸ ἐγώ, νὰ τὸ δώσεις σὲ ὅλους. Στὴν ἰδέα αὐτὴ ὑπάρχει κάτι τὰ ἀκαταμάχητα ὄμορφο, θαυμάσιο, ἀκατανίκητο, κι ἀκόμη ἀνεξήγητο.

Ἀκριβῶς, ἀνεξήγητο. Ἐὰν ὁ σοσιαλιστὴς ἀρχίσει νὰ ἐξηγεῖ, θὰ πεῖ αὐτὸ συμβαίνει γιατί, ἂν φανταστεῖς ὅτι ὁ καθένας θὰ τὰ δώσει ὅλα, ἀκόμα καὶ τὸν ἑαυτό του, ἀκόμα καὶ τὸ ἐγώ του γιὰ ὅλους τοὺς ἄλλους, τότε αὐτὸ σημαίνει ὅτι δὲν θὰ ὑπάρχουν φτωχοὶ καὶ ὅλοι θὰ εἶναι φοβερὰ πλούσιοι. Καὶ ὅμως θὰ παραπλανήσει ὁ σοσιαλιστὴς χοντρά, ὠμὰ καὶ αἰσχρά. Διότι, ἂν πράγματι εἶναι ἔτσι, δηλαδὴ ὅτι ὅλοι θὰ γίνουν πλούσιοι, ὁ σοσιαλισμὸς σ' αὐτὸ καὶ σταματᾶ. Ἀλλὰ τοῦτο οὔτε μπορεῖ νὰ γίνει, γιατί ὁ σοσιαλιστὴς οὔτε μπορεῖ νὰ φανταστεῖ πὼς εἶναι δυνατὸ νὰ δώσει κανεὶς ἑκούσια τὸν ἑαυτό του γιὰ ὅλους τοὺς ἄλλους.

Κατὰ τὸ σοσιαλιστὴ αὐτὸ εἶναι ἀνήθικο. Ἐνῶ ἐὰν γίνει γιὰ κάποιο μισθό, γιὰ κάποια ἀνταμοιβή, ἔ, αὐτὸ εἶναι δυνατό, αὐτὸ εἶναι ἠθικό. Καὶ ὅμως, ὅλο τὸ πράγμα, ὅλη ἡ ἄπειρη ἄξια τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ ἡ ὑπεροχὴ ἔναντι τοῦ σοσιαλισμοῦ σ’ αὐτὸ ἀκριβῶς ἔγκειται, στὸ ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς (τὸ ἰδανικό), δίδοντάς τα ὅλα δὲν ζητᾶ τίποτε γιὰ τὸν ἑαυτό του.

Ἐπὶ πλέον αὐτὸς (ὁ Χριστιανὸς) εἶναι κατὰ τῆς ἰδέας τοῦ μισθοῦ καὶ τῆς ἀνταμοιβῆς, τὴ θεωρεῖ κάτι ἀνόητο καὶ ἄσκοπο. Καὶ τὸν μισθὸ θὰ τὸν δεχθεῖ μόνο ἀπὸ ἀγάπη σ' ἐκεῖνον ποὺ τὸν δίνει, ἢ μόνο γιατί αἰσθάνεται ὅτι μετὰ ἀπ' αὐτὸ θὰ ἀγαπήσει ἀκόμη πιὸ δυνατὸ τὸν διδόντα (Ἡ Νέα Ἱερουσαλήμ, ἀσπασμὸς μ' ἐναγκαλισμό, πράσινα Βαΐα).

Ἐν πάςῃ περιπτώσει ὁ σοσιαλισμὸς ποτὲ πραγματικὰ δὲν ἔχει φθάσει μέχρι μιᾶς τέτοιας ἑρμηνείας τοῦ Χριστιανισμοῦ. Σὲ κάτι τέτοιο φθάσανε μόνο μερικοὶ ἐκπρόσωποί του καὶ ὁρισμένοι ποιητὲς

Ὅλη τὴ μέλλουσα βάση καὶ τὸ μέτρο (norma) τῆς κοινωνικῆς μυρμηγκοφωλιᾶς ὁ σοσιαλισμὸς τὴν τοποθετεῖ στὸ σκοπὸ ἐτοῦτο: στὴ γεμάτη γαστέρα. Καὶ γι' αὐτὰ τὸ σκοπὸ ὑπάρχουν τὰ αὐτονόητα καθήκοντα τῶν μυρμηγκιῶν. Καὶ ἀκόμη, ἡ μεγαλύτερη ἀνύψωση τοῦ ἠθικοῦ καὶ ἡ ὕψιστη ἐνθάρρυνση ποὺ μποροῦν νὰ προσφέρουν στὴν ἀνθρωπότητα ἔγκειται σ' αὐτό, στὸ νὰ πείσουν καὶ νὰ ἐνθαρρύνουν τοὺς προσηλύτους ὅτι οἱ ὑποχρεώσεις αὐτὲς εἶναι εὐχάριστες γιατί θὰ τὶς κάνουν γιὰ τὸν ἑαυτό τους, πρὸς τὸ δικό τους συμφέρον, γατὶ «ἡ ἐργασία εἶναι ἑλκυστική».

Ὁ σοσιαλισμὸς ἔχει αὐτοαποκληθεῖ Χριστὸς καὶ ἰδεῶδες. Ὅμως τὸ Εὐαγγέλιο λέει, ἂν σᾶς ποῦν ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ἐδῶ ἢ ἐκεῖ μὴ πιστεύετε, (πρβλ. καὶ Ἀποκάλυψη σχετικὸ μὲ τὸν Ἀντίχριστο)

Ὁ σοσιαλισμὸς εἶναι ἡ ἀνώτερη, ἡ ἔσχατη, μέχρι τελειότητας ἀνάπτυξη τοῦ ἄτομου, καὶ δὲν εἶναι τὸ μέτρο. Εἶναι ἡ ἐνσυνείδητη ἀνάπτυξη τῶν μεμονωμένων ἀτόμων στὸν ὕψιστο βαθμὸ εἶναι ἀκόμη ἡ ἀπόλυτη ἕνωση ἐν ὀνόματι τῆς ὀμορφιᾶς τοῦ ἰδανικοῦ! Πρέπει ὅμως νὰ φθάσει στὴν πεποίθηση -τόσο τὴ λογικὴ ὅσο καὶ τὴν αἰσθητή, δηλαδὴ τὴν ἀμεσώτατη αἴσθηση ὁλόκληρου τοῦ ἀνθρώπου- ὅτι ἡ ὕψιστη χρήση τοῦ ἑαυτοῦ μας εἶναι νὰ τὸν θυσιάσουμε.

Ἡ πατριαρχικὴ κατάσταση ἦταν ἡ πρωταρχικὴ κατάσταση. Ὁ πολιτισμὸς εἶναι ἡ μεσαία, προσωρινὴ κατάσταση. Ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι τὸ τρίτο καὶ τελευταῖο στάδιο τοῦ ἀνθρώπου. Ἀλλὰ ἐδῶ τελειώνει ἡ ἐξέλιξη (ἀνάπτυξη), ἐπιτυγχάνεται τὸ ἰδανικό. Ἑπομένως, σύμφωνα μὲ τὴ Λογικὴ τὴν ἴδια, στὴ φύση τὰ πάντα εἶναι μαθηματικῶς σωστά. Κι αὐτὸ δὲν σηκώνει οὔτε εἰρωνεία, οὔτε ὑποτίμηση. Ἄρα, ὑπάρχει ἡ αἰώνια ζωή.

Πηγή:http://www.agiazoni.gr

Μοναχός Πρόδρομος ῾Αγιορείτης : ᾿ Ανοικτή ἐπιστολή πρός τό ῾Υπ. ᾿Εσωτερικῶν. Σύμβολα πού ταπεινώνουν τήν ῾Ελλάδα ἐκ τῶν ἔσω.

 Ανοικτή επιστολή προς το Υπ. Εσωτερικών. Σύμβολα που ταπεινώνουν την Ελλάδα εκ των έσω.

 (Οι χρωματικοί τονισμοί καθώς και οποιαδήποτε άλλη επισήμανση  στο κείμενο της επιστολής έγιναν απο το "Ο.Π")
 

Πολύς λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό σχετικά με το ζήτημα του υποχρεωτικού πλέον ΑΜΚΑ, της σχεδιαζόμενης κάρτας του Πολίτη και ίσως της ηλεκτρονικής κάρτας ταυτότητος....

Η πολιτεία θέλοντας δικαιολογημένα να κάνει σωστά την δουλειά της, περιφυλάσοντας το δημόσιο συμφέρον, προσπαθεί να περιορίσει την απάτη, που γίνεται με τα πλέον σύγχρονα μέσα, με την σύγχρονη τεχνολογία. Είναι ένας από τους λόγους που δημιουργήθηκε το δίκτυο ΣΥΖΕΥΞΙΣ, το οποίο και περιγράφεται από την επίσημη ιστοσελίδα του:
«Το Έργο "ΣΥΖΕΥΞΙΣ" αποτελεί τυπικό έργο παροχής τηλεπικοινωνιακών και τηλεματικών υπηρεσιών μεγάλης έκτασης και κλίμακας. Καλύπτει το σύνολο της Ελληνικής Επικράτειας με παρουσία σε περίπου 1800 σημεία. Αναφέρεται σε Φορείς του Ελληνικού Δημόσιου Τομέα, οι ανάγκες των οποίων δεν περιορίζονται σε απλές τηλεφωνικές συνδέσεις αλλά επεκτείνονται περιλαμβάνοντας προηγμένες υπηρεσίες φωνής, δεδομένων και εικόνας. Στόχος είναι να αποτελέσει το Εθνικό Δίκτυο της Δημόσιας Διοίκησης, το οποίο για τρία χρόνια χωρίς κανένα κόστος θα προσφέρει στους φορείς που εντάσσονται σε αυτό υπηρεσίες όπως :
• Διασύνδεση σε ένα Ενιαίο Δίκτυο Δεδομένων και φωνής περί των 2000 φορέων της Δημόσιας Διοίκησης
• Ευρυζωνικές υπηρεσίες πρόσβασης στο Internet και υπηρεσίες Ηλεκτρονικού Ταχυδρομείου
• Διαδικτυακή Πύλη με υπηρεσίες προστιθέμενης αξίας (π.χ Υπηρεσίες καταλόγου, εφαρμογές
τηλεσυνεργασίας κ.λ.π) σε όλους τους φορείς της Δημόσιας Διοίκησης)
• Υποδομή ασφάλειας για την έκδοση ψηφιακών πιστοποιητικών
• Ηλεκτρονικό σύστημα Τηλεκπαίδευσης (Σύγχρονης και Ασύγχρονης)
• Υπηρεσίες Τηλεδιάσκεψης
• Δωρεάν τηλεφωνία τόσο μεταξύ των Υπηρεσιών του Φορέα, όσο και για όλες τις συνδεδεμένες Υπηρεσίες.
http://www.syzefxis.gov.gr/Default.aspx?id=180&nt=18 »

Πάνω σε αυτό το δίκτυο σχεδιάζεται να στηθεί όλη η επικοινωνία της δημόσιας διοίκησης.
Όμως το επίσημο λογότυπό του που είναι η εικόνα (1) αναλύεται με απλή αραίωση στις παρακάτω δύο εικόνες (2 & 3).
Μερικοί θα γελάσουν, άλλοι θα μείνουν αδιάφοροι, μα κάποιοι που πονούν πραγματικά αυτήν την όμορφη χώρα, θα κλάψουν. 
Θα κλάψουν διότι αυτά τα λογότυπα δεν ταιριάζουν για το δημόσιο δίκτυο της Ελλάδας, μιας τόσο περήφανης και μοναδικής χώρας. Μιας χώρας που κουβαλάει στις καρδιές των πολιτών της, την μεγάλη κληρονομιά του λαμπερού πολιτισμού που γέννησε την φιλοσοφία και την πάντρεψε με την αποκεκαλυμμένη αλήθεια του Χριστού. Η Ελλάδα μας που χάρισε απλόχερα το φως και την Αλήθεια σε όλο τον πλανήτη και την συντηρεί μυστικά ως τρόπο ζωής στις καρδιές των πολιτών της δε μπορεί να ταπεινωθεί τώρα με λογότυπα αντιχριστιανικά και ανούσια.
Είναι λογότυπα αυτά για την Ελλάδα μας; Και ποιοί τα σχεδιάζουν;
Γι’ αυτό οι πολίτες αυτής της χώρας που αγαπούν την Ελλάδα του Χριστού γίνονται ήρωες έτσι απλά, όπως ο Σωκράτης Γκιόλιας, όπως οι άγνωστοι πιλότοι των αεροπλάνων στις αναχαιτίσεις, όπως οι αφανείς μοναχοί που κάνουν συλλαλητήρια κάθε νύκτα έξω από την πόρτα του Θεού για να Τον ξεκουφαίνουν. Ακόμη όπως οι περισσότεροι έλληνες που ταπεινά, βουβά υπομένουν την αδικία που διαπράττεται σήμερα στη χώρα μας και είναι αυθόρμητα έτοιμοι ακόμη και να θυσιαστούν για να κυνηγήσουν όλα τα τσακάλια που έφαγαν την δημόσια περιουσία και γέμισαν με την βρώμα τους αυτόν τον όμορφο τόπο μας.
Απευθυνόμενος προς το Υπ. Εσωτερικών ως Υπεύθυνο φορέα του Δικτύου ΣΥΖΕΥΞΙΣ παρακαλώ θερμά να μεριμνήσετε ώστε να αλλάξει αυτό το απαράδεκτο σύμβολο του δικτύου Σύζευξις.
Για παράδειγμα, δείτε αυτά τα λογότυπα:

ή ακόμη και αυτό του Υπουργείου Εσωτερικών:

Περιέχουν το σύμβολα του Σταυρού και όχι του Διαβόλου.
Επειδή πιστεύουμε ότι δεν έγινε εσκεμμένα η σχεδίαση του λογοτύπου, περιμένουμε τις ενέργειές σας για την άμεση αλλαγή του, ώστε να μην δημιουργηθούν με τον ωχαδερφισμό μας προβλήματα στον από γεννήσεως του πονεμένο αλλά και ηρωικό αυτόν λαό.
Μετά τιμής
μοναχός Πρόδρομος Αγιορείτης
Τ.Θ. 78
63086 Καρυές Αγ. Όρους.
(κατά κόσμον Τζιντζής Κων/νος)

online-pressblog.blogspot.com
anavaseis.blogspot.com
 http://orthodox-watch.blogspot.com/

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Προωθεῖται (ἀπό τούς διαστρεβλωτές τῆς ἑλληνικῆς ῾Ιστορίας καί Παραδόσεως) ἀντιευαγγελικά ἡ «μία ποίμνη» μέ ποιμένα ὄχι τόν Χριστό, ἀλλά τόν Ἀντίχριστο

Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός, Το πρόβλημα με την (νεοεποχίτικην) Ιστορίαν

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 22/10/2010

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΗΝ (ΝΕΟΕΠΟΧΙΤΙΚΗΝ) ΙΣΤΟΡΙΑΝ

Γράφει ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Δ. Μεταλληνός,
Ὁμότιμος Καθηγητὴς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ «νά ξαναγραφῆ ἡ ἱστορία» κυριαρχεῖ σήμερα σέ κύκλους διανοουμένων καί πολιτικῶν καί γι᾽ αὐτούς σημαίνει προσφορά -ἰδιαίτερα στήν ἐκπαίδευση- μιᾶς κολοβωμένης ἱστορίας γιά την ἐπίτευξη πολιτικῶν σκοπιμοτήτων.

1.Τό πρόβλημα ἐμφανίσθηκε πρίν ἀπό μερικές δεκαετίες, ἀρχίζοντας μέ τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν. Τό 1962 ξέσπασε ὁ μεγάλος πράγματι ἀγώνας τῶν Φοιτητῶν τῆς Θεολογίας, Ἀθηνῶν-Θεσσαλονίκης, πού ἐκράτησε ἐπί ἕνα ἑπτάμηνο (27.2-27.9) κλειστές τίς δύο Θεολογικές Σχολές, ὅταν διεπιστώθη ἡ προσπάθεια συρρικνώσεως καί μειώσεως τοῦ Μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν μέ τόν -κατ' ἀρχάς- ἐπιλεκτικό περιορισμό τῶν ὡρῶν διδασκαλίας ἀπό δίωρο σέ μονόωρο σέ κάποιους τύπους σχολείων. Τό πρόσχημα: ἡ ἔνταξή μας στην Εὐρώπη (Ε.Ο.Κ., τότε), πού ἐκφραζόταν με τήν «ἐκσυγχρονιστική» κορώνα τοῦ τότε Πρωθυπουργοῦ, κατόχου «Βραβείου Καρλομάγνου», τοῦ μεγαλύτερου ἐχθροῦ τῆς Ρωμιοσύνης: «Δέν χρειαζόμαστε θεολόγους, ἀλλά γεωπόνους καί μηχανικούς»!.....
Ὀρθότατα ὁ ἀείμνηστος καθηγητής Παναγιώτης Μπρατσιώτης, μέλος τοῦ ΑΣΕΠ (ἦταν τό Παιδ. Ἰνστιτοῦτο τῆς ἐποχῆς), τοῦ ἀπηύθυνε τό ἐρώτημα: «Ἄν σεῖς λέγετε αὐτά, τί θά πεῖ καί τί θά πράξει αὔριο μία ἀριστερωτέρα ὑμῶν κυβέρνησις;». Σ' αὐτό τόν προβληματισμό ζοῦμε μέχρι σήμερα.
Σημαντικό ὅμως εἶναι, ὅτι ἡ φοιτητική ἡγεσία αὐτοῦ τοῦ ἀγώνα διαπιστώσαμε ὅτι δέν ἦταν μόνο τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, πού ἔπρεπε νά πέσει θῦμα τῆς μανίας τοῦ ἐξευρωπαϊσμοῦ καί τῆς παγκοσμιοποίησης, ἄλλα γρήγορα θά ἐπεκτεινόταν ἡ πολεμική αὐτή καί στό μάθημα τῆς Ἱστορίας καί τῆς Γλώσσας μας. Διότι τά τρία αὐτά μαθήματα, τό καθένα μέ τον τρόπο του, συνιστοῦν τά ἑρμηνευτικά κλειδιά κατανοήσεως καί ἑρμηνείας τοῦ πολιτισμοῦ μας, συμβάλλοντας συνάμα στην διατήρηση τῆς ἱστορικῆς μας συνέχειας καί κοινωνικῆς συνοχῆς. Ἀλλʼ αὐτά τά δύο μεγέθη εἶναι σήμερα τό «κόκκινο πανί» για τούς «ἐκσυγχρονιστές» ὅλων τῶν παρατάξεων, πού προσπαθοῦν, μέ τήν παρουσία τους στόν χῶρο τῆς ἐκπαίδευσης, νά τά διαστρέψουν μέχρι νά τά καταστρέψουν. Ἡ πορεία αὐτή, πού ὁδηγεῖ σταθερά στην διάλυση τοῦ Ἔθνους μας, μέσα στήν ἐπίσης προωθούμενη ἀντιεθνική ἰδέα τῆς Νέας Ἐποχῆς, μόνον ἐκ τῶν ἔνδον μπορεῖ νά ἔχει ἀποτελεσματικότητα, καί αὐτό τό ἔχουν συνειδητοποιήσει ὅλοι οἱ ἐξωτερικοί ἐχθροί τοῦ Ἑλληνισμοῦ.
Αὐτό εἶχε διατυπώσει τόν 19ον αἰώνα ὁ Jakob Philip Fallmerayer (1790-1861) ἐκθέτοντας τίς «Ἀναμνήσεις ἀπό τό ἅγιον Ὄρος και τήν Θεσσαλονίκην», πού πρόσφατα παρουσίασε ὁ συνάδελφος κ. Ἀθανάσιος Καραθανάσης, στήν Ἐπετηρίδα τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Θεσσαλονίκης. Κάνοντας λόγο ὁ γερμανός ἱστορικός για τήν νοερά εὐχή, τόν φιλοδυτικό Βαρλαάμ, τόν Ἡσυχασμό τοῦ 14ου αἰ., ἀλλά καί τήν Ἀθωνιάδα καί τόν Εὐγένιο Βούλγαρη, πού ἐκτιμᾶ ἰδιαίτερα, προχωρεῖ στήν ταύτιση Ἑλληνισμοῦ καί Ὀρθοδοξίας: «Ἀπ' ἔξω, ἄς τό θυμοῦνται αὐτό στήν Εὐρώπη -παρατηρεῖ- ὅλες οἱ ἐπιθέσεις κατά τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους, πού εἶναι ταυτόσημο μέ τό ἀνατολικό χριστιανικό δόγμα, εἶναι μάταιη προσπάθεια. Ὁ κίνδυνος μπορεῖ νά εἶναι μόνον ἐσωτερικός»! Τήν ἐκτίμηση αὐτή τοῦ Fallmerayer, προϋποθέτουν ὅσα γράφησαν κατά καιρούς ἄπο τόν Kissinger, τόν Χομπσμπάουμ κ.ἄ. τῆς ἴδιας νοοτροπίας, ὅπως οἱ συνεργαζόμενοι μέ τό Ἵδρυμα Soros τῶν ΗΠΑ.
2. Τήν σκοπιμότητα τῶν νεοποχιτῶν συγγραφέων Ἱστορίας ὑποστυλώνει ἕνας «παγκόσμιος εἰρηνισμός», πού ὑποστασιώνει την ἄποψη, ὅτι ἀρκεῖ ἡ ἀπάλειψη τῶν διαιρούντων καί ὁ τονισμός τῶν ἑνούντων, γιά νά ἀρθεῖ τό «μεσότειχον» (Ἐφ. 2,14) μεταξύ ἐθνῶν καί ἀνθρώπων, γιά τήν προώθηση τοῦ πλανητικοῦ ἀνθρώπου και τῆς πλανητικῆς κοινωνίας, ὑπό τήν «προστασία» καί τόν «ἔλεγχο» τοῦ Πλανητάρχη τῆς Νέας Ἐποχῆς. Προωθεῖται, συνεπῶς, ἀντιευαγγελικά ἡ «μία ποίμνη» μέ ποιμένα ὄχι τόν Χριστό, ἀλλά τον Ἀντίχριστο, γιά νά μιλήσω ἐσχατολογικά.
Ἡ μέθοδος αὐτή, τῆς προβολῆς τῶν ἑνούντων καί ὄχι τῶν διαιρούντων, ἐφαρμόζεται καί στήν ἄλλη ὄψι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, στόν θρησκευτικό-θεολογικό, τόν διαχριστιανικό διάλογο. Εἶναι γεγονός, ὅτι ὄχι μόνον οἱ ἴδιες ἐξουσιαστικές δυνάμεις, ἄλλα και τό ἴδιο πνεῦμα διέπει καί τίς δύο πλευρές τοῦ οἰκουμενισμοῦ, ἀλλά καί ὁ ἴδιος στόχος, ἡ ἐξυπηρέτηση τῶν σχεδίων τῆς Ὑπερδύναμης καί τῆς Νέας Τάξης. Σ᾽ αὐτό τό κλίμα «συνωστίζονται» τά σχολικά μαθήματα, πού σχετίζονται ἄμεσα μέ τήν ταυτότητά μας. Τό περιεχόμενο, ἄλλωστε, αὐτῶν τῶν μαθημάτων εἶναι τό κύριο διαφοροποιητικό στοιχεῖο τοῦ πολιτισμοῦ μας ἀπό τόν πολιτισμό τῆς Φραγκοτευτονικῆς Δύσης.
Δέν θέλουν κάποιοι Ἱστορικοί μας -καί ἴσως καί δέν μποροῦν-νά κατανοήσουν, ὅτι γιά τίς διχοστασίες καί διαιρέσειςδέν πταίουν τά θρησκευτικά καί ἡ ἱστορία (τό παρελθόν δηλαδή), ἄλλα ἡ πολιτική, οἱ προκλήσεις καί τά ἀνοσιουργήματα τῆς Ὑπερδύναμης καί τῶν συνεργῶν της. Οἱ ἁλώσεις τοῦ 1204 καί τοῦ 1453, οἱ ἐθνικοί διχασμοί μας ὡς τόν 20όν αἰώνα, τό δράμα τῆς Κύπρου καί το Σκοπιανό, δέν λύνονται μέ τό ξαναγράψιμο τῆς ἱστορίας, ἄλλα με τήν ὀρθή κατανόηση τῶν μηνυμάτων της. Ἐδῶ ὅμως γίνεται ἀληθινή «γενοκτονία», μέ τήν προσπάθεια γιά τήν διάλυση τῶν ἐθνικῶν ταυτοτήτων, μέσα ἀπό τήν λοβοτόμηση τῆς ἐθνικῆς μνήμης καί τήν διάσπαση τῆς ἐθνικῆς μας συνέχειας. Ἔτσι ὅμως δεν ξαναγράφεται ἡ ἱστορία, ἄλλα φιμώνονται οἱ πηγές, χωρίς τις ὁποῖες δέν γράφεται ἀληθινή ἱστορία, ἄλλα μία ἀνύπαρκτη-κατασκευασμένη παρα-ἱστορία. Ἡ ἐπιστήμη τότε δίνει τήν θέση της στήν πολιτική.
Τό σημαντικότερο ὅμως καί ἐπικίνδυνο εἶναι, ὅτι δέν πρόκειται γιά ἰδιοτροπίες μεμονωμένων προσώπων, ἄλλα γιά ὀργανωμένη καί συστηματικά μεθοδευμένη ἀναθεώρηση τῆς ἱστορίας, στα ὅρια εἰδικῆς γι᾽ αὐτό «σχολῆς». Τά ἄρθρα τοῦ περιοδικοῦ ΑΡΔΗΝ (τ. 62/2006) ἀναλύουν πειστικότατα τό ζήτημα αὐτό, χωρίς μάλι- στα κενό. Τό προϊόν αὐτῆς τῆς κίνησης εἶναι πραγματικά «ἱστορία τοῦ σωλήνα» ὡς «Κοινή ἱστορία τῶν Βαλκανίων». Ἐνδιαφέρον ὅμως εἶναι, ὅτι ἀνάλογες προσπάθειες στήν ἄλλη Εὐρώπη δέν μποροῦν νά γίνουν δεκτές. Ἡ Γαλλία, ἄλλωστε, δέν μπορεῖ νά ἀπορρίψει τόν Ναπολέοντα καί ἡ Γερμανία ἀδυνατεῖ νά ἀπαγγιστρωθεῖ ἀπό τό φάντασμα τοῦ Βίσμαρκ. Εἶναι δέ γεγονός, ὅτι ἡ ἀπώθηση τοῦ κακοῦ στή λήθη μᾶς καταδικάζει νά ξαναζήσουμε τίς ἴδιες συμφορές. Ἀντίθετα, ἡ πλήρης γνώση του ὁδηγεῖ στήν ἐμπέδωση τῆς γνώσης ὡς ὕλης γιά τήν δημιουργία ἑνιαίας συνείδησης.
Ἡ μέθοδος καί στοχοθεσία τῶν «ἐκσυγχρονιστῶν» τῆς πολιτικῆς καί τῆς ἱστορίας θυμίζει ἕναν προφητικό λόγο, πρίν ἀπό ἀρκετά χρόνια, τοῦ μεγάλου μας φιλοσόφου τῆς γελοιογραφίας κ. Κυριακόπουλου= ΚΥΡ: «Ἕλληνες καί Τοῦρκοι ἔκαμαν τσιμπούσι στήν Ἀλαμάνα. Ἔψησαν καί ἔφαγαν σουβλάκια. Συμμετεῖχε και ὁ Ἀθανάσιος Διάκος»! Αὐτή τήν ἱστορία θέλουν, βασιζόμενη σε εὐνουχισμένους στήν μνήμη πολίτες, μέ βάση τήν ἀρχή (τήν εἶπε σέ μιά στιγμή ἡ πρωταγωνίστρια τῆς ὁμάδος): «ὅποιος ἐλέγχει το παρελθόν, ἐλέγχει καί τό μέλλον»!
3. Τήν κατεδάφιση αὐτή καί «ἀνοικοδόμηση» μέ τά ὑλικά τῆς Νέας Ἐποχῆς ἐπιχειροῦν ἄνθρωποι, πού ὄχι μόνον ἐνισχύονται, ἀλλά εἶναι τραγικά κατευθυνόμενα θύματα τῆς ἐκσυγχρονιστικῆς πολιτικῆς καί διακονοῦν τίς στοχοθεσίεςτης. Εἶναι δέ ὀρθό αὐτό, πού ἔλεγαν οἱ Βυζαντινορωμηοί πρόγονοί μας: «ὅποιος ἔχει την Κωνσταντινούπολη εἶναι αὐτοκράτορας»! Ὅποιος ἔχει σήμερα το Ὑπουργεῖο Παιδείας, πλάθει γενιές ἀνθρώπων, ὡς θλιβερά ρομπότ. Χρηστούς, δηλαδή εὔχρηστους, πολίτες. Ὁπότε γεννιέται το ἐρώτημα: ἐμεῖς τί μποροῦμε νά κάμουμε; Θά δεχθοῦμε παθητικά τά τεκταινόμενα μέ τό ἰησουίτικο πρόσχημα «non possumus»; Ὄχι βέβαια!
Στήν ἀντίσταση- ἀντίδραση σ᾽ αὐτά τά ἐγχειρήματα, σέ μιά χώρα πού ἀκόμη ἡ πλειονοψηφία τοῦ Λαοῦ μας δηλώνει τήν ὀρθόδοξη ταυτότητά της, ἡ πρώτη κινητοποίηση ἀνήκει στούς Ἰδίους τούς δασκάλους καί καθηγητές. Τί διδάσκουν; Τό βιβλίο ἔχει δευτερεύουσα σημασία. Πρωτεύουσα σημασία ἔχει ὁ δάσκαλος. Ἔτσι: α) Τά ἐλλείποντα, διεστραμμένα ἤ καί ἀσαφῆ στό διδακτικό ἐγχειρίδιο συμπληρώνονται καί διορθώνονται ἀπό τόν ἕλληνα και ὀρθόδοξο δάσκαλο. Τό ἐπιχείρημα τῶν συγγραφέων τῆς ἐξαμβλωματικῆς Ἱστορίας, ὅτι «τό μάθημα εἶναι Ἱστορία καί ὄχι Θρησκευτικά» ἀγνοεῖ τόν μέχρι σήμερα διφυῆ χαρακτήρα τοῦ Γένους μας, στήν ἱστορία τοῦ ὁποίου πολιτική καί θεολογία συμπλέκονται ὡς δύο ὄψεις τῆς ἰδίας πραγματικότητας, συνεπῶς ὅτι αὐτό πού εἶναι ἐκτός πραγματικότητας γιά τή μία πλευρά, εἶναι καί γιά την ἄλλη.
β) Χρειάζεται ἐσωτερική διεργασία, ἐκστρατεία διαφώτισης τοῦ Ποιμνίου. Καί αὐτό εἶναι εὐκολότερο στήν Κύπρο ἀπ' ὅσο στην ἑλλαδική ἐπικράτεια. Διαφώτιση μέ κάθε προσφερόμενο ἐκκλησιαστικό μέσο.
γ) Χρειάζεται προώθηση στήν δημοσιότητα ἱστορικῶν ἔργων, πού ἐκθέτουν τήν Ἱστορία μας καί ὄχι τήν νεοεποχίτικη διαστροφή της. Περιοδικά, ὅπως τό Ἄρδην καί τό Ρεσάλτο, προσφέρουν μεγάλη βοήθεια καί εἶναι δυνατόν νά ἀξιοποιηθοῦν.
Καί τό τελευταῖο:
δ) Εἶναι ἀπόλυτη ἀνάγκη νά διακρατηθεῖ ἡ σύνδεση Ἱστορίας, Θρησκείας καί Γλώσσας, διότι ἡ ὅποια ἀποσύνδεσή τους θα προσφέρει μεμονωμένους στόχους, πού εἶναι εὔκολο νά κτυπηθοῦν καί νά ἐξουδετερωθοῦν μέ τήν μέθοδο τοῦ σαλαμιοῦ.

Αναρτήθηκε από ΘΕΟΛΟΓΟΣ στις 21.10.10

http://thriskeftika.blogspot.com/

ΓΛΩΣΣΙΚΟΙ ΒΑΡΒΑΡΙΣΜΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ...

᾿Απολωλά κι ἀπό μικρά μαθαίνεις νά ἀχθοφορεῖς / Νίκος Σαραντάκος

Posted by sarant στο 21 Οκτωβρίου, 2010

Κάμποσα μεζεδάκια έχουν μαζευτεί, οπότε επιβάλλεται να τα σερβίρω, μια και είναι φρέσκα –τα περισσότερα.
Ξεκινάμε από ένα προχτεσινό μαργαριτάρι· μαργαριτάρι με καρφί, όμως. Ο κ. Καρατζαφέρης θεώρησε όπως φαίνεται καλό να δώσει στη δημοσιότητα την ευχετήρια επιστολή που έστειλε στον αειθαλή Κ. Μητσοτάκη για τα 92α γενέθλιά του. Ο λόγος της δημοσιοποίησης προφανώς ήταν ότι ανάμεσα στις ευχές υπήρχε μια πρόκα πρώτου μεγέθους με άλλους αποδέκτες (σε θέματα εθιμοτυπίας, ως γνωστόν, ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ σκίζει). Το κακό ήταν ότι η πρόκα συνοδευόταν από ένα μεγαλούτσικο μαργαριτάρι, διότι ο κ. πρόεδρος έγραψε: Κύριε Πρόεδρε, δεχθείτε τις ολόθερμες ευχές μου για τα “εφηβικά” γενέθλιά σας. Σας εύχομαι μακροημέρευση και πνευματική καθαρότητα που σήμερα διαθέτετε, με την ευθυκρισία που σας διακρίνει και με την ευρυχωρία συναισθημάτων που αχθοφορείτε». Ως εδώ, περικοκλάδες. Και τώρα η μαργαριτοφόρα πρόκα: «Όσον αφορά κάποια απολωλά πρόβατα, μην τα συνερίζεστε, ‘ου γαρ οίδασι τι λέγουσι και τι ποιούσι’».



Απολωλά, όπως λέμε από λωλό κι από μικρό μαθαίνεις την αλήθεια. Το μαργαριτάρι επισήμανε ο Στέφανος Κασιμάτης στην Καθημερινή, που το θεώρησε «σφραγίδα γνησιότητας», δεδομένου ότι ο κ. Καρατζαφέρης μοιράζει απλόχερα τα μαργαριτάρια στις δημόσιες τοποθετήσεις του, ενώ η Χ. Κοραή στην Ελευθεροτυπία έβαλε σε παρένθεση το σωστό: απολωλότα. Αντίθετα, το Βήμα για μια ακόμα φορά προστάτεψε τον ακροδεξιό πολιτικό, μια και διόρθωσε το μαργαριτάρι, μην το δει ο κόσμος.
Το διόρθωσε, αλλά ο Θεός τιμωρεί, διότι, τουλάχιστον στην ηλέκδοση, το διόρθωσαν λάθος: απολωλώτα!
Θα γυρίσω όμως στην προηγούμενη πρόταση του κ. Καρατζαφέρη: με την ευρυχωρία συναισθημάτων που αχθοφορείτε. Η ευρυχωρία συναισθημάτων έχει πια γίνει κλισέ, αλλά τι σας λέει το «αχθοφορώ»; Ο Κασιμάτης χαρακτήρισε επιτηδευμένο το λεξιλόγιο, η Χρ. Κοραή περιορίστηκε να βάλει θαυμαστικό σε παρένθεση, θαρρώ όμως ότι είναι στα όρια του σολοικισμού. Διότι αχθοφορώ, μάλλον σπάνιο ρήμα της αρχαίας, σημαίνει κουβαλάω βάρος, είμαι βαρυφορτωμένος, χρησιμοποιείται ή μάλλον χρησιμοποιόταν κυρίως για υποζύγια ή για χαμάληδες. Πώς μπορεί κανείς να αχθοφορεί συναισθήματα –ή, ακόμα χειρότερα, την ευρυχωρία συναισθημάτων;
Τώρα, πώς γίνεται ο ίδιος άνθρωπος που ψαρεύει στο Λίντελ Σκοτ σπάνιες λέξεις να μην ξέρει να κλίνει το απολωλός πρόβατο, θα σας γελάσω. Οι κακές γλώσσες πάντως, λένε ότι ο κειμενογράφος του κ. προέδρου ετοίμασε το κείμενο γράφοντας «Όσον αφορά κάποιο απολωλός πρόβατο…» και έφυγε, και τότε ο κ. πρόεδρος σκέφτηκε να μετατρέψει την επίμαχη φράση στον πληθυντικό για να έχει το καρφί περισσότερους αποδέκτες. Το σενάριο αυτό εξηγεί θαρρώ πειστικά τα γεγονότα.
Όμως είπα πολλά για τον κ. Καρατζαφέρη και για να μην κατηγορηθώ για μονομέρεια θα πω και λίγα για ένα μαργαριτάρι του Συνασπισμού. Στο μήνυμα του τμήματος πολιτισμού του ΣΥΝ για τον θάνατο του Γιάννη Δαλιανίδη, εξαίρεται ο εκλιπών επειδή «εισήγαγε κενότατες τεχνικές». Επειδή δεν φαντάζομαι να είναι υπόγεια κριτική, υποθέτω ότι εννοούσαν καινότατες. Αλλά, σύντροφοι, χάθηκε ο κόσμος να πείτε «καινοτόμες τεχνικές», «καινούργιες τεχνικές», κάτι τέτοιο τέλος πάντων; Τι τις θέλατε τις «καινότατες»; Έτσι δημιουργείται το επίσημο ύφος;
Ένα άλλο θεματάκι είχε αναφερθεί πριν από λίγον καιρό στα σχόλια, και η αγαπητή Ιμορταλιτέ μού έστειλε σκαναρισμένη τη σελίδα από το περιοδικό Έψιλον (δεν υπάρχει ονλάιν), όπου ο αγαπητός παρόλ’ αυτά Χρ. Κάσδαγλης περνάει γενεές δεκατέσσερις τον πρωθυπουργό, όχι για το μνημόνιο ή για τους χειρισμούς του, αλλά επειδή… λέει ΟκτώΜβριος. Ο Χ.Κ. υποστηρίζει ότι κάθε χρόνο τρέμει την ώρα και τη στιγμή που θα φτάσει ο σκληρός μήνας Οχτώβρης, επειδή δεν αντέχει να ακούει πολιτικούς, διασκεδαστές, και δημοσιογράφους να τον λένε Οκτώμβριο. Όλο το κείμενο του Χ.Κ. το ανέβασα εδώ για να το δείτε.
Πάντως, μια και –όπως θα ξέρουν οι πιστοί θαμώνες του ιστολογίου– το συγκεκριμένο λάθος (Οκτώμβριος) το κάνουν οι Έλληνες εδώ και τουλάχιστον οχτακόσια χρόνια, αν όντως το λέει έτσι και ο πρωθυπουργός (εγώ δεν τον έχω ακούσει), αυτό μάλλον πιστοποιητικό ελληνοπρέπειας αποτελεί παρά το αντίθετο! Όσο για τον Χ. Κάσδαγλη, προτιμώ να σκεφτώ ότι έγραψε τόσα για το θέμα αυτό επειδή δεν είχε πώς να γεμίσει τη σελίδα του.
Τέλος, ο Στάθης αναδημοσίευσε χτες ένα μέρος του κειμένου του Γ. Κεντρωτή με σχολιασμένα αποσπάσματα της ομιλίας της κ. Διαμαντοπούλου στους Δελφούς, που το είχαμε κι εμείς συζητήσει τις προάλλες, και, συνεχίζοντας, καταφέρεται με δυσεξήγητο μένος εναντίον του όρου «μελέτη εφικτότητας», που τον θεωρεί βαρβαρότητα, όπως και τη σκέτη «εφικτότητα», αν και όχι κατανάγκη πασοκική:
Και μόνον ότι η εταιρεία αυτή (υποκαθιστώντας τους επτά σοφούς) συντάσσει «μελέτη εφικτότητας» (!!!) για τα προγράμματα σπουδών, αποδεικνύει ότι αρκεί να’ναι κανείς τρισβάρβαρος για να θεωρείται μοντέρνος και κάργα προχώ.
Καθ’ ότι η «εφικτότητα» δεν είναι απαραιτήτως ένας ακόμα πασόκιος βαρβαρισμός, αλλά είναι οπωσδήποτε ένα ακόμα ίχνος της βλακείας που μαζί με την αγραμματοσύνη, τον «εκσυγχρονισμό» και τις «μεταρρυθμίσεις» «συνωστίζονται» τα τελευταία χρόνια, ποιος θα μας εκπαιδεύσει καλύτερα στην υποταγή, στην ήσσονα προσπάθεια, στον ωχαδερφισμό, εν τέλει στην προσαρμογή στη «Μηχανή»!
Εγώ την εφικτότητα τη χρησιμοποιώ, και νομίζω ότι είναι χρήσιμος όρος –άλλο η μελέτη σκοπιμότητας (advisability study) και άλλο η μελέτη εφικτότητας (feasibility study), όσο κι αν παλιότερα χρησιμοποιούσαμε τον όρο «μελέτη σκοπιμότητας» και για τους δύο. Καλού-κακού όμως, πήρα και τη γνώμη των ομοτέχνων μου στη Λεξιλογία, οι οποίοι επίσης συμφωνούν.
Πάντως, και στον Στάθη και σε μερικούς άλλους, με εκπλήσσει η βιαιότητα με την οποία καταφέρονται εναντίον όσων αμφισβητούν τις βεβαιότητές τους σε γλωσσικά θέματα, όταν ας πούμε ανακαλύπτουν να χρησιμοποιείται ευρέως μια λέξη που δεν την ξέρουν ή που θεωρούν ότι δεν υπάρχει ή ότι δεν έπρεπε να υπάρχει. Βέβαια, έχει κι ένα δίκιο ο Στάθης, ότι η λέξη «εφικτότητα» δεν υπάρχει στα μεγάλα λεξικά μας –ίσως επειδή η μελέτη εφικτότητας ανήκει μάλλον στην ειδική ορολογία των οικονομοτεχνικών μελετών.
Πολλά είπα, να κλείσω με κανα-δυο ευτράπελα από τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις στη Γαλλία, όπου οι εργαζόμενοι αντέχουν παρά τις προβλέψεις και επιμένουν. Λοιπόν, όπως ξέρετε ίσως, για κάθε κινητοποίηση, διαδήλωση, απεργία κτλ., τα γαλλικά μέσα ενημέρωσης δίνουν δύο νούμερα για τη συμμετοχή, ένα «σύμφωνα με τα συνδικάτα» και ένα «σύμφωνα με την αστυνομία». Εννοείται ότι οι δυο αριθμοί διαφέρουν πολύ, για παράδειγμα η προχτεσινή συγκέντρωση στο Παρίσι είχε 67.000 κόσμο σύμφωνα με την αστυνομία και 330.000 σύμφωνα με τα συνδικάτα –στη Μασσαλία ακόμα χειρότερα, η αστυνομία έδωσε το 1/10 απ’ ό,τι τα συνδικάτα. Σε μια διαδήλωση προχτές υπήρχε και το εξής πανό: Σαρκοζί. 1.40 σύμφωνα με τα συνδικάτα. 1.80 σύμφωνα με την αστυνομία.!
Φυσικά, ήταν πολλά τα πανό που υπόσχονταν στον Σαρκοζί πρόωρη σύνταξη το 2012. Ωστόσο, και τους Γάλλους τούς ενδιαφέρει τι λένε για τις κινητοποιήσεις στο εξωτερικό και άκουγα προχτές στο ραδιόφωνο τον παρουσιαστή να ρωτάει τρεις ανταποκριτές εξωτερικού, τι λέει η κοινή γνώμη των χωρών τους για την απεργία των Γάλλων που δεν θέλουν να αυξηθεί η ηλικία συνταξιοδότησης από τα 60 στα 62.
Ο ανταποκριτής από τη γαλλόφωνη Ελβετία, είπε ότι οι Ελβετοί δεν καταλαβαίνουν και πολύ τη στάση των Γάλλων, διότι στη χώρα του σπανιότατα γίνονται απεργίες.
Ο ανταποκριτής από τις ΗΠΑ είπε ότι οι Αμερικανοί δεν καταλαβαίνουν και πολύ τη στάση των Γάλλων, διότι στη χώρα του σπανιότατα παίρνει κανείς σύνταξη.
Ο ανταποκριτής από το Καμερούν είπε ότι στη χώρα του σπανιότατα φτάνουν στα εξήντα….
(Δεν τα είπαν έτσι ακριβώς, ομολογώ, τα προσάρμοσα λίγο)


Πηγή:http://sarantakos.wordpress.com

῎Εκλεψαν λείψανα ῾Αγίων στήν Πρέβεζα

Συντάχθηκε απο τον/την Pamepreveza.gr / 21:01

Μόλις χθες αντιλήφθηκε ο ιερέας του ναού του Αγίου Νικολάου στην Πρέβεζα την απουσία των ιερών λειψάνων που φυλάσσονταν στο ιερό του ναού μαζί με άλλα θρησκευτικά κειμήλια.

Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις η κλοπή σημειώθηκε κάποια στιγμή μέσα στις τελευταίες 15 ημέρες, αφού σχετικός έλεγχος είχε να γίνει από τις αρχές Οκτωβρίου.

Εντύπωση έχει προκαλέσει, πάντως, το γεγονός ότι οι ιερόσυλοι δεν αφαίρεσαν κάποιο άλλο αντικείμενο ή χρήματα.
Προανάκριση για την υπόθεση διενεργεί η Αστυνομία της Πρέβεζας.

Πηγή: http://www.romfea.gr

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΑΠΙΣΤΕΥΤΗΡΙΑ / ΑΓ. ΣΥΜΕΩΝ Ν. ΘΕΟΛΟΓΟΥ

ΑΓ. ΣΥΜΕΩΝ Ν. ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΣ Α´ στίχ. 421- 450 (SC 122) Μὴ λόγοις μόνοις ἐξαπατᾶσθαι καὶ πάντα ἄνθρωπον πιστεύειν πνευματικὸν ἑαυτὸν εἶναι λέγοντα, ἀλλὰ ἀπὸ τοῦ βίου καὶ τῶν πράξεων αὐτοῦ πρότερον βεβαιουμένους, καὶ μάλιστα ἐὰν ταῖς τοῦ Κυρίου καὶ τῶν ἀποστόλων καὶ τῶν ἁγίων πατέρων διδασκαλίαις συνᾴδωσιν οἱ λόγοι αὐτοῦ καὶ αἱ πράξεις, καὶ τηνικαῦτα προσδέχεσθαι καὶ ἀκούειν τοὺς λόγους αὐτοῦ ὡς λόγους Χριστοῦ˙ εἰ δ’ οὖν, ἀλλ’ εἰ καὶ νεκροὺς ἀνιστᾷ, κἂν μυρία ἄλλα θαύματα ἐπιδείκνυται, ὡς δαίμονα αὐτὸν ἀποστρέφεσθαι καὶ μισεῖν, καὶ μάλιστα ὅταν νουθετούμενον μὴ καταδεχόμενον ὁρῶμεν μεταθεῖναι τὸ ἴδιον φρόνημα, ἀλλ’ ἔτι ἐμμένοντα τῇ πεπλανημένῃ γνώσει αὐτοῦ καὶ εἰς οὐρανοὺς οἰόμενον τὸ πολίτευμα καὶ τὴν διαγωγὴν ἔχειν. Οὕτω γὰρ ἄνωθεν ὑπὸ τῶν ἀποστόλων Χριστοῦ καὶ τῶν θεσπεσίων πατέρων ἡμῶν τῆς θεοπνεύστου μυσταγωγηθέντες διδασκαλίας, ἀποτρεπόμεθα τὰς διακένους τῶν εἰς μηδὲν ἕτερον εὐκαιρούντων, ἢ εἰς τὸ περιεργάζεσθαι καὶ πολυπραγμονεῖν τὰ καὶ ἀγγέλοις ἀνέφικτα, κενοφωνίας˙ κρατοῦμεν δὲ τὴν ὁμολογίαν ἡμῶν τῆς πίστεως ἀσινῆ καὶ ἀκράδαντον, ἣν ἄνωθεν παρ’ αὐτῶν παρελάβομεν, τὴν ἐν Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ ἁγίῳ Πνεύματι τῆς μιᾶς θεότητος καὶ ἀσυγχύτου καὶ ἀδιαιρέτου Τριάδος, ἐν ᾗ βεβαπτίσμεθα, δι’ ἧς καὶ ζῶμεν καὶ γινώσκομεν καὶ νοοῦμεν, ὑφ’ ἣν καὶ ἔσμεν καὶ εἰς αἰῶνας αἰώνων ἐσόμεθα, ὡς ἐξ αὐτῆς ἐσχηκότες τὸ εἶναι καὶ τὸ εὖ εἶναι τῆς τὸ πᾶν ἐξ οὐκ ὄντων παραγαγούσης σοφίᾳ, μεθ’ ἧς καὶ μετασταίημεν τῶν ἐνταῦθα εἰς γαληνοὺς λιμένας ζωῆς ἀκηράτου, ἔνθα πάντων εὐφραινομένων ἡ κατοικία καὶ ὁ χῶρος τῶν ἑορταζόντων ἐν Πνεύματι, ᾗ πρέπει πᾶσα δόξα, τιμὴ καὶ προσκύνησις, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. (ΝΕΟΕΛΛ. ΑΠΟΔΟΣΗ: Π. Λ. Α) Δὲν πρέπει νὰ ἐξαπατώμεθα ἀπὸ μόνα τὰ λόγια καὶ νὰ πιστεύουμε κάθε ἄνθρωπο ποὺ δηλώνει πνευματικός, ἀλλὰ πρέπει νὰ βεβαιωνόμαστε προηγουμένως ἀπὸ τὴν ζωὴ καὶ τὶς πράξεις του καὶ μάλιστα ἐὰν οἱ λόγοι καὶ οἱ πράξεις του συνάδουν (συμφωνοῦν) μὲ τὶς διδασκαλίες τοῦ Κυρίου καὶ τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων, καὶ τότε πιὰ νὰ ἀποδεχόμαστε καὶ νὰ ἀκοῦμε τοὺς λόγους του ὡς λόγους Χριστοῦ. Ἀλλιῶς, κι ἂν ἀκόμα ἀνασταίνει νεκρούς, κι ἂν ἀκόμα παρουσιάζει μύρια ἄλλα θαύματα, ὡς δαίμονα νὰ τὸν ἀποστρεφόμαστε καὶ νὰ τὸν μισοῦμε, καὶ πολὺ περισσότερο, ὅταν ἐνῷ νουθετεῖται, ἐν τούτοις δὲν τὸν βλέπουμε νὰ καταδέχεται νὰ μεταβάλει τὸ φρόνημά του, ἀλλὰ ἀντιθέτως νὰ ἐμμένει στὴν πεπλανημένη ἀντίληψή του καὶ νὰ φαντάζεται πὼς ὁ τρόπος ζωῆς του καὶ ἡ διαγωγή του εἶναι στὸν οὐρανό. Γιατὶ ἔτσι ἄνωθεν μυσταγωγηθήκαμε ἀπὸ τοὺς ἀποστόλους τοῦ Χριστοῦ καὶ τοὺς θεσπεσίους (=ἐκεῖνος ποὺ λέει λόγους θεϊκούς) πατέρες ἡμῶν τὴν θεόπνευστη διδασκαλία καὶ ἀπωθοῦμε τὶς μάταιες κενοφωνίες ὅσων δὲν εὐκαιροῦν παρὰ νὰ περιεργάζονται καὶ νὰ σκαλίζουν σχολαστικὰ τὰ  ἀπλησίαστα ἀκόμα καὶ στοὺς ἀγγέλους. Καὶ κρατᾶμε τὴν ὁμολογία τῆς πίστεως ἡμῶν  ἀπείραχτη καὶ ἀκράδαντη, τὴν ὁποία ἄνωθεν ἀπ᾽αὐτοὺς παρελάβαμε,  τὴν ἐν Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ ἁγίῳ Πνεύματι τῆς μιᾶς θεότητος καὶ ἀσυγχύτου καὶ ἀδιαιρέτου Τριάδος, μέσα στὴν ὁποία ἔχουμε βαπτισθεῖ, διὰ τῆς ὁποίας καὶ ζοῦμε καὶ γνωρίζουμε καὶ διανοούμαστε, καὶ ὑπὸ τὴν ὁποία καὶ εἴμαστε (διατελοῦμε) καὶ στοὺς αἰῶνες θὰ εἴμαστε, ἐπειδὴ ἐξ αὐτῆς ἔχουμε καὶ τὸ εἶναι (=τὴν ὕπαρξη) καὶ τὸ εὖ εἶναι (=«εὐτυχία»), ποὺ παρήγαγε τὸ πᾶν ἀπὸ τὸ μηδέν μὲ σοφία, μετὰ τῆς ὁποίας ἂς μεταβοῦμε ἀπὸ τὰ ἐδῶ κάτω στὰ γαλήνια λιμάνια τῆς ἄφθαρτης ζωῆς, ὅπου εἶναι ἡ κατοικία ὅλων τῶν εὐφραινομένων καὶ ὁ χῶρος τῶν ἑορταζόντων ἐν Πνεύματι, ᾗ πρέπει πᾶσα δόξα, τιμὴ καὶ προσκύνησις, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

 ΠΗΓΗ:ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ