"᾿Εγώ εἰμί τὸ Α καὶ τὸ Ω, ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος, ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος" (᾿Αποκ. κβ΄, 13)

Κείμενα γιά τήν ἑλληνική γλῶσσα στή διαχρονική της μορφή, ἄρθρα ὀρθοδόξου προβληματισμοῦ καί διδαχῆς, ἄρθρα γιά τήν ῾Ελλάδα μας πού μᾶς πληγώνει...


Δευτέρα, 15 Μαρτίου 2010

Ἡ ψυχούλα Σολωµός Διονύσιος





Ὡσὰν γλυκόπνοο,

δροσάτο ἀεράκι

μέσα σὲ ἀνθότοπο,

κειὸ τὸ παιδάκι

τὴν ὕστερη ἔβγαλε

ἀναπνοή.



Καὶ ἡ ψυχούλα του,

εἰς τὸν ἀέρα

γλήγορα ἀνέβαινε

πρὸς τὸν αἰθέρα,

σὰν λιανοτρέμουλη

σπίθα μικρή.



Ὅλα τὴν ἔκραξαν,

ὅλα τ᾿ ἀστέρια,

κι ἐκείνη ἐξάπλωνε

δειλὴ τὰ χέρια,

γιατὶ δὲν ἤξευρε

σὲ ποῖο νὰ μπεῖ.



Ἀλλά, νά, τοὔδωσε

ἕνα ἀγγελάκι

τὸ φιλὶ ἀθάνατο

στὸ μαγουλάκι

ποὺ ἔξαφνα

ἔλαμψε σὰν τὴν αὐγή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου