"᾿Εγώ εἰμί τὸ Α καὶ τὸ Ω, ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος, ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος" (᾿Αποκ. κβ΄, 13)

Κείμενα γιά τήν ἑλληνική γλῶσσα στή διαχρονική της μορφή, ἄρθρα ὀρθοδόξου προβληματισμοῦ καί διδαχῆς, ἄρθρα γιά τήν ῾Ελλάδα μας πού μᾶς πληγώνει...


Τετάρτη, 21 Απριλίου 2010

ΤΑ ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΙΔΟΣ «ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΙΑ-νοησιαρχία ἢ μέθεξις»






ΤΑ ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΙΔΟΣ
«ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΙΑ-νοησιαρχία μέθεξις»,
διοργανωθείσης π τς νορίας γ. Παρασκευς ττικς,
 τν 17η πριλίου 2010, στ Ξενοδοχεο «ΗΛΕΚΤΡΑΠΑΛΛΑΣ»,
π παρουσί το Μακαριωτάτου ρχιεπισκόπου θηνν
κα πάσης λλάδος κ. ερωνύμου Β´.



Τ τελευταα χρόνια γλσσα τς λατρείας θεωρεται π ρισμένους ς τ μεγάλο μπόδιο γι τν συμμετοχ τν νθρώπων στν θ. Λατρεία κα ζητον πιμόνως ριζικς λλαγές.
ς συνειδητ μέλη τς κκλησίας κα κληρικο μ ποιμαντικ εθύνη συμπάσχουμε κα λγομε γι τν φύσικα διαμορφωμένη ξωτερικ κατάσταση τς γλωσσικς φασίας κα παξίας, πο μπνέει καταναλώσιμους πειραματισμος ντς τς κκλησίας, πότε χρειάζεται μι γνήσια πάντηση στ γλωσσικ τς κκλησίας, μετ π μι ελικριν συζήτηση. Μι πάντηση κκλησιαστική, ρεαλιστική, γερ θεμελιωμένη στ πατερικ κριτήρια.
γλσσα τς κκλησίας δν πολυτοποιεται, εναι « φάρος παμφαής», ποος «ες τν λιμένα δηγε, δν εναι ατς λιμήν» κατ τν Παπαδιαμάντη.
ρθόδοξη κκλησία, ς κιβωτός, διατήρησε τν λληνικ γλσσα σ λη τν διαχρονική της κταση κα τν χρησιμοποίησε κατ πρόνοιαν το Θεο π δύο χιλιετίες γι την διακονία τς λατρείας, τς θεολογίας κα τς ποιμαντικς της (κήρυγμα). Δν χουν ραγε τ δικαίωμα ο νεώτερες γενις ν παραλάβουν τος θησαυρούς της, ς πατρικ κληρονομιά, κα χι μόνον να μέρος της, τ Νεοελληνική; Κα μήπως μετ π λίγα χρόνια, θ χρειάζεται κα ατ νανέωση;
μεταφραστικ προσπάθεια προσεγγίζει τ κείμενα, λλ δυνατε ν ποδώσει τν πραγματικ «οσία» κα τ μεγαλεο τους»
Πς μπορον ν μεταφρασθον τ ραιότατα μνολογικ κείμενα ,που κάθε στίχος εναι κα μι μουσικ φράση», τ ποα «σύγκρισιν οκ δέξαντο, οδ δέξονται μέχρις ν καθ μς βίος περαιωθ» κα τα ποα εναι ποτέλεσμα τελείας συνθέσεως π τν πένδυση τς θείας χάριτος, τν μελωδικότητα τν γραφομένων, τν ρτιότητα το λόγου κα τν κρίβεια τν νοημάτων;
Μ πόση σαφήνεια θ μεταφερθ τ τριαδολογικ δόγμα (νδοτριαδικς σχέσεις), τ χριστολογικό, κοινότητα ζως μεταξ τν πιστν κα το Χριστο, ντολογικ μετοχή τους στ οκουμενικ σωτηριδες ργο το Χριστο; Μήπως πανέλθουν προβλήματα, τ ποα ταλάνισαν τν κκλησία κατ τος πρώτους της αἰῶνες; (ρειανισμός, Μονοφυσιτισμός), μήπως προκύψουν νέα; Ο αρέσεις ποτ δν λειψαν.
Γι ν κατανοηθον τ λειτουργικ κείμενα δν χρειάζεται μετάφραση, λλ ρμηνεία, ξήγηση κατήχηση, μ περιεχόμενο μυσταγωγικ κα χι θικολογικ γνωσιολογικ μόνον. Ατ προϋποθέτουν μαθητεία, ξοικείωση, προθυμία κα σκηση, μέσα στν χρο τς νορίας, που μ τν βοήθεια κληρικν, γονέων, κατηχητν κ.λπ. ο νεώτεροι θ λάβουν φορμς γι μεγαλύτερη μβάθυνση κα θ γίνουν πρόσωπα λεύθερα, χι χειραγωγούμενη μζα, κολουθοσα εκολες λύσεις, πο σκεπάζουν τν προθυμία κα τν ραθυμία, μέσα σ πληθώρα προβλημάτων, παρξιακν κα καθημερινν.
Τ λο θέμα δν συνιστ πρόβλημα γλωσσικς κατανοήσεως (νοησιαρχία), λλ πνευματικο προσανατολισμο κα συγκροτήσεως. εσεβς χριστιανός, κι ν δν διαθέτει παιδεία γκεφαλική, μπορε μ τν καθαρότητα τς ψυχς του ν προσεγγίση τς αώνιες λήθειες, χοντας ς δηγ τν καρδιά του κα τν φωτισμ το γίου Πνεύματος. Πι ρεαλιστικός, πι πείγων κα πι συμβατς μ τς σημερινς νάγκες φαίνεται νας χαμηλόφωνος ρμηνευτικς κα δυνατν) βιωματικς λόγος (μέθεξις) γι τς λήθειες τς Πίστεως κα συνολικ ναθεώρηση τρόπου ζως, μι ζωντανή, θερμή, κα αματηρ μαρτυρία γάπης Xριστο, παρ μιργολαβία” Λειτουργικς Mεταρρυθμίσεως (μεταφράσεως). Μήπως ν γίνει μετάφραση τν γλσσα, νοίγει δρόμος κα γι «μεταφράσεις» (λλαγς) σ λλες κκλησιαστικς «γλσσες», πως εκονογραφία, μουσική, τ Τυπικό, μφίεση τν κληρικν, τ εχαριστιακ εδη, ο εκόνες π τν γροτοποιμενικ ζω στ Εαγγέλια, δια ναίμακτη Θυσία κ. .
Τ πρόβλημα «μετάφραση» ντάσσεται, κόμη κα χωρς ν τ συνειδητοποιομε, στ γενικότερα πλαίσια τς παγκοσμιοποιήσεως, τς λλαγς το κόσμου μέσ τς λλοιώσεως τς γλώσσης κα τς σκέψεως.
Ζομε σ να κόσμο πλήρους συγχύσεως ννοιν, ρχν, δομν κα ξιν, που ο λέξεις κατακερματίζονται, τ νοήματα διαμελίζονται, λόγος ποδομεται,  τ νοήματα διαμελίζονται, λόγος ποδομεται, συνείδηση ξεχαρβαλώνεται κα συνεννόηση καθίσταται λο κα πι δύσκολη. ραγε εναι σκόπιμη ατοεμπλοκ τς (λληνόφωνης) κκλησίας σ να φαλο κύκλο “νεογλωσσικν ρίδων” περ τς λέξεις, τς ννοιες, τς σημασίες, τς ποχρώσεις, ν­ χει τ πολύτιμο προνόμιο τς κριβος κφράσεως-διατυπώσεως;
ς μ γκλωβιστομε στ σκοτειν μονοπάτια τς νοησιαρχίας. ς ργασθομε γι ν βοηθήσουμε τος νθρώπους ν δηγηθον στν ελογημένη «μέθεξη» μ τν προοπτικ τς θεώσεως  κατ χάριν.
Τέλος, μ ελάβεια κα υικ σεβασμό, παρακαλομε τν ερ Σύνοδο τς κκλησίας μας, παναλαμβάνουσα νάλογες νέργειές της το παρελθόντος, ν διασφαλίση κα σήμερα τ μετάφραστον τν κειμένων κα ναγνωσμάτων τς λατρείας, μεριμνσα μως παραλλήλως γι τν προσφορ μεταφράσεών τους γι διωτικ χρήση κα γι τν προετοιμασία το λαο μας δι τν συμμετοχή του στν λατρεία.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου